z wyłączeniem jedynie jednoznacznie sformułowanych postanowień określających główne świadczenia stron oraz tych postanowień, na których treść konsument miał rzeczywisty wpływ, co musi zostać wykazane przez przedsiębiorcę ( tak: wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 15 czerwca 2007 roku, VI Ca 228/07). Zgodnie z art.
postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Ustawodawca wskazał w art.
k.c., że nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta. Jednocześnie stosownie do art.
ciężar dowodu, że postanowienie zostało uzgodnione indywidualnie, spoczywa na tym, kto się na to powołuje. Oznacza to, że w znacznej liczbie przypadków ciężar dowodu będzie spoczywał na przedsiębiorcy udzielającym pożyczki. O rażącym naruszeniu interesów konsumenta można mówić w sytuacji nieusprawiedliwionej dysproporcji praw i obowiązków na jego niekorzyść w określonym stosunku zobowiązaniowym, natomiast działanie wbrew dobrym obyczajom będzie miało miejsce wtedy, gdy w zakresie kształtowania treści stosunku obligacyjnego partner konsumenta tworzy takie klauzule umowne, które godzą w równowagę kontraktową stosunku. Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 483 § 1 k.c. w przypadku nienależytego wykonania zobowiązania pieniężnego wykluczone jest zastrzeżenie kary umownej, która miałaby charakter odszkodowawczy. Funkcję odszkodowawczą pełnią bowiem w przypadku tego rodzaju zobowiązania odsetki za opóźnienie zastrzeżone na podstawie art. 481 § 1 k.c. ( por. Marcin Lemkowski „Odsetki cywilnoprawne”, wyd. Wolter Kluwer Polska sp. z o.o., Warszawa 2007, str. 95 i n.). Wysokość odsetek jest natomiast limitowana treścią przepisu art. 359 § 2 1 k.c., który wprowadza maksymalną wysokość odsetek wynikających z czynności prawnych. Inne należności dochodzone z tytułu zawartej umowy kredytowej, w tym koszty upomnień, wezwań i opłat, powód winien wykazać, że zostały one rzeczywiście poniesione przez powoda bądź poprzedniego wierzyciela. Dodatkowe koszty pożyczki obejmujące opłatę wstępną i opłatę za obsługę pożyczki w miejscu zamieszkania zostały określone po indywidualnym ustaleniu z pozwanym. Zgodnie z art. 353 1 k.p.c. strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego. Pozwany zakwestionował powództwo w zakresie opłaty za obsługę pożyczki w miejscu zamieszkania w kwocie 229,36 zł. W pozostałym zakresie pozwany uznał żądanie powoda wskazując, iż rzeczywiście otrzymał 500,00 zł. kapitału z tytułu zawartej umowy pożyczki oraz, że powód słusznie naliczył opłatę wstępną, bo poniósł dodatkowe koszty w związku z zawarciem umowy pożyczki w miejscu jego zamieszkania, a także, iż otrzymywał korespondencję od powoda, którą odbierała jego siostra i mu ją przekazywała, kiedy odbywał karę pozbawienia wolności. Ponadto pozwany wskazał, iż na kwoty widniejące w umowie wyraził zgodę i były one wpisywane w umowie w dniu jej zawarcia. Analizując zasadność opłaty za obsługę pożyczki w miejscu zamieszkania, należy zauważyć, że strona powodowa nie wykazała w toku niniejszego postępowania dwóch okoliczności – po pierwsze, aby opłata ta była rzeczywiście niezbędna z punktu widzenia realizacji obowiązków umowy pożyczki i w jaki sposób wysokość tej opłaty została ustalona, a po drugie, że poniosła je w wysokości wskazanej w umowie pożyczki. W szczególności powód nie wykazał, ile wizyt miało rzeczywiście miejsce u pozwanego w związku z realizacją spłaty. Mając na uwadze powyższe rozważania, w ocenie Sądu zasadnym było uznać żądanie w zakresie kwoty 785,64 zł. tytułem niespłaconych rat kapitałowych w kwocie 500,00 zł. oraz opłaty wstępnej w kwocie 265,64 zł. oraz poniesionych kosztów korespondencji w łącznej wysokości 40,00 zł. W pozostałym zakresie tj. w zakresie kwoty 229,36 zł, na którą składała się opłata za obsługę pożyczki w miejscu zamieszkania – powództwo podlegało oddaleniu. O odsetkach Sąd orzekł zgodnie z art. 481 § 1 i 2 k.c. oraz art. 482 § 1 k.c., uwzględniając w tym zakresie żądanie pozwu. O kosztach procesu orzeczono na mocy art. 100 k.p.c., zgodnie z którym w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. W przedmiotowej sprawie niewątpliwym jest, że powód żądał zasądzenia na swoją rzecz kwoty 1015,00 zł, jak również, że roszczenie powoda zostało uwzględnione w zakresie kwoty 785,64 zł tj. w 77 %. Do niezbędnych kosztów po stronie powoda zaliczono uiszczoną opłatę sądową od pozwu w kwocie 30,00 zł, opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17,00 zł. Przyjmując, iż powód wygrał w 77%, zasądzono od pozwanego na rzecz powoda kwotę 36,61 zł. tytułem zwrotu kosztów procesu.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.