w pozostałej zaskarżonej części wyrok utrzymuje w mocy; IV. na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. (w brzmieniu obowiązującym do 30.06.2015 r.) w zw. z art. 4 § 1 k.k. kary pozbawienia wolności orzeczone w punktach 1, 7 zaskarżonego wyroku łączy i wymierza oskarżonemu karę łączną roku pozbawienia wolności; V. na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 70 § 1 pkt 1 k.k. (w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2015 roku) w zw. z art. 4 § 1 k.k. wykonanie orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres 3 (trzech) lat próby; VI. na podstawie art. 71 § 1 k.k. (w brzmieniu obowiązującym do 30 czerwca 2015 roku) w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzeka wobec oskarżonego karę grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na 15 (piętnaście) zł; VII. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 480 zł tytułem opłaty za obie instancje oraz pozostałe koszty sądowe w sprawie w części na niego przypadającej. SSO Jacek Matusik SSO Anna Zawadka SSO Maciej Schulz Sygn. akt VI Ka 1305/16 UZASADNIENIE M. B. został oskarżony o to że: 1. w dniu 30 stycznia 2013 roku w W. przy ul. (...) zmuszał przemocą w postaci kopania po ciele i bicia po twarzy oraz groźbą bezprawną Ł. S.
W dniu 30 stycznia 2013 roku w W. przy ul. (...) używając groźby bezprawnej usiłował zmusić st. asp. K. D. i asp. T. G. z Komisariatu Policji W.-R. do zaniechania prawnej czynności służbowej, tj. o czyn. z art. 224 § 2 k.k., 5. W tym samym miejscu i czasie jak w pkt. IV znieważył słowami powszechnie uważanymi za wulgarne i obelżywe st. asp. K. D. i asp. T. G. z Komisariatu Policji W.-R. podczas i w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych, tj. o czyn z art. 226 § 1 k.k. Wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie z dnia 21 czerwca 2016 roku w sprawie o sygn. akt III K 267/13 M. B. został uznany za winnego zarzucanego mu czynu w punkcie I aktu oskarżenia i na podstawie art. 191 § 1 k.k. skazany na karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności. W ramach czynu zarzuconego w pkt II Sąd ustalił, iż wartość zabranych w celu przywłaszczenia rzeczy w postaci oryginalnego kluczyka od samochodu marki P. nr rej. (...) wraz z immobilajzerem oraz zegarka na szkodę pokrzywdzonego Ł. S.
i za ten występek na podstawie art.
skazał go i wymierzył karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, zaś na podstawie art. 42 § 2 k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 (jednego) roku, a ponadto na podstawie art. 43 § 3 k.k. nałożył na M. B. obowiązek zwrotu do właściwego Wydziału Komunikacji dokumentu uprawniającego do prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Sąd uniewinnił oskarżonego od dokonania czynu opisanego w pkt IV aktu oskarżenia. Oskarżony został uznany zaś za winnego czynu zarzucanego mu w punkcie V aktu oskarżenia i za ten występek Sąd I instancji skazał go i na podstawie art. 226 § 1 k.k. wymierzył mi karę 6 (szczęściu) miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawie art. 85 k.k., art. 86 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. Sąd połączył orzeczone wobec oskarżonego w punkcie 1, 3 i 7 sentencji wyroku kary jednostkowe i wymierzył mi karę łączną 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności. Zaś na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 70 § 1 pkt 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wykonanie orzeczonej wobec M. B. kary łącznej 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 3 (trzech) lat próby. Ponadto na podstawie art. 71 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego karę grzywny w wymiarze 100 (stu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 15 (piętnastu) złotych. Na podstawie art. 230 § 2 k.p.k. zwrócono stacji paliw (...) przy ul. (...) w W. dowody rzeczowe w postaci dwóch płyt CD opisanych w wykazie dowodów rzeczowych nr 1/6/13 Drz 421/423/13 pod poz. 1 i 2. Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 420 (czterysta dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania. Od powyższego wyroku apelacje wnieśli oskarżony i jego obrońca. Obrońca oskarżonego zaskarżył powyższe orzeczenie w części, tj. pkt. 1, 3-5 i 7-12 na korzyść oskarżonego. Wyrokowi temu zarzucił: 1. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez wadliwą ocenę zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie prowadzącą do zakwestionowania wiarygodności wyjaśnień oskarżonego oraz przyjęcia za wiarygodne pomawiających oskarżonego zeznań świadków, co doprowadziło zdaniem obrony do błędnego uznania oskarżonego za winnego popełnienia trzech z pięciu zarzucanych mu czynów; 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia poprzez błędne ustalenie, że M. B. wypełnił swoim zachowaniem znamiona czynu z art. 191 § 1 k.k. w sytuacji, gdy jak twierdzi obrońca –można w niniejszym przypadku mówić wyłącznie o art. 217 § 1 k.k. oraz w zakresie przyjęcia sprawstwa czynu z art.
Podnosząc powyższe zarzuty, obrońca oskarżonego wniósł o zmianę powyższego wyroku w zaskarżonej części poprzez uniewinnienie M. B. od czynów zarzucanych mu w pkt 3 i 5 aktu oskarżenia oraz zmianę pkt. 1 wyroku przez ustalenie sprawstwa z art. 217 § 1 k.k. przy jednoczesnym ustaleniu łagodnego wymiaru kary. Oskarżony M. B. zaskarżył powyższe orzeczenie w części, tj. w zakresie pkt. 3 oraz 4 i 5 na swoją korzyść. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
naruszenie art. 167 k.p.k. poprzez nie przeprowadzenie z urzędu dowodu w postaci oględzin miejsca zdarzenia w celu potwierdzenia bądź wykluczenia wersji przedstawionej przez oskarżonego – dotyczącej tego, czy ukształtowanie terenu w miejscu zdarzenia umożliwiało przejechanie samoistnie kilku metrów bez wprawiania silnika w ruch. Podnosząc powyższe zarzuty oskarżony wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i odmienne orzeczenie co do istoty sprawy przez uniewinnienie M. B. od popełnienia zarzucanego mu w pkt. 3 wyroku czynu oraz uchylenie wyroku w zakresie pkt. 4 i 5, ewentualnie uchylenie kwestionowanego orzeczenia we wskazanym zakresie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacje oskarżonego i obrońcy oskarżonego są niezasadne i przez to nie zasługują na uwzględnienie sprecyzowane w nich wnioski odwoławcze. Wywiedzione apelacje skutkowały jednak uchyleniem rozstrzygnięcia w zakresie występku z art.
i umorzeniem w tej części postępowania przeciwko M. B. na podstawie art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k. Sąd Okręgowy dopatrzył się błędu w ustaleniach faktycznych, jednakże innego aniżeli wskazali autorzy obu apelacji. Wyrok Sądu I instancji musiał jednocześnie ulec zmianie w zakresie wymierzonej kary łącznej pozbawienia wolności wobec wyeliminowania jednej z kar jednostkowych. Podniesiony w apelacji obrońcy zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, który miał mieć wpływ na treść orzeczenia nie mógł zostać przez Sąd uwzględniony. Nie sposób bowiem zgodzić się ze skarżącym, iż Sąd meriti dokonał nieprawidłowych ustaleń faktycznych wobec spójnych i konsekwentnych zeznań świadka Ł. S.
k.k., to nie można zgodzić się z argumentacją sprowadzającą się do kwestionowania przez skarżących uruchomienia silnika w samochodzie kierowanym przez oskarżonego. Oskarżony nie kwestionuje swojego stanu nietrzeźwości potwierdzonego wynikiem trzykrotnego badania pomiaru stężenia alkoholu w wydychanym powietrzu (1,05 mg/l, 1,08 mg/l i 1,09 mg/l) oraz badania krwi (1/81‰ i 1,64‰). Linia obrony oskarżonego i obrońcy sprowadza się do powtarzania, że oskarżony jedynie siedział za kierownicą toczącego się samochodu, w którym silnik nie był uruchomiony, co jest niezgodne z rzeczywistym przebiegiem zdarzeń. Wbrew zarzutom obrońcy zeznania świadka Ł. S.
niezbędne jest ustalenie, że sprawca znajdujący się w stanie nietrzeźwości wprawił w ruch pojazd mechaniczny, którym zamierzał kierować. Prowadzeniem pojazdu jest wprawianie go w ruch i nadawanie mu kierunku jazdy. Prowadzenie dotyczy jedynie pojazdu w ruchu. Zazwyczaj wprawianiem w ruch będzie uruchomienie silnika i ruszenie z miejsca postoju, ale zgodnie z ustalonym orzecznictwem SN prowadzącym pojazd w rozumieniu art.
kk jest także osoba, która będąc w stanie nietrzeźwości, siedząc za kierownicą holowanego pojazdu mechanicznego, nadaje temu pojazdowi kierunek jazdy, przez skręty kierownicy. Cała jednak argumentacja oskarżonego i obrońcy kwestionująca ustalenia stanu faktycznego w tej sprawie nie mogła przynieść zamierzonego skutku, albowiem Sąd prawidłowo ustalił, iż oskarżony prowadził pojazd mechaniczny znajdując się w stanie nietrzeźwości, co oprócz zeznań Ł. S.
w przedmiotowej sprawie nie budzi zatem wątpliwości, niemniej jednak prześledzenie poszczególnych przesłanek w powiązaniu z realiami niniejszej sprawy pozwala uznać, wbrew stanowisku Sądu Rejonowego wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, iż charakter i rodzaj naruszonego dobra cechuje się znikomym stopniem społecznej szkodliwości. Za uznaniem, iż czyn z art.
k.k., którego dopuścił się oskarżony charakteryzuje się znikomym stopniem społecznej szkodliwości czynu, przemawia również fakt, iż oskarżony przejechał zaledwie odcinek ok. 10 metrów, miejscem popełnienia czynu była pusta stacja benzynowa w godzinach nocnych, gdy praktycznie ruch innych pojazdów jest bardzo ograniczony, a zatem swoim zachowaniem oskarżony nie stworzył istotnego zagrożenia dla bezpieczeństwa w ruchu lądowym. Nadto za taką oceną przemawia fakt, iż oskarżony po tym jak silnik w samochodzie zgasł, nie próbował kontynuować dalej jazdy i odstąpił od przestępnego działania wracając pieszo do domu. Również deklarowana motywacja oskarżonego – chęć uniemożliwienia innej osobie nietrzeźwej kierowania pojazdem, nie może zostać uznana za taką, która sprzeciwiłaby się uznaniu, że stopień szkodliwości społecznej czynu oskarżonego jest znikomy. Wprawdzie oskarżony znajdował się w identycznym stanie upojenia alkoholowego jak właściciel pojazdu, ale osoba w tym stanie nie działa logicznie ani racjonalnie. Reasumując, całościowa ocena okoliczności przedmiotowej sprawy, prowadzi do wniosku, że chociaż oskarżony swoim zachowaniem formalnie wypełnił znamiona występku określonego w art.
k.k., to jednak czyn ten nie stanowi przestępstwa z uwagi na znikomy stopień społecznej szkodliwości. Wobec powyższego, Sąd Okręgowy uchylił rozstrzygnięcia dotyczące tego czynu i na podstawie art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k. postępowanie karne przeciwko oskarżonemu w tej części umorzył. Konsekwencją tego rozstrzygnięcia było także uchylenie orzeczonego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych oraz obowiązku zwrotu dokumentu prawa jazdy. W ocenie Sądu Okręgowego kary pozbawienia wolności wymierzone za przestępstwo z art. 191 § 1 k.k. – jeden rok i za czyn z art. 226 § 1 k.k. – 6 miesięcy pozbawienia wolności, nie noszą cech rażącej surowości, ale należycie uwzględniają wszelkie dyrektywy sądowego wymiaru kary, przewidziane w art. 53 § 1 k.k. Orzeczone wobec oskarżonego kary są dostosowane do jego zawinienia, uwzględniają stopień społecznej szkodliwości każdego z czynów popełnionych przez ww. oraz cele kary, tak w zakresie zapobiegania kolejnemu popełnianiu przestępstw przez oskarżonego, jak i jego wychowaniu. Ponadto Sąd uwzględnił przy wymiarze kary sposób życia oskarżonego przed popełnieniem zarzuconego mu przestępstwa, to jest jego wcześniejszą karalność. Sąd I instancji rozważył istnienie okoliczności zarówno łagodzących, jak i obciążających, a sąd odwoławczy poddając kontroli odwoławczej niniejszą sprawę nie dopatrzył się dalszych okoliczności uzasadniających wymierzenie oskarżonemu kar łagodniejszych za przypisane przestępstwa. W związku jednak z wyeliminowaniem jednej z kar jednostkowych wobec umorzenia postępowania w zakresie czynu z art.
należało orzec na nowo karę łączną pozbawienia wolności. Sąd Okręgowy wymierzył karę łączną roku pozbawienia wolności stosując zasadę absorpcji z uwagi na bliski związek czasowy przestępstw. Oba występki były skierowane przeciwko różnym dobrom tj. przeciwko wolności i działalności instytucji państwowych, a motywacja sprawcy była za każdym razem inna. Pomiędzy dwoma przypisanymi oskarżonemu czynami zachodził jednak bliski związek czasowy. Orzekając warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności na okres 3 lat, sąd odwoławczy miał na względzie, iż okres ten pozwoli właściwie zweryfikować prawidłowość przyjętej prognozy kryminologicznej, a także umożliwi sądowi pełną ocenę zachowania oskarżonego. W ocenie sądu odwoławczego, zastosowanie instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary będzie stanowić dla oskarżonego reakcję adekwatną do przestępstwa i będzie wystarczające dla osiągnięcia celów kary wobec M. B. w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa. Jednocześnie – aby oskarżony odczuł realnie jakąś dolegliwość związaną ze skazaniem – Sąd w oparciu o treść art. 71 § 1 k.k. orzekł wobec M. B. grzywnę w wysokości 100 (stu) stawek dziennych, wysokość jednej stawki określając na kwotę 15 (piętnaście) złotych. Określając ilość stawek dziennych grzywny Sąd miał na względzie wagę czynów, zaś wysokość stawki dostosowana została do warunków majątkowych M. B., który prowadzi działalność gospodarczą zarabiając ok. 5.000 złotych. Tak określona wysokość stawki dziennej grzywny uwzględnia zatem wszelkie aspekty wymienione w art. 33 § 3 kk. Wobec powyższego Sąd Okręgowy zmienił w wyżej wskazany sposób zaskarżony wyrok, w pozostałej zaskarżonej części tenże wyrok utrzymał w mocy. Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 480 zł tytułem opłaty za obie instancje oraz obciążył go pozostałymi kosztami sądowymi w sprawie w części na niego przypadającej uznając, iż ze względu na wysokość uzyskiwanego dochodu brak jest podstaw do zwolnienia oskarżonego od kosztów sądowych w części skazującej. SSO Jacek Matusik SSO Anna Zawadka SSO Maciej Schulz
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.