kpc, albowiem rozpoznanie i leczenie neuroboreliozy nastąpiło po zakończeniu postępowania orzeczniczego ZUS (k-62). Natomiast E. G., w swoim piśmie z dnia 15.07.2013r. sprzeciwiła się temu wnioskowi wskazując, że swoje dolegliwości zgłaszała na każdej komisji lekarskiej i bez względu na nazewnictwo, powodowały one jej niezdolność do pracy (k-69-70). W opinii uzupełniającej z dnia 30.07.2013r. zespół biegłych kategorycznie stwierdził, że zgłaszane przez ubezpieczoną dolegliwości tj. zaburzenia depresyjne i dolegliwości bólowe mięśni, towarzyszą nieuleczalnej boreliozie i to one stanowiły podstawę uznanie ubezpieczonej za niezdolną do pracy, a nie rozpoznanie neuroboreliozy (k-72). Pismem z dnia 20.09.2013r. organ rentowy podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko w przedmiocie zastosowania art.
Według Sądu, obie opinie biegłych lekarzy sądowych, łącznie z uzupełniającymi, zasługują na przyjęcie ich za wiarygodny dowód właściwej kwalifikacji zdrowotnej E. G.. Zostały sporządzone po przeprowadzeniu dokładnego wywiadu. Opisy stanu narządów i układów ubezpieczonej świadczą o tym, że badania przeprowadzono rzetelnie. Zostały wydane przez specjalistów z dziedzin medycyny odpowiednich do jej schorzeń, którzy przekonywująco uzasadnili swoje stanowisko, a logiczne wnioski ich opinii oparte były na starannej ocenie dokumentacji lekarskiej i wynikach badań przedmiotowych. Zarówno lekarz orzecznik ZUS, komisja lekarska ZUS, jak i zespoły biegłych lekarzy sądowych dokonali oceny własnej stanu zdrowia, przy czym ci ostatni dostrzegli znacznie większy stopień nasilenia dolegliwości w przebiegu istniejących u powódki schorzeń. Podkreślenia wymaga, że opinia biegłych, tak jak każdy inny dowód, podlega ocenie sądu orzekającego, tak, co do jej zupełności i zgodności z wymaganiami formalnymi, jak i co do jej mocy przekonywującej. Jeżeli jeden z tych punktów widzenia nie nasunie Sądowi zastrzeżeń, to może stanowić uzasadnioną podstawę do dokonania ustaleń faktycznych i rozstrzygnięcia sprawy (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 maja 1974r. I CR 100/74 niepublikowany). Sąd jest powołany do kontrolowania logicznego biegu przesłanek opinii i do sprawdzenia jej wyników w oparciu o materiał dowodowy sprawy. Skoro jednak biegły wydaje opinię o takich dziedzinach życia, które wymagają wiadomości szczególnych, Sąd nie może postąpić z opinią biegłego w ten sposób, aby zastąpić pewne wnioski z tej opinii swoimi ustaleniami, opartymi nie na konkretnych faktach, lecz na rozumowaniu, które w oderwaniu od wiadomości fachowych może z łatwością przekształcić się w dowolność. Dlatego też opinia biegłych, może być analizowana i oceniana jedynie w zakresie jej fachowości, rzetelności i poprawności wnioskowania, a nie z pozycji wartościowania poglądów. Odmienne ustalenia mogą być w tej mierze dokonywane tylko na podstawie opinii innych biegłych, jeżeli ich opinia jest bardziej przekonywująca (vide: wyrok Sądu Najwyższego z 13 października 1987r. II URN 228/87 PiZS 1988/7/62). Trzeba zaznaczyć, iż przyjęcie opinii biegłego może nastąpić tylko przy spełnieniu podstawowych warunków, takich jak jasność, wewnętrzna niesprzeczność oraz naukowe i logiczne uzasadnienie, ścisły związek z realiami danej sprawy, a także nie naruszanie reguł proceduralnych przy jej uzyskiwaniu. Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że kwestionowane przez pozwanego opinie biegłych lekarzy sądowych spełniają wszystkie powyższe kryteria. Sąd nie znalazł podstaw do podważenia wniosków biegłych i dlatego przyjął ich opinie za podstawę rozstrzygnięcia. Przy ich wydawaniu, biegli mieli na uwadze wszystkie niezbędne dane, których istnienie i ocena wynika zarówno z treści art. 13 ust. 1 cyt. ustawy o emeryturach i rentach z FUS, jak i z treści § 5 rozporządzania MPiPS z 8.08.1997r. w sprawie orzekania o niezdolności do pracy dla celów rentowych (Dz. U. Nr 99, poz. 612). Analiza tych danych pozwoliła biegłym lekarzom sądowym na uznanie powódki za częściowo niezdolną do pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 i 3 cyt. ustawy. Z powyższych względów, Sąd nie uwzględnił wniosku pozwanego o uchylenie zaskarżonej decyzji, przekazanie mu sprawy do merytorycznego rozpoznania i umorzenie postępowania, albowiem – jak wynika z opinii biegłych – jedyną podstawą stwierdzenia u ubezpieczonej niezdolności do pracy nie była neuroborelioza, lecz inne schorzenia, które istniały jeszcze przed rozpoznaniem u niej tej choroby. Przepis art. 107 cyt. ustawy o emeryturach i rentach z FUS stanowi, że prawo do świadczeń uzależnionych od niezdolności do pracy ulega zmianie, jeżeli w wyniku badania lekarskiego ustalono brak tej niezdolności lub jej ponowne powstanie. Skoro zespoły biegłych stwierdziły, że w stanie zdrowia ubezpieczonej nie nastąpiła poprawa skutkująca odzyskaniem zdolności do pracy, to należało uznać, że prawo do spornego świadczenia nadal jej przysługuje. Co ważne, organ rentowy nie wykazał, na czym miałaby polegać poprawa w stanie zdrowia ubezpieczonej w porównaniu do poprzedniego badania? W tym stanie rzeczy, Sąd uznał odwołanie E. G. za uzasadnione i – na podstawie art.
W pkt 2 sentencji wyroku Sąd – zgodnie z treścią art. 118 1a cyt. ustawy o emeryturach i rentach z FUS – z urzędu orzekł w przedmiocie odpowiedzialności organu rentowego za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji. Analiza porównawcza części medycznej akt rentowych z treścią opinii biegłych lekarzy sądowych pozwoliła Sądowi na wniosek, że zespół biegłych lekarzy sądowych nie dysponował żadnymi nowymi dowodami leczenia ubezpieczonej, mającymi wpływ na ustalenie jej niezdolności do pracy. Oznacza to, że przyczyną, dla której uzyskała ona prawo do dochodzonego świadczenia dopiero w następstwie wyroku wydanego w niniejszej sprawie, nie były nowe dowody, nowe okoliczności, do których organ rentowy nie mógłby się ustosunkować, a jedynie odmienna ocena stanu zdrowia ubezpieczonej. Cyt. przepis art. 118 ust. 1 ustawy z 17.12.1998r. określa moment, od jakiego organ rentowy musi wydać decyzję w sprawie o świadczenie. Jest nim wyjaśnienie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania tej decyzji. Może nim być wpływ orzeczenia organu odwoławczego, ale tylko wówczas, gdy organ rentowy nie ponosi odpowiedzialności za nieustalenie tej ostatniej, niezbędnej do wydania decyzji okoliczności. E. G. spełniała wszystkie warunki niezbędne do przyznania jej prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy i dlatego – w ocenie Sądu – konsekwencje wydania decyzji z przekroczeniem w/w terminu pozwany musi ponieść. Zgodnie z art. 14 ust. 1 i 2e cyt. ustawy o emeryturach i rentach z FUS, oceny niezdolności do pracy dokonuje lekarz orzecznik ZUS, a po złożeniu sprzeciwu, komisja lekarska ZUS w formie orzeczenia, które stanowi podstawę do wydania decyzji w sprawie świadczeń, do których prawo uzależnione jest od stwierdzenia niezdolności do pracy (ust. 3). Nieprawidłowe działanie komisji lekarskiej ZUS, wyrażające się w nietrafnym orzeczeniu o zdolności powoda do pracy zawodowej, jest okolicznością, za którą Zakład ponosi odpowiedzialność, skoro jedynie z tej przyczyny doszło do odmowy przyznania jej prawa do dochodzonego świadczenia. SSO Ewa Krakowska-Krawczak
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.