Sygn. akt II K 719/16 UZASADNIENIE W oparciu o zgromadzony w toku postępowania i ujawniony na rozprawie głównej materiał dowodowy Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 29 stycznia 2016 r. G.

§ 1kk.

W art.

§ 1

kk przewidziano odpowiedzialność karną kierowcy kierującego w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego. Wymierzając oskarżonemu karę Sąd wziął pod uwagę dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 kk. Zgodnie z treścią wskazanego przepisu Sąd wymierza karę według swego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Wymierzając karę, Sąd uwzględnia w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, popełnienie przestępstwa wspólnie z nieletnim, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie o naprawienia szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości. Mając powyższe na względzie Sąd wymierzył oskarżonemu karę 1 roku ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cel społeczny w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym. Jak już wskazano wyżej art. 53 § 1 kk górną granicę wymiaru kary wyznacza wina sprawcy. Pełni ona nie tylko funkcję legitymizującą odpowiedzialność karną, ale również limitującą w tym sensie, że kara nie może swoją dolegliwością przekroczyć stopnia winy. Oskarżony zna obowiązujące normy i zasady współżycia społecznego i wie, jakie konsekwencje wynikają z ich nieprzestrzegania, zatem miał możliwość przeprowadzenia prawidłowego procesu motywacyjnego i zachowania się zgodnie z obowiązującym prawem. G. K.

(1), któremu muszą być znane zasady prawne i etyczne zabraniające prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości, podjął wadliwy proces decyzyjny i w konsekwencji popełnił przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. G. K.

(1)jest osobą dojrzałą, znającą skutki wpływu alkoholu na organizm ludzki, wprawił się w stan nietrzeźwości z własnej woli oraz samodzielnie. W ramach wyznaczonej przez stopień winy górnej granicy dolegliwości karnej, rodzaj i wymiar kary współwyznacza stopień społecznej szkodliwości konkretnego czynu zabronionego przypisanego sprawcy. Oceniając stopień społecznej szkodliwości tego czynu należy kierować się definicją tego pojęcia zawartą w art. 115 § 2 k.k. W przedmiotowej sprawie należy stwierdzić, iż jest on znaczny, co wynika z rodzaju i charakteru naruszonych dóbr prawnych, w które ten czyn godzi /bezpieczeństwo w komunikacji/ oraz sposobu i okoliczności popełnienia czynu - oskarżony miał świadomość spożywania alkoholu bezpośrednio przed prowadzeniem pojazdu, nadto zwrócić trzeba uwagę na stopień stężenia alkoholu, który miał oskarżony we krwi, tj. 2,55 ‰ alkoholu etylowego we krwi. Uznać trzeba, iż oskarżony prowadząc w takim stanie samochód stanowił poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu lądowym. O tym, że było to zagrożenie realne świadczy kolizja, do której doprowadził, w której tylko przytomne zachowanie drugiego z kierujących – W. P. doprowadziło do zminimalizowania jej skutków. Pokreślenia wymaga, że w przekonaniu nietrzeźwych kierujących popełnienie występku z art.

§1kk /tj.

prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości/ nie jest czymś wysoce nagannym. Jest to spostrzeżenie Sądu wynikające z doświadczenia zawodowego. Dostrzec można, że sprawcy tego przestępstwa bagatelizują je, a nie rzadko się zdarza, że popełniają je ponownie. Tymczasem często takie ich zachowanie prowadzi do tragicznych wypadków drogowych, w których śmierć lub ciężki uszczerbek na zdrowiu ponoszą ludzie. Jako okoliczność łagodzącą Sąd potraktował uprzednią niekaralność oskarżonego. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, iż karą adekwatną tak do stopnia zawinienia, jak i społecznej szkodliwości czynu jest kara ograniczenia wolności w wymiarze 1 roku z zobowiązaniem do wykonywania kontrolowanej pracy na cel społeczny w wymiarze 20 godzin w stosunku społecznym. Orzekając karę ograniczenia wolności Sąd miał na względzie to, by orzeczona kara była karą realną, odczuwalną dla oskarżonego, gdyż jedynie taka kara jest w stanie spełnić swe ustawowe cele. W tym miejscu wskazać należy, iż orzekanie kary grzywny, z uwagi na oświadczenie oskarżonego, iż nie pracuje, pozostaje na utrzymaniu zony (k.262), byłoby niecelowe - z uwagi brak finansowych możliwości oskarżonego, a w efekcie nieskuteczność jej egzekucji. Natomiast wymierzenie kary pozbawienia wolności, jednej z alternatywnie przewidzianych przepisem art.

§ 1

kk kar, w przypadku oskarżonego dotychczas niekaranego i prawidłowo funkcjonującego w społeczeństwie, nosiłoby znamiona nadmiernej surowości. Kierując się treścią art. 42 § 2 kk w zw. z art. 43 § 1 kk Sąd orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 5 lat, zaliczając na jego poczet okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 29.01.2016 r. Przy ustalaniu okresu, w którym oskarżony jest pozbawiony możliwości prowadzenia pojazdów Sąd miał na uwadze przede wszystkim zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu, a zatem wagę i stopień naruszenia zasad ostrożności w ruchu. Istotnym jest, że kierując w stanie nietrzeźwości G. K.

(1)narażał na niebezpieczeństwo nie tylko siebie, ale także pozostałych uczestników ruchu drogowego. Orzeczenie tego środka karnego w takim rozmiarze nie jest wysokie skoro zostało wymierzone w połowie ustawowego zagrożenia. Niemniej jednak przynajmniej na ten czas wykluczy oskarżonego z ruchu drogowego, co spowoduje wzmożenie bezpieczeństwa na drogach. Takie jest przecież ratio legis tegoż przepisu. Pięcioletni okres zakazu w ocenie Sądu będzie wystarczającym, by wdrożyć oskarżonego do przestrzegania i podporządkowania się obowiązującym zasadom bezpieczeństwa w ruchu. W oparciu o art. 43a § 2 kk Sąd orzekł wobec oskarżonego G. K.

(1)środek karny w postaci świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej. Pomimo orzeczenia świadczenia pieniężnego w najniższym ustawowo przewidzianym rozmiarze, środek ten będzie stanowił dla oskarżonego, zważywszy na jego sytuację finansową, istotną dolegliwość, a tym samym spełni swe ustawowo określone cele. Mając na względzie aktualną sytuację osobistą i majątkową oskarżonego, który nie osiąga dochodów, jest zobowiązany do utrzymania dwójki małoletnich dzieci, Sąd zwolnił go z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, uznając, iż stanowiłoby to dlań nadmierną uciążliwość.

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.