Sygn. akt II Ca 256/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 maja 2016 roku Sąd Okręgowy w Piotrkowie Tryb. Wydział II Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Jarosław Gołębiowsk

§3k.p.c.

biorąc pod uwagę zasadę odpowiedzialności za wynik procesu i fakt, iż powód w całości wygrał proces. Po stronie powodowej na koszty złożyły się: kwota 477,00 zł opłaty od pozwu, kwota 5,96 zł opłaty manipulacyjnej, kwota 2.400,00 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego, określona w oparciu o przepis podstawie §6 pkt 5 i § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163 poz. 1349 ze zm.), opłata od udzielonego pełnomocnictwa w wysokości 17 zł . Powyższy wyrok apelacją zaskarżył pozwany w zakresie:

1. pkt. 1, w części uwzględniającej powództwo ponad kwotę 22.077,28 zł, tj. co do kwoty 1 6.054,93 zł wraz z umownymi odsetkami w wysokości czterokrotności stopy lombardowej NBP liczonymi od kwoty 4.000,00 zł od dnia 31 marca 2015 r. do dnia zapłaty oraz ustawowymi odsetkami liczonymi od kwoty 12.054,93 zł od dnia 31 marca 2015 r. do dnia zapłaty,
2. pkt. 2 w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
3. sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego wskutek naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 233 § 1 k.p.c. poprzez: - bezpodstawne przyjęcie, że treść bankowego tytułu egzekucyjnego z dnia 23 stycznia 2014 r. bez weryfikacji prawidłowości wyliczenia należności ubocznych stanowi wystarczającą podstawę do uznania zgłoszonych przez powoda roszczeń odsetkowych za udowodnione podczas gdy dokument ten w zestawieniu z brakiem wskazania przez stronę powodową szczegółowego mechanizmu wyliczenia odsetek tj. kwoty kapitału, terminu początkowego i końcowego naliczania odsetek, konkretnej podstawy umownej świadczenia ubocznego, wysokości zmiennego oprocentowania czyni roszczenia z tytułu należności ubocznych nieweryfikowalnymi a tym samym żądanie w tym zakresie pozostaje nieudowodnione, co powinno skutkować oddaleniem powództwa w części, - niewszechstronne rozważenie materiału dowodowego i pominiecie przy wyrokowaniu faktu częściowego uregulowania przez pozwanego zaległości - dowody spłat należności z dnia 27 maja 2014 r. (1.000,00 zł), 2 września 2014 r. (1.000,00 zł) 16 stycznia 2015 r. (1.000,00 zł), 20 lutego 2015 r. (500,00 zł), 31 marca 2015 r. (500,00 zł), których uwzględnienie powinno skutkować oddaleniem powództwa w części,
4. naruszenie art. 100 k.p.c. w zw. z art. 98 k.p.c. poprzez zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda całości kosztów postępowania podczas gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego uzasadniała częściowe oddalenie powództwa i stosunkowe rozdzielenie kosztów. Mając na uwadze powyższe, pozwany wnosił o: 1) zmianę wyroku w zaskarżonej części poprzez oddalenie powództwa w zaskarżonej części i rozstrzygnięcie o kosztach postępowania I instancji z uwzględnieniem wyniku procesu, 2) zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, względnie o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz pozostawienie temu Sądowi I instancji orzeczenia o kosztach postępowania za obie instancje. Ponadto, wnosił o zwolnienie go od ponoszenia opłaty sądowej od apelacji w całości. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja pozwanego nie jest uzasadniona. Wyrok Sądu rejonowego jest prawidłowy a podnoszone przez niego zarzuty obrazy prawa procesowego są chybione i nie mogą odnieść zamierzonego skutku. Sąd rejonowy przeprowadził szereg dowodów, w szczególności z dokumentów załączonych do pozwu oraz złożonych przez powoda w dalszym toku postępowania. Ocena ich dokonana została zgodnie z regułą logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Nie jest ona dowolna, mieszcząc się w granicach swobodnej. Dyspozycja przepisu art. 233 § 1 k.p.c. nie została naruszona. Zarzut błędnych ustaleń Sądu w zakresie istniejącego zobowiązania po stronie skarżącego i brak jego wykonania jest nietrafny i stanowi jedynie nieskuteczną polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu I instancji. Ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne (por. art. 6 k.c.). Ów obowiązek procesowy odnosi się nie tylko do powoda, ale także pozwanego. Zgłaszając żądanie powód przytoczył szereg twierdzeń na jego poparcie, oferując sądowi dowody z dokumentów, w szczególności obrazujących istnienie wierzytelności, jej wysokości, osobę wierzyciela i dłużnika. Złożył także dokumenty wskazujące na przelew wierzytelności na rzecz powodowego Funduszu. Do akt sprawy załączone zostały akta egzekucyjne, sygn.. akt Km 734/14 dotyczące postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Komornika sądowego przy sądzie Rejonowym w Bełchatowie. W aktach tych (por. k. 3) zamieszczony jest dokument w postaci bankowego tytułu egzekucyjnego z dnia 23 stycznia 2014 roku nr (...) wraz z odpisem postanowienia Sądu Rejonowego w Bełchatowie z dnia 18 lutego 2014 roku wydanego w sprawie I Co 114/
5. Z pierwszego wynika, kto jest zobowiązanym, a kto zaś wierzycielem. W tytule podano również wysokość zadłużenia dłużnika. Suma zadłużenia została podana z rozbiciem na należność główną oraz odsetki umowne oraz karne. Obydwa te dowody mają postać dokumentów urzędowych. Dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo poświadczone. Domniemanie wynikające z tychże dokumentów jest wzruszalne. Stwierdzić jednakże trzeba, iż w takim przypadku na stronie, która zwalcza dokument urzędowy spoczywa ciężar uruchomienia stosownego postępowania dowodowego. Celem powołanych dokumentów jest w takim przypadku podważenie prawdziwości faktów podanych w dokumentach. Reasumując, obalenie domniemania możliwe jest wyłącznie przez przeprowadzenie dowodu przeciwnego, czyli wykazanie, że w konkretnym przypadku stwierdzenie objęte domniemaniem jest fałszywe. Powyższe rozumowanie znajduje swoje oparcie w treści art. 244 §

§ 2k.p.c., które znacząco odbiega od regulacji zawartej w art.

245 k.p.c. W toku postępowania pierwszoinstancyjnego pozwany od samego początku był reprezentowany przez pełnomocnika profesjonalistę. Wniesiony sprzeciw od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym (por. k. 7 i k. 7 odw.) jest wielce ogólnikowy. Jego autor ograniczył się jedynie do kwestionowania żądań powoda, wskazując, iż są one nieuzasadnione. W toku postępowania pełnomocnik pozwanego złożył pismo procesowe z dnia 23 września 2015 roku (por. k. 87-92). Ograniczał się w nim jedynie do kwestionowania ważności umowy przelewu spornej wierzytelności. Z ostrożności procesowej podnosił także zarzut częściowego przedawnienia roszczeń. Jego autor nie zaoferował wówczas, ale także później, jakichkolwiek dowodów, że dług nie istnieje, względnie istnieje, ale w mniejszej wysokości. Stwierdzić zatem należy, że skarżący nie uczynił zadość ciężarowi dowodzenia wyrażonego w w/w przepisie art. 6 k.c. Konkludując domniemanie wyrażone w przepisie art. 244 §

§ 2k.p.c.

nie zostało wzruszone. Sąd Okręgowy w całości podziela ustalenia i rozważania prawne dotyczące legitymacji czynnej pozwanego Funduszu zgadzając się z konstatacją, że przelew wierzytelności był ważny i prawnie skuteczny oraz prawidłowo wykonany umową przelewu i pozostałymi załącznikami złożonymi w toku postępowania przez stronę powodową. Poczynione ustalenia i wywody prawne Sądu Rejonowego są prawidłowe i Sąd Okręgowy przyjmuje je za własne. Odnosi się to również do obszernie uzasadnionej w motywach pisemnych zaskarżonego wyroku problematyki zarzutu przedawnienia podnoszonego asekuracyjnie przez pozwanego. Pomijając wcześniej omówioną problematykę domniemania zawartego w art. 244 k.p.c. stwierdzić należy, że podczas postępowania apelacyjnego został przeprowadzony z urzędu dowód z dokumentu urzędowego – zaświadczenia komornika (por. postanowienie SO z dnia 16 maja 2016 roku, k. 172). Wynika z niego (por. k. 177, k. 178), że suma świadczeń pieniężnych dokonanych przez powoda w niniejszej sprawie mieści się w granicach wymaganych roszczeń wobec pozwanego na dzień wniesienia pozwu, tj. na 31 marca 2015 roku. Komornik ustalił na tę datę zarówno wysokość należności głównej oraz sumę należności z tytułu obydwu kategorii odsetek przewidzianych w umowie. Powyższe dodatkowo odpiera zarzut zawarty w apelacji, że suma odsetek została wyliczona przez powoda wadliwie. Podkreślenia wymaga również i to, że wyliczenie dokonane przez komornika uwzględnia wpłaty wniesione z dnia 27 maja 2014 roku i 2 września 2014 roku. Sumy te zostały zarachowane. Jurydycznego znaczenia pozbawiona jest okoliczność, że nadal toczy się postępowanie egzekucyjne z wniosku (...) Bank S.A. w sprawie Km 734/14. Pozwany korzysta z pomocy prawnej pełnomocnika profesjonalisty. Nie jest więc rzeczą Sądu udzielenie mu informacji, względnie pouczeń jakie należy podjąć starania w celu zakończenia tego postępowania egzekucyjnego. Ewentualne wpłaty dokonane na rzecz poprzednika prawnego powoda nie są spełnieniem świadczenia do rąk aktualnego – uprawnionego wierzyciela. Sąd Okręgowy nie dopatrzył się obrazy zaskarżonym wyrokiem art. 100 k.p.c. Strona przegrywająca ponosi skutki procesowe związane z przegranym procesem (art. 98 k.p.c.). Mając zatem na względzie przedstawione rozważania i powoływane w nich przepisy na podstawie art. 385 k.p.c. należało orzec jak w sentencji. SSOJG/AOw SSO Jarosław Gołębiowski SSO Dariusz Mizera SSR Aleksandra Szymorek-Wąsek Na oryginale właściwe podpisy