Zgodnie z treścią art.
ten, kto, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Odpowiedzialność na podstawie art.
jest ponoszona wówczas, gdy sprawca ma świadomość, że znajduje się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, a także gdy przewiduje, że w wyniku upływu czasu alkohol nie uległ jeszcze wydaleniu z organizmu, i na to się godzi. Przestępstwo stypizowane w art.
jest przestępstwem umyślnym, które może być popełnione zarówno w formie zamiaru bezpośredniego ( dolus directus), jak i ewentualnego ( dolus eventualis). Umyślnością muszą być objęte wszystkie znamiona, w tym także znajdowanie się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego. W ocenie Sądu, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, nie budzi wątpliwości, iż oskarżona M. B. swym zachowaniem wypełniła zmaniona przestępstwa określonego w art.
Oskarżona, mając świadomość, iż znajduje się w stanie nietrzeźwości, kierowała samochodem osobowym marki H. na drodze publicznej. Jak sama wyjaśniała, tego dnia piła alkohol wysokoprocentowy (wódkę). Kierowanie w takim stanie samochodem tłumaczyła koniecznością opłacenia rachunku za telefon. Stan nietrzeźwości definiowany jest w art. 115 § 16 k.k. Zgodnie z tym przepisem stan nietrzeźwości zachodzi gdy zawartość alkoholu we krwi przekroczy 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub zawartość alkoholu w 1 dm 3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Przeprowadzone kolejno badania na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu dały następujące wyniki: 1,80 mg/l (I badanie), 1,74 mg/l (II badanie), 1,85 mg/l (III badanie), IV badanie 1,64 mg/l (IV badanie), 1,60 mg/l (V badanie). Czyn zarzucany oskarżonej M. B. zagrożony jest karą grzywny, karą ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Sąd wymierzając karę oskarżonej kierował się dyrektywami wymiaru kary określonymi w art. 53 § 1 i 2 k.k. Sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Wymierzając karę, Sąd uwzględnia w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, popełnienie przestępstwa wspólnie z nieletnim, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także zachowanie się pokrzywdzonego. M. B. ma obecnie 40 lat. Posiada wykształcenie wyższe. Z zawodu jest psychologiem. Prowadzi własną działalność gospodarczą. Z tego tytułu osiąga dochód w wysokości 3 000 złotych miesięcznie. Dotychczas nie była karana ( dowód: dane osobopoznawcze – k. 24, dane o karalności – k. 56, 70) Zdaniem Sądu, stopień winy oskarżonej M. B. jest znaczny, oskarżona zarzucanego jej czynu dopuściła się z winy umyślnej, w zamiarze bezpośrednim. Oskarżona doskonale zdawała sobie sprawę, iż znajduje się w stanie nietrzeźwości. W analogiczny sposób Sąd ocenił stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonej, na który wpływa nie tylko ilość spożytego alkoholu skutkująca znacznym stanem nietrzeźwości, ale który stanowił poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu lądowym dla innych uczestników ruchu. Stan nietrzeźwości uniemożliwiał oskarżonej przestrzeganie podstawowych przepisów ruchu drogowego, a sama oskarżona swoim postępowaniem naruszył najbardziej elementarny i podstawowy obowiązek uczestnika ruchu drogowego, jakim jest pozostawanie w stanie trzeźwości w czasie prowadzenia pojazdu mechanicznego. Jej postawa, kiedy to ignorując zagrożenie dla innych, kierował w stanie nietrzeźwości samochodem około godziny 15:00 (początek popołudniowego szczytu komunikacyjnego) po stosunkowo ruchliwych ulicach (...) wskazuje na lekceważący stosunek oskarżonej do przepisów prawa. Nie mogą stanowić okoliczności łagodzących problemy osobiste oskarżonej. Ponadto powód, dla którego oskarżona zdecydowała się w tym dniu kierować samochodem musi spotkać się dezaprobatą Sądu. W ocenie Sądu powód, dla którego oskarżona zdecydowała się wsiąść do samochodu, w żadnym stopniu nie może stanowić jej usprawiedliwienia. Warte podkreślenia jest, że początkowo uzyskany wynik na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu blisko czterokrotnie przewyższał wartości graniczne, o których mowa w art. 115 § 16 k.k. Sąd uznała za okoliczność łagodzącą to, iż oskarżona przyznała się do winy oraz to, że jest osobą dotychczas niekaraną. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd zdecydował się na wybranie (z alternatywnych kar grożących za przestępstwo, którego dopuściła się oskarżona) kary rodzajowo najsurowszej, tj. kary pozbawienia wolności. Zdaniem Sądu brak jest podstaw, aby wymierzać oskarżonej karę łagodniejszą, tj. karę grzywny albo karę ograniczenia wolności. Kierując się dyrektywami wymiaru kary, uwzględniając stopień winy oraz społecznej szkodliwości czynu, Sąd na podstawie art.
wymierzył oskarżonej karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, warunkowo zawieszając jej wykonanie na okres 2 (dwóch) lat tytułem próby. Zdaniem Sądu kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania najlepiej spełni wobec oskarżonej funkcje zapobiegawczą i wychowawczą. Sąd warunkowo zawieszając wykonanie kary badał takie okoliczności jak postawę sprawcy, jego właściwości i warunki osobiste, dotychczasowy sposób życia oraz zachowanie się po popełnieniu przestępstwa. Należy zauważyć, że oskarżona nie była już wcześniej karana. Tym samym, zdaniem Sądu, należy dać oskarżonej szansę a kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania kary stworzy oskarżonej możliwość poprawy i odwrotu od dalszego popełniania przestępstw. Dwuletni okres próby pozwoli zweryfikować, czy danie oskarżonej szansy pozostawania na wolności i obdarzenie jej zaufaniem ze strony Sądu było zasadne. Na podstawie art. 72 § 1 pkt 1 k.k. nałożono jednocześnie na oskarżoną M. B. obowiązek informowaniu Sądu o przebiegu okresu próby. Zdaniem Sądu wymierzona kara jest adekwatna do stopnia winy oskarżonego i stopnia społecznej szkodliwości czynu. Należy zauważyć, że orzeczony kara pozbawienia wolności została orzeczona poniżej połowy zagrożenia ustawowego a tym samym, w ocenie Sądu, nie można twierdzić, że rozstrzygnięcia zawarte w wyroku są zbyt surowe dla oskarżonej. Czyn oskarżonej podważa zaufanie do niej jako odpowiedzialnego uczestnika ruchu drogowego a ze skazaniem za przestępstwo z art.
kk wiąże się obligatoryjny obowiązek Sądu do orzeczenia środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych – art. 42 § 2 k.k. Zakaz ten orzeka się w granicach od roku do lat 15 – art. 43 § 1 pkt 1 k.k. Z uwagi na całokształt okoliczności przedmiotowej sprawy, Sąd, na podstawie art. 42 § 2 k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k., orzekł wobec oskarżonej zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 6 lat. Zdaniem Sądu, taki okres stosowania wobec oskarżonej tego środka karnego, osiągnie wobec niej zakładane przez prawo cele polityki karnej i jest adekwatną dolegliwością za przestępstwo jakiego się oskarżona dopuściła. Należy zauważyć, że stopień upojenia alkoholowego oskarżonej był znaczny. Tym samym orzeczenie wobec M. B. środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 6 lat, w sytuacji gdy poruszała się ona w stanie nietrzeźwości po drogach publicznych a w jej organizmie znajdowało się 1,80 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu należy, zdaniem Sądu, uznać za właściwe rozstrzygnięcie wobec oskarżonej. Zdaniem Sądu, brak jest podstaw do orzekania wobec oskarżonego ww. środka w niższym wymiarze, albowiem zawartość alkoholu w organizmie oskarżonej nie była na najniższym poziomie a wręcz przeciwnie, ilość ta była wielokrotnie przekroczona w stosunku do norm przewidzianych prawem. Jednocześnie na podstawie art. 63 § 4 k.k. zaliczono oskarżonej M. B. na poczet orzeczonego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym okres rzeczywistego zatrzymania prawa jazdy od dnia 08 marca 2016 r. do dnia 04 listopada 2016 r. Zgodnie z treścią art. 43a § 2 k.k. w razie skazania sprawcy za przestępstwo określone w art.
39 pkt 7 k.k. na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości co najmniej 5 000 złotych, a w razie skazania sprawcy za przestępstwo określone w art.
co najmniej 10 000 złotych. Mając na uwadze treść tego przepisu orzeka wobec oskarżonej M. B. środek karny w postaci obowiązku uiszczenia świadczenia pieniężnego w kwocie 5 000,00 (pięciu tysięcy) złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej O wynagrodzeniu obrońcy z urzędu orzeczono na podstawie przepisu art. 616 § 1 pkt 11 k.p.k. oraz przepisu § 17 ust. 2 pkt 3 w zw. z § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2015 r., poz. 1801). Rozprawa w niniejszej sprawie była trzykrotnie odraczana, co w konsekwencji miało wpływ na wysokość wynagrodzenia przyznanego obrońcy z urzędu. Uwzględniając stopień zawiłości sprawy oraz inne okoliczności wskazane w przepisie § 4 ust. 2 wyżej wymienionego rozporządzenia Sąd stwierdził brak podstaw do przyznania wynagrodzenia obrońcy z urzędu w maksymalnej wysokości. Stosownie zaś do treści § 4 ust. 3 rozporządzenia przyznane wynagrodzenie powiększono o stawkę podatku od towarów i usług VAT. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 627 k.p.k. Sąd zasądził od oskarżonej M. B. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 478,72 złote tytułem kosztów sądowych oraz kwotę 120 złotych tytułem opłaty. Wysokość opłaty została ustalona na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jedn. Dz.U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 ze zm.). ZARZĄDZENIE Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem proszę doręczyć obrońcy oskarżonej.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.