oraz art. 518 1 § 3 k.p.c. utrzymał zaskarżony wpis referendarza sądowego w mocy. Apelacje od powyższego postanowienia złożyli w dniu 18 stycznia 2016 roku uczestnicy L. K. i B. K., reprezentowana przez opiekuna prawnego J. S.. L. K. wniósł w apelacji o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wydanie polecenia dokonania czynności w Sądzie Rejonowym w Bełchatowie poprzez wpisanie ostrzeżenia w księdze wieczystej Nr Kw (...)o toczących się postępowaniach sądowych i prokuratorskich mających na celu uchylenie postanowień o przybiciu, przysądzeniu własności oraz w konsekwencji unieważnienia licytacji w procedurze egzekucyjnej, która odbyła się z rażącym naruszeniem prawa w dniu 5 czerwca 2012 roku na podstawie sfałszowanych wycen nieruchomości w B. przy ulicy (...) oraz przy ulicy (...) należących do B. i L. K.. W ocenie apelującego wpis ostrzeżenia ma zapobiec innym podstępnym transakcjom zbycia nieruchomości i dalszym utrudnieniom w przypadku skargi pauliańskiej i nadużyciom w sprawie. Ponadto podniósł, że odmowa wpisu ostrzeżenia narusza zasadę prawdy materialnej oraz jego interesu prawnego, co w związku z art. 3 k.p.c. i art. 189 k.p.c. skutkuje nadużyciem prawa z art. 5 k.c. oraz koresponduje z art. 73 k.c., który wymaga formy pisemnej. B. K., reprezentowana przez opiekuna prawnego J. S. poparła w złożonej przez siebie apelacji apelację uczestnika L. K., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i dokonanie ostrzeżenia w księdze wieczystej o toczących się postępowaniach sądowych i prokuratorskich. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Apelacje nie zasługują na uwzględnienie. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do zakresu kognicji sądu w postępowaniu wieczystoksięgowym. Zakres ten zarówno w pierwszej, jak i drugiej instancji jest ograniczony i wyznacza go przepis art.
k.p.c., zgodnie z którym rozpoznając wniosek o wpis, sąd bada jedynie treść i formę wniosku, dołączonych do wniosku dokumentów oraz treść księgi wieczystej. Nie powinno budzić wątpliwości, że określony wpis w księdze wieczystej może mieć miejsce tylko wówczas, gdy istnieje ku temu podstawa prawna wynikająca wprost z przepisu lub z dokumentu sporządzonego w prawem przepisanej formie. Analiza księgi wieczystoksięgowej wskazuje jednoznacznie, że dokonując w dniu 16 września 2015 roku wpisu, którym dokonano wykreślenia współudziału L. K. i B. K. własności udziału (...) w zabudowanej nieruchomości położonej w B. o powierzchni (...) oznaczonej w ewidencji gruntów obrębu (...) jako działka numer (...), dokonano wpisu własności wskazanego wyżej udziału na rzecz L. S.
przyjmuje się, że sąd wieczystoksięgowy, gdy podstawę wpisu stanowi orzeczenie sądowe nie może badać merytorycznej zasadności tego orzeczenia, a bada jedynie, czy orzeczenie to zawiera wszystkie dane konieczne do dokonania wpisu, tj. czy jest ono prawomocne, czy zawiera wzmiankę o wykonalności jeżeli nie podlega wykonaniu w drodze egzekucji i czy z przyczyn technicznych nadaje się do wpisu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 lipca 2008 roku, II CSK 115/08, Legalis nr 133170). Dodać należy, iż żądany przez apelujących wpis ostrzeżenia w księdze wieczystej mógłby zostać dokonany ewentualnie jedynie na podstawie postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia wydanego w trybie art. 755 § 1 pkt 5 k.p.c. Zgodnie z tym przepisem sąd może udzielić zabezpieczenia roszczenia niepieniężnego poprzez nakazanie wpisania stosownego ostrzeżenia w księdze wieczystej. Okoliczności powołane w apelacjach nie mogą stanowić podstawy wpisu w księdze wieczystej, albowiem podstawą wpisu nakazującego wpisanie ostrzeżenia w księdze wieczystej może być tylko postanowienie o udzieleniu zabezpieczenia, a takiego apelujący nie przedłożyli. Ponadto wskazać należy, że przewidziany w przepisie art. 755 § 1 pkt 5 k.p.c., jeden ze sposobów zabezpieczenia roszczeń niepieniężnych, stanowi o nakazaniu wpisu stosownego ostrzeżenia w księdze wieczystej, a zatem ostrzeżenia odpowiedniego, przystającego do systemu prawnego ksiąg wieczystych, a przy tym wypełniającego funkcję należytego zabezpieczenia. Należnego zabezpieczenia dla apelujących nie stanowi ujawnienie ostrzeżenia o toczącym się postępowaniach sądowych i prokuratorskich, albowiem informuje ono tylko o wszczęciu postępowania i dla potencjalnego nabywcy nie zawiera informacji o jakichkolwiek ograniczeniach w rozporządzaniu nieruchomością. Ostrzeżenie tej treści nie wyłączy również rękojmi publicznej wiary ksiąg wieczystych, gdyż zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 6 lipca 1982 roku o księgach wieczystych i hipotece (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 790 ze zm.), rękojmię tę wyłącza wzmianka o wniosku, o skardze na orzeczenie referendarza sądowego, o apelacji lub kasacji oraz ostrzeżenie dotyczące niezgodności stanu prawnego ujawnionego w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym nieruchomości. Z art. 8 ww. ustawy wynika, że wyłączenie rękojmi wchodzi w rachubę jedynie w takim przypadku, kiedy może ona działać, a więc wtedy, gdy zachodzi niezgodność między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym (art. 5 ustawy). Odnosząc się do zarzutów apelujących należy dodatkowo wskazać, że zasadność wpisów do księgi wieczystej nie podlega badaniu z punktu widzenia zasad współżycia społecznego, a zatem podniesiony zarzut nadużycia prawa (art. 5 k.c.) należało uznać za całkowicie nieuzasadniony (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2013 roku, III CSK 75/12, Legalis nr 697913). Z tych też względów, Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. oddalił apelacje uczestników jako niezasadne.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.