(1)w pozostałej zaskarżonej części, - na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1i § 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzeka wobec oskarżonego karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze 2 (dwóch) lat i 10 (dziesięciu ) miesięcy oraz karę łączną grzywny w liczbie 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych po 100 (sto)złotych każda, a przy zastosowaniu art. 60 §

(1)w tym czasie pod dozór kuratora sądowego; II. zmienia zaskarżony wyrok w odniesieniu do oskarżonego J. K.

(1), w ten sposób, że: - uchyla rozstrzygnięcie z pkt 18 o karach łącznych pozbawienia wolności i grzywny, - w pkt 11 wyroku eliminuje z opisu czynu określenie „działając przestępstwem ciągłym”, a z kwalifikacji prawnej czynu art. 12 k.k., - w pkt 13 eliminuje ze znamion przypisanego czynu (zarzut XIII aktu oskarżenia) ustalenie o znacznej ilości środka psychotropowego , kwalifikuje przestępstwo na podstawie art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to skazuje oskarżonego a na podstawie art. 56 ust. 1 ustawy wymierza mu karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę w liczbie 80 (osiemdziesiąt) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (sto) złotych, - w pkt 17 uzupełnia kwalifikację prawną czynu o art. 12 k.k., - na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzeka przepadek równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z przestępstwa przypisanego oskarżonemu w pkt 12 wyroku (zarzut XII aktu oskarżenia) w kwocie 342.810 ,00 (trzysta czterdzieści dwa tysiące osiemset dziesięć) złotych, - w pkt 19 przyjmuje za podstawę orzeczonej nawiązki art.70 ust. 1 pkt 4 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii , - utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w stosunku do J. K.

(1)w pozostałej części, - na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015 r., w zw. z art. 4 § 1 k.k., wymierza oskarżonemu J. K.

(1)karę łączną 9 (dziewięciu) lat i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności oraz 180 (sto osiemdziesiąt) stawek dziennych grzywny przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę 200 (dwieście) złotych, - na podstawie art. 63 § 1 k.k. zalicza oskarżonemu na poczet kary łącznej pozbawienia wolności okres tymczasowego aresztowania od dnia 3 lipca 2014 r. do dnia 6 czerwca 2017 r.; III. zmienia wyrok w zaskarżonej części w odniesieniu do oskarżonego M. K.

(1)w ten sposób, że: - na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzeka przepadek równowartości korzyści majątkowej w kwocie 2.000 (dwóch tysięcy) złotych uzyskanej w wyniku przestępstwa przypisanego w pkt 22 wyroku (zarzut XXI aktu oskarżenia), - utrzymuje w mocy wyrok w stosunku do tego oskarżonego w pozostałej zaskarżonej części; IV. zmienia zaskarżony wyrok w odniesieniu do oskarżonego J. C.

(1)w ten sposób, że: - w pkt 24 wyroku z rozstrzygnięcia dotyczącego zarzutów z pkt od XXII do XXIV aktu oskarżenia eliminuje z kwalifikacji prawnej przypisanego czynu art. 12 k.k., a z opisu czynu sformułowanie „działając przestępstwem ciągłym”, - w pkt 25 wyroku uzupełnia kwalifikację prawną przypisanego czynu o art. 12 k.k., - przyjmuje , że w pkt 27 wyroku zastosowano przepisy o karze łącznej obowiązujące przed dniem 1 lipca 2015 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. , - utrzymuje w mocy wyrok w stosunku do J. C.

(1)w pozostałej zaskarżonej części; V. zmienia wyrok w zaskarżonej części w odniesieniu do oskarżonego D. D.

(1)w ten sposób, że: - uchyla rozstrzygnięcie z pkt 33 wyroku o karze łączonej pozbawienia wolności, - w pkt 31 wyroku przyjmuje za podstawę prawną orzeczonej nawiązki art.70 ust. 1 pkt 4 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, - w pkt 32 wyroku stwierdza, że czyn przypisany oskarżonemu jako przestępstwo z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (zarzut XXXV aktu oskarżenia), stanowi wykroczenie z art. 66 tejże ustawy, a w związku z treścią art. 69 ust. 1 ustawy i art. 45 § 1 Kodeksu wykroczeń umarza postępowanie w tej części wobec przedawnienia, - utrzymuje w mocy wyrok wobec D. D.

(1)w pozostałej zaskarżonej części, - na podstawie art. 63 § 1 k.k. zalicza D. D.

(1)na poczet orzeczonej w pkt 30 wyroku Sądu Okręgowego kary 1 (jednego) roku pozbawienia wolności okres tymczasowego aresztowania od dnia 11 grudnia 2013 r. do dnia 11 grudnia 2014 r., uznając karę za wykonaną; VI. zmienia wyrok w zaskarżonej części w odniesieniu do oskarżonego M. S.

(1), w ten sposób, że: - uchyla rozstrzygnięcie z pkt 39 wyroku o karach łącznych, - w pkt 35 wyroku eliminuje z opisu przypisanego czynu określenie „działając przestępstwem ciągłym”, a z kwalifikacji prawnej art. 12 k.k., - w pkt 36 wyroku uzupełnia kwalifikację prawną przypisanego przestępstwa o art. 12 k.k., - w pkt 38 dotyczącym skazania za czyn zarzucany w pkt XLIII aktu oskarżenia eliminuje z opisu przypisanego czynu ustalenie o celu osiągnięcia korzyści majątkowej , o znacznej ilości wytworzonej substancji psychotropowej oraz o uczynieniu sobie stałego źródła dochodu , a następnie kwalifikuje przestępstwo z art. 53 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i za to skazuje M. S.

(1)na karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności , - w pkt 40 wyroku przyjmuje jako podstawę prawną orzeczonej nawiązki art. 70 ust. 1 pkt 4 tejże ustawy , - utrzymuje w mocy wyrok wobec M. S.

(1)w pozostałej zaskarżonej części, - na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzeka wobec M. S.

(1)karę łączną 5 (pięciu) lat i 3 (trzech ) miesięcy pozbawienia wolności , - na podstawie art. 63 § 1 k.k. zalicza oskarżonemu na poczet kary łącznej pozbawienia wolności okres tymczasowego aresztowania od dnia 11 grudnia 2013 r. do dnia 5 października 2015 r. , VII. zasądza od Skarbu Państwa zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu w postępowaniu apelacyjnym, w kwotach po 738 złotych, w tym 23% VAT na rzecz adwokatów: - T. D. z Kancelarii Adwokackiej w W., obrońcy oskarżonego Ł. B.

(1), - K. W.

(1)z Kancelarii Adwokackiej w P., obrońcy oskarżonego M. K.

(1), - E. D. z Kancelarii Adwokackiej w W., obrońcy oskarżonego D. D.

(1); VIII. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. oraz art. 630 k.p.k. zwalnia oskarżonych od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze oraz obciąża Skarb Państwa kosztami postępowania w sprawie w części dotyczącej umorzenia, tj. w odniesieniu do czynu zarzucanego oskarżonemu D. D.

(1)w pkt XXXV aktu oskarżenia (rozstrzygnięcie z pkt V wyroku Sądu Apelacyjnego). UZASADNIENIE Ł. B.

(1)został oskarżony o to, że: I. w okresie od 2007 r. do dnia 24.04.2009 r. w W., w O. w dzielnicy G., w M. w Norwegii, w działając wspólnie i w porozumieniu z J. K.

(1)i inną nieustaloną osobą, brał udział w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw, tj. o czyn z art. 258 § 1 k.k. II. od połowy stycznia 2013 r. do połowy marca 2013 r. w miejscowości C. przy ul. (...) w budynku na terenie ogródka działkowego, wynajmowanego od J. C.

(1), w okolicach Ł., na pograniczu Ł., na terenie posesji, działając wspólnie i w porozumieniu z J. K.

(1), M. S.

(1), J. C.

(1), R. B.

(1)oraz innymi nieustalonymi osobami, brał udział w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw, tj. o czyn z art. 258 § 1 k.k. III. w 2007 r., z W. w Rzeczypospolitej Polskiej do Norwegii w O. w dzielnicy G., wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z J. K.

(1)i M. K.

(1)i inną nieustaloną osobą, na zlecenie J. K.

(1)i pod jego kierownictwem, wprowadzał do obrotu substancją psychotropową w postaci amfetaminy w znacznej ilości ok. 5 kg, w ten sposób, że odnalazł porzucony przez nieustalone osoby obywatelstwa polskiego samochód osobowy marki R. (...) na nieustalonych polskich numerach rejestracyjnych, którym przewoziły tą substancję na zlecenie J. K.

(1), ukrytą w schowku pojazdu, przewoził ją nim na zlecenie J. K.

(1), a następnie samochodem marki M. (...) na nieustalonych norweskich numerach rejestracyjnych, J. K.

(1)przewoził ją i udzielił odpłatnie nieustalonej osobie, z czego uczynił sobie stale źródło dochodu, tj. o czyn z art. 56 ust. 3 w zw. z art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. IV. w 2007 r. na terenie W., wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z J. K.

(1), na zlecenie J. K.

(1), uczestniczył w obrocie substancję psychotropową w postaci amfetaminy w znacznej ilości w ten sposób, że odebrał ją od nieustalonej osoby, a następnie przekazał J. K.

(1), z czego uczynił sobie stałe źródło dochodu, tj. o czyn z art. 56 ust. 3 w zw. z art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. V. na przełomie marca/kwietnia 2008 roku, z W. w Rzeczypospolitej Polskiej, do M. w Królestwie Norwegii, przez S. w Republice Federalnej Niemiec i Y. w Królestwie Szwecji, wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z M. K.

(1)i J. K.

(1)oraz nieustaloną osobą, na zlecenie J. K.

(1)i pod jego kierownictwem, który udostępniał pojazd z substancją psychotropową w postaci amfetaminy, ukrytą w schowkach samochodu osobowego marki O. (...) o nieustalonych polskich numerach rejestracyjnych, wyznaczał trasy przejazdów, wskazywał osobę i miejsce odbioru, pozostając w kontakcie telefonicznym, przewoził w znacznej w ilości substancję psychotropową w postaci amfetaminy w ilości około 5 kilogramów z czego uczynił sobie stałe źródło dochodu, tj. o czyn z art. 55 ust. 3 w zw. z art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. VI. około lipca 2008 roku, z W. w Rzeczypospolitej Polskiej, do M. w Królestwie Norwegii, przez S. w Republice Federalnej Niemiec i Y. w Królestwie Szwecji, wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z M. K.

(1)i J. K.

(1)oraz inną nieustaloną osobą, na zlecenie J. K.

(1)i pod jego kierownictwem, który udostępniał pojazd z substancją psychotropową w postaci amfetaminy ukrytą w schowkach samochodu osobowego marki O. (...) o nieustalonych polskich numerach rejestracyjnych, wyznaczał trasy przejazdów, wskazywał osobę i miejsce odbioru, pozostając w kontakcie telefonicznym, przewoził w znacznej w ilości substancję psychotropową w postaci amfetaminy w ilości około 5 kilogramów, z czego uczynił sobie stałe źródło dochodu, tj. o czyn z art. 55 ust. 3 w zw. z art. 55 ust. i ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. VII. w okresie od polowy stycznia 2013 r. do połowy marca 2013 r., w miejscowości C. na ul. (...), na terenie budynku na ogródku działkowym wynajmowanym od J. C.

(1), w okolicach Ł., na pograniczu Ł., na terenie posesji, wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, będąc uprzednio skazanym na karę 4 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności, która odbył do dnia 15.01.2013 r. w wymiarze 2 lat i 255 dni za umyślne przestępstwo podobne z art. 55 ust. 3 w zw. z art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 29.07.2005 r., czyli w ciągu 5 lat po odbyciu kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności, wspólnie i w porozumieniu z J. K.

(1), M. S.

(1), J. C.

(1), R. B.

(1)oraz innymi nieustalonymi osobami, przy użyciu przyrządów służących do niedozwolonego wytwarzania i przechowywania substancji psychotropowej w postaci amfetaminy, wytwarzał substancję psychotropową amfetaminę i aminę w znacznej ilości ok. 40 litrów tygodniowo, z której to ilości uzyskuje się amfetaminę w ilości ok. 80 kg, a uzyskano ilość w postaci m.in. ok. 2 kg amfetaminy, łącznie ponad 300 litrów aminy, uzyskiwaną z prekursora narkotycznego w postaci bmk, uzyskiwanego z prekursora narkotycznego apaanu, z czego uczynił sobie stale źródło dochodu, tj. o czyn z art. 53 ust. 2 w zw. z art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. J. K.

(1)został oskarżony o to, że: VIII. w okresie od 2007 r. do dnia 24.04.2009 r. w W., w O. w dzielnicy G., w M. w Norwegii, w działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, brał udział w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw, tj. o czyn z art. 258 § 1 k.k. IX. w okresie od jesieni 2012 r. do polowy stycznia 2013 r., w miejscowości C. przy ul. (...) w budynku na terenie ogródka działkowego, wynajmowanego od J. C.

(1), działając wspólnie i w porozumieniu z M. S.

(1), J. C.

(1), D. D.

(1)i R. B.

(1), brał udział w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw, tj. o czyn z art. 258 § 1 k.k. X. w okresie od połowy stycznia 2013 r. do połowy marca 2013 r., w miejscowości C. przy ul. (...) w budynku na terenie ogródka działkowego wynajmowanego od J. C.

(1)i w okolicach Ł., na pograniczu Ł. na terenie posesji, działając wspólnie i w porozumieniu z M. S.

(1), J. C.

(1), Ł. B.

(1)i R. B.

(1)i innymi nieustalonymi osobami, brał udział w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw, tj. o czyn z art. 258 § 1 k.k. XI. w okresie od połowy marca 2013 r. do dnia 10 października 2013 r., w miejscowości C. przy ul. (...) w budynku na terenie ogródka działkowego, wynajmowanego od J. C.

(1), działając wspólnie i w porozumieniu z M. S.

(1), J. C.

(1), D. D.

(1)i R. B.

(1), brał udział w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw, tj. o czyn z art. 258 § 1 k.k. XII. w 2007 r., z W. w Rzeczypospolitej Polskiej do w Norwegii w O. w dzielnicy G., wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z Ł. B.

(1)i inną nieustaloną osobą, kierował przewożeniem substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w znacznej ilości ok. 5 kg przez nieustalone osoby, którym polecił ten przewóz samochodem osobowym marki R. (...) o nieustalonych polskich numerach rejestracyjnych, z ukrytą w schowku ww. substancją, które go porzuciły, odnalazł ten pojazd, pilotował Ł. B.

(1), który nim kierował na jego polecenie, po czym wyjął tą substancję i przewoził z nieustaloną ww. osobą jako kierującą pojazdem marki M. (...) na nieustalonych norweskich numerach rejestracyjnych, a następnie udzielił ją nieustalonej osobie, z czego uczynił sobie stałe źródło dochodu, tj. o czyn z art. 55 ust. 3 w zw. z art. 55 ust. l ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. XIII. w 2007 r. na terenie W., wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z Ł. B.

(1), uczestniczył w obrocie substancją psychotropową w postaci amfetaminy w znacznej ilości, w ten sposób, że zlecił Ł. B.

(1)jej odbiór i dostarczenie od nieustalonej osób czego z uczynił sobie stale źródło dochodu, tj. o czyn z art. 56 ust. 3 w zw. z art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. XIV. na przełomie marca/kwietnia 2008 roku, z W. w Rzeczypospolitej Polskiej, do M. w Królestwie Norwegii, przez S. w Republice Federalnej Niemiec i Y. w Królestwie Szwecji, wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z Ł. B.

(1)i M. K.

(1)oraz nieustaloną osobą, kierował przewozem w znacznej w ilości substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w ilości około 5 kilogramów, w ten sposób, że zlecił go, udostępnił pojazd z substancją psychotropową w postaci amfetaminy ukrytą w schowkach samochodu osobowego marki O. (...) o nieustalonych polskich numerach rejestracyjnych, wyznaczył trasy przejazdów, wskazywał osobę i miejsce odbioru, pozostając w kontakcie telefonicznym, z czego uczynił sobie stałe źródło dochodu, tj. o czyn z art. 55 ust. 3 w zw. z art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. XV. około lipca 2008 roku, z W. w Rzeczypospolitej Polskiej, do M. w Królestwie Norwegii, przez S. w Republice Federalnej Niemiec i Y. w Królestwie Szwecji, wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z Ł. B.

(1)i M. K.

(1)oraz nieustalona osobą, kierował przewozem w znacznej w ilości substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w ilości około 5 kilogramów w ten sposób, że zlecił go, udostępnił pojazd z substancją psychotropową w postaci amfetaminy ukrytą w schowkach samochodu osobowego marki O. (...) o nieustalonych polskich numerach rejestracyjnych, wyznaczył trasy przejazdów, wskazywał osobę i miejsce odbioru, pozostając w kontakcie telefonicznym, z czego uczynił sobie stałe źródło dochodu, tj. o czyn z art. 55 ust. 3 w zw. z art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. XVI. w dniu 24 kwietnia 2009 roku, z W. w Rzeczypospolitej Polskiej, do M. w Królestwie Norwegii, przez S. w Republice Federalnej Niemiec i Y. w Królestwie Szwecji, wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z Ł. B.

(1)i M. K.

(1)oraz inną nieustaloną osobą, kierował przewozem w znacznej w ilości substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w ilości 4,7 kilogramów w ten sposób, że zlecił go, udostępnił pojazd z substancją psychotropową ukrytą w postaci amfetaminy w schowkach samochodu osobowego marki O. (...) o nieustalonych polskich numerach rejestracyjnych, wyznaczał trasy przejazdów, wskazywał osobę i miejsce odbioru, pozostając w kontakcie telefonicznym, z czego uczynił sobie stałe źródło dochodu, tj. o czyn z art. 55 ust. 3 w zw. z art. 55 ust. l ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. XVII. w okresie od jesieni 2012 r. do polowy stycznia 2013 r., w miejscowości C. przy ul. (...) na terenie budynku na ogródku działkowym wynajmowanym od J. C.

(1), wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z M. S.

(1), J. C.

(1), D. D.

(1), R. B.

(1)i innymi nieustalonymi osobami, przy użyciu przyrządów służących do niedozwolonego wytwarzania i przechowywania substancji psychotropowej w postaci amfetaminy, wytwarzał w znacznej ilości substancje psychotropową aminę w znacznej ilości ok. 40 litrów tygodniowo, z której to ilości uzyskuje się amfetaminę w ilości ok. 80 kg, uzyskiwaną z prekursora narkotycznego w postaci bmk, uzyskiwanego z prekursora narkotycznego apaanu, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodów, tj. o czyn z art. 53 ust. 2 w zw. z art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. XVIII. w okresie od polowy stycznia 2013 r. do połowy marca 2013 r., w miejscowości C. przy ul. (...) w budynku na terenie ogródka działkowego wynajmowanego od J. C.

(1), w okolicach Ł., na pograniczu Ł., na terenie posesji, wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z M. S.

(1), J. C.

(1), Ł. B.

(1), R. B.

(1)i innymi nieustalonymi osobami, przy użyciu przyrządów służących do niedozwolonego wytwarzania i przechowywania substancji psychotropowej w postaci amfetaminy, wytwarzał w znacznej ilości substancję psychotropową w postaci amfetaminy i aminy w znacznej ilości ok. 40 litrów tygodniowo, z której to ilości uzyskuje się amfetaminę w ilości ok. 80 kg, a uzyskano ilość w postaci m.in. ok. 2 kg amfetaminy, łącznie ponad 300 litrów aminy, uzyskiwanej z prekursora narkotycznego w postaci bmk - uzyskiwanego z prekursora narkotycznego apaanu, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodów, tj. o czyn z art. 53 ust. 2 w zw. z art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. XIX. w okresie od połowy marca 2013 r. do dnia 10 października 2013 r., w miejscowości C. przy ul. (...), w budynku na terenie ogródka działkowego wynajmowanego od J. C.

(1), wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z J. C.

(1), M. S.

(1), D. D.

(1), R. B.

(1)i innymi nieustalonymi osobami, przy użyciu przyrządów służących do niedozwolonego wytwarzania i przechowywania substancji psychotropowej w postaci amfetaminy, wytwarzał w znacznej ilości substancję psychotropową aminę w znacznej ilości ok. 40 litrów tygodniowo, z której to ilości uzyskuje się amfetaminę w ilości ok. 80 kg, uzyskiwaną z prekursora narkotycznego w postaci bmk, uzyskiwanego z prekursora narkotycznego apaanu, czyniąc sobie z tego stale źródło dochodów, tj. o czyn z art. 53 ust. 2 w zw. z art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. M. K.

(1)został oskarżony o to, że: XX. na przełomie marca/kwietnia 2008 roku, z W. w Rzeczypospolitej Polskiej, do M. w Królestwie Norwegii, przez S. w Republice Federalnej Niemiec i Y. w Królestwie Szwecji, wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia , korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z Ł. B.

(1)i J. K.

(1)oraz inną nieustaloną osobą, na zlecenie J. K.

(1)i pod jego kierownictwem, który udostępniał pojazd z substancją psychotropową w postaci amfetaminy ukrytą w schowkach samochodu osobowego marki O. (...) o nieustalonych polskich numerach rejestracyjnych, wyznaczał trasy przejazdów, wskazywał osobę i miejsce odbioru, pozostając w kontakcie telefonicznym, przewoził w znacznej w ilości substancję psychotropową w postaci amfetaminy w ilości około 5 kilogramów, z czego uczynił sobie stałe źródło dochodu, tj. o czyn z art. 55 ust. 3 w zw. z art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. XXI. około lipca 2008 roku, z W. w Rzeczypospolitej Polskiej, do M. w Królestwie Norwegii, przez S. w Republice Federalnej Niemiec i Y. w Królestwie Szwecji, wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z Ł. B.

(1)i J. K.

(1)oraz nieustaloną osobą, na zlecenie J. K.

(1)i pod jego kierownictwem, który udostępniał pojazd z substancją psychotropową w postaci amfetaminy ukrytą w schowkach samochodu osobowego marki O. (...) o nieustalonych polskich numerach rejestracyjnych, wyznaczał trasy przejazdów, wskazywał osobę i miejsce odbioru, pozostając w kontakcie telefonicznym, przewoził w znacznej w ilości substancję psychotropową w postaci amfetaminy w ilości około 5 kilogramów, z czego uczynił sobie stałe źródło dochodu, tj. o czyn z art. 55 ust. 3 w zw. z art. 55 ust. i ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. J. C.

(1)został oskarżony o to, że: XXII. w okresie od jesieni 2012 r. do polowy stycznia 2013 r., w miejscowości C. przy ul. (...) na terenie ogródka działkowego, który wynajmował, działając wspólnie i w porozumieniu z M. S.

(1), J. K.

(1), D. D.

(1)i R. B.

(1), brał udział w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw, tj. o czyn z art. 258 § 1 k.k. XXIII. w okresie połowy stycznia 2013 r. do połowy marca 2013 r., w miejscowości C. przy ul. (...) na terenie ogródka działkowego, który wynajmował, działając wspólnie i w porozumieniu z M. S.

(1), J. K.

(1), Ł. B.

(1)i R. B.

(1)i innymi nieustalonymi osobami, brał udział w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw, tj. o czyn z art. 258 § 1 k.k. XXIV. w okresie od połowy marca 2013 r. do dnia 10 października 2013 r., w miejscowości C. przy ul. (...) na terenie ogródka działkowego, który wynajmował, działając wspólnie i w porozumieniu z M. S.

(1), J. K.

(1), D. D.

(1)i R. B.

(1), brał udział w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw, tj. o czyn z art. 258 § 1 k.k. XXV. w okresie od jesieni 2012 r. do połowy stycznia 2013 r., w miejscowości C. przy ul. (...) na terenie budynku na ogródku działkowym, który wynajmował, wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z M. S.

(1), J. K.

(1), D. D.

(1), R. B.

(1), przy użyciu przyrządów służących do niedozwolonego wytwarzania i przechowywania substancji psychotropowej w postaci amfetaminy, wytwarzał w znacznej ilości substancję psychotropową aminę w znacznej ilości ok. 40 litrów tygodniowo, z której to ilości uzyskuje się amfetaminę w ilości ok. 80 kg, uzyskiwaną z prekursora narkotycznego w postaci bmk, uzyskiwanego z prekursora narkotycznego apaanu, czyniąc sobie z tego stale źródło dochodów, tj. o czyn z art. 53 ust. 2 w zw. z art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. XXVI. w okresie od połowy stycznia 2013 r. do połowy marca 2013 r., w miejscowości C. przy ul. (...) na terenie budynku na ogródku działkowym, który wynajmował, wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z M. S.

(1), J. K.

(1), Ł. B.

(1)i R. B.

(1), przy użyciu przyrządów służących do niedozwolonego wytwarzania i przechowywania substancji psychotropowej w postaci amfetaminy, wytwarzał substancję psychotropowy amfetaminę w ilości ok. 2 kg i aminę w znacznej ilości ok. 40 litrów tygodniowo, z której to ilości uzyskuje się amfetaminę w ilości ok. 80 kg, a uzyskano ilość w postaci m.in. ok. 2 kg amfetaminy, łącznie ponad 300 litrów aminy, uzyskiwaną z prekursora narkotycznego w postaci bmk, uzyskiwanego z prekursora narkotycznego apaanu, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodów, tj. o czyn z art. 53 ust. 2 w zw. z art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. XXVII. w okresie od połowy marca 2013 r. do dnia 10 października 2013 r., w miejscowości C. przy ul. (...), na terenie budynku ogródka działkowego który wynajmował, wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z M. S.

(1), J. K.

(1), D. D.

(1)i R. B.

(1), przy użyciu przyrządów służących do niedozwolonego wytwarzania i przechowywania substancji psychotropowej w postaci amfetaminy, wytwarzał substancję psychotropową aminę w znacznej ilości ok. 40 litrów tygodniowo, z której to ilości uzyskuje się amfetaminę w ilości ok. 80 kg, uzyskiwaną z prekursora narkotycznego w postaci bmk, uzyskiwanego z prekursora narkotycznego apaanu, czyniąc sobie z tego stale źródło dochodów, tj. o czyn z art. 53 ust. 2 w zw. z art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. XXVIII. w okresie od dnia 10 października 2013 r. do dnia 23 października 2013 r. w K., w wynajmowanym na ul. (...) garażu nr (...), wbrew przepisom ustawy, przechowywał przyrządy w służących do niedozwolonego wytwarzania i przechowywania substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w znacznej ilości, zawierające APAAN, BMK, aminę, amfetaminę, metaamfetaminę, tj. o czyn z art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii XXIX. w okresie od nieustalonego czasu przed dniem 23 października 2013 r. do tego dnia w K. w garażu nr (...) na ul. (...), posiadał bez wymaganego zezwolenia, 6 sztuk broni palnej i 726 sztuk amunicji do broni palnej w rozumieniu ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, tj. o czyn z art. 263 § 2 k.k. Akt oskarżenia dotyczył nadto D. D.

(1)(zarzuty XXX – XXXV) oraz M. S.

(1)(zarzuty XXXVI – XLVIII). Sąd Okręgowy w Warszawie, wyrokiem z dnia 24 października 2016 r., w sprawie sygn. akt XVIII K 195/14, orzekł: 1. oskarżonego Ł. B.

(1)uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie I. aktu oskarżenia, wyczerpującego dyspozycję art. 258 § 1 k.k. i za to na podstawie tego przepisu skazał go i przy zastosowaniu art. 60 §

(1)w ramach czynu zarzucanego mu w pkt II aktu oskarżenia uznał za winnego tego, że: od połowy stycznia 2013 r. do kwietnia 2013 r. w miejscowości C. przy ul. (...) oraz na posesji w Ł. w okolicach Ł., działając wspólnie i w porozumieniu z J. K.

(1), M. S.

(1), J. C.

(1)oraz innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, brał udział w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw, tj. popełnienia czynu wyczerpującego dyspozycję art. 258 § 1 k.k. i za to na podstawie tego przepisu skazał go i przy zastosowaniu art. 60 §

(1)uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie III aktu oskarżenia z tym, że z opisu czynu wyeliminował, iż czyn ten został popełniony wspólnie i w porozumieniu z M. K.

(1), tj. uznał go za winnego popełnienia czynu wyczerpującego dyspozycję art. 56 ust. 3 w zw. z art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów oraz art. 33 § 1 i 3 k.k. skazał go i przy zastosowaniu art. 60 §

(1)uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie IV aktu oskarżenia tj. popełnienia czynu wyczerpującego dyspozycję art. 56 ust. 3 w zw. z art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów oraz art. 33 § 1 i 3 k.k. skazał go przy zastosowaniu art. 60 §

(1)uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie V aktu oskarżenia z tym, że z opisu czynu wyeliminował, iż czyn ten został popełniony wspólnie i w porozumieniu z M. K.

(1), tj. uznaje go za winnego popełnienia czynu wyczerpującego dyspozycję art. 55 ust. 3 w zw. z art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw7. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów skazał go i przy zastosowaniu art. 60 §

(1)uznaje za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie VI aktu oskarżenia tj. uznał go za winnego popełnienia czynu wyczerpującego dyspozycję art. 55 ust. 3 w zw. z art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów skazał go i przy zastosowaniu art. 60 §

(1)w ramach czynu zarzucanego mu w pkt VII aktu oskarżenia uznaje za winnego tego, że: od połowy stycznia 2013 r. do kwietnia 2013 r. w miejscowości C. przy ul. (...) oraz na posesji w Ł. w okolicach Ł., wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, działając przestępstwem ciągłym oraz wspólnie i w porozumieniu z J. K.

(1), M. S.

(1), J. C.

(1)oraz innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, przy użyciu przyrządów służących do niedozwolonego wytwarzania substancji psychotropowej oraz prekursorów, wytwarzał co najmniej 60 l BMK oraz amfetaminę w ilości nie mniejszej (niż 54 kg czyniąc sobie stałe źródło dochodów, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa wskazanych w art. 64 § 1 k.k. tj. popełnienia czynu wyczerpującego dyspozycję art. 53 ust. 2 w zw. z art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów oraz art. 33 § 1 i 3 k.k. skazał go przy zastosowaniu art. 60 §

(1)w pkt 1-7 wyroku, kary pozbawienia wolności i grzywny połączył i orzekł karę łączną w wymiarze 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności i 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny, określając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 (stu) złotych; 9. na podstawie art. 60 §

(1)kary łącznej 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres lat 10 (dziesięciu) tytułem próby, oddając oskarżonego w tym czasie pod dozór kuratora sądowego; 10. oskarżonego J. K.

(1)uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie VIII aktu oskarżenia, wyczerpującego dyspozycję art. 258 § 1 k.k. i za to na podstawie tego przepisu skazał go i wymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; 11. oskarżonego J. K.

(1)w ramach czynów zarzucanych mu w punktach od IX do XI aktu oskarżenia, uznał za winnego tego, że od stycznia 2013 r. do kwietnia 2013 r., działając przestępstwem ciągłym, w miejscowości C. przy ul. (...) oraz na posesji w Ł. w okolicach Ł., działając wspólnie i w porozumieniu z Ł. B.

(1), M. S.

(1), J. C.

(1)oraz innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, brał udział w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw, tj. popełnienia czynu wyczerpującego dyspozycję art. 258 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to na podstawie powyższych przepisów skazał go i wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności; 12. oskarżonego J. K.

(1)uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XII aktu oskarżenia, wyczerpującego dyspozycję art. 55 ust. 3 w zw. z art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów oraz art. 33 § 1 i 3 k.k. skazał go i wymierzył mu karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności oraz 100 (stu) stawek dziennych grzywny, określając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 200 (dwustu) złotych; 13. oskarżonego J. K.

(1)uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt XIII wyczerpującego dyspozycję art. 56 ust. 3 w zw. z art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów oraz art. 33 § 1 i 3 k.k. skazał go i wymierzył mu karę 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz 100 (stu) stawek dziennych grzywny, określając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 (stu) złotych; 14. oskarżonego J. K. uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XIV aktu oskarżenia, z tym, że z opisu czynu wyeliminował, iż czyn ten został popełniony wspólnie i w porozumieniu z M. K.

(1), tj. popełnienia czynu wyczerpującego dyspozycję art. 55 ust. 3 w zw. z art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów oraz art. 33 § 1 i 3 k.k. skazał go i wymierzył mu karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności oraz 100 (stu) stawek dziennych grzywny, określając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 200 (dwustu) złotych; 15. oskarżonego J. K.

(1)uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XV aktu oskarżenia, tj. popełnienia czynu wyczerpującego dyspozycję art. 55 ust. 3 w zw. z art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów oraz art. 33 § 1 i 3 k.k. skazał go i wymierzył mu karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności oraz 100 (stu) stawek dziennych grzywny, określając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 200 (dwustu) złotych; 16. oskarżonego J. K.

(1)uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XVI aktu oskarżenia, tj. popełnienia czynu wyczerpującego dyspozycję art. 55 ust. 3 w zw. z art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów oraz art. 33 § 1 i 3 k.k. skazał go i wymierzył mu karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności oraz 100 (stu) stawek dziennych grzywny, określając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 200 (dwustu) złotych; 17. oskarżonego J. K.

(1)w ramach czynów zarzucanych mu w pkt od XVII do XIX aktu oskarżenia uznał za winnego tego, że: od połowy stycznia 2013 r. do kwietnia 2013 r. w miejscowości C. przy ul. (...) oraz na posesji w Ł. w okolicach Ł., wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, działając przestępstwem ciągłym oraz wspólnie i w porozumieniu z Ł. B.

(1), M. S.

(1), J. C.

(1)oraz innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, przy użyciu przyrządów służących do niedozwolonego wytwarzania substancji psychotropowej oraz prekursorów, wytwarzał co Najmniej 60 1 BMK; oraz amfetaminę w ilości nie mniejszej (niż 54 kg, czyniąc sobie stałe źródło dochodów, tj. popełnienia czynu wyczerpującego dyspozycję art. 53 ust. 2 w zw. z art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów oraz art. 33 § 1 i 3 k.k. skazał go wymierzył mu karę 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności oraz 100 (stu) stawek dziennych grzywny, określając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 200 (dwustu) złotych; 18. na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. wymierzone oskarżonemu J. K.

(1)w pkt od 10 do 17 wyroku, kary pozbawienia wolności i grzywny połączył i orzekł karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze 10 (dziesięciu) lat oraz karę łączną grzywny w wymiarze 200 (dwustu) stawek dziennych, określając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 200 (dwustu) złotych;

1. na podstawie art. 61 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł wobec oskarżonego nawiązkę w wysokości 10.000 (dziesięciu tysięcy) zł na cele zapobiegania i zwalczania narkomanii;
2. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej oskarżonemu J. K.

(1)kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 3 lipca 2014 r. do dnia 24 października 2016 r.; 21. oskarżonego M. K.

(1)uniewinnił od popełnienia czynu opisanego w pkt XX aktu oskarżenia; 22. oskarżonego M. K.

(1)uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XXI aktu oskarżenia, z tym, że z opisu czynu wyeliminował stwierdzenie „z czego uczynił sobie stałe źródło dochodu” oraz z kwalifikacji prawnej eliminuje art. 65 § 1 k.k. tj. uznał go za winnego popełnienia czynu wyczerpującego dyspozycję art. 55 ust. 3 w zw. z art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i za to na podstawie tego przepisu oraz art. 33 § 1 i 3 k.k. skazał go i wymierzył mu karę 3 (trzech) lat i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności oraz 100 (stu) stawek dziennych grzywny, określając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 (stu) złotych; 23. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej M. K.

(1)kary pozbawienia wolności zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 11 grudnia 2013 r. do dnia 5 października 2015 r.; 24. oskarżonego J. C.

(1)w ramach czynów zarzucanych mu w punktach od XXII do XXIV aktu oskarżenia (numerację punktów sprostowano) uznał za winnego tego, że: od stycznia 2013 r. do kwietnia 2013 r., działając przestępstwem ciągłym, w miejscowości C. przy ul. (...) oraz na posesji w Ł. w okolicach Ł., działając wspólnie i w porozumieniu z Ł. B.

(1), M. S.

(1), J. K.

(1)oraz innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, brał udział w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw, tj. popełnienia czynu wyczerpującego dyspozycję art. 258 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to na podstawie powyższych przepisów skazał go i wymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; 25. oskarżonego J. C.

(1)w ramach czynów zarzucanych mu w pkt od XXV do XXVIII aktu oskarżenia uznał za winnego tego, że: od połowy stycznia 2013 r. do kwietnia 2013 r. w miejscowości C. przy ul. (...) oraz na posesji w Ł. w okolicach Ł., wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, działając przestępstwem ciągłym oraz wspólnie i w porozumieniu z Ł. B.

(1), M. S.

(1), J. K.

(1)oraz innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, przy użyciu przyrządów służących do niedozwolonego wytwarzania substancji psychotropowej oraz prekursorów, wytwarzał co najmniej 60 1 BMK oraz amfetaminę w ilości nie mniejszej niż 54 kg, czyniąc sobie stałe źródło dochodów, tj. popełnienia czynu wyczerpującego dyspozycję art. 53 ust. 2 w zw. z art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów oraz art. 33 § 1 i 3 k.k. skazał go wymierzył mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności oraz 100 (stu) stawek dziennych grzywny, określając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 (stu) złotych; 26. oskarżonego J. C.

(1)uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt XXIX aktu oskarżenia, wyczerpującego dyspozycję art. 263 § 2 k.k. i za to na podstawie tego przepisu skazał go i wymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; 27. na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. wymierzone oskarżonemu J. C.

(1)w pkt od 24 do 26 wyroku, kary pozbawienia wolności połączył i orzekł karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze 3 (trzech) lat i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności; 28. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczył na poczet orzeczonej J. C.

(1)kary łącznej pozbawienia wolności oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 23 października 2013 r. do dnia 5 października 2015 r.; 29. oskarżonego D. D.

(1)uniewinnił od popełnienia czynów zarzucanych mu w pkt od XXX do XXXIII aktu oskarżenia; 30. oskarżonego D. D.

(1)uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt XXXIV aktu oskarżenia wyczerpującego dyspozycję art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i za to na podstawie tego przepisu skazał go i wymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

1. na podstawie art. 61 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł wobec oskarżonego nawiązkę w wysokości 1.000 (jednego tysiąca) zł na cele zapobiegania i zwalczania narkomanii;
2. uznał D. D.

(1)za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt XXXV aktu oskarżenia wyczerpującego dyspozycję art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i za to na podstawie tego przepisu skazał go i wymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności; 33. na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. wymierzone oskarżonemu D. D.

(1)w pkt 30 i 32 wyroku, kary pozbawienia wolności połączył i orzekł karę łączną w wymiarze 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności; 34. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej D. D.

(1)kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 11 grudnia 2013 r. do dnia 13 stycznia 2015 r., od dnia 1 lutego 2015 r. do dnia 11 lutego 2015 r., od dnia 17 lutego 2015 r. do dnia 5 października 2015 r.; 35. oskarżonego M. S.

(1)w ramach czynów zarzucanych mu w pkt od XXXVI do XXXVIII aktu oskarżenia uznał za winnego tego, że: od stycznia 2013 r. do kwietnia 2013 r., działając przestępstwem ciągłym, w miejscowości C. przy ul. (...) oraz na posesji w Ł. w okolicach Ł., działając wspólnie i w porozumieniu z Ł. B.

(1), J. C.

(1), J. K.

(1)oraz innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, brał udział w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw, tj. popełnienia czynu wyczerpującego dyspozycję art. 258 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to na podstawie powyższych przepisów skazał go i wymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności; 36. M. S.

(1)w ramach czynów zarzucanych mu w pkt od XXXIX do XLI aktu oskarżenia uznał za winnego tego, że: od połowy stycznia 2013 r. do kwietnia 2013 r. w miejscowości C. przy ul. (...) oraz na posesji w Ł. w okolicach Ł., wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, działając przestępstwem ciągłym oraz wspólnie i w porozumieniu z Ł. B.

(1), J. K.

(1), J. C.

(1)oraz innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, przy użyciu przyrządów służących do niedozwolonego wytwarzania substancji psychotropowej oraz prekursorów, wytwarzał co najmniej 60 l BMK oraz amfetaminę w ilości nie mniejszej niż 54 kg czyniąc sobie stałe źródło dochodów, tj. popełnienia czynu wyczerpującego dyspozycję art. 53 ust. 2 w zw. z art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów oraz art. 33 § 1 i 3 k.k. skazał go wymierzył mu karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności oraz 100 (stu) stawek dziennych grzywny, określając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 200 (dwustu) złotych; 37. uniewinnił M. S.

(1)od popełnienia czynu opisanego w pkt XLII aktu oskarżenia; 38. oskarżonego M. S.

(1)uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt XLIII aktu oskarżenia wyczerpującego dyspozycję art. 53 ust. 2 w zw. z art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie tych przepisów oraz art. 33 § 1 i 3 k.k. skazał go wymierzył mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności oraz 100 (stu) stawek dziennych grzywny, określając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 200 (dwustu) złotych; 39. na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. wymierzone oskarżonemu M. S.

(1)w pkt 35, 36 i 38 wyroku, kary pozbawienia wolności i grzywny połączył wymierzając 6 (sześć) lat pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wymiarze 100 (stu) stawek dziennych, określając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 200 (dwustu) złotych;

1. na podstawie art. 61 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł wobec oskarżonego nawiązkę w wysokości 3.000 (trzech tysięcy) zł na cele zapobiegania i zwalczania narkomanii;
2. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej oskarżonemu M. S.

(1)kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 11 grudnia 2013 r. do dnia 5 października 2015 r.; W pkt 42 – 44 wyroku Sąd Okręgowy przyznał od Skarbu Państwa wynagrodzenie dla obrońców z urzędu i zwolnił oskarżonych od ponoszenia kosztów postępowania. Wyrok zaskarżyli obrońcy wszystkich oskarżonych w częściach skazujących oraz prokurator. 1. Obrońca Ł. B.

(1)zaskarżył wyrok w części dotyczącej kary, zarzucając rażącą niewspółmierności w zakresie kar jednostkowych odnośnie do skazań z pkt III i IV aktu oskarżenia, jak też wymiaru kary łącznej, tj. kary 5 lat pozbawienia wolności i okresu warunkowego jej zawieszenia. Zarzucił nadto, że oddanie oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora sądowego jest także nadmiernie surowe. Obrońca Ł. B. wniósł o obniżenie kar za czyny przypisane w pkt

(1)zarzucił: 1) obrazę przepisów prawa procesowego, która mogła mieć wpływ na treść wyroku, a spowodowana była naruszeniem: a) art. 7 k.p.k. poprzez bezkrytyczną i nazbyt dowolną, a nie swobodną i wszechstronną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym w szczególności uznaniem wyjaśnień Ł. B.

(1)za wiarygodne w sytuacji gdy: - Ł. B. twierdzi, że poznał J. K. w lipcu lub sierpniu 2007 r. a J. K. w okresie od 17 grudnia 2006 r. do 11 października 2007 r. przebywał w Areszcie Śledczym Warszawa - Mokotów; - Ł. B. twierdzi, że przekraczał autem R. (...) z J. K. przejście promowe na trasie Y.-Ś. w latach 2007 - 2008 w sytuacji gdy ze zgromadzonych przez oskarżonego dokumentów wynika, że nie przekraczał on promem granicy w sposób opisywany przez Ł. B., zaś prokuratura na etapie postępowania przygotowawczego nie podejmowała żadnych czynności zmierzających do zweryfikowania tych informacji, - Ł. B. twierdził, że samochodem marki D. (...) być przewożone odpady poprodukcyjne, a nie ustalono aby w pojeździe tym były jakiekolwiek ślady środków niedozwolonych; podobnie jeśli chodzi o samochód marki V. gdzie w luku bagażowym nie stwierdzono śladów substancji niedozwolonych; - Ł. B. twierdził, że oskarżeni w tym J. K. produkowali amfetaminę, a odpady poprodukcyjne wylewali w pobliskim lesie podczas gdy w miejscu wskazanym przez Ł. B., w którym te odpady poprodukcyjne były wylewane nie stwierdzono obecności amfetaminy, a jedynie BMK i Apaanu, który wówczas nie był substancją zabronioną; - stosowanie różnych standardów ocen w stosunku do oceny wiarygodności zeznań Ł. B. i świadków obrony, w szczególności poprzez tłumaczenie i usprawiedliwianie rozbieżności w wyjaśnieniach oskarżonego Ł. B. niepamięcią, podczas gdy rozbieżności w zakresie dat i szczegółów świadków obrony skutkowały odmową przyznania im wiarygodności i mocy dowodowej; - ustalenie ilości wyprodukowanej amfetaminy w oparciu o hipotetyczną i teoretyczną opinię biegłego R. B.

(2), który uznał, że w oparciu o wyjaśnienia Ł. B. nie można stwierdzić, jaka ilość amfetaminy została wyprodukowana, gdyż Ł. B. nie ma wiedzy w tym zakresie i na każdy proces mówi, że była produkowana amfetamina podając równocześnie za każdym razem różne ilości wyprodukowanego produktu końcowego (co potwierdza, że jego zadaniem było przypisanie oskarżonym wyprodukowania jak największej ilości amfetaminy); - Ł. B. twierdził, że to R. B.

(1)zajmował się sprawami finansowymi i organizacyjnymi, zaś Sąd I instancji błędnie przypisał kierowniczą rolę J. K., podczas gdy okoliczność taka nie wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, za wyjątkiem niewiarygodnych wyjaśnień Ł. B., w szczególności z materiału dowodowego nie wynika aby J. K. decydował o trasach przejazdu samochodów, organizował punkty odbioru i podejmował działania dotyczące dostosowania pojazdów, czy też organizował zbyt i wybierał ludzi do poszczególnych zadań. - obdarzenie walorem wiarygodności wyjaśnień Ł. B. w sytuacji gdy z opinii sądowo-psychiatrycznej wynika, że Ł. B. ma zaburzenia osobowości, a Sąd I instancji nie ustalił jaki wpływ może to mieć na wiarygodność składanych przez niego wyjaśnień, w których obciąża oskarżonych; - pominięcie tego, że motywem składania wyjaśnień obciążających oskarżonych w tym oskarżonego J. K. było (jak przyznał Ł. B. ) pobicie go, co mogło mieć wpływ na obciążający charakter tych wyjaśnień, w których dążył do przypisania oskarżonym jak największej ilości wyprodukowanej amfetaminy; - błędne przyjęcie, że oskarżony mógł wielu rzeczy nie pamiętać podczas składania wyjaśnień w marcu 2015 r. podczas gdy upływ czasu od tego, którego dotyczą zarzuty z 2013 r. nie jest na tyle odległy aby nie pamiętać podstawowych danych/osób/miejsc; - błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, że J. K. brał udział w zorganizowanej „grupie przestępczej podczas gdy prawidłowa analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie daje podstaw do takich wniosków; - błędne przyjęcie, że oskarżony J. K. nie wyjeżdżał do Z. i na Ukrainę podczas gdy okoliczność ta została przyznana przez Ł. B. (k. 2858); - błędne przyjęcie, że J. K. mógł przekraczać granicę w sposób opisany przez Ł. B. innymi liniami aniżeli (...) S.A. np. za pomocą (...) w sytuacji, gdy (...) działa na rynku polskim dopiero od 2014 r., zaś S. nie obsługują trasy Y.-Ś. i odwrotnie; - bezzasadną odmową przez Sąd I instancji przyznania waloru wiarygodności zeznaniom świadków W. J., M. S.

(2), W. W.

(2), R. B.

(1), W. T.

(1), podczas gdy dużo większe niespójności w wyjaśnieniach Ł. B. nie skutkowały odmową ich wiarygodności w całości; b) naruszenie art. 196 § 3 k.p.k. poprzez nie powołanie innego biegłego w miejsce biegłego R. B.

(2)w sytuacji, gdy biegły R. B.

(2)jest pracownikiem Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego, które wchodzi w skład Policji, zaś czynności zmierzające do zabezpieczenia i zbadania zgromadzonego materiału dowodowego na etapie postępowania przygotowawczego były podejmowane przez funkcjonariuszy policji lub pracowników Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego. Powyższe skutkowało tym, że w swojej opinii biegły R. B. odnosił się do efektów pracy swoich współpracowników, co podważa zaufanie do bezstronności i obiektywizmu tego biegłego;

1. c)art. 171 § 1 k.p.k. poprzez oddalenie wniosków dowodowych oskarżonego J. K. zgłoszonych w piśmie jego obrońcy z dnia 31 marca 2016 r. (k. 3991 i n.) w pkt. 2, 3, i 5, w sytuacji gdy oddalenie tych wniosków dowodowych uniemożliwiło wykazanie, że J. K. nie przekraczał granicy Polski z Ł B. w sposób przez niego opisany, a nadto na okoliczność podważenia prawdziwości składanych przez Ł. B. wyjaśnień, co w konsekwencji prowadzi do naruszenia prawa oskarżonego do obrony;
2. d)naruszenie art. 171 § 1 k.p.k. poprzez oddalenie wniosku dowodowego J. K. o zwrócenie się do (...) S.A. z wnioskiem ustalenie, czy J. K. przekraczał granice w sposób opisany przez Ł. B.. Powyższe uchybienia procesowe w zakresie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i oddalenia zgłaszanych przez obronę wniosków dowodowych doprowadziły, zdaniem skarżącego, do błędu w ustaleniu stanu faktycznego i uznaniu J. K. winnym zarzucanych mu czynów, w tym udziału w zorganizowanej grupie przestępczej i kierowaniu nią, co w rzeczywistości nie miało miejsca. Na podstawie art. 437 k.p.k. obrońca osk. J. K. wniósł o: 1) uchylenie wyroku Sądu I instancji i uniewinnienie oskarżonego J. K., ewentualnie 2) uchylenie wyroku Sądu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, 3) zwolnienie oskarżonego od ponoszenia kosztów procesu za II instancję. 3. Obrońca oskarżonego M. K.

(1)zarzucił: I. błąd w ustaleniach faktycznych będących podstawą orzeczenia i mający wpływ na jego treść polegający przede wszystkim na nieprawidłowym ustaleniu, że: • oskarżony M. K.

(1)przewoził w znacznej ilości substancję psychotropową w postaci amfetaminy w ilości ok 5 kg. wspólnie i w porozumieniu z oskarżonym Ł. B.

(1)i oskarżonym J. K.

(1)pomimo poważnych wątpliwości w tym względzie, wynikających przede wszystkim ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego tj. wyjaśnień oskarżonego Ł. B.

(1), które w tym zakresie, są bardzo lakoniczne i ogólnikowe oraz nie zostały potwierdzone żadnymi innymi dowodami i w konsekwencji nie poczynienie przez Sąd I instancji jakiegokolwiek ustalania pozwalającego na przypisanie oskarżonemu M. K.

(1)sprawstwa i winy w popełnieniu zarzucanego mu czynu, w szczególności nie poczynienie żadnych ustaleń w zakresie strony podmiotowej przestępstwa. II. naruszenie przepisów postępowania karnego tj.: a) art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. oraz art. 6 ust 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności poprzez: • oparcie orzeczenia o winie oskarżonego M. K.

(1)tylko na wyjaśnieniach oskarżonego Ł. B.

(1), które co do czynu opisanego w pkt XXI aktu oskarżenia, zostały złożone jedynie w toku postępowania przygotowawczego i są bardzo lakoniczne oraz ubogie w swojej treści i w konsekwencji nie mogą stanowić pełnowartościowego materiału dowodowego uprawniającego Sąd I instancji do skazania oskarżonego M. K.

(1)za w/w czyn, w szczególności istotne jest to, że podczas swobodnej wypowiedzi oskarżony Ł. B.

(1)na rozprawie w dniu 02.03.2015 r. wyjaśnił jedynie co do zarzutu XX od którego oskarżony M. K.

(1)został uniewinniony, zaś nie złożył żadnych wyjaśnień odnośnie zarzutu XXI, natomiast na rozprawie w dniu 08.04.2015 r. wyjaśnił jedynie podczas naszej drugiej podróży to wypłynęło, że tam były narkotyki ale jak jechał to o tym nie wiedział", co świadczy o tym, że oskarżony M. K.

(1)nie wiedział, że jadąc do Norwegii w samochodzie znajduje się substancja psychotropowa w postaci amfetaminy, jednocześnie w/w oskarżony wyjaśnił że gdyby wiedział, że w samochodzie są narkotyki to by do samochodu nie wsiadł, • przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, co w konsekwencji doprowadziło do błędnych wniosków i wydania niesprawiedliwego wyroku, poprzez stwierdzenie, że: - brak spójności i niekonsekwencje w wyjaśnieniach oskarżonego Ł. B.

(1)były wywołane sposobem zadawania pytań przez obrońców pozostałych oskarżonych, wielokrotnym pytaniem o to samo, częściowo zadawaniem pytań nieprecyzyjnych i zagmatwanych, jak również składaniem wyjaśnień w obecności oskarżonych („okoliczność ta niewątpliwie miała wpływ na swobodę wypowiedzi' - uzasadnienie zaskarżonego wyroku), podczas gdy swobodna wypowiedź oskarżonego Ł. B.

(1)na rozprawie w dniu 02.03.2015 r. ograniczyła się do kilku bardzo ogólnych zdań, i wówczas żaden z obrońców nie zadawał oskarżonemu żadnych pytań, - „W omawianej sprawie - jak już Sąd wskazał w niniejszym uzasadnieniu - depozycje Ł. B.

(1)nie są jedynymi dowodami obciążającymi pozostałych oskarżonych, ale znajdują swoje umocowanie w osobowych i rzeczowych źródłach dowodowych i tym samym są pełnowartościowym materiałem poddany ocenie zgodnie z dyrektywną wynikającą z art. 7.k.p.k. " - podczas gdy brak jest jakichkolwiek innych dowodów poza wyjaśnieniami oskarżonego Ł. B.

(1), które potwierdziłyby, że oskarżony M. K.

(1)dopuścił się zarzucanego mu w pkt XXI aktu oskarżenia czynu za który został skazany. • ponadto naruszenie art. 7 k.p.k. polegało również na braku dokonania oceny wyjaśnień oskarżonego Ł. B.

(1)w zakresie czynu za który został skazany oskarżony M. K.

(1)i nieprawidłowe dokonanie oceny wyjaśnień oskarżonego M. K.

(1), które skutkowało błędnym przyjęciem, że: - M. K.

(1)przyjął Ł. B.

(1)do swojego mieszkania, podczas gdy nigdy taka sytuacja nie miała miejsca, - „gdyby rzeczywiście wierzył w konfabulacje Ł. B.

(1)to nie utrzymywałby z nim kontaktów ", podczas gdy powyższe stanowi jedynie subiektywną ocenę Sądu, która nie powinna zostać wyrażona w tak kategoryczny sposób. b) art. 424 § 1 k.p.k. poprzez sporządzenie lakonicznego uzasadnienia wyroku, polegającego na nie przedstawieniu procesu myślowego, który doprowadził Sąd I instancji do skazania oskarżonego M. K.

(1), a także niewystarczające jednozdaniowe uzasadnienie w zakresie sprawstwa i winy w/w oskarżonego ograniczające się do stwierdzenia, że: „Tym samym nie ulega wątpliwościom, iż oskarżeni dopuścili się popełnienia zarzucanych im czynów, działając z zamiarem bezpośrednim.", podczas gdy z wyjaśnień oskarżonego Ł. B.

(1), które de facto w zakresie czynu za który został skazany M. K.

(1)nie zostały w żaden sposób ocenione przez Sąd I instancji, takiego wniosku wyciągnąć nie można. c) naruszenie art. 2 § 2 k.p.k. w zw. z art 366 k.p.k. polegające na nie dążeniu przez Sąd I instancji do wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy w dojściu do prawdy materialnej, które powinny stanowić podstawę dla wyrokowania, w szczególności: - niewyjaśnienie rozbieżności w wyjaśnieniach oskarżonego Ł. B.

(1), które Sąd uznał jako pełnowartościowy materiał dowodowy dający podstawę do skazania oskarżonego M. K.

(1), podczas gdy oskarżony Ł. B.

(1)w trakcie postępowania przygotowawczego wyjaśnił „ok. 3 miesięcy później po raz kolejny pojechałem na zlecenie K. do Norwegii z K., w trakcie wyjazdu powiedziałem mu, że chodzi o przewóz narkotyków" (protokół przesłuchania podejrzanego Ł. B.

(1)z dnia 22.10.2013 r), zaś na rozprawie w dniu 08.04.2015 r. wyjaśnił jedynie podczas naszej drugiej podróży to wypłynęło, że tam były narkotyki ale jak jechał to o tym nie wiedział”, - nie ustalenie rzeczywistego toku wydarzeń, w szczególności: • czy i kiedy oskarżony M. K.

(1)powziął informację, że w samochodzie przewożone są narkotyki, a także • co dokładnie i kiedy oskarżony Ł. B.

(1)powiedział oskarżonemu M. K.

(1)w trakcie podróży do Norwegii. III. naruszenie art. 9 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. oraz art. 170 k.p.k. poprzez nie przeprowadzenie z urzędu dowodu z akt sprawy Sądu Rejonowego w Halden oraz do Prokuratury Okręgowej w Oslo prowadzącej postępowanie przeciwko oskarżonemu Ł. B.

(1)i oskarżonemu M. K.

(1)i oddalanie w tym zakresie wniosku dowodowego obrońcy ograniczając się w uzasadnieniu postanowienia o oddaleniu wniosku dowodowego do powtórzenia treści ustawy, a przeprowadzenie w/w dowodu miało istotne znaczenie dla przedmiotowej sprawy, w szczególności wobec treści wyjaśnień oskarżonego Ł. B.

(1)i dokonania oceny wiarygodności tego dowodu. IV. rażącą niewspółmierność kary, poprzez orzeczenie kary wyjątkowo surowej w świetle dyrektyw wynikających w szczególności z art. 53 § 1 i 2 k.k., jak również nienależyte jej umotywowanie, poprzez brak indywidualnego uzasadnienia wymierzonych poszczególnym oskarżonym kar, zaś tylko i wyłącznie podanie jako okoliczność łagodzącej wobec oskarżonego M. K.

(1)pozytywnego wywiadu środowiskowego, podczas gdy oskarżony M. K.

(1)stosował się do wolnościowego środka zapobiegawczego jak również uczestniczył w terminach rozpraw, jak również pracował. V. wobec oddalenia przez Sąd Okręgowy w Warszawie, XVIII Wydział Karny wniosku dowodowego obrońcy z dnia 16.11.2015 r. wniósł o jego dopuszczenie i przeprowadzenie na etapie postępowania odwoławczego. Wskazując na powyższe naruszenia obrońca osk. M. K. wniósł o: 1. o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie M. K.

(1)co do pkt. 22 wyroku (pkt XXI aktu oskarżenia),

1. o uchylenie wyroku co do pkt 22 (pkt XXI aktu oskarżenia) i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, ewentualnie
2. o zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie kary znacznie łagodniejszej. W przypadku nieuwzględnienia środka odwoławczego wniósł o nieobciążanie oskarżonego M. K.

(1)kosztami postępowania za instancję odwoławczą. 4. Obrońca oskarżonego J. C.

(1)zarzucił wyrokowi: 1. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, a mianowicie 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego, bez uwzględnienia całokształtu okoliczności i niniejszej sprawy, w tym przede wszystkim przemawiających na korzyść oskarżonego J. C.

(1), a także zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, polegające na: a) przyjęciu, że wyjaśnienia Ł. B.

(1), we wskazanym przez Sąd zakresie, są spójne z pozostałym materiałem dowodowym i stanowią wiarygodne źródło dowodowe i w konsekwencji dokonanie przez Sąd rekonstrukcji stanu faktycznego w oparciu o te wyjaśnienia, podczas gdy: (-) wyjaśnienia Ł. B.

(1)na przestrzeni całego postępowania, zarówno przygotowawczego, jak i przed Sądem, były daleko niekonsekwentne, zawierały szereg sprzeczności, wzajemnie się wykluczały, (-) w znacznym zakresie stały w sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym sprawy, wiele z podanych przez oskarżonego B. okoliczności (tak w toku postępowania przygotowawczego, jak również przed Sądem) okazało się być nieprawdziwych, całkowicie nierealnych, (-) co do najistotniejszych kwestii, tj. istnienia grupy przestępczej, udziału w niej poszczególnych osób, produkcji amfetaminy oraz ilości rzekomo produkowanego narkotyku nie zostały przyznane przez żadnego z pozostałych oskarżonych, jak również przez żadnego Świadka, (-) nie zostały złożone spontanicznie, Ł. B.

(1)bowiem podjął decyzję o ich złożeniu dopiero przeszło sześć miesięcy po rzekomych zdarzeniach, wyjaśnienia te składał przez wiele miesięcy, (-) z uwagi na możliwość skorzystania z dobrodziejstwa wynikającego z art. 60 §

(1)miał interes w złożeniu obciążających pozostałych oskarżonych wyjaśnień, co więcej jak to wyraźnie przyznał, złożył je na skutek konfliktu z częścią oskarżonych i gdyby nie ten konflikt z całą pewnością by to tego nie doszło, (-) wyjaśnienia te pochodzą od narkomana o wykształceniu podstawowym z nieprawidłową osobowością, wielokrotnego przestępcy obeznanego z mechanizmami procesu karnego, instrumentalnie traktującego organy ścigania i Wymiar Sprawiedliwości, b) dokonaniu przez Sąd rekonstrukcji stanu faktycznego w niniejszej sprawie na podstawie wyjaśnień oskarżonego B. przy jednoczesnym przyjęciu, że wyjaśnienia Ł. B.

(1)„nic sługują na uwzględnienie tam, gdzie oskarżony myli fakty i daty, co ma miejsce głównie w trakcie rozprawy głównej” (str. 23 uzasadnienia), podczas, gdy oskarżony Ł. B.

(1)myli fakty i daty na przestrzeni całego postępowania, również w wyjaśnieniach złożonych w postępowaniu przygotowawczym i to w zasadzie w zakresie każdej z ustalonych przez Sąd i stanowiących podstawę rozstrzygnięcia okoliczności, c) nieprzeprowadzeniu i nieprzedstawieniu pogłębionej analizy w zakresie braku spójności i niekonsekwencji w wyjaśnieniach Ł. B.

(1), a także niewskazanie przez Sąd konkretnych wyjaśnień oskarżonego Ł. B.

(1)(protokołów jego przesłuchań), które stanowiły podstawę ustalenia przez Sąd konkretnych okoliczności sprawy, d) przypisaniu waloru wiarygodności tylko tej części wyjaśnień oskarżonego Ł.' B., która była zgodna i odpowiadała przyjętemu przez Sąd z góry założeniu co do przebiegu wydarzeń i w konsekwencji dokonanie rekonstrukcji stanu faktycznego w niniejszej sprawie w oparciu o wyjaśnienia Ł. B.

(1)złożone podczas postępowania przygotowawczego, a ściślej - podczas przesłuchania w dniu 28 listopada 2013r., jako najbardziej spójnych i rzetelnych (z uwagi na fakt złożenia ich w czasie nieodległym po zdarzeniach), z jednoczesnym pominięciem i przemilczeniem, że w postępowaniu przygotowawczym, przed złożeniem w/w wyjaśnień w dniu 28 listopada 2013r., Ł. B.

(1)wielokrotnie, tj. w dniach 22 października 2013r., 23 października 2013r., 24 października 2013r., 30 października 2016r., 6 listopada 2013r., 19 listopada 2013r, składał wyjaśnienia, w których przedstawiał wersje zdarzeń znacznie odbiegające od wersji przedstawionej podczas odleglejszego od nich przesłuchania w dniu 28 listopada 2013r., która to wersja została przyjęta przez Sąd w niniejszej sprawie, d) stosowaniu niejednolitych kryteriów w ocenie dowodów, tj. interpretowanie wszelkich niespójności i sprzeczności w wyjaśnieniach oskarżonego Ł. B.

(1)na niekorzyść oskarżonego J. C.

(1)i tłumaczenie ich zacieraniem się procesu zapamiętywania i odtwarzania spostrzeżeń z pamięci trwałej, a jednoczenie nieuwzględnienie tych okoliczności przy ocenie zeznań świadków A. C.

(1), D. R.

(1), J. S.

(1), D. S.

(1), J. C.

(2)i W. O. i nierozważenia przyczyn ewentualnych niespójności i sprzeczności występujących w ich zeznaniach, e) nie daniu wiary dowodom z zeznań świadków A. C.

(1), D. R.

(1), J. S.

(1), D. S.

(1), J. C.

(2)i W. O. z uwagi na występujące między nimi rozbieżności i brak precyzji oraz stosunki rodzinne bądź koleżeńskie łączące w/w świadków z oskarżonym J. C.

(1), podczas gdy złożone przez nich zeznania, co do istoty okoliczności, na które zostali zawnioskowani są zasadniczo spójne i konsekwentne i jednoznacznie wskazują na brak możliwości prowadzenia na należącej do oskarżonego J. C.

(1)działce znajdującej się na terenie ROD (...) w C. produkcji jakichkolwiek substancji w sposób i w czasie wskazanym przez oskarżonego Ł. B.

(1), a ewentualne różnice w zeznaniach tych świadków w zakresie szczegółów, w tym konkretnych dat zdarzeń objętych treścią zeznań, wskazują że zeznania te były składane w sposób swobodny, spontaniczny i nie zostały uzgodnione miedzy świadkami, same zaś stosunki rodzinne, lub koleżeńskie nie mogą dyskwalifikować tych zeznań jako pełnowartościowego dowodu, f) przyjęciu, że Ł. B.

(1), J. K.

(1), M. S.

(1), J. B., J. C.

(1)oraz inne nieustalone osoby od stycznia do kwietnia 2013r. tworzyły w miejscowości C. zorganizowaną grupę przestępczą podczas gdy w materiale dowodowym sprawy brak jest dowodów na istnienie takiej grupy, w tym na istnienie więzów organizacyjnych, wspólnego porozumienia, planowania przestępstw, akceptacji przez w/w osoby celów rzekomej grupy, g) przyjęciu, że J. C.

(1)od stycznia do kwietnia 2013r. był członkiem grupy przestępczej, świadomie działał w ramach zawartego porozumienia, którego celem był przewóz amfetaminy do Norwegii, wprowadzenie substancji psychotropowej do obrotu, uczestniczenie w obrocie tą substancją, bądź produkcja BMK i amfetaminy i jej sprzedaż, a nadto, że J. C.

(1)brał udział w planowaniu przestępstw, podczas gdy w materiale dowodowym sprawy brak jest jakichkolwiek dowodów wskazujących na powyższe okoliczności, jak również, że w ogóle J. C.

(1)miał świadomość istnienia jakiejkolwiek grupy przestępczej, tym bardziej na okoliczność jego zamiaru uczestniczenia w grupie, a Sąd nie dokonał żadnych ustaleń oraz rozważań w powyższym zakresie, h) uznaniu, z jednej strony, za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonego J. C.

(1)złożonych na etapie postępowania przygotowawczego dotyczących przede wszystkim jego świadomości w zakresie przestępstwa, podczas gdy wyjaśnienia te zostały złożone spontanicznie, bezpośrednio po zatrzymaniu, a oskarżony tożsame informacje przekazywał policjantom już w trakcie zatrzymania i przeszukania należącego do oskarżonego garażu, z drugiej natomiast strony, uznanie, że wyjaśnienia J. C.

(1)są wiarygodne i stanowią potwierdzenie prawdziwości wyjaśnień oskarżonego B., h) błędnym, nieznajdującym oparcia w materiale dowodowym sprawy przyjęciu, że na działce położonej w miejscowości C., przy ul. (...) od połowy stycznia 2013r. do kwietnia 2013r.była wytwarzana amfetamina, podczas gdy powyższe ustalenie stoi w sprzeczności z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, tj.: (-) wyjaśnieniami oskarżonego Ł. B.

(1)dotyczącymi stałego (jedynego) miejsca wylewania odpadów chemicznych (zgodnie z wyjaśnieniami oskarżonego B. w różne miejsca były wylewane odpady podczas jego pierwszej podróży do Ł. i C. w lutym 2013r. pochodzące z rzekomej produkcji, w której nie brał udziału i nieobjętej Wyrokiem), (-) ekspertyzą nr (...) , zgodnie z którą w miejscu wylewania odpadów nie stwierdzono obecności śladów amfetaminy, ani odpadów z jej produkcji, a jedynie ślady BMK oraz Apaanu, (-) ekspertyzą nr (...), zgodnie z którą w pobranych próbkach z samochodu D. (...) nie stwierdzono obecności środków odurzających ani substancji psychotropowych wymienionych w załącznikach do ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, nie stwierdzono również prekursorów wymienionych w Rozporządzeniu nr 273/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004r. w sprawie prekursorów narkotykowych, (-) opinią biegłego R. B.

(2), który (-) jednoznacznie wskazał, że gdyby we wskazanym przez Ł. B.

(1)miejscu były również wylewane odpady , pochodzące z produkcji amfetaminy to zostałyby one stwierdzone w ekspertyzie nr (...) (protokół rozprawy z dnia 8 września 2016r.), (-) nie był w stanie wskazać, kiedy powstały ślady wskazujące na produkcję amfetaminy zabezpieczone w domku letniskowym w C., biegły nie wykluczył, że mogły powstać znacznie wcześniej niż w okresie objętym aktem oskarżenia (protokół rozprawy z dnia 14 września 2016r.), (-) wskazany przez Ł. B.

(1)proces produkcji amfetaminy jest niepełny i nie zawiera pewnych etapów syntezy i nic by w jego efekcie nie powstało, (-) Ł. B.

(1)nie ma absolutnie żadnej wiedzy w zakresie chemii (-) wyjaśnieniami oskarżonego J. C.

(1), który kategorycznie wykluczył możliwość produkowania amfetaminy na należącej do niego działce w miejscowości C., j) przyjęciu, że oskarżony J. C.

(1)w okresie od połowy stycznia 2013 r. do kwietnia 2013r. na posesji w Ł. w okolicach Ł. brał udział w wytwarzaniu amfetaminy i BMK, podczas gdy z materiału dowodowego sprawy (w tym z wyjaśnień Ł. B.

(1)) wynika, że J. C.

(1)na w/w posesji w Ł. nigdy nie był, co więcej, powyższe założenie Sądu nie znajduje potwierdzenia w ustalonym przez Sąd stanie faktycznym,

1. k)przyjęciu, że w ramach zarzuconego oskarżonemu czynu wyprodukowanych zostało nie mniej niż BMK (60 litrów) i amfetaminy (54
2. kg)i w/w ilości stanowią najkorzystniejszą dla oskarżonych wersję wynikającą z materiału dowodowego sprawy (przede wszystkim z opinii biegłego R. B.

(2)sporządzonej na podstawie zabezpieczonych śladów i zabezpieczonych substancji oraz wyjaśnień oskarżonego B.), podczas gdy biegły, na co zwrócił uwagę również Sąd w uzasadnieniu (str. 43), wskazał m. innymi, że: (-) sporządzone opinie są czysto teoretyczne, (-) nie da się ustalić konkretnej ilości wyprodukowanych środków, nadto na rozprawie w dniu 14 września 2016r. biegły wskazał, że: (-) nie może kategorycznie wypowiedzieć się, czy na działce w C. wyprodukowane zostało jeden gram czy więcej amfetaminy, a także, że (-) nie jest w stanie wykluczyć, że w domku znajdującym się na działce w C. wyprodukowanych zostało 10 gram amfetaminy. A zatem przyjmując koncepcję zaproponowaną przez Sąd, tj. ustalenie ilości wyprodukowanego narkotyku najkorzystniejszą dla oskarżonych w świetle materiału dowodowego, uznać należałoby, że w C. wyprodukowano co najmniej 1 gram środków, 1) przyjęciu, że oskarżony J. C.

(1)działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, a z produkcji i wprowadzania do obrotu amfetaminy uczynił sobie źródło stałego dochodu i otrzymywał on wynagrodzenie w zależności od ilości wyprodukowanej substancji, podczas gdy w zakresie środków otrzymanych przez J. C.

(1)jedynym dowodem są jego wyjaśnienia, w których wskazał, że otrzymywał określoną kwotę, ale wyłącznie za wynajem domku w C.. W materiale dowodowym sprawy nie ma żadnej informacji, aby J. C.

(1)otrzymał jakąkolwiek kwotę z innego niż najem domku tytułu, Skutkiem w/w uchybień było, zdaniem skarżącego, błędne ustalenie przez Sąd stanu faktycznego niniejszej sprawy i w konsekwencji przyjęcie, że oskarżony dopuścił się popełnienia określonych w wyroku czynów (w pkt 24 i 25, z wyłączeniem czynu z pkt 26) i błędnego zastosowania norm prawa materialnego. Nadto zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 2. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 196 § 3 k.p.k. w zw. z art. 193 § 1 k.p.k. poprzez niepowołanie przez Sąd innego biegłego w sytuacji, gdy w niniejszej sprawie ujawniły się ważne ku temu powody osłabiające zaufanie do wiedzy i bezstronności biegłego R. B.

(2), tj. okoliczność zatrudnienia w/w biegłego w ramach struktur policji, stała współpraca i znajomość biegłego z osobami sporządzającymi ekspertyzy w postępowaniu przygotowawczym, wykonywanie przez biegłego czynności w ramach postępowania przygotowawczego niniejszej sprawy (w zakresie ekspertyzy nr (...) z dnia 23 maja 2014r.), tym samy biegły R. B.

(2)w niniejszej sprawie kontrolował i analizował ekspertyzy i badania przeprowadzone przez jego samego, lub jego współpracowników, co w ocenie obrony stwarzało podstawę do zasięgnięcia opinii innego - niezależnego biegłego, niepowiązanego z organami ścigania.

1. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 201 k.p.k. w zw. z art. 193 § 1 k.p.k. poprzez niepowołanie w sprawie innych biegłych, podczas gdy sporządzone przez biegłego opinie na potrzeby niniejszej sprawy, były niepełne, niejasne, zawierały sprzeczności, których pomimo sporządzania opinii uzupełniających i przesłuchania biegłego na rozprawie, nie dało się wyjaśnić.
2. obrazę przepisów postępowania mających wpływ na teść wyroku, tj. art. 6 k.p.k. i art. 170 § 1 pkt. 2 i 5 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. w zw. z art. 366 § 1 k.p.k. polegającego na oddaleniu przez sąd wniosku dowodowego obrońcy o zwrócenie się do Prokuratury Rejonowej Warszawa - Ochota o nadesłanie aktu oskarżenia, względnie postanowienia o przedstawieniu Ł. B.

(1)zarzutów, w związku z pobiciem L. D. oraz grożenia pokrzywdzonej pozbawieniem wolności, konkretnie wywiezieniem do lasu, jeżeli ta nie zmieni swoich zeznań, choć okoliczność, która miała być udowodniona, tj. ewentualne popełnienie przez oskarżonego Ł. B.

(1)przestępstwa przeciwko wymiarowi sprawiedliwości, bez wątpienia rzutowałoby na ocenę wiarygodności jego wyjaśnień w niniejszej sprawie i w konsekwencji na jej rozstrzygnięcie, a złożony wniosek dowodowy, z całą pewnością nie wpłynąłby na przedłużenia niniejszego postępowania, co uniemożliwiło prawidłową ocenę wyjaśnień Ł. B.

(1)i w konsekwencji do błędnego przyjęcia, że jego wyjaśnienia zasługują na wiarę, Obrońca osk. J. C. zarzucił też, na art. 427 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 438 pkt.4 k.p.k., rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonego J. C.

(1)kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze 3 lat i 3 miesięcy w sytuacji, gdy po stronie oskarżonego występował szereg okoliczności łagodzących, które nie zostały przez Sąd meriti uwzględnione lub uwzględnione jedynie w niewielkim stopniu, tj. dotychczasowej niekaralność oskarżonego, jego podrzędną rolę w opisywanych w wyroku zdarzeniach, warunków osobistych oskarżonego, jego sposobu życia przed zdarzeniami objętym aktem oskarżenia, a także po opuszczeniu przez oskarżonego aresztu śledczego, co jest istotne zwłaszcza mając na uwadze, że od w/w zdarzeń upłynęło już prawie 4 lata, a które to okoliczności przemawiały za wymierzeniem oskarżonemu kary pozbawienia wolności w mniejszym wymiarze z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, (-) kary grzywny w wymiarze 100 stawek przy określeniu wysokości jednej stawki na 100 zł bez uwzględnienia dochodów oskarżonego, jego warunków osobistych, rodzinnych, stosunków majątkowych i możliwości zarobkowych. Skarżący wniósł: - w zakresie pkt 24 i 25 zaskarżonego wyroku, wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów, - w zakresie pkt 26 zaskarżonego wyroku, o jego zmianę i umorzenie postępowania z uwagi na znikomą społeczną szkodliwość czynu, ewentualnie o: - o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. 5. Obrońca oskarżonego D. D.

(1)zaskarżył skazania z pkt 30 i 32 wyroku (zarzuty XXXIV i XXXV a/o), zarzucając obrazę art. 4, art. 5, art. 7, art. 410 k.p.k., polegające na nieuwzględnieniu przez Sąd Okręgowy okoliczności korzystnych dla oskarżonego odnośnie do składu chemicznego mieszaniny ujawnionej w domu oskarżonego (BMK) oraz odnośnie do okoliczności posiadania w samochodzie w dniu 25 października 2013 r. przyrządów służących do produkcji amfetaminy. Skarżący zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę obydwu skazań, ale także naruszenie art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w odniesieniu do czynu przypisanego D. D. w pkt 32 wyroku (posiadanie 4,5 l prekursora narkotycznego BMK). Skarżący wniósł o uniewinnienie oskarżonego, a ewentualnie o zmianę kwalifikacji prawnej odnośnie do XXXV zarzutu a/o, przez zastosowanie art. 66 ustawy. 6. Obrońca oskarżonego M. S.

(1)zaskarżył wyrok za wyjątkiem uniewinnienia z pkt 37, zarzucając: 1. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, a to przepisów: • art. 7 w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 KPK statuujących zasadę swobodnej oceny dowodów nakładającej na Sąd obowiązek całościowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób wnikliwy i wszechstronny z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, • art. 2 § 2 i art. 4 KPK w zw. z art. 410 K.P.K., statuujących zasady prawdy materialnej w myśl, której podstawę wszelkich rozstrzygnięć powinny stanowić prawdziwe ustalenia faktyczne oraz obiektywizmu nakazującej Sądowi badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść jak i na niekorzyść obwinionego a także wydania orzeczenia opartego na podstawie analizy całokształtu dowodów ujawnionych w toku przewodu sądowego, poprzez: a. dokonanie wybiórczej, zbieżnej z linią urzędu prokuratorskiego oceny zgromadzonego materiału dowodowego z pominięciem szeregu dowodów, które pozwalają na przyjęcie odmiennej wersji zdarzeń niż ta przyjęta przez Sąd; b. uznanie Ł. B.

(1)za wiarygodne źródło dowodowe i dokonanie rekonstrukcji stanu faktycznego w oparciu o jego wyjaśnienia podczas gdy oskarżony przedstawiał różnorodne wersje - wielokrotnie wewnętrznie sprzeczne, szereg informacji przez niego ujawnionych nie została potwierdzona w tym nie zostało wszczęte żadne postępowania przygotowawcze na skutek zgłaszanych przez niego depozycji; c. bezpodstawne przyjęcie, że oskarżony Ł. B.

(1)zasługuje na status tzw. małego Świadka koronnego podczas gdy składane przez niego depozycje nie wynikają ze skruchy i woli zaprzestania działalności przestępczej lecz z uwagi na chęć poprawy swej sytuacji procesowej i zaszkodzenia oskarżonemu J. K.

(1)i oskarżonemu M. S.

(1)(wielokrotna karalność w tym również w toku sprawy); d. przyznanie wyjaśnieniom oskarżonego Ł. B.

(1)waloru wiarygodności i miarodajności podczas gdy ich obiektywna ocena wskazuje na ich zmienność i ewoluowanie w toku postępowania przygotowawczego a także brak konsekwencji i precyzji, co potwierdza, że oskarżony Ł. B.

(1)zmierzał poprzez swe depozycje do poprawy swej sytuacji procesowej i uzyskania koncesji w przedmiocie kary; e. nie dokonanie analizy wyjaśnień oskarżonego Ł. B.

(1)przez pryzmat zarzutu z pkt XLII wyroku - dotyczącego przechowywania środków odurzających w garażu w K., który winien skłonić Sąd do większej powściągliwości i wnikliwości w formułowaniu ocen; f. nie dokonania analizy zeznań Ł. B.

(1)co do produkcji amfetaminy przez pryzmat treści opinii z badań chemicznych bazujących na próbkach pobranych z samochodu D. (...) oraz miejsca w którym - według oskarżonego Ł. B.

(1)- miały być wylewane odpady poprodukcyjne z produkcji amfetaminy w domku na terenie ogrodów działkowych w C., które to ekspertyzy nie wykazały obecności amfetaminy i produktów ubocznych; g. nie dokonanie analizy zeznań Ł. B.

(1)przez pryzmat niemożności wskazania domu w okolicach Ł., na terenie którego miał według niego odbyć się jeden z etapów produkcji BMK; h. nie dokonanie oceny wiarygodności oskarżonego Ł. B.

(1)przez pryzmat wyjaśnień z dnia 16, 24 i 30 kwietnia 2014 roku, w których pomawiał on różne osoby o działalność przestępczą a które to okoliczności nie zostały potwierdzone dowodowo; i. niedostateczne rozważenie z punktu widzenia osobistych motywów i tendencji oskarżonego Ł. B.

(1)do pomawiania oskarżonego M. S.

(1)konfliktu pomiędzy w/w na tle podrobienia podpisu na umowie sprzedaży samochodu osobowego marki T. stanowiącego własność M. S.

(1)i następczego przywłaszczenia auta na podstawie sfałszowanego kontraktu co naraziło oskarżonego M. S.

(1)na stratę kilkunastu tysięcy złotych; j. nie rozważenie z punktu widzenia osobistych motywów i tendencji oskarżonego Ł. B.

(1)do pomawiania oskarżonego M. S.

(1)bójki z dnia 15/16 października 2012 roku na de podrobienia przez oskarżonego Ł. B.

(1)podpisu na umowie kupna sprzedaży samochodu marki T. stanowiącego własność oskarżonego M. S.

(1)i późniejszego przywłaszczenia auta; k. nie danie wiary dowodom z zeznań świadków przeprowadzonych na wniosek oskarżonego M. S.

(1)tj. M. S.

(2), P. A., P. M. i J. S.

(2)z uwagi na ich stosunki rodzinne bądź koleżeńskie z oskarżonym a także wzajemne rozbieżności i brak precyzji w ich relacji o zdarzeniach na okoliczność których zostali powołani podczas gdy ewentualne różnice w zeznaniach tych świadków i drobne rozbieżności w przekazywanych informacjach nie mogą stanowić podstawy do dezawuowania ich relacji a wprost przeciwnie stanowią dowód, że zeznania były składane w sposób swobodny i nie zostały uzgodnione; 1. przyjęcie odrębnych kryteriów ocennych w stosunku do dowodów obciążających oskarżonego M. S.

(1)i tych przemawiających na jego korzyść w tym w zakresie wyjaśnień oskarżonego Ł. B.

(1)i świadków zawnioskowanych przez oskarżonego M. S.

(1); m. interpretowanie niedokładności, niedoprecyzowań, i sprzeczności w wyjaśnieniach oskarżonego Ł. B.

(1)na niekorzyść oskarżonego M. S.

(1)i usprawiedliwianie ich zacieraniem się informacji w pamięci trwałej, upływem czasu i rozwojem intelektualnym oskarżonego Ł. B. przy równoległym drobiazgowym uwypuklaniu analogicznych deficytów w relacji Świadków zawnioskowanych przez oskarżonego M. S.

(1)tj. M. S.

(2), J. S.

(2), P. M. i P. A. bez rozważenia ich przyczyn przez pryzmat tożsamych czynników jak w przypadku wyjaśnień oskarżonego Ł. B.

(1); n. przyjęcie, że oskarżony M. S.

(1)w 2012 roku w miejscowości S., w garażu i w domu znajdującym się na terenie działki, będącej jego własnością, wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wytwarzał substancję psychotropową w postaci amfetaminy w znacznej ilości, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu podczas gdy zarzut opiera się wyłącznie na informacji zasłyszanej przez Ł. B.

(1)oraz ujawnionej śladowej obecności amfetaminy w w/w nieruchomości i nie został potwierdzony innymi dowodami potwierdzającymi sprawstwo oskarżonego M. S.

(1); o. wyciąganie zbyt daleko idących i wyłącznie niekorzystnych dla oskarżonego M. S.

(1)wniosków z faktu zabezpieczenia cieczy i sprzętu, które mogłyby hipotetycznie służyć do produkcji a których przeznaczenie w innym celu nie zostało skutecznie podważone; p. Nieprawdziwe twierdzenie, że przyjęta ilość wyprodukowanego BMK (60 litrów) i amfetaminy (54 kg) stanowi najkorzystniejszą wersję spośród przedstawionych przez biegłego sądowego R. B.

(2)podczas gdy biegły jednoznacznie i kategorycznie stwierdził, że nie jest możliwe wskazanie minimalnej liczby wyprodukowanego prekursora i Środka odurzającego zaś na pytanie jednego z obrońców nie zaprzeczył by ślady w kształcie zabezpieczonym w domku w C. mogły powstać w trakcie wyprodukowania 10 gram amfetaminy; - naruszenie art. 193 k.p.k. w zw. z art. 196 § 3 k.p.k. poprzez przyznanie waloru wiarygodności opinii biegłego z zakresu (...) wykonanej w ramach Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego podczas gdy status biegłego, fakt zatrudnienia w ramach struktury policji, czynności wykonywane w toku postępowania przygotowawczego i powiązania z w ramach policji a także charakterystyka i waga zarzutów stawianych oskarżonym osłabiały zaufanie do wiedzy i bezstronności biegłego a w konsekwencji stwarzały podstawę do zasięgnięcia opinii innego - niezależnego biegłego, niepowiązanego z organami ścigania; A także naruszenie art. 193 k.p.k. w zw. z art 201 k.p.k. poprzez uznanie, że opinia biegłego z zakresu (...) jest jasna, zupełna a także brak jest podstaw do kwestionowania kompetencji biegłego a w konsekwencji niedopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego z poza (...) Biura (...); a ponadto

1. błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na przyjęciu, że oskarżeni wyprodukowali łącznie co najmniej 60 litrów BMK i 54 kg amfetaminy podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy w tym sprzęt i ciecze zabezpieczone w sprawie nie dawał podstaw do takich wniosków co czyni je dowolnymi i będącymi skutkiem przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów;
2. błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na przyjęciu, że oskarżeni byli członkami zorganizowanej grupy przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy nie legitymizuje takich twierdzeń;
3. błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na przyjęciu, że oskarżeni zajmowali się wytwarzaniem amfetaminy podczas gdy zgromadzeń}' materiał dowodowy nie daje podstaw do takiej konstatacji;
4. błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na przyjęciu, że oskarżeni sprzedawali wyprodukowane prekursory i środki odurzające do Norwegii podczas gdy - poza wyjaśnieniami oskarżonego B. - dowody zgromadzone w sprawie nie potwierdzają takiej wersji zdarzeń;
5. błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na przyjęciu, że oskarżony M. S.

(1)w 2012 roku w miejscowości S., w garażu i w domu znajdującym się na terenie działki, będącej jego własnością, wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wytwarzał substancję psychotropową w postaci amfetaminy w znacznej ilości, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu a w konsekwencji

1. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że oskarżony popełnił przestępstwa z wyroku pomimo, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie uprawnia takich ustaleń; a także
2. z najdalej idącej ostrożności procesowej rażącą niewspółmierność orzeczonej kary w stosunku do stopnia winy i społecznej szkodliwości zarzucanego czynu jak również niewspółmierność wewnętrzną orzeczenia przejawiającą się w wymierzeniu oskarżonemu M. S.

(1)kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze 6 lat przy równoczesnym wymierzeniu wobec oskarżonego J. C.

(3)kary 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności przy zaistnieniu - w ocenie Sądu - tożsamych czynników łagodzących wymiar kary takich jak dotychczasowa niekaralność, pozytywny wywiad środowiskowy, ustabilizowana sytuacja osobista; Wskazując na powyższe wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów ewentualnie uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Prokurator zarzucił: - obrazę przepisu prawa karnego materialnego, tj. art. 12 k.k. polegającą na błędnym zastosowaniu dyspozycji tego przepisu w opisie znamion czynu z art. 258 § 1 k.k. oraz w kwalifikacji prawnej czynów przypisanych oskarżonemu: J. K.

(1)w pkt 11 wyroku, J. C.

(1)w pkt 24 wyroku, M. S.

(1)w pkt 35 wyroku przyjmując, że czyny przypisane oskarżonym w pkt 11, 24, 35 z art. 258 § 1 k.k. popełnione zostały w zw. z art. 12 k.k., podczas gdy przestępstwo z art. 258 § 1 k.k. opisane w pkt 11, 24, 35 wyroku jest, tzw. „ przestępstwem trwałym ", do którego instytucja art. 12 k.k. nie znajduje zastosowania. - obrazę przepisu prawa karnego materialnego, tj. art. 45 § 1 k.k. przez nie orzeczenie obligatoryjnego przepadku, ustalonej przez sąd, równowartości korzyści majątkowych osiągniętych z popełnionych przestępstw przez oskarżonego: J. K.

(1), M. K.

(1), Ł. B.

(1). - obrazę przepisu prawa karnego materialnego, tj. art. 55 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii i art. 38 § 1 k.k. przez nie orzeczenie wobec oskarżonego Ł. B.

(1)kumulatywnie z karą pozbawienia wolności, kary grzywny, przy uznaniu w/wym w pkt 5 i 6 wyroku za winnego czynów z art. 55 ust 3 w zw. z art. 55 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. - obrazę przepisu prawa procesowego, tj. art 413 § 2 pkt 1 k.p.k. mającego istotny wpływ na treść orzeczenia polegającą na pominięciu art. 12 k.k. w kwalifikacji prawnej czynów przypisanych oskarżonym: Ł. B.

(1)w pkt 7 wyroku, J. K.

(1)w pkt 7 wyroku, J. C.

(1)w pkt 25 wyroku, M. S.

(1)w pkt 36 podczas, gdy z opisu czynów przypisanych oskarżonym w pkt 7, 17, 25, 36 wyroku, jednoznacznie wynika, że w/wym czyny oskarżeni popełnili działając z góry powziętym zamiarem w krótkich odstępach czasu, co powinno mieć odzwierciedlenie w przyjętej kwalifikacji prawnej czynów przez wskazanie, iż czyny popełnione były „ w zw. z art. 12 k.k.” Na zasadzie art. 427 § 2 k.p.k. i art. 437 § 1 i 2 k.p.k., prokurator wniósł o: - zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej pkt 11 ,24, 35 poprzez wyeliminowanie z opisu czynów wskazanych w pkt 11, 24, 35 wyroku słów „przestępstwem ciągłym oraz z kwalifikacji prawnej w/wym czynów wskazania, że czyny został popełniony” w zw. z art. 12 k.k. ", a tym samym przyjęcie, że przypisane oskarżonym czyny wymienione w pkt 11, 24, 35 wyroku stanowią występek penalizowany art. 258 § 1 k.k. - zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej pkt 7, 17, 25, 36 poprzez dodanie w kwalifikacji prawnej czynów przypisanych oskarżonym w pkt 7,17,25 ,36 wyroku, że czyny te zostały popełnione „w zw. z art. 12 k.k.” na co wskazuje opis czynów, a tym samym przyjęcie, że oskarżeni przypisanych im czynów wskazanych w pkt 7, 17, 25, 36 wyroku dopuścili się „ w zw. z art. 12 k.k.” - zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej kary orzeczonej w pkt 5 i 6 wyroku przez orzeczenie za czyny przypisane oskarżonemu Ł. B.

(1)w pkt 5 i 6 wyroku kumulatywnie z karami pozbawienia wolności za każdy z czynów również kary grzywny na podstawie art. 55 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r o przeciwdziałaniu narkomanii oraz art. 33 § 1 i 3 k.k. w wymiarze 10 (dziesięciu) stawek dziennych, określając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięciu) złotych . Jednocześnie na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. połącznie orzeczonych w pkt 1 -7 : kar pozbawienia wolności oraz kar grzywny i orzeczenie kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze 5 ( pięciu ) lat pozbawienia wolności i grzywny wysokości 50 ( pięćdziesięciu ) stawek dziennych grzywny określając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 (stu) złotych, a nadto na podstawie art. 60 §

(1)kary łącznej 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności warunkowo zawiesić na okres 10 ( dziesięciu) lat tytułem próby, oddając oskarżonego w tym czasie pod dozór kuratora - zmianę zaskarżonego wyroku dotyczącego oskarżonego M. K.

(1)przez orzeczenie również za przypisany w/wym czyn w pkt 22 wyroku na podstawie art. 45 § 1 k.k. przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionego przestępstwa w kwocie 2 000 zł. - zmianę zaskarżonego wyroku dotyczącego oskarżonego J. K.

(1)przez orzeczenie również za przypisany w/wym czyn w pkt 12 wyroku na podstawie art. 45 § 1 k.k. przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionego przestępstwa w kwocie 382 230 zł. - zmianę zaskarżonego wyroku dotyczącego oskarżonego J. K.

(1)przez orzeczenie również za przypisany w/wym czyn w pkt 13 wyroku na podstawie art. 45 § 1 k.k. przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionego przestępstwa w kwocie 30 000 zł. - zmianę zaskarżonego wyroku dotyczącego oskarżonego Ł. B.

(1)przez orzeczenie również za przypisany w/wym czyn w pkt 3 wyroku na podstawie art. 45 § 1 k.k. przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionego przestępstwa w kwocie 1 000 zł. - zmianę zaskarżonego wyroku dotyczącego oskarżonego Ł. B.

(1)przez orzeczenie również za przypisany w/wym czyn w pkt 5 wyroku na podstawie art. 45 § 1 k.k. przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionego przestępstwa w kwocie 8 000 zł. - zmianę zaskarżonego wyroku dotyczącego oskarżonego Ł. B.

(1)przez orzeczenie również za przypisany w/wym czyn w pkt 6 wyroku na podstawie art. 45 § 1 k.k. przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnionego przestępstwa w kwocie 8 000 zł. - w pozostałym zakresie o utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku. Strony podtrzymały swe stanowiska procesowe podczas rozprawy apelacyjnej, wnosząc o nieuwzględnienie zarzutów przeciwnych, z wyjątkiem kwalifikacji prawnej przestępstwa przypisanego D. D.

(1)w pkt 32 wyroku (zarzut XXXV a/o), którą prokurator uznała za błędną. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja prokuratora została niemal w całości uwzględniona, za wyjątkiem wniosku o orzeczenie przepadku równowartości korzyści majątkowej w kwocie 30.000 zł, jako osiągniętej z przestępstwa przypisanego J. K.

(1)w pkt 13 wyroku (zarzut XIII a/o) oraz wysokości kwoty przepadku za przestępstwo przypisane w pkt 12 wyroku (zarzut XII a/o), którą Sąd odwoławczy orzekł w nieco niższej kwocie od wnioskowanej w tej apelacji. Zarzuty apelacji prokuratora nie wyczerpywały jednak całego zbioru uchybień Sądu Okręgowego, choć objęła ona wiele błędów powstałych przy redagowaniu wyroku, w tym wadliwego stosowania instytucji czynu ciągłego, nadzwyczajnego złagodzenia kary i niezastosowania art. 45 § 1 k.k. Apelacje obrońców oskarżonych były zasadniczo nieskuteczne, gdyż w żadnym przypadku nie doprowadziły do uwzględnienia głównego wniosku – o uniewinnienie, a korzystne dla oskarżonych zmiany wyroku nie były wynikiem argumentów skarżących, ale określonej sytuacji procesowej wywołanej błędami Sądu Okręgowego, które w części niezaskarżonej przez prokuratora (na niekorzyść), należało poczytać na korzyść oskarżonych. Postępowanie dowodowe zostało przez Sąd Okręgowy przeprowadzone w zakresie istotnych dla sprawy dowodów i okoliczności, z nadmiernym nawet sprzyjaniem wnioskom oskarżonych o wielokrotne i długotrwałe przesłuchania przed Sądem oskarżonego Ł. B.

(1), biegłego dr R. B.

(2)i funkcjonariuszy Centralnego Biura Śledczego Policji, co wykluczało uchylenie sprawy do ponownego rozpoznania. Zadaniem Sądu Apelacyjnego była więc całościowa kontrola tego postępowania i dokonanie możliwych zmian zaskarżonego wyroku, czuwając nad kierunkiem i zakresem jego zaskarżenia. Liczne zmiany dokonane w zaskarżonym wyroku przez Sąd Apelacyjny są skutkiem uchybień Sądu Okręgowego spowodowanych brakami w ustaleniach faktycznych odnośnie do znamion niektórych czynów (nieustalenie ilości narkotyków – Ł. B.

(1)pkt 4 wyroku, J. K.

(1)pkt 13 wyroku, M. S.

(1)pkt 38 wyroku lub innych okoliczności, takich jak cel posiadania prekursora (pkt 32 D. D.). Błędy polegają także na nieumiejętnym stosowaniu konstrukcji czynu ciągłego, łączonego z kwalifikacją prawną czynów z art. 258 § 1 k.k., albo brakami w kwalifikacji prawnej innych przestępstw przepisu art. 12 k.k., mimo prawidłowego ustalenia, że sprawcy wytwarzania amfetaminy i BMK w C. działali w ramach przestępstwa ciągłego. Sąd Okręgowy zlekceważył ponadto badanie inkryminowanych zdarzeń w kontekście zasad intertemporalnych, podczas, gdy przepisy ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2005 r. Nr 179, poz. 1485) kilkakrotnie zmieniły się w kierunku zaostrzenia sankcji (np. z art. 56 ust. 3 ustawy, w którym z dniem 9 grudnia 2011 r. (Dz. U. 2011.117.678) podniesiono dolne zagrożenie karą pozbawienia wolności z 3 miesięcy do 2 lat (górna granica 12 lat). Sąd nie poczynił żadnych rozważań w zakresie stosowania art. 4 § 1 k.k., odnośnie do przypisanych części oskarżonych przestępstw z art. 56 ust. 3 ustawy (wprowadzanie do obrotu środków odurzających w znacznej ilości), jak też w przypadku orzeczonych kar łącznych, gdzie jedynie wskazanie na art. 85 k.k., nie rozwinięty przed zmianą z dnia 1 lipca 2015 r. w paragrafy, może sugerować, że Sąd posłużył się przepisami o karze łącznej sprzed tej zmiany. Sąd Okręgowy podszedł bezkrytycznie do opisów niektórych zarzutów aktu oskarżenia, przejmując je bez korekty jako czyny przypisane w wyroku, jak np. w przypadku wspólnego przestępstwa Ł. B.

(1)(zarzut III a/o) i J. K.

(1)(zarzut XII a/o), w opisie którego oskarżyciel posługiwał się równocześnie znamionami zbrodni z art. 55 ust. 3 ustawy (przewozu narkotyku), występku z art. 56 ust. 3 ustawy (wprowadzania do obrotu) oraz z art. 58 ust. 1 (udzielania), a ostatecznie przypisano oskarżonym, mimo współdziałania, osobne kwalifikacje prawne. W tym wypadku jedynie czyn J. K. został zakwalifikowany prawidłowo jako zbrodnia z art. 55 ust. 3 ustawy – wewnątrzwspólnotowy przewóz środka psychotropowego. Zmiana w tym kierunku wyroku Ł. B. w tej części, tj. w pkt 3, byłaby niedopuszczalna z powodu zakazu reformationis in peius, dlatego Ł. B. odpowiedział ostatecznie za występek z art. 56 ust. 3 ustawy, tj. za wprowadzenie do obrotu tego samego środka, w tych samych okolicznościach co współsprawca J. K.. Należy przy tym zauważyć, że mimo zarzucenia J. K. kierowania obrotem amfetaminą i jej przewozem do Norwegii i odpowiadających sprawstwu kierowniczemu ustaleń faktycznych Sądu, nie znalazło to odbicia w przyjętych kwalifikacjach prawnych przestępstw (także w a/o). Podobny brak krytyki odnośnie do brzmienia zarzutów oskarżyciela i ich kwalifikacji wykazał Sąd Okręgowy w przypadku zarzutu XXXV oskarżonego D. D.

(1), który w opisie wskazywał wprost na zamiar posiadania prekursora narkotykowego wymieniony w art. 61 ustawy (niedozwolone wytwarzanie środka psychotropowego), natomiast został zakwalifikowany w wyroku z art. 62 ust. 1 ustawy, jako posiadanie środka odurzającego. Zakaz pogorszenia sytuacji procesowej oskarżonego w tej części (art. 61 jest zagrożony surowszą karą), w której rozważano jedynie apelację na korzyść oskarżonego, spowodował konieczność przypisania D. D. podstawowego typu posiadania prekursora z art. 66 ustawy, tj. wykroczenia, a co za tym idzie konieczność umorzenia postępowania z powodu przedawnienia karalności czynu. Sąd Okręgowy zlekceważył nadto obowiązek orzeczenia na podstawie art. 45 § 1 k.k. przepadku równowartości ustalonych korzyści majątkowych uzyskanych z przestępstw (Ł. B., J. K., M. K.), a orzekając o nawiązkach wskazał wadliwie art. 61 ust. 4 ustawy, podczas gdy nawiązkę za przestępstwa określone w art. 53 – 63 ustawy orzeka się na podstawie art. 70 ust. 1 pkt 4 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, zaś art. 61 ustawy dotyczy przywołanego wyżej posiadania prekursorów w celu produkcji narkotyków i nie stanowi podstawy do orzekania przepadku zabronionej substancji. Nie sposób też nie dostrzec uchybień w zakresie sporządzonego uzasadnienia pisemnego wyroku, w którym opierając się w zasadniczej części na dowodzie z wyjaśnień oskarżonego Ł. B.

(1), nie odwołano się w ogóle do treści konkretnych protokołów wyjaśnień, podano zbiorczo numery kart pod całością ustaleń faktycznych, mimo, że Ł. B. był przesłuchiwany 23 razy, w tym kilkakrotnie przed Sądem Okręgowym. Dowód ten, co do treści, został zaprezentowany w krótkim akapicie na str. 19 uzasadnienia, gdzie zaznaczono, że oskarżony przyznał się do zarzucanych czynów i był wielokrotnie przesłuchiwany (wskazano nr kart siedemnastu protokołów przesłuchań). Sąd Okręgowy odwołał się do konkretnego przesłuchania jedynie na str. 57 uzasadnienia, gdzie wskazał, że ilość narkotyku wytwarzanego w C. i Ł. ustalono „przede wszystkim w oparciu o wyjaśnienia Ł. B. z dnia 28 listopada 2013 r.”, które posłużyły biegłemu z zakresu chemii do wyliczenia orientacyjnych ilości substancji. Brak bezpośredniego odwołania się w ustaleniach faktycznych do konkretnych treści z wyjaśnień Ł. B. przełożył na Sąd odwoławczy ciężar szczegółowej analizy całości jego depozycji, by ocenić, czy zawierają one kryminalistyczne cechy wiarygodności i czy przekonują do zaufania jakim je Sądu meriti obdarzył oraz akceptacji poczynionych przez Sąd Okręgowy ustaleń faktycznych. Analiza wyjaśnień Ł. B. przekonuje generalnie, że ocena ich wiarygodności dokonana na str. 23 – 26 uzasadnienia zaskarżonego wyroku jest poprawna, natomiast opisane braki uzasadnienia nie mogą być, zgodnie z art. 455a k.p.k., podstawą do uchylenia wyroku. Skoro wnioski wyciągnięte z wyjaśnień Ł. B. odnośnie do jego wiarygodności wynikają z rzeczywistej treści jego depozycji i zostały poczynione w odniesieniu do całokształtu materiału dowodowego, są rozumne i logiczne, zgodne z doświadczeniem życiowym, a więc spełniają warunki art. 7 k.p.k., to zaniechanie odwołania się do konkretnych treści wyjaśnień, nie ma wpływu na treść orzeczenia, choć niewątpliwie spowalnia ocenę sprawy przez Sąd odwoławczy i nie spełnia wymogów art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k., co podnieśli w apelacjach obrońcy oskarżonych. Sąd Okręgowy uchylił się od obowiązku rzeczowego wskazania, które fragmenty obszernych wyjaśnień tzw. małego świadka koronnego stanowią zasadniczą podstawę ustaleń faktycznych, co spowodowało, że ustalenia te w odniesieniu do niektórych czynów były lakoniczne i nieprecyzyjne, a nade wszystko wymagały od Sądu Apelacyjnego ponownej analizy całości wyjaśnień Ł. B., by przekonać się czy i w jakim zakresie dany element stanu faktycznego ma odbicie w tych wyjaśnieniach. W przypadku rozbieżności pomiędzy ustaleniami Sądu Okręgowego, a treścią wyjaśnień Ł. B. na tle innych dowodów lub niewykorzystania możliwości precyzyjnego opisu czynu w oparciu o ten dowód, Sąd Apelacyjny traktował te zaniedbania Sądu Okręgowego wyłącznie na korzyść oskarżonych, o ile tej części nie dotyczyła apelacja prokuratora. Przypadki takiej zmiany wyroku zawiera orzeczenie w sprawie oskarżonych Ł. B., J. K. w odniesieniu do udziału w obrocie znaczną ilością amfetaminy w W. w 2007 r. (zarzut IV i XIII a/o), w odniesieniu do których przypisując winę Ł. B. i J. K. Sąd Okręgowy, za prokuratorem, nie określił ilości (wagi) narkotyku, a ustalając przebieg zdarzenia wskazał jedynie, że w 2007 r. Ł. B., na zlecenie J. K. odebrał torbę z amfetaminą od nieznanej osoby, za co J. K. przekazał dwukrotnie pieniądze (str. 2 uzasadnienia Sądu Okręgowego). K. miał „otrzymać” 30 tys. zł. W innym fragmencie uzasadnienia Sąd Okręgowy powraca do kwestii ilości amfetaminy, którą oględne próbuje odnieść do ceny (str. 55 uzasadnienia) przy czym nie wiadomo czy chodzi o cenę zakupu czy sprzedaży i ile kosztowałby 1 kg narkotyku. Są to wnioski tak ogólne i luźne, jak stwierdzenie Sądu, że o znacznej ilości świadczy to, że amfetaminę przekazano w torbie. Z ustaleń faktycznych nie wynika bowiem za co J. K. otrzymał 30 tys. zł po dwukrotnym przekazaniu zapłaty za amfetaminę mężczyźnie, od którego Ł. B. ją odebrał na Pl. (...). Brak jasnych ustaleń na ten temat, a więc czy 300 tys. zł, które Ł. B. widział w samochodzie (w podłokietniku) J. K., były jego zyskiem ze sprzedaży, czy częścią pierwotnej transakcji, lub innej, nie pozwalał na uwzględnienie wniosku prokuratora o orzeczenie przepadku tej kwoty (zarzut naruszenia art. 45 § 1 k.k., wniosek na str. 3 apelacji prokuratora). Sięgając do wyjaśnień Ł. B., nie sposób poczynić ustaleń dalej idących niż prezentowane na str. 2 uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego, a więc że wykonał on plecenie J. K. odebrania pakunku z amfetaminą od nieznanej osoby, za co J. K. zapłacił. Jedynie takie fakty wynikają z wyjaśnień Ł. B. złożonych w dniu 22 października 2013 r. (k. 23v). Inne zdarzenie opisane przez Sąd Okręgowy na str. 4 uzasadnienia wyroku (podobny odbiór amfetaminy w W. w 2009 r.), zostało opisane przez Ł. B. szczegółowo. Oskarżony podał ilość amfetaminy, którą z J. K. przepakowywali 5 – 6 paczek po 1 kg amfetaminy, w przeciwieństwie do czynu z 2007 r. kiedy to Ł. B. nie otwierał torby z amfetaminą i nie określił jej ilości. Jego przekonanie, że w tym przypadku był to także ten narkotyk jest uzasadnione ścisłą współpracą z J. K. w przemycie, obrocie i produkcji amfetaminy. Ł. B. rozróżniał te dwa zdarzenia, wskazując, że pierwsze miało miejsce „przed wypadami do Norwegii” (k. 23v), a więc pod koniec 2007 r., gdyż pierwszy wyjazd na zlecenie J. K. do Norwegii określił jako „koniec 2007 r.”, kiedy to J. K. „poprosił o pomoc w odzyskaniu samochodu” (k. 18). Nie ma więc powodu, by nie dać wiary Ł. B. odnośnie udziału w obrocie amfetaminą w W. w 2007 r. przypisanego w pkt 4 i 13 wyroku, jednak zasada z art. 5 § 2 k.k. czyni niedopuszczalnymi wnioski Sądu meriti na temat znacznej ilości amfetaminy i przypisanie przestępstwa z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałania narkomanii. W związku z tym Sąd Apelacyjny skorygował opis czynów z pkt 4 i 13 wyroku, zakwalifikował czyn z art. 56 ust. 1 w zw. z art. 65 § 1 k.k. ustawy, wymierzając J. K. karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności (w I instancji 3 lata i 6 miesięcy), zaś stosując wobec Ł. B. nadzwyczajne złagodzenie kary na podstawie art. 60 §

(1)w pkt XLIII a/o, przypisanego mu w pkt 38 wyroku Sądu Okręgowego, jako zbrodnia z art. 53 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, o czym zdecydowało ustalenie zawarte na str. 5 uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego stwierdzające, że oskarżony wytwarzał w S. znaczną ilość amfetaminy. Nie odwołując się wprost do treści wyjaśnień Ł. B. opisujących jego wiedzę na temat produkcji w S. i nie analizując opinii biegłego chemika (k. 1446 – 1552), pod kątem ilości produkowanego tam niewątpliwie narkotyku, Sąd Okręgowy pozbawił się podstaw do wnioskowania o ilości amfetaminy. Nie podważa to dowodów świadczących niewątpliwe, że M. S. w 2012 r. produkował w swoim budynku w S. amfetaminę metodą Leucarta. Wyjaśnienia Ł. B. w tej kwestii, były dowodem pośrednim, gdyż jak stwierdził: „Od S. dowiedziałem się, że jeszcze wtedy gdy siedziałem, to w swoim garażu na terenie działki pod K., którą wskazałem, produkował amfetaminę sam … pewnego dnia podczas produkcji zaistniał tam mały pożar …” (k. 448). Poza tymi wyjaśnieniami, które oskarżony konsekwentnie podtrzymywał, Ł. B. wskazał budynki w S. podczas eksperymentu procesowego, dokonał rozpoznania M. S., z którym zawarł bliską znajomość w trakcie produkcji amfetaminy w C.. Depozycje Ł. B. znalazły obiektywne poparcie w śladach zabezpieczonych w domku w S., w próbkach pobranych wewnątrz (z głębi kominka, z kratki wentylacyjnej, z ram okna i drzwi). Biegły chemik ujawnił w nich obecność amfetaminy i substancji ubocznych powstałych przy produkcji amfetaminy metoda Leuckarta (opinia (...)), oraz zdjęcia k. 739 – 751. Określenie ilości wytworzonej tam amfetaminy nie było celem opinii. Sąd Okręgowy prezentując właściwie wyniki badań chemicznych nie wyciągnął z nich żadnych wniosków o ilości wyprodukowanej niewątpliwie w S. amfetaminy, stąd też stwierdzenie o znacznej ilości amfetaminy, jedynie w oparciu o sam fakt produkcji, naruszało zasadę z art. 5 § 2 k.p.k. Wprawdzie wnikliwość, której Sąd Okręgowy w tym względzie zaniechał, kazała zauważyć, że biegły chemik dr R. B., odpowiadając na rozprawie na liczne pytania obrońców o taki rodzaj śladów, jakie zabezpieczono wewnątrz budynków w C. i S. (na ścianach i sufitach), wskazał, że nie powstają one w wyniku pojedynczych produkcji amfetaminy, tylko wielokrotnych. Niedostrzeżenie przez Sąd Okręgowy tego argumentu za wielokrotną produkcją w S. i brak jakichkolwiek innych parametrów określających ilości wyprodukowanego tam narkotyku, przemawiała za wyeliminowaniem z opisu przestępstwa znacznej ilości oraz określenia o stałym źródle dochodu, zmianą kwalifikacji czynu na występek z art. 53 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i wymierzenie M. S. kary roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności (poprzednio 3 lata i grzywna). Zmiana ta wpłynęła na wymierzenie M. S. kary 5 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności, w miejsce kary łącznej 6 lat. Do zmian o istotnym znaczeniu dla sytuacji procesowej oskarżonych, których dokonał Sąd Apelacyjny, wskutek nienależytej analizy przez Sąd I instancji zarzutów aktu skarżenia, należy orzeczenie z pkt 32 wyroku tegoż Sądu, odnoszące się do oskarżonego D. D.

(1). Sąd Okręgowy przyjął bezkrytycznie kwalifikację prawną wskazaną w akcie oskarżenia, tj. art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, sankcjonującego posiadanie środków odurzających lub psychotropowych, podczas gdy w pkt XXXV a/o zarzucono D. D. posiadanie 4,5 litra prekursora narkotykowego BMK, służącego do produkcji substancji psychotropowej - amfetaminy. Kwalifikacja prawna przypisanego i zarzucanego czynu nie przystawała więc do jego opisu, który wskazywał na kwalifikację prawną z art. 61 ustawy (posiadanie prekursora w celu produkcji narkotyku). Nie ulega wątpliwości, że fenyloaceton (BMK), który zaleziono w domu D. D. w M., jest prekursorem narkotykowym wymienionym w Załączniku nr 1 Rozporządzenia Nr 273/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r., zmienionego Rozporządzeniem Nr 1258/2013 z dnia 20 listopada 2013 r. Wymienione akty prawa Unii Europejskiej wskazują listę środków traktowanych jako prekursory narkotykowe, nakładają obowiązek ich rejestracji w przypadku używania do produkcji legalnych środków, koncesjonowania, właściwego oznaczania, przechowywania, obrotu itp. W realizacji ww. Rozporządzenia Nr 273/2004 polski ustawodawca objął przepisami ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. substancje chemiczne i ich mieszaniny, które są prekursorami (art. 3 ust. 2), w tym prekursory sklasyfikowane w Rozporządzeniu Nr 273, załącznik Nr 1, wśród których jest wymieniony fenyloaceton. Dokumenty te, do których odwołuje się Sąd Okręgowy na str. 61- 62 uzasadnienia wyroku, w niejasnych rozważaniach nad kwalifikacją prawną czynu przypisanego D. D., nie uzasadniają przyjętej w pkt 32 wyroku kwalifikacji z art. 62 ust. 1 ustawy, ponieważ potwierdzają, że BMK jest prekursorem, nie zaś substancją psychotropową, której posiadania zakazuje ten przepis. Oskarżony D. D. przechowywał w domu prekursor narkotykowy, które to zachowanie powinno być prawidłowo zakwalifikowane na podstawie art. 61 ustawy (w celu niedozwolonego wytwarzania środka odurzającego), ewentualnie z art. 66 (posiadanie lub przechowywanie prekursora). Mimo, iż Sąd Okręgowy prawidłowo ustalił, że celem posiadania BMK przez oskarżonego była produkcja amfetaminy, to zmiana błędnej kwalifikacji prawnej w odniesieniu do zarzutu XXXV a/o nie mogła odbyć się w kierunku art. 61 ustawy, choć oddaje on istotę działań sprawcy, gdyż przepis ten ma surowsze zagrożenie karne (do lat 5), niż art. 62 ust. 1 ustawy (do lat 3). Wśród zaniechań przez Sąd Okręgowy jest i też to, że nie uzasadnił, dlaczego zakwalifikował czyn z ust. 1, a nie ust. 2 art. 62 ustawy, w sytuacji gdy chodziło o znaczną ilość substancji. Brak tej refleksji uniemożliwił przyjęcie adekwatnej kwalifikacji prawnej z art. 61 ustawy i spowodował konieczność przyjęcia przepisu wyjściowego w przypadku posiadania prekursora, tj. art. 66 ustawy, zakwalifikowania czynu jako wykroczenie, które uległo przedawnieniu w dniu 23 października 2015 r. W tej sytuacji Sąd Apelacyjny, idąc w kierunku wniosku obrońcy oskarżonego o zmianę kwalifikacji prawnej tego czynu, uwzględnił go wyłącznie z powodu przedstawionej wyżej sytuacji procesowej (zakaz refiormationis in peius), spowodowanej nieporadnością Sądu I instancji w ustalaniu kwalifikacji prawnej czynu. Konieczność umorzenia postępowania z powodu przedawnienia (art. 45 § 1 k.w.) skutkowała tym, że Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy jedynie karę roku pozbawienia wolności orzeczoną w pkt 30 wyroku, którą należało uznać za wykonaną w ramach trwającego ponad rok tymczasowego aresztowania. Pozostając przy sprawie oskarżonego D. D. należy na koniec stwierdzić, że poza omówionym wyżej zarzutem apelacji obrońcy dotyczącym naruszenia prawa materialnego, pozostałe zarzuty były bezzasadne. Dotyczyło to zarówno kwestionowania składu chemicznego cieczy znalezionej w jego mieszkaniu w M. 23 października 2013 r. (zarzut XXXV a/o), jak i poprzedzającego to przeszukanie zatrzymania oskarżonego na gorącym uczynku przestępstwa posiadania przyrządów służących do wytwarzania amfetaminy. Dywagacje obrońcy na temat świadomości tego, co D. D. zapakował na swój samochód w dniu 23 października 2013 r. wynosząc przyrządy z garażu J. C.

(1)w K. , są pozbawione racjonalnych argumentów. Chwila ujęcia oskarżonych w tym miejscu, podczas załadunku elementów kilku linii produkcyjnych na ich samochody i to w momencie, gdy niespodziewanie dla obydwu stron podjechali tam funkcjonariusze CBŚ wykonujący eksperyment procesowy z udziałem Ł. B., który opisał wcześniej i wskazał garaż J. C. jako miejsce składania rzeczy z tzw. fabryki w C., powoduje, że wina D. D. i J. C. w zakresie zarzutów XXXIV, XXVIII i XXIX aktu oskarżenia została udowodniona w bezpośredni sposób (podobnie zarzut XXXV dotyczący posiadania BMK). Ujęcie oskarżonych podczas załadunku elementów linii do produkcji amfetaminy , potwierdzenie miejsca ich przechowywania opisanego przez Ł. B., świadczy o jego wiarygodności. Linia obrony D. D., który przyznał się do faktu posiadania w domu BMK, a w samochodzie ujawnionych tam przedmiotów, polegała na akcentowaniu nieświadomości co do przeznaczenia tych rzeczy. Jest to obrona nieskuteczna i naiwna w świetle wyjaśnień Ł. B., J. C. oraz oczywistych faktów znalezienia tych rzeczy w domu i samochodzie oskarżonego (także chemikaliów w garażu wynajętym przez J. C.). Oględziny, zd