k.k., która stanowi dopełnienie ustawowych rozwiązań odnoszących się do zasad i sposobu wymiaru kary łącznej w sytuacjach, gdy jej podstawą są kary jednostkowe lub kary łączne pozbawienia wolności orzeczone z warunkowym zawieszeniem i bez warunkowego zawieszenia ich wykonania. Przyjmuje się, że przepis art.
ma charakter przepisu szczególnego wobec art. 89 k.k. a regulacja ta modyfikuje przesłanki warunkowego zawieszenia wykonania kary łącznej w sytuacji, gdy podstawą jej wymiaru jest co najmniej jedna kara jednostkowa pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania orzeczona na podstawie art. 60 § 5 k.k. Z uwagi na przyjętą w art. 85 § 2 możliwość wymiaru kary łącznej na podstawie wcześniej orzeczonych kary lub kar łącznych należy przyjąć, że art.
modyfikuje także zasady wymiaru kary łącznej pozbawienia wolności w sytuacjach, gdy podstawą jej wymiaru jest orzeczona wcześniej kara łączna pozbawienia wolności na podstawie art.
k.k. Przyjmuje się, że przepis art.
k.k. określa podstawy, zasady i sposób wymiaru kary łącznej pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania w każdym przypadku, gdy co najmniej jedną z kar podlegających łączeniu jest kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania orzeczona na podstawie art. 60 § 5 lub kara łączna (tak P. Kardas Kodeks Karny Komentarz, odmienne stanowisko w tej ostatniej kwestii prezentuje J. Majewski, Kodeks Karny Komentarz, s. 337). Regulacja wynikająca z przepisu art.
k.k. jest wyrazem dostrzeżenia przez ustawodawcę, że kary pozbawienia wolności orzeczone z warunkowym zawieszeniem ich wykonania na podstawie art. 60 § 5 wymagają szczególnego potraktowania w ramach problematyki kary łącznej z uwagi na to, że mogą mieć wyższy wymiar (do 5 lat włącznie) niż kary lub kary łączne pozbawienia wolności orzeczone z warunkowym zawieszeniem ich wykonania na podstawie odpowiednio art. 69 § 1 lub art. 89 § 1 (w obu wypadkach do roku włącznie). Nietrafne jest stanowisko, że z zestawienia przepisów art.
89 § 1 wynika, iż przepis art.
ma zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy sprawca w czasie popełnienia żadnego ze zbiegających się przestępstw nie był skazany na karę pozbawienia wolności (zgodnie z art. 89 § 1 k.k. - J. Majewski, Kodeks Karny Komentarz, s. 337). Przyjąć należy że przepis art.
ma charakter przepisu szczególnego wobec art. 89 k.k., stąd określa autonomicznie i w sposób całościowy przesłanki warunkowego zawieszenia wykonania kary łącznej pozbawienia wolności. Treść przepisu art.
wskazuje, że podstawą zawieszenia wykonania kary łącznej pozbawienia wolności są przesłanki określone w art. 60 § 5, które spełnia kara łączna nieprzekraczająca rozmiarów kary jednostkowej orzeczonej z zastosowaniem art. 60 § 5 k.k. Przepis art. 60 § 5 k.k. określa z kolei, że samoistnie przesłanki warunkowego zawieszenia wykonania kary, wskazując, że nie stosuje się w tym przypadku art. 69 § 1 k.k. Skoro w treści art.
nie przewidziano przesłanki, wedle której warunkowe zawieszenie wykonania kary łącznej pozbawienia wolności jest możliwe jedynie wówczas, gdy „w czasie popełnienia” każdego ze zbiegających się przestępstw sprawca nie był skazany na karę pozbawienia wolności, zaś art. 60 § 5 wyłącza zastosowanie tej przesłanki, to nie ma podstaw do twierdzenia, że warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności na podstawie art.
89 § 1. Takie rozu8mwanei byłoby zresztą alogiczne, skoro pozwalałoby na wymierzenie kary w oparciu o przepis art. art. 60 § 5 k.k. sprawcy skazanemu na karę pozbawienia wolności w czasie popełnienia przestępstwa za które tę karę wymierzono, ale równocześnie przepis art.
miałyby mieć zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy sprawca w czasie popełnienia żadnego ze zbiegających się przestępstw nie był skazany na karę pozbawienia wolności. Dlatego też przyjąć należy, że przepis art.
stanowi lex specialis w stosunku do art. 89 § 1 k.k. Przenosząc rozważania powyższe do sprawy skazanego J. G. należy zauważyć, że wyrokiem Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 25 kwietnia 2014 r. w sprawie II K 11/14 w oparciu o art. 60 § 5 k.k. wymierzono mu karę łączną 5 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 10 lat. Mając zatem na uwadze kary, które zostały połączone w zaskarżonym wyroku, a które orzeczone zostały wyrokami Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 25 kwietnia 2014 r. w sprawie II K 11/14 oraz Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 21 marca 2016r. w sprawie o sygn. akt IX K 36/14 i w punkcie 4. wyroku łącznego Sądu Rejonowego w Kępnie z dnia 7 marca 2016r. w sprawie o sygn. akt II K 461/15 to prawidłowo ustalona granica kary łącznej możliwej do wymierzenia wynosiła od 5 lat (najwyższa z kar podlegających łączeniu) do 8 lat (suma podlegających łączeniu kar), przy uwzględnieniu, iż w przypadku wymierzenia kary łącznej z zastosowaniem absorpcji koniecznym było rozważenie w pierwszej kolejności warunkowego zawieszenia wykonania tej kary. Sąd Rejonowy w zaskarżonym wyroku wymierzył skazanemu karę łączną w wymiarze 5 lat pozbawienia wolności, zaś wyrok ten został zaskarżony wyłącznie na korzyść skazanego, zatem brak było podstaw do kwestionowania wymiaru wymierzonej kary. Wymierzona kara w istocie jest tożsama z karą jaka wymierzona została wyrokiem Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 25 kwietnia 2014 r. w sprawie II K 11/14 w oparciu o art. 60 § 5 k.k., co zgodnie z art.
obligowało do rozważenia kwestii warunkowego zawieszenia wykonania kary Sąd miał na uwadze aktualną opinię o skazanym z Aresztu Śledczego w G., która wskazuje na pewną poprawę zachowania skazanego i prognozy wobec niego, wskazując że prognoza penitencjarna w chwili obecnej jest umiarkowania, nie wskazano natomiast elementów mogących negatywnie prognozować co do zachowania skazanego. Mając nadto na uwadze, że skazany po wyroku Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 25 kwietnia 2014 r. w sprawie II K 11/14 którym wymierzono karę w oparciu o art. 60 § 5 k.k. nie popełnił przestępstwa, należy uznać iż zachodzą podstawy do warunkowego zawieszenia wykonania wobec skazanego kary łącznej pozbawienia wolności i na mocy art. 85 § 1 i 2 k.k. i art. 86 § 1 k.k. oraz art. 89 a § 1 k.k. i art. 89 a § 3 k.k. wykonanie łącznej kary pozbawiania wolności warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 10 lat, na mocy art. 73 § 2 k.k. oddając skazanego po dozór kuratora sądowego. Konsekwencją warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności było uchylenie punktu 2 zaskarżonego wyroku. W ocenie Sądu Okręgowego wymierzona skazanemu kara łączna pozbawienia wolności w takiej postaci w należyty sposób uwzględnia okoliczności dotyczące sylwetki skazanego i procesu jego resocjalizacji, w tym fakt, iż skazany był 14-krotnie nagrodzony regulaminowo, a w ocenie Dyrektora Aresztu Śledczego w G. prognoza penitencjarna wobec skazanego w chwili obecnej jest umiarkowana, nadto fakt iż dotychczasowe zachowanie skazanego zmieniło się i po wyroku Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 25 kwietnia 2014 r. w sprawie II K 11/14 nie popełnił on przestępstwa, zatem w ocenie Sądu Odwoławczego brak jest przesłanek do uznania iż tylko kara o charakterze bezwzględnym miałaby prowadzić do zmiany zachowania skazanego i stanowić podsumowanie jego dotychczasowej działalności. Sąd Okręgowy w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżony wyrok. Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokat K. W. kwotę 147,60 zł złotych tytułem zwrotu kosztów obrony skazanego z urzędu w postępowaniu odwoławczym, kosztami procesu za postępowanie odwoławcze obciążając Skarb Państwa.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.