Sygn. akt III AUa 1786/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 czerwca 2017 r. Sąd Apelacyjny w Gdańsku - III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSA Macie

§ 1k.p.c.

oddalił odwołania jako niezasadne. Apelację od powyższego orzeczenia wywiodła K. W., która zaskarżyła w całości wyrok Sądu Okręgowego zarzucając naruszenie art. 3 k.p.c. w zw. z art. 321 § 1 k.p.c. w zw. z art.

§ 1i 2 k.p.c.

poprzez: wydanie orzeczenia, którego ustalenia rozmijają się z przedmiotem okoliczności spornych między stronami, a więc wydanie orzeczenia z naruszeniem zasady kontradyktoryjności i równowagi stron postępowania. Spór między stronami sprowadzał się wyłącznie do rozstrzygnięcia dwóch kwestii, tj. czy praca najemna wykonywana przez ubezpieczoną Ad. 2 na rzecz płatnika składek na terenie Polski między okresem od 10.08.2012 r. do 31.12.2014 r. oraz praca najemna wykonywana przez ubezpieczoną Ad. 1 na rzecz płatnika składek na terenie Polski między okresem od 23.01.2012 r. do 25.05.2012 r. oraz od 03.08.2012 r. do 31.09.2012 r. przekraczała 5% jej ogólnego czasu pracy w tym okresie, czy też nie, a także czy w okresie od 26.05.2012 r. do 01.08.2012 r., na który to okres dla ubezpieczonej Ad. 1 pierwotnie zostało wydane poświadczenie polskiego ustawodawstwa na druku A1 na podstawie art. 12 ust. 1 rozporządzenia 883/2004, następnie „zmienione" zaskarżoną decyzją, wnioskodawczyni prowadziła w Polsce działalność gospodarczą w znacznym zakresie, czy też nie. W zaskarżonym wyroku Sąd wyszedł poza ramy przedmiotu sporu i wbrew stanowisku wszystkich stron (w tym również wbrew ustaleniom decyzji oraz stanowisku procesowemu pozwanego) pod wątpliwość poddał bezsporne między stronami i niekwestionowane przez strony okoliczności, takie jak fakt wykonywania pracy najemnej przez ubezpieczone na terenie Polski na rzecz płatnika składek, jak również pominął konieczność rozstrzygnięcia okoliczności spornych między stronami - czy pozwany zasadnie uznał, iż z uwagi na niespełnienie przez płatnika składek przesłanki prowadzenia znacznej części działalności na terenie Polski istniały podstawy do zmiany ustalonego dla ubezpieczonej Ad. 2 ustawodawstwa polskiego w oparciu o dyspozycję art. 12 ust. 1 rozporządzenia 883/2004 na okres od 26.05.2012 r. do 01.08.2012 r. Opisane powyżej naruszenie doprowadziło do nierozpoznania istoty sprawy, które powinno sprowadzać się do rozstrzygnięcia tylko i wyłącznie kwestii spornych między stronami. Apelująca zarzuciła ponadto naruszenie art.

§ 1k.p.c.

przez oddalenie odwołań w oparciu o zakwestionowanie okoliczności niebędących przedmiotem rozstrzygnięcia wydanej decyzji oraz pozostających poza sporem takich jaki fakt wykonywania pracy najemnej przez ubezpieczone na terenie Polski, podczas gdy oddalając odwołanie sąd nie może ingerować w treść tej decyzji i kreować nowych, a przy tym własnych i odmiennych od zawartych w decyzji ustaleń w sprawie, tak jak to robi w niniejszej sprawie. Wyrok oddalający odwołanie jest wyrokiem de facto potwierdzającym całkowitą prawidłowość ustaleń decyzji. Zdaniem apelującej, opisane powyżej naruszenie doprowadziło do poczynienia przez Sąd błędnych wniosków i w konsekwencji do bezpodstawnego oddalenia odwołań. Apelująca zarzuciła ponadto naruszenie art. 232 k.p.c. przez przyjęcie przez Sąd Okręgowy, iż obowiązek udowodnienia, że czynności marketingowe na terenie Polski były wykonywane przez ubezpieczone obciąża płatnika składek jako stronę odwołującą się od decyzji, podczas gdy obowiązek ten obciąża organ rentowy, który z twierdzeń o wykonywaniu przez ubezpieczone czynności marketingowych na terenie Polski w stopniu marginalnym wywodził skutki prawne pozwalające na zmiany uprzednio wydanej dla ubezpieczonych decyzji o ustaleniu ustawodawstwa polskiego na decyzję o tym, że ubezpieczone nie podlegają ustawodawstwu polskiemu (pozwany pierwotnie wydał dla ubezpieczonych poświadczenie A1 ustalając dla nich polskie ustawodawstwo jako właściwe, zaś skarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją zmienił swoje pierwotne ustalenia). Zdaniem apelującej, to na pozwanym ciąży obowiązek wykazania, że nastąpiły przesłanki determinujące konieczność zmiany pierwotnie ustalonego ustawodawstwa polskiego dla ubezpieczonych; powyższe doprowadziło do błędnego wniosku, iż płatnik składek nie wykazał, że umowy o świadczenie usług marketingowych na terenie Polski zawarte z ubezpieczonymi były rzeczywiście wykonywane, co z kolei skutkowało bezzasadnym oddaleniem odwołań; naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. przez wyprowadzenie z materiału dowodowego wniosków z niego niewynikających, tj. że działanie płatnika stanowiło działanie noszące znamiona obejścia prawa w zakresie art. 13 rozporządzenia 883/2004, podczas gdy Sąd Okręgowy nie precyzuje jakie konkretnie działanie płatnika składek miało na celu ominięcie przepisów prawa w zakresie ww. przepisu oraz nie wskazuje na podstawie jakich konkretnie dowodów bądź okoliczności faktycznych dochodzi do tak daleko idących wniosków, a ponadto materiał dowodowy wskazany jako podstawa ustaleń faktycznych orzeczenia nie daje podstaw do formułowania tego typu wniosków - co świadczy o dowolnej, a nie swobodnej ocenie materiału dowodowego oraz błędach w jego interpretowaniu przez Sąd Okręgowy. Apelująca zarzuciła wyprowadzenie z materiału dowodowego wniosków z niego niewynikających, tj.: że zawarte między płatnikiem składek a ubezpieczonymi umowy zlecenia o świadczenie usług marketingowych nie były wykonywane na terenie Polski, podczas gdy wniosek ten nie wynika z materiału dowodowego wskazanego przez Sąd Okręgowy jako podstawa ustaleń faktycznych oraz każdy element materiału dowodowego przeczy takiemu wnioskowi - co świadczy o dowolnej, a nie swobodnej ocenie materiału dowodowego oraz błędach w jego interpretowaniu. Wyprowadzenie z materiału dowodowego wniosków z niego niewynikających, tj.: że składane przez ubezpieczone pisemne oświadczenie o wyborze tytułu ubezpieczenia społecznego miało na celu ustalenie możliwie najniższej podstawy wymiaru składek, że zawarcie między płatnikiem składek a ubezpieczonymi odrębnych umów na świadczenie usług opieki i usług marketingowych miało na celu stworzenie dwóch odrębnych tytułów prawnych i stworzenie pozoru wykonywania umów transgranicznie oraz, że umowy w zakresie usług opieki zawarte były w celu obejścia przepisów prawa poprzez uniknięcie obowiązków publicznoprawnych, podczas gdy zebrany materiał dowodowy nie daje podstaw do formułowania tego typu wniosków – co świadczy o dowolnej, a nie swobodnej ocenie materiału dowodowego oraz błędach w jego interpretowaniu przez Sąd Okręgowy. Wyprowadzenie z materiału dowodowego wniosków z niego niewynikających, że zawarcie umów zlecenia między płatnikiem składek a ubezpieczonymi przewidujących wskazane w nich wynagrodzenie stoi w sprzeczności z zasadami logiki, doświadczenia życiowego i racjonalnego postępowania, że umowy te zostały zawarte w celu obejścia przepisów prawa oraz że nawet świadczenie marketingu nie skłoniłoby osoby zajmującej się opieką nad starszymi osobami w Niemczech do zawarcia umowy z płatnikiem składek, podczas gdy powyższe wnioski nie wynikają z materiału dowodowego, ale takim wnioskom przeczą zeznania ubezpieczonych, świadków M. J. i K. K.

(2)oraz płatnika składek, z których wynika okoliczność przeciwna ustaleniom Sądu - co świadczy o dowolnej, a nie swobodnej ocenie materiału dowodowego oraz błędach w jego interpretowaniu przez Sąd Okręgowy. Apelująca zarzuciła przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i bezpodstawną odmowę wiarygodności zeznań złożonych przez świadków M. J. i K. K.

(2)oraz zeznań płatnika składek i ubezpieczonej oraz dowodów z dokumentów przedłożonych przez strony postępowania w zakresie w jakim nie posłużyły do ustalenia przez Sąd Okręgowy stanu faktycznego, podczas gdy zeznania tych osób w zakresie w jakim potwierdzają, że zawarte między płatnikiem składek a ubezpieczonymi umowy zlecenia o świadczenie usług marketingowych były wykonywane na terenie Polski w stopniu większym niż marginalnym są logiczne, wzajemnie się uzupełniają i nie stoją w sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym i nie ma podstaw, żeby odmawiać im wiarygodności i pomijać jej przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy - co świadczy o dowolnej, a nie swobodnej ocenie materiału dowodowego oraz błędach w jego interpretowaniu przez Sąd Okręgowy. Apelująca zarzuciła wyprowadzenie z zeznań ubezpieczonych wniosku z nich niewynikającego, tj. że czynności związane z marketingiem i rekrutacją na terenie Polski nie były świadczone, że ubezpieczone nie otrzymywały za nie wynagrodzenia oraz że umowy dotyczące świadczenia usług marketingowych nie znajdowały odzwierciedlenia w rzeczywistości, podczas gdy w tych samych zeznaniach ubezpieczone potwierdziły, że realizowały przedmiotowe umowy na terenie Polski, że były one realizowane w stopniu większym niż marginalny - co świadczy o dowolnej, a nie swobodnej ocenie materiału dowodowego oraz błędach w jego interpretowaniu przez Sąd Okręgowy. Przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i bezpodstawną odmowę wiarygodności kartotekom zarobkowym ubezpieczonych, jako dowodu potwierdzającego fakt otrzymywane przez nie wynagrodzenia oraz że ubezpieczone otrzymały wynagrodzenie za świadczone usługi marketingowe podczas gdy fakt otrzymania przez ubezpieczone wynagrodzenia za pracę najemną na terenie Polski i Niemiec był bezsporny między stronami procesu. Okoliczność otrzymywania przez ubezpieczone wynagrodzenia zgodnie z umowami nie była kwestionowana przez organ rentowy. Powyższe uchybienie świadczy o dowolnej, a nie swobodnej ocenie materiału dowodowego oraz błędach w jego interpretowaniu przez Sąd Okręgowy. Przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie oceny dowodów w sposób dowolny i sprzeczny z zasadami logiki poprzez uznanie, iż na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego wątpliwości Sądu budzi fakt wykonywania przez ubezpieczone jedynie umów o świadczenie usług marketingowych, zaś wątpliwości nie budzi fakt wykonywania przez nie umów o świadczenie usług opieki podczas gdy każda z tych umów, to umowa zlecenia ze stałym wynagrodzeniem ryczałtowym w stosunku do których ubezpieczone i płatnik składek tak samo nie prowadzili na bieżąco podczas trwania tych umów dokumentacji dotyczącej podziału czynności, ilości czasu poświęconego na ich realizację. Wszystkie te naruszenia doprowadziły do poczynienia przez Sąd Okręgowy błędnych wniosków bezpodstawnego oddalenia odwołań. Apelująca zrzuciła ponadto naruszenie art. 213 § 1 k.p.c. w zw. z art. 228 § l k.p.c. poprzez: potraktowanie informacji uzyskanych „w mediach" przez Sąd pierwszej instancji o oferowanych zarobkach osób świadczących usługi opieki za granicę, które zdaniem Sądu rozpoczynają się od 1.100 EURO, jako faktu powszechnie znanego i nie wymagającego dowodu, a w konsekwencji ustalenie na ich podstawie, że zawarcie umów zlecenia o treści jak badana w niniejszej sprawie - przewidujących wskazane w nim wynagrodzenia - stoi w całkowitej sprzeczności z zasadami logiki, doświadczenia życiowego i racjonalnego postępowania oraz że żaden marketing nie skłoniłby osoby zajmującej się opieką nad starszymi osobami w Niemczech do zawarcia umowy z płatnikiem składek wg wynagrodzenia zawartego w tych umowach, podczas gdy informacji, na które powołuje się Sąd pierwszej instancji nie można uznać za fakty notoryjne, które nie wymagają przeprowadzenia dowodu. Naruszenie to pozbawiło płatnika składek możliwości odniesienia się do tych „informacji", a przez to uniemożliwiło mu obronę swoich praw na etapie postępowania przed Sądem pierwszej instancji, co konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego oddalenia odwołań. Naruszenie art. 228 § 2 k.p.c. poprzez: powołanie się na fakt znany sądowi z urzędu w postaci zeznań złożonych przez świadka K. K.

(2)w zupełnie innej sprawie bez zwrócenia na ten fakt uwagi stron w toku postępowania, co pozbawiło płatnika składek możliwości odniesienia się do powołanego faktu, i bez umożliwienia wypowiedzenia się stron co do treści zeznań; nieprawidłowe jego zastosowanie i potraktowanie zeznań złożonych przez K. K.

(2), w zupełnie innej sprawie, jako fakt znany sądowi z urzędu, pomimo iż fakt znany z urzędu nie może dotyczyć treści przeprowadzonych dowodów w innej sprawie toczącej się przed innym sądem, a także pomimo, iż treść zeznań świadka nie jest faktem. Powyższe naruszenie pozbawiło płatnika składek możliwości odniesienia się do tych ustaleń, a przez to uniemożliwiło mu obronę swoich praw na etapie postępowania przed sądem pierwszej instancji, co doprowadziło do bezpodstawnego oddalenia odwołań. Naruszenie art. 235 § 1 k.p.c. poprzez: ustalenie na podstawie zeznań świadka K. K.

(2)złożonych w innej sprawie, podczas których świadek rzekomo zeznał, iż proponowane przez płatnika składek wynagrodzenie dla osób zainteresowanych współpracą jako opiekun osoby starszej wynosiło 1.100 EURO, a na których znajomość Sąd pierwszej instancji powołuje się jako fakt znany mu z urzędu, jako podstawę do wyciągnięcia wniosków, że zawarcie umów zlecenia o treści jak badana w niniejszej sprawie - przewidujących wskazane w nim wynagrodzenia - stoi w sprzeczności z zasadami logiki, doświadczenia życiowego i racjonalnego postępowania oraz że żaden marketing nie skłoniłby osoby zajmującej się opieką nad starszymi osobami w Niemczech do zawarcia umowy z płatnikiem składek wg wynagrodzenia zawartego w tych umowach, a które to wnioski m.in. stały u podstaw oddalenia odwołania płatnika składek, podczas gdy treść zeznań świadka nie jest faktem, zaś dodatkowo powyższe zeznania nie zostały złożone w niniejszej sprawie (nie wiadomo nawet w jakiej konkretnie sprawie zostały złożone oraz w jaki sposób Sąd powziął o nich informację) oraz nie zostały wprowadzone do materiału dowodowego niniejszej sprawy, a więc nie mogły stanowić podstawy ustaleń faktycznych Sądu Okręgowego i wyciągania z nich wniosków mających istotne znaczenie dla sprawy. Powyższe naruszenia przez Sąd Okręgowy doprowadziły do błędnego ustalenia stanu faktycznego i przyjęcia błędnych wniosków, co doprowadziło do nieprawidłowego uznania, że odwołania zasługują na oddalenie. Apelująca zarzuciła naruszenie art. 328 § 2 k.p.c. poprzez: niewskazanie w uzasadnieniu wyroku przyczyn, dla których Sąd uznał, iż działanie płatnika składek stanowiło działanie noszące znamiona obejścia prawa w zakresie art. 13 rozporządzenia 883/2004 oraz dlaczego odmówił wiarygodności i mocy dowodowej zeznaniom ubezpieczonego, zeznaniom płatnika składek w jakim nie potwierdzają one dowolnie ustalonego przez Sąd stanu faktycznego oraz pominął okoliczności wynikające z dowodów z dokumentów przedkładanych przez strony w zakresie, podczas gdy uzasadnienie wyroku powinno wskazywać przyczyny, z powodu których sąd zobligowany jest do wyczerpującego przedstawienia swojego stanowiska. W ocenie apelującej naruszenie to uniemożliwia przeprowadzenie stronom kontroli zasadności i słuszności rozstrzygnięcia podjętego przez Sąd Okręgowy. Apelująca zarzuciła naruszenie art. 13 lit.

b)pkt (
i)rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z 29.04.2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego poprzez: jego niezastosowanie do ubezpieczonych, skutkujące bezpodstawnym wyłączeniem ich z polskiego ustawodawstwa w zakresie zabezpieczenia społecznego, pomimo, że wszystkie wskazane w tym przepisie przesłanki determinującego zastosowanie tego przepisu w odniesieniu do ubezpieczonej Ad. 1 w okresie od 23.01.2012 r. do 25.05.2012 r. oraz od 03.08.2012 r. do 31.10.2012 r., zaś w odniesieniu do ubezpieczonej Ad. 2 w okresie od 10.08.2012 r. do 31.12.2014 r. zostały spełnione, co powoduje, iż Sąd Okręgowy był zobligowany zmienić zaskarżaną decyzję i ustalić dla ubezpieczonych w tym okresie polskie ustawodawstwo jako właściwe w zakresie ubezpieczenia społecznego; naruszenie art. 11 ust. 3
a)rozporządzenie 883/2004 w zw. z art. 16 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z 16.09.2009 r. dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie skutkujące bezpodstawnym wyłączeniem Ubezpieczonej Ad. 1 J. M. z polskiego ustawodawstwa za okres od 23.01.2012 r. do 21.02.2012 r., od 19.06.2012 r. do 02.08.2012 r. oraz od 10.09.2012 r. do 31.10.2012 r., pomimo tego, że ubezpieczona Ad. 1 w tym okresie nie wykonywała pracy najemnej w innym państwie członkowskim niż Polska, co tym samym powoduje, iż nie istnieje podstawa prawna do wyłączenia jej z polskiego ustawodawstwa w zakresie zabezpieczenia społecznego w tym okresie; ich nieprawidłowe zastosowanie powodujące bezpodstawne wyłączenie ubezpieczonej Ad. 2 B. M.

(1)z polskiego ustawodawstwa zabezpieczeń społecznych w okresach od 10.08.2012 r. do 09.09.2012 r., od 11.11.2012 r. do 09.12.2012 r., od 01.03.2013 r. do 05.04.2013 r., od 15.06.2013 r. do 15.07.2013 r., od 16.09.2013 r. do 14.10.2013 r., od 14.12.2013 r. do 12.01.2014 r., oraz od 29.04.2014 r. do 31.12.2014 r. pomimo, że ubezpieczona Ad. 2 w tych okresach nie wykonywała pracy najemnej w innym państwie członkowskim niż Polska, co powoduje, iż nie istnieje podstawa prawna do wyłączenia jej z polskiego ustawodawstwa w zakresie zabezpieczenia społecznego w tych okresach; naruszenie art. 13 lit.

b)pkt (
i)w zw. z art. 11 ust. 3
a)oraz w zw. art. 12 ust. 1 rozporządzenia 883/2004 poprzez: nieprawidłową interpretację tych przepisów polegającą na przyjęciu, że ubezpieczona ad. 1 w okresie 26.05.2012 r. do 01.08.2012 r. nie podlega pod polskie ustawodawstwo zabezpieczenia społecznego z uwagi na brak wykonywania przez nią pracy najemnej na terenie państwa miejsca zamieszkania, podczas gdy ocena przesłanek zastosowania polskiego ustawodawstwa dla ubezpieczonej Ad. 1 za ten okres powinna następować przez pryzmat spełnienia przesłanek z art. 12 ust. 1 rozporządzenia 883/2004, nie zaś art. 13 lit.
b)pkt (
i)tegoż rozporządzenia, gdyż pierwotnie ustalone dla niej tym okresie ustawodawstwo polskie jako właściwe (zmienione przez organ rentowy skarżoną decyzją) zostało ustalone w oparciu o przesłanki z art. 12 ust. 1 rozporządzenia 883/2004. Fakt wykonywania bądź niewykonywania pracy najemnej w państwie miejsca zamieszkania nie jest przesłanką do zmiany pierwotnie ustalonego ustawodawstwa na podstawie art. 12 ust. 1 rozporządzenia 883/2004; naruszenie art. 12 ust. 1 rozporządzenia 883/2004 poprzez: jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu rentowego wyłączających ubezpieczone z polskiego ustawodawstwa w zakresie ubezpieczeń społecznych, podczas gdy nawet przy poczynionych przez sąd nieprawidłowych ustaleniach, że ubezpieczone nie wykonywały żadnej pracy na terenie Polski, ubezpieczone i tak nie powinny zostać wyłączone z polskiego ustawodawstwa, gdyż do ich sytuacji zastosowanie w takiej sytuacji znajduje art. 12 ust. 1 rozporządzenia 883/2004 (ubezpieczenie pracownika delegowanego), jako norma szczególna do zasady ogólnej - art. 12 ust. 1 rozporządzenia 883/2004 nie jest bowiem „wyjątkiem”, jak sugeruje to Sąd Okręgowy, lecz „zasadą szczególną" (lex specialis) do „zasady ogólnej"; naruszenie art. 16 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 poprzez: jego niezastosowanie i oddalenie odwołania płatnika składek, a przez to utrzymanie w mocy decyzji wyłączającej ubezpieczone z polskiego ustawodawstwa w zakresie ubezpieczeń społecznych, pomimo tego, iż organ rentowy nie mógł poprzestać na wydaniu orzeczenia o treści negatywnej, tj. „wyłączającego” ubezpieczone z polskiego ustawodawstwa, lecz powinien „w zgodnie” z dyspozycją przywołanego przepisu wskazać ustawodawstwo mające zastosowanie do ubezpieczonych; naruszenie art. 16 ust. 2 i 3 rozporządzenia 987/2009 r. poprzez: jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji wyłączającą ubezpieczone z polskiego ustawodawstwa ubezpieczeń społecznych, pomimo tego, iż pozwany przy jej wydawaniu pominął wskazaną w tym przepisie procedurę konsultacji swojego ustalenia z instytucją rentową drugiego państwa członkowskiego, do przeprowadzenie której był zobligowany. Apelująca wniosła o zmianę w całości zaskarżonego wyroku poprzez ustalenie, iż ubezpieczona Ad. 1 J. M. od 23.01.2012 r. do 31.10.2012 r. podlega polskiemu ustawodawstwu w zakresie zabezpieczenia społecznego; ubezpieczona Ad. 2 B. M.

(1)od 10.08.2012 r. do 31.12.2014 r. podlega polskiemu ustawodawstwu w zakresie zabezpieczenia społecznego; a ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania; bądź: w przypadku uznania przez sąd, iż w materiale dowodowym istnieją na tyle obszerne i istotne braki, które należałoby uzupełnić jeszcze w postępowaniu przed organem rentowym, w oparciu o art.

a k.p.c. o uchylenie zaskarżonego wyroku i poprzedzającego go decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi rentowemu. Ponadto apelująca wniosła o przeprowadzenie dowodu z wygenerowanych elektronicznie potwierdzeń realizacji poleceń przelewów dokonanych przez płatnika składek na rzecz ubezpieczonych w okresie od 2012 r. do 2014 r. z tytułu wynagrodzenia za realizację umów zlecenia oraz oświadczenie ubezpieczonej o rachunku, na który ma być kierowane wynagrodzenie na okoliczność tego, iż ubezpieczone w spornym okresie otrzymały wynagrodzenie za świadczenie usług marketingowych na terenie Polski. Zdaniem apelującej, potrzeba powołania ww. dowodu na etapie niniejszego postępowania wyniknęła na skutek zakwestionowania przez Sąd Okręgowy dopiero w treści uzasadnienia wydanego wyroku, okoliczności bezspornej, iż ubezpieczone otrzymały wynagrodzenie za świadczenie usług marketingowych na terenie Polski. Okoliczność otrzymania przez ubezpieczone wynagrodzenia nie była sporna między stronami, jak również Sąd Okręgowy nie sygnalizował płatnikowi składek, że powyższa kwestia jest dla niego wątpliwa. Fakt otrzymywania przez ubezpieczone wynagrodzenia za świadczone usługi marketingowe znalazł potwierdzenie w zeznaniach świadków - K. K.

(2)i M. J., płatnika składek, Ubezpieczonej Ad. 1 oraz dowodach z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy w postaci „kartoteki wynagrodzeń”. Z uwagi na długi upływ czasu nie dysponuje i nie jest w stanie samodzielnie wygenerować pełnego zestawienia potwierdzeń wypłaty wynagrodzeń ubezpieczonym za rok 2012. Płatnik składek zwróciła się o ich wygenerowanie do banku prowadzącego jego numer rachunku. Apelująca wniosła ponadto o zasądzenie od pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego przed sądem II instancji według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu apelacji powołano obszerną argumentację wniosków i zarzutów apelacyjnych. W odpowiedzi na apelację ubezpieczona B. M.

(1)oświadczyła, że kwestionuje zaskarżone orzeczenie i nie rozumie argumentów Sądu Okręgowego oraz nie wie na jakiej podstawie wyrażono takie zdanie. Ubezpieczona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i stwierdzenie, że podlega przepisom polskiego prawa w okresie objętym decyzją. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje. Apelacja zasługiwała na uwzględnienie w stopniu powodującym konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku oraz poprzedzającej go decyzji i przekazanie sprawy bezpośrednio organowi rentowemu celem jej ponownego rozpoznania, jednakże powyższa konieczność zaistniała zasadniczo z innych przyczyn niż wskazanych w apelacji. Należy podkreślić, że zaskarżonymi decyzjami pozwany organ rentowy stwierdził, że B. M.

(1)jako osoba wykonująca pracę na podstawie umowy zlecenia na rzecz zleceniodawcy K. W. na terenie Polski i Niemiec nie podlega ustawodawstwu polskiemu w okresie od 10.08.2012 r. do 31.12.2014 r. Ponadto pozwany stwierdził, że J. M. jako osoba wykonująca pracę na podstawie umowy zlecenia na rzecz zleceniodawcy K. W. na terenie Polski i Niemiec nie podlega ustawodawstwu polskiemu w okresie od 23.01.2012 r. do 31.10.2012 r. W uzasadnieniach zaskarżonych decyzji wskazano, że organ rentowy formularzami A1 potwierdził podleganie przez ubezpieczone polskiemu ustawodawstwu w okresie świadczenia pracy w Polsce i Niemczech. Jednocześnie jednak pozwany wskazał, że w wyniku przeprowadzonej kontroli zweryfikował prawidłowość zgłoszenia ubezpieczonych do ubezpieczeń oraz sprawdził warunki na podstawie, których zostały okresy pracy poświadczone. Ponadto w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji pozwany organ rentowy stwierdził, że B. M.

(1)oraz J. M. w spornych okresach podlegały ustawodawstwu niemieckiemu, a nie polskiemu. Jest więc bezsporne, że pozwany organ rentowy wydał poświadczenia o podleganiu przez ubezpieczone ubezpieczeniom społecznym w Polsce, jednocześnie jednak wobec podjętych przez ten organ czynności kontrolnych pozwany doszedł do przekonania, że ubezpieczone jednak nie spełniają warunków podlegania ubezpieczeniom społecznym w Polsce, lecz podlegają ubezpieczeniom społecznym w Niemczech. W sprawie miały zatem zastosowanie przepisy wspólnotowej koordynacji. Koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego państw członkowskich Unii Europejskiej opiera się na zasadzie, że osoby przemieszczające się na terytorium Unii Europejskiej podlegają systemowi zabezpieczenia społecznego tylko jednego państwa członkowskiego (art. 11 rozporządzenia nr 883/2004). W okolicznościach tej sprawy zasadą, która mogła mieć zastosowanie przy wyborze jednego z dwóch ustawodawstw z zakresu zabezpieczenia społecznego, jest zasada koordynacji określona w art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 883/2004. Zgodnie z tym przepisem osoba, która normalnie wykonuje pracę najemną w dwóch lub więcej państwach członkowskich, podlega: a)ustawodawstwu państwa członkowskiego, w którym ma miejsce zamieszkania, jeżeli wykonuje znaczną część pracy w tym państwie członkowskim; lub b)jeżeli nie wykonuje znacznej części pracy w państwie członkowskim, w którym ma miejsce zamieszkania: (

i)ustawodawstwu państwa członkowskiego, w którym znajduje się siedziba lub miejsce wykonywania działalności przedsiębiorstwa lub pracodawcy, jeżeli jest zatrudniona przez jedno przedsiębiorstwo lub jednego pracodawcę; lub (
ii)ustawodawstwu państwa członkowskiego, w którym znajduje się siedziba lub miejsce wykonywania działalności przedsiębiorstw lub pracodawców, jeżeli jest zatrudniona przez co najmniej dwa przedsiębiorstwa lub co najmniej dwóch pracodawców, których siedziba lub miejsce wykonywania działalności znajduje się tylko w jednym państwie członkowskim; lub ( (...)) ustawodawstwu państwa członkowskiego, w którym znajduje się siedziba lub miejsce wykonywania działalności przedsiębiorstwa lub pracodawcy, innego niż państwo członkowskie jej zamieszkania, jeżeli jest zatrudniona przez dwa lub więcej przedsiębiorstw lub dwóch lub więcej pracodawców, których siedziba lub miejsce wykonywania działalności znajduje się w dwóch państwach członkowskich, z których jedno jest państwem członkowskim jej zamieszkania; lub (
iv)ustawodawstwu państwa członkowskiego, w którym ma miejsce zamieszkania, jeżeli jest zatrudniona przez dwa lub więcej przedsiębiorstw lub dwóch lub więcej pracodawców, a co najmniej dwa z tych przedsiębiorstw lub dwóch z tych pracodawców mają siedzibę lub miejsce wykonywania działalności w różnych państwach członkowskich innych niż państwo członkowskie miejsca zamieszkania. Ponadto – zgodnie z art. 13 ust. 3 rozporządzenia nr 883/2004 – osoba, która normalnie wykonuje pracę najemną w różnych Państwach Członkowskich podlega ustawodawstwu Państwa Członkowskiego, w którym wykonuje swą pracę najemną, zgodnie z przepisami ust. 1. W celu zastosowania tej zasady regulacje unijne określają procedurę postępowania wyznaczonych instytucji ubezpieczeniowych zainteresowanych państw członkowskich. Procedurę tę określa art. 16 rozporządzenia nr 987/2009. Dla ustalenia kompetencji organu rentowego oraz sądów polskich w zakresie ustalenia istnienia tytułu podlegania ubezpieczeniom w innym państwie członkowskim, odpowiednio możliwości zastosowania art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 883/2004 przy ustalaniu ustawodawstwa właściwego dla ubezpieczonego mającego miejsce zamieszkania w Polsce oraz zastosowania poszczególnych etapów procedury opisanej w art. 16 rozporządzenia nr 987/2009, istotne znaczenie ma stanowisko przyjęte w wyroku Sądu Najwyższego z 06.06.2013 r., II UK 333/12 (OSNP 2014 Nr 3, poz. 47). Sąd Najwyższy stwierdził, że nie jest dopuszczalna ocena stosunku prawnego stanowiącego tytuł ubezpieczenia społecznego w innym państwie członkowskim przez instytucję miejsca zamieszkania osoby wnoszącej o ustalenie właściwego ustawodawstwa, ponieważ stwierdzenia spełnienia warunków ubezpieczenia społecznego w systemie prawnym państwa wykonywania pracy podlegającym koordynacji na podstawie rozporządzenia nr 883/2004 dokonują organy właściwe do stosowania tego prawa. Oznacza to, że polski organ rentowy (jako instytucja właściwa według miejsca zamieszkania wnioskodawcy) nie ma kompetencji do oceny spełnienia warunków objęcia wnioskodawcy ubezpieczeniem społecznym w innym państwie członkowskim z tytułu wykonywania tam pracy najemnej. Z powyższego wynika, że do organu rentowego, jak również do sądu polskiego, należy przede wszystkim ustalenie, czy osoba uprawniona podlega ubezpieczeniu społecznemu w danym państwie członkowskim, a nie ustalenie, czy ważnym jest stosunek prawny będący podstawą objęcia jej ubezpieczeniem społecznym w tym państwie. Jeżeli organ rentowy poweźmie wątpliwości co do ważności stosunku prawnego będącego podstawą objęcia tytułem ubezpieczenia społecznego w innym państwie członkowskim w ramach postępowania w przedmiocie ustalenia ustawodawstwa właściwego, to nie może samodzielnie przesądzać tej kwestii (por. K. Ślebzak, Podleganie ubezpieczeniu społecznemu w przypadku jednoczesnego wykonywania pracy i prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium przynajmniej dwóch państwo członkowskich UE, Praca i Zabezpieczenie Społeczne 2013 nr 11, s. 33). Przedstawione zasady ulegają pewnym modyfikacjom w sytuacji, gdy wykonywana praca miała charakter marginalny lub wnioskodawca w ogólne nie wykonywał żadnych czynności na terenie drugiego państwa. Z dniem 28.06.2012 r. do art. 14 rozporządzenia nr 987/2009 dodano ust. 5b ("Praca o charakterze marginalnym nie będzie brana pod uwagę do celów określenia mającego zastosowanie ustawodawstwa na mocy art. 13 rozporządzenia podstawowego. Art. 16 rozporządzenia wykonawczego stosuje się we wszystkich przypadkach objętych niniejszym artykułem"). Polski organ prowadził postępowanie kontrolne, które miało na celu ustalenie, czy ubezpieczone wykonywały pracę w Polsce w wymiarze uzasadniającym ich podleganie ubezpieczeniom w kraju. Korzystne rozstrzygnięcie dla pracownika następuje tylko wtedy, gdy jego praca nie cechowała się charakterem marginalnym. Ostateczną decyzję wydaje instytucja ubezpieczenia społecznego kraju, w którym złożono wniosek o ustalenie właściwego ustawodawstwa. Skoro pozwany wydał poświadczenie podlegania ubezpieczeniom po czym nabrał wątpliwości co do słuszności wydanego poświadczenia, to w takiej sprawie powinno najpierw dojść do ustalenia właściwego ustawodawstwa w drodze decyzji tymczasowej, doręczonej właściwemu organowi zagranicznemu na podstawie art. 16 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16.09.2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Dopiero po zaakceptowaniu (również milczącym) przez zagraniczną instytucję ubezpieczeniową takiej decyzji lub przeprowadzeniu wzajemnych uzgodnień w drodze procedury koncyliacji, możliwe jest wydanie decyzji ostatecznej. Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 25.11.2016 r., I UK 370/15, sąd w postępowaniu odwoławczym od takiej decyzji, skupia uwagę na zachowaniu właściwej procedury wydania decyzji, gdyż jego kompetencje do oceny stanu prawnego w innym państwie unijnym podlegają ograniczeniom, wynikającym również z konieczności sprawnego i szybkiego załatwiania takich spraw. Celem przepisów koordynacyjnych było wprowadzenie mechanizmu efektywnego, transparentnego i szybkiego rozstrzygania sporów o ustalenie właściwego ustawodawstwa. Ze względu na różnice między ustawodawstwami krajowymi co do określenia przedmiotu ubezpieczenia społecznego wprowadzono zasadę, że uwzględnianie okoliczności lub wydarzeń mających miejsce w jednym państwie członkowskim nie może w żaden sposób sprawiać, iż właściwym dla nich stanie się inne państwo ani że będzie się do nich stosować jego ustawodawstwo (pkt 11 preambuły rozporządzenia nr 883/2004). Stwierdzenia spełnienia warunków ubezpieczenia społecznego oraz marginalnego charakteru pracy najemnej w systemie prawnym państwa wykonywania pracy, podlegającym koordynacji na podstawie rozporządzenia nr 883/04, dokonują organy właściwe do stosowania tego prawa. Nie może budzić wątpliwości, że instytucja miejsca zamieszkania osoby ubiegającej się o ustalenie ubezpieczenia społecznego w innym państwie może powziąć wątpliwości co do określenia mającego zastosowanie ustawodawstwa z uwagi na marginalny charakter takiej pracy w jednym z państw unijnych, lecz trzeba podkreślić, iż może chodzić jednie o wątpliwości co do określenia ustawodawstwa mającego zastosowanie do wnioskodawcy, z uwzględnieniem art. 13 rozporządzenia nr 883/04 i odpowiednich przepisów art. 14 rozporządzenia nr 987/2009. Wątpliwości tych instytucja miejsca zamieszkania wnioskodawcy nie może sama rozstrzygać, lecz musi dostosować się do trybu rozwiązywania sporów co do ustalenia ustawodawstwa właściwego, wskazanego w szczególności w art. 6, 15 oraz 16 rozporządzenia nr 987/2009, które nakazują zwrócenie się - w przypadku istnienia wątpliwości bądź rozbieżności - do instytucji innego państwa członkowskiego. Instytucje niezwłocznie dostarczają lub wymieniają między sobą wszystkie dane niezbędne dla ustanowienia i określenia praw i obowiązków osób, do których ma zastosowanie rozporządzenie podstawowe. Przekazywanie tych danych odbywa się bezpośrednio pomiędzy samymi instytucjami lub za pośrednictwem instytucji łącznikowych. Zastosowanie znajduje również decyzja Nr A1 Komisji Administracyjnej w sprawie ustanowienia procedury dialogu i koncyliacji w zakresie ważności dokumentów, określenia ustawodawstwa właściwego oraz udzielania świadczeń na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 (Dz.U. UE. C 106 z 24.04.2010 r.). Poinformowanie więc przez osobę wykonującą pracę w dwóch lub więcej państwach członkowskich instytucji wyznaczonej przez właściwą władzę państwa członkowskiego, w którym ma miejsce zamieszkania, wymaga - ze względu na zaistnienie czynnika ponadkrajowego w ubezpieczeniu społecznym - zastosowania procedury przestrzegającej właściwości i kompetencji instytucji ubezpieczeń społecznych, przewidzianej w przepisach art. 16 rozporządzenia nr 987/2009. Informacja, o której mowa, jest podstawą do niezwłocznego, lecz tylko wstępnego i tymczasowego ustalenia dla niej ustawodawstwa właściwego, stosownie do zasad kolizyjnych ustalonych w art. 13 rozporządzenia podstawowego. O tymczasowym określeniu prawa, według którego obejmuje się tę osobę ubezpieczeniem społecznym, instytucja miejsca zamieszkania wnioskodawcy informuje wyznaczone instytucje państwa, w którym wykonywana jest praca. Od tej chwili biegnie termin dwu miesięcy, w czasie których przynajmniej jedna z zainteresowanych instytucji może poinformować instytucję miejsca zamieszkania o niemożności zaakceptowania ustalonego ustawodawstwa lub o swojej odmiennej opinii w tej kwestii. Gdy to nie nastąpi, tymczasowe określenie ustawodawstwa staje się ostateczne. W ocenie Sądu Apelacyjnego, w rozpatrywanej sprawie organ rentowy bez przeprowadzenia powyższej procedury koordynacji zabezpieczenia społecznego, w zaskarżonych decyzjach stwierdził, że ubezpieczone podlegają ubezpieczeniom w Niemczech, a zważywszy, że wcześniej wydał poświadczenia o podleganiu ubezpieczeniom w Polsce, doszło do oczywistej sprzeczności w stanowisku pozwanego organu rentowego. Pozwany organ rentowy bez przeprowadzenia procedury objętej koordynacją z niemiecką instytucją ubezpieczeniową nie był władny samodzielnie rozstrzygnąć o podleganiu niemieckiemu systemowi ubezpieczeń. Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 20.10.2016 r., I UZ 22/16, Zakład Ubezpieczeń Społecznych, oraz sąd ubezpieczeń społecznych są pozbawieni kompetencji do samodzielnej oceny stosunku prawnego stanowiącego tytuł ubezpieczenia społecznego w innym państwie członkowskim wobec osoby wnoszącej o ustalenie właściwego ustawodawstwa. Co prawda, instytucja miejsca zamieszkania osoby ubiegającej się o ustalenie ubezpieczenia społecznego w innym państwie może powziąć wątpliwości co do określenia mającego zastosowanie ustawodawstwa, lecz może chodzić jednie o wątpliwości co do określenia ustawodawstwa mającego zastosowanie do zainteresowanego, z uwzględnieniem art. 13 rozporządzenia podstawowego i odpowiednich przepisów art. 14 rozporządzenia wykonawczego, czyli niepewności co do tego, czy osoba wnosząca o ustalenie prawa właściwego jest objęta systemem zabezpieczenia społecznego w więcej niż jednym państwie członkowskim. Wątpliwości tych instytucja miejsca zamieszkania wnioskodawcy nie może rozstrzygać sama, lecz musi dostosować się do trybu rozwiązywania sporów co do ustalenia ustawodawstwa właściwego, wskazanego w szczególności w art. 6, art. 15 oraz art. 16 rozporządzenia wykonawczego, które nakazują zwrócenie się - w przypadku istnienia wątpliwości bądź rozbieżności - do instytucji innego państwa członkowskiego. Instytucje niezwłocznie dostarczają lub wymieniają między sobą wszystkie dane niezbędne dla ustanowienia i określenia praw i obowiązków osób, do których ma zastosowanie rozporządzenie podstawowe. Przekazywanie tych danych odbywa się bezpośrednio pomiędzy samymi instytucjami lub za pośrednictwem instytucji łącznikowych. Zastosowanie ma również decyzja Nr A1 Komisji Administracyjnej w sprawie ustanowienia procedury dialogu i koncyliacji w zakresie ważności dokumentów, określenia ustawodawstwa właściwego oraz udzielania świadczeń na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 (Dz.U. UE. C 106 z 24.04.2010 r.) – por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 06.06.2013 r., II UK 333/12, OSNP 2014 Nr 3, poz. 47 i z dnia 11.09.2014 r., II UK 587/13, LEX nr 1545145). Konkludując, wydanie decyzji o ustaleniu ustawodawstwa właściwego musi poprzedzać wymagana przez art. 16 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego procedura, a jej brak (niemożliwy do „naprawienia” w postępowaniu sądowym) oznacza, że organ rentowy, nie uzyskując stanowiska instytucji właściwej państwa świadczenia pracy najemnej, dokonał samodzielnej oceny stosunku prawnego stanowiącego tytuł ubezpieczenia społecznego w innym państwie członkowskim wobec osoby wnoszącej o ustalenie właściwego ustawodawstwa. Tego rodzaju rozstrzygnięcie nie tylko leży poza kompetencją organu rentowego, ale także nie stanowi decyzji co do istoty sprawy, którą wywołał wniosek o ustalenie ustawodawstwa mającego zastosowanie do zainteresowanego, obligujący do wspólnego porozumienia z instytucją właściwą państwa wykonywania pracy. W niniejszej sprawie jest bezsporne – co przyznał pozwany organ rentowy w toku postępowania apelacyjnego – że nie została wyczerpana procedura współdziałania z niemiecką instytucją ubezpieczeniową, o jakiej mowa w art. 16 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego. Tym samym nie doszło do rozpoznania istoty sprawy przez pozwany organ rentowy. Pozwany dokonał nieuprawnionej „samodzielnej” oceny stosunku prawnego stanowiącego tytuł ubezpieczenia w Niemczech. Postępowanie organu rentowego mogło w istocie doprowadzić do wyłączenia ubezpieczonych z ubezpieczeń w Polsce, zaś niemiecki organ rentowy (kierując się poprzednio wydanym poświadczeniem przez ZUS) miał podstawy do odmowy objęcia ubezpieczeniami w Niemczech. Tymczasem z zasad koordynacji wynika niedopuszczalność takiej sytuacji i aby wykluczyć możliwość takich przypadków wprowadzono wymóg wzajemnych uzgodnień między instytucjami ubezpieczeniowymi Państw członkowskich. Dodać też należy, że w sytuacji, gdy obie instytucje właściwe dojdą do wspólnego porozumienia, to ono ma decydujące znaczenie dla ustalenia ustawodawstwa właściwego, gdyż przepisy art. 13 ust. 2 i 3 rozporządzenia podstawowego mają na celu wyeliminowanie podwójnego (lub wielokrotnego) ubezpieczenia w różnych państwach członkowskich albo zapobieżenie sytuacji, w której dana osoba nie będzie podlegała żadnemu ustawodawstwu, a nie ustalenie ubezpieczenia korzystnego dla zainteresowanego (ze względu na wysokość składek). Zatem z punktu widzenia ustalenia ustawodawstwa w trybie art. 16 rozporządzenia wykonawczego istotne jest, aby w jego wyniku zainteresowany został objęty ubezpieczeniem tylko w jednym państwie członkowskim. Wprawdzie odbywa się to z uwzględnieniem przepisów rozporządzenia podstawowego zawierającego normy kolizyjne, ale nie oznacza to, że zainteresowany może w oparciu o nie kwestionować przed organem jednego państwa członkowskiego (miejsca zamieszkania) wspólne porozumienie, a właściwie weryfikować stanowisko zajęte przez drugie państwo członkowskie (miejsca wykonywania pracy najemnej) o nieistnieniu w tym państwie ważnego tytułu ubezpieczenia, żądając ustalenia wybranego przez siebie ustawodawstwa. Temu bowiem służy inna instytucja koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, a mianowicie ustanowione w art. 19 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego uprawnienie zainteresowanego do wystąpienia do instytucji danego państwa członkowskiego z wnioskiem o wydanie poświadczenia na formularzu A1, a wówczas ocena takiego żądania należy do organów i instytucji właściwych tego państwa członkowskiego. Poświadczenie ustawodawstwa (dokument) na formularzu A1 jest ogólnoeuropejskim dokumentem służącym do potwierdzenia podlegania ubezpieczeniom społecznym na terenie innych krajów członkowskich Unii Europejskiej niż kraj, którego dana osoba jest obywatelem i gdzie ma stałe miejsce zamieszkania. Legitymowanie się poświadczeniem na formularzu A1 o podleganiu ubezpieczeniu społecznemu w państwie członkowskim miejsca wykonywania pracy najemnej nie może być zatem ignorowane przy ustaleniu ustawodawstwa mającego zastosowanie do zainteresowanego w trybie art. 16 rozporządzenia wykonawczego (zob. art. 5 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego) i dopiero jego wycofanie lub uznanie za nieważne, po ponownym rozpatrzeniu podstaw jego wydania, umożliwia ustalenie ustawodawstwa państwa członkowskiego miejsca zamieszkania. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd Apelacyjny na podstawie art. 386 § 4 k.p.c. w związku z art.

a k.p.c. uchylił zaskarżony wyrok oraz poprzedzające go decyzje i sprawę przekazał bezpośrednio organowi rentowemu do ponownego rozpoznania. Rozpoznając sprawę ponownie rzeczą organ rentowego będzie przeprowadzenia procedury określonej przez art. 16 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 987/09 z dnia 16.09.2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) Nr 883/04 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. U. UE. L Nr 284, s. 1 z późn. zm.). SSA Bożena Grubba SSA Maciej Piankowski SSA Maria Sałańska-Szumakowicz

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.