II AKa 452/16

(1)s. R. i T. z d. S., ur. (...) w M. oskarżonego z art. 280 § 1 k.k., art. 280 § 2 k.k., art. 286 § 1 k.k. 2. R. Z.

(1)s. Z. i H., z d. Z., ur. (...) w W. oskarżonego z art. 56 ust. 1 i 3 ust. z 29.07.2005r. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 9 grudnia 2011 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. 3. M. M.

(1)s. W. i A. z d. G., ur. (...) w W. oskarżonego z art. 56 ust. 1 i 3 ust. z 29 lipca 2005 r. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 9 grudnia 2011r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. 4. A. D.

(1)s. P. i H. z d. D., ur. (...) w W. oskarżonego z art. 55 ust. 1 i 3 ust. z 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 12 k.k. 5. R. N.

(1)s. R. i B. z d. S., ur. (...) w P. oskarżonego z art. 56 ust. 1 i 3 ust. z 29 lipca 2005 r. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 9 grudnia 2011 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. x 2 6. M. P.

(1)s. W. i M. z d. B., ur. (...) w W. oskarżonego z art. 56 ust. 1 i 3 ust. z 29 lipca 2005 r. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 9 grudnia 2011r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. 7. M. K.

(2)s. J. i N. z d. J., ur. (...) w W. oskarżonego z art. 56 ust. 1 i 3 ust. z 29 lipca 2005 r. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 9 grudnia 2011 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. 8. M. S.

(1)s. J. i B. z d. N., ur. (...) w W. oskarżonego z art. 56 ust. 3 ust. z 29 lipca 2005 r. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 9 grudnia 2011r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. 9. M. T.

(1)s. J. i K. z d. K., ur. (...) w Ż. oskarżonego z art. 280 § 1 k.k. x 2, art. 280 § 2 k.k. x 2, art. 252 § 1 k.k. w zb. z art. 282 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. x 2, art. 56 ust. 1 i 3 ust. z 29 lipca 2005 r. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 9 grudnia 2011r. w zw. z art. 4 §1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., art. 286 § 1 k.k., art. 258 § 2 k.k., art. 55 ust. 1 i 3 ust. z 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., art. 56 ust. 1 i 3 ust. z 29 lipca 2005 r. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 9 grudnia 2011r. w zw. z w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., art. 56 ust. 3 ust. z 29 lipca 2005 r. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 9 grudnia 2011r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., art. 56 ust. 1 i 3 ust. z 29 lipca 2005 r. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 9 grudnia 2011 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., art. 56 ust. 3 ust. z 29 lipca 2005 r. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 9 grudnia 2011 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., art. 56 ust. 1 i 3 ust. z 29 lipca 2005 r. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 9 grudnia 2011 . w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. 10. K. K.

(2)s. K. i A. z d. J., ur. (...) w O. oskarżonego z art. 56 ust. 1 i 3 ust. z 29 lipca 2005 r. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 9 grudnia 2011 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 §1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. 11. P. K.

(1)s. W. i J. z d. W., ur. (...) w W. oskarżonego z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. 12. S. Z.

(1)s. M. i A. z d. S., ur. (...) w W. oskarżonego z art. 252 § 1 k.k. w zb. z art. 282 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. x 2 13. M. A.

(1)s. B. i G. z d. D., ur. (...) w M. oskarżonego z art. 56 ust. 1 i 3 ust. z 29 lipca 2005r. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 9 grudnia 2011 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.

1. J. S. s. M. i W. z d. T., ur. (...) w N. oskarżonego z art. 56 ust. 1 i 3 ust. z 29 lipca 2005 r. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 9 grudnia 2011 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., art. 280 § 1 k.k.
2. A. P.

(1)s. J. i W. z d. W., ur. (...) w W. oskarżonego z art. 56 ust. 1 i 3 ust. z 29 lipca 2005 r. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 9 grudnia 2011 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. 16. M. M.

(5)s. Z. i Z. z d. J., ur. (...) w P. oskarżonego z art. 55 ust. 1 i 3 ust. z 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., art. 56 ust.3 ust. z 29 lipca 2005r. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 9 grudnia 2011 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. na skutek apelacji, wniesionych przez obrońców od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 2 lutego 2016r. sygn. akt XII K 33/14 I. zmienia zaskarżony wyrok: 1. w stosunku do oskarżonego A. D.

(1)w ten sposób, że z opisu czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie 9. wyroku, zarzucanego w punkcie VI aktu oskarżenia, eliminuje sformułowanie „substancji psychotropowej w postaci”, przyjmuje, że czyn ten wyczerpuje dyspozycję art. 61 ustawy z 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 kk i skazując go za ten czyn, na podstawie art. 61 ustawy z 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii wymierza mu karę 1 (jednego) roku i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności, zaś na podstawie art. 33 § 1 i 3 kk w brzmieniu obowiązującym przed dniem 8 czerwca 2010r. w zw. z art. 4 § 1 kk wymierza mu karę 150 (sto pięćdziesiąt) stawek dziennych grzywny, określając wysokość jednej stawki na 20 (dwadzieścia) złotych; na podstawie art. 63 § 1 kk zalicza oskarżonemu A. D.

(1)na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności od 29 stycznia 2013r. do 29 maja 2014r. oraz na poczet orzeczonej kary grzywny okres rzeczywistego pozbawienia wolności od 29 maja 2014r. do 1 sierpnia 2014r. przyjmując jeden dzień pozbawienia wolności za równoważny dwóm stawkom dziennym grzywny; 2. w stosunku do M. P.

(1)w ten sposób, że ustala, iż łączna ilość będącej przedmiotem przestępstwa kokainy była nie mniejsza niż 4,625 kg; obniża orzeczoną wobec oskarżonego karę pozbawienia wolności do 1 (jednego) roku i 10 (dziesięciu) miesięcy i na jej poczet na podstawie art. 63 § 1 kk zalicza okres rzeczywistego pozbawienia wolności od 29 stycznia 2013r. do 31 stycznia 2013r.; 3. w stosunku do oskarżonego A. P.

(1)w ten sposób, że ustala, iż łączna ilość będącej przedmiotem przestępstwa kokainy była nie mniejsza niż 454,07 gramów, a z podstawy prawnej skazania i wymiaru kary eliminuje art. 65 § 1 kk; 4. w stosunku do oskarżonego M. M.

(5)w ten sposób, że: - uchyla zawarte w punkcie 64 wyroku orzeczenie o karach łącznych pozbawienia wolności i grzywny, - uchyla wyrok w stosunku do oskarżonego M. M.

(5)w zakresie czynu zarzucanego mu w punkcie XLV aktu oskarżenia i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi Okręgowemu w Warszawie do ponownego rozpoznania; 5. w stosunku do oskarżonego M. T.

(1)w ten sposób, że: - uchyla zawarte w punkcie 42 wyroku orzeczenie o karach łącznych pozbawienia wolności i grzywny, - z opisu czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie 32. wyroku, zarzucanego w punkcie XXVI aktu oskarżenia, eliminuje sformułowanie „substancji psychotropowej w postaci”, przyjmuje, że czyn ten wyczerpuje dyspozycję art. 61 ustawy z 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 65 § 1 kk i skazując go za ten czyn, na podstawie art. 61 ustawy z 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 kk wymierza mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, zaś na podstawie art. 33 § 1 i 3 kk w brzmieniu obowiązującym przed dniem 8 czerwca 2010r. w zw. z art. 4 § 1 kk wymierza mu karę 200 (dwustu) stawek dziennych grzywny, określając wysokość jednej stawki na 20 (dwadzieścia) złotych, II. w pozostałej części wyrok w stosunku do oskarżonych M. K.

(1), R. Z.

(1), M. M.

(1), A. D.

(1), R. N.

(1), M. P.

(1), M. K.

(2), M. S.

(1), M. T.

(1), K. K.

(2), P. K.

(1), S. Z.

(1), M. A.

(1), J. S., A. P.

(1)i M. M.

(5)utrzymuje w mocy, III. na podstawie art. 85 kk i art. 86 § 1 i 2 kk w brzmieniu obowiązującym przed dniem 8 września 2010r. w zw. z art. 4 § 1 kk łączy wymierzone oskarżonemu M. T.

(1)w punktach 22 – 27, 29 – 31, 34 – 36, 38 i 40 zaskarżonego wyroku oraz w punkcie I.5. tiret drugie niniejszego wyroku kary pozbawienia wolności i grzywny i wymierza mu kary łączne 11 (jedenastu) lat pozbawienia wolności i 450 (czterystu pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość jednej stawki na 30 (trzydzieści) złotych; na podstawie art. 63 § 1 kk zalicza oskarżonemu M. T.

(1)na poczet kary łącznej pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności od 6 lutego 2013r. do 18 marca 2015r. IV. zwalnia oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, wydatkami obciążając Skarb Państwa, V. zasądza od Skarbu Państwa kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych, w tym 23% VAT, na rzecz adw. K. D., adw. M. M.

(6), adw. R. B., adw. G. N., adw. M. M.

(7), adw. G. K., adw. K. R., adw. E. P. - Kancelarie Adwokackie w W. tytułem nieopłaconej obrony z urzędu odpowiednio oskarżonego M. K.

(1), M. M.

(1), M. S.

(1), J. S., K. K.

(2), M. A.

(1), M. P.

(1), A. P.

(1)w postępowaniu odwoławczym. UZASADNIENIE M. K.

(1)oskarżony został o dwa czyny zakwalifikowane z art. 280 § 2 kk (zarzuty I i II a/o) oraz o czyn z art. 286 § 1 kk (zarzut III a/o). R. Z.

(1), M. M.

(1), R. N.

(1), M. P.

(1), M. K.

(2), M. S.

(1), A. P.

(1), oskarżeni zostali o czyny z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii (zarzuty IV, V, VII, VIII, IX, X, XI, XLII a/o). A. D.

(1)oskarżony został o czyn z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy z 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii. M. T.

(1)oskarżony został o dwa czyny z art. 280 § 2 kk (zarzut XII i XIV a/o), dwa czyny z art. 280 § 1 kk (zarzuty XIII i XXIII a/o), dwa czyny z art. 252 § 1 kk w zb. z art. 282 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk (zarzuty XVI i XVII a/o), jedenaście czynów w z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 kk (zarzuty XVIII, XIX, XX, XXI, XXII, XXVII, XXVIII, XXIX, XXX, XXXI, XXXII, a/o), jeden czyn art. 258 § 1 kk (zarzut XXV a/o), jeden czyn art. 55 ust. 1 i 3 ustawy z 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 kk (zarzut XXVI a/o) i jeden czyn art. 286 § 1 kk (zarzut XXIV a/o). K. K.

(2)oskarżony został o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 kk (zarzut XXXIII a/o). P. K.

(1)oskarżony został o czyn z art. 280 § 2 kk (zarzut XXXIV a/o). S. Z.

(1)oskarżony został o dwa czyny z art. 252 § 1 kk w zb. z art. 282 kk w zw. z art. 11 § 2 kk (zarzuty XXXV i XXXVI a/o). M. A.

(1)oskarżony został o jeden czyn z art. z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 kk (zarzut XXXVIII a/o). J. S. oskarżony został o jeden czyn z art. z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 kk (zarzut XXXIX a/o) i jeden czyn z art. 280 § 1 kk (zarzut XL a/o). A. P.

(1)oskarżony został o jeden czyn z art. z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii (zarzut XLII a/o). M. M.

(5)oskarżony został o jeden czyn z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 kk (zarzut XLVI a/o) i jedne czyn z art. z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy z 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 kk. Wyrokiem z dnia 2 lutego 2016r. w sprawie XII K 33/14 Sąd Okręgowy w Warszawie: 1. oskarżonego M. K.

(1)w ramach czynu zarzucanego mu w pkt. I aktu oskarżenia uznał za winnego tego, że w dniu 23 marca 2002 r. na terenie parkingu hotelu (...) przy ul. (...) w M., działając wspólnie i w porozumieniu z M. T.

(1)ps. (...) i czterema innymi ustalonymi osobami, dokonał rozboju z użyciem przedmiotów przypominających broń palną na obywatelu B. T. K. w ten sposób, że pod pozorem sfinalizowania transakcji kupna samochodu marki M. zwabił pokrzywdzonego do powyższego hotelu, a następnie grożąc użyciem przedmiotów przypominających broń palną i poprzez wyrwanie T. K. saszetki z pieniędzmi, zabrał mu w celu przywłaszczenia kwotę 34.500 USD odpowiadającą wartości około 150.000 zł tj. za winnego czynu z art. 280 § 1 kk i za to na podstawie art. 280 § 1 kk skazał go na karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności, zaś na podstawie art. 33 § 2 i 3 kk w brzmieniu obowiązującym przed dniem 08.06.2010 r. w zw. z art. 4 § 1 kk wymierzył mu karę grzywny przyjmując liczbę stawek dziennych na 200 (dwieście), zaś wysokość jednej stawki dziennej określając na 30 (trzydzieści) złotych, 2.oskarżonego M. K.

(1)w ramach czynu zarzucanego mu w pkt. II aktu oskarżenia uznał za winnego tego, że w dniu 7 lutego 2003 r. w W. w pawilonie nr (...) przy ul. (...)/S. działając wspólnie i w porozumieniu z M. T.

(1)ps. (...), P. K.

(1)ps. (...) i inną ustaloną osobą dokonał rozboju z użyciem niebezpiecznego narzędzia w postaci siekiery w ten sposób, że grożąc użyciem siekiery dokonał zaboru w celu przywłaszczenia 15 telefonów komórkowych oraz komputera typu laptop firmy (...) o łącznej wartości 6.500 zł na szkodę D. Ł.

(1)i T. G. tj. za winnego czynu z art. 280 § 2 kk i za to na podstawie art. 280 § 2 kk skazał go na karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności, zaś na podstawie art. 33 § 2 i 3 kk w brzmieniu obowiązującym przed dniem

2. 2010 r. w zw. z art. 4 § 1 kk wymierzył mu karę grzywny przyjmując liczbę stawek dziennych na 200 (dwieście), zaś wysokość jednej stawki dziennej określając na 30 (trzydzieści) złotych, 3.oskarżonego M. K.

(1)uznał za winnego czynu zarzucanego mu w pkt. III aktu oskarżenia, z tym że ustalił, że czyn ten miał miejsce wiosną 2002 r. w W. i K., zaś zwrot „R. K.

(1)ps. (...) zastąpił „inną ustaloną osobą” i za to na podstawie art. 286 § 1 kk skazał go na karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, zaś na podstawie art. 33 § 2 i 3 kk w brzmieniu obowiązującym przed dniem 08.06.2010 r. w zw. z art. 4 § 1 kk wymierzył mu karę grzywny przyjmując liczbę stawek dziennych na 50 (pięćdziesiąt), zaś wysokość jednej stawki dziennej określając na 30 (trzydzieści) złotych, 4.na podstawie art. 85 kk, art. 86 § 1 i 2 kk w brzmieniu obowiązującym przed dniem 08.06.2010 r. w zw. z art. 4 § 1 kk połączył wymierzone oskarżonemu M. K.

(1)w pkt. 1, 2, 3 kary jednostkowe pozbawienia wolności i grzywny i wymierzył oskarżonemu M. K.

(1)karę łączną 6 (sześciu) lat pozbawienia wolności i karę łączną grzywny przyjmując liczbę stawek dziennych na 300 (trzysta), zaś wysokość jednej stawki dziennej określając na 30 (trzydzieści) złotych, 5.oskarżonego R. Z.

(1)w ramach czynu zarzucanego mu w pkt IV aktu oskarżenia uznał za winnego tego, że w niesprecyzowanych dniach wiosną 2007 r. w W. przy ul. (...) wbrew przepisom ustawy w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru uczestniczył w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowej w postaci heroiny o łącznej wadze nie mniejszej niż 4 kilogramy w ten sposób, że dwukrotnie w ilościach nie mniejszych niż 2 kilogramy przekazał wskazaną substancję psychotropową M. T.

(1)ps. (...) oraz innej ustalonej osobie na polecenie innej ustalonej osoby, celem dalszego ich przekazania nieustalonej osobie tj. za winnego czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym przed dniem 09.12.2011 roku w zw. z art. 4 § 1 kk w zw. z art. 12 kk i za to na podstawie art. 56 ust. 3 w/w ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym przed dniem 09.12.2011 roku w zw. z art. 4 § 1 kk skazał go na karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności i na podstawie art. 33 § 1 i 3 kk w brzmieniu obowiązującym przed dniem 08.06.2010 r. w zw. z art. 4 § 1 kk wymierzył mu karę grzywny przyjmując liczbę stawek dziennych na 100 (sto), zaś wysokość jednej stawki dziennej określając na 10 (dziesięć) złotych, 6.na podstawie art. 63 § 1 kk na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu R. Z.

(1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia od dnia 29 stycznia 2013 r. do dnia 30 stycznia 2013 r. 7.oskarżonego M. M.

(1)uznał za winnego czynu zarzucanego mu w pkt. V aktu oskarżenia, z tym ustaleniem, że działał on w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, sprzedał wskazane narkotyki łącznie za kwotę 120.000 zł, zwrot „R. K.

(1)ps. (...) zastąpił „innej ustalonej osobie” i ustalił, że popełnienia zarzucanego mu czynu dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności będąc uprzednio skazanym za umyślne przestępstwo podobne wyrokiem Sądu Rejonowego dla W. M. sygn. akt III K 2036/00 z dnia 5 marca 2001 r. za czyn z art. 279 § 1 kk, którą odbywał w okresie od 9 maja 2005 r. do dnia 8 maja 2006 r. tj. za winnego popełnienia czynu z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym przed dniem 09.12.2011 roku w zw. z art. 4 § 1 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 64 § 1 kk i za to na podstawie art. 56 ust. 3 w/w ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym przed dniem 09.12.2011 roku w zw. z art. 4 § 1 kk skazał go na karę 2 (dwóch) lat i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności i na podstawie art. 33 § 1 i 3 kk w brzmieniu obowiązującym przed dniem 08.06. 2010 r. w zw. z art. 4 § 1 kk wymierzył karę grzywny przyjmując liczbę stawek dziennych na 200 (dwieście), zaś wysokość jednej stawki dziennej określając na 30 (trzydzieści) złotych, 8.na podstawie art. 63 § 1 kk na poczet orzeczonej wobec oskarżonego M. M.

(1)kary pozbawienia wolności zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 27 stycznia 2013 r. do dnia 04 lipca 2014 r., 9.oskarżonego A. D.

(1)w ramach czynu zarzucanego mu w pkt. VI aktu oskarżenia uznał za winnego tego, że w niesprecyzowanych dniach od 04 maja 2007 r. nie później niż do końca 2007 r. w W. oraz miejscowości T. pod A. działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz wspólnie i w porozumieniu z M. T.

(1)ps. (...) i innymi ustalonymi osobami wbrew przepisom ustawy, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, uczestniczył w wewnątrzwspólnotowym nabyciu znacznej ilości substancji psychotropowej w postaci półproduktu do produkcji amfetaminy tzw. (...) w łącznej ilości nie mniejszej niż 100 litrów w ten sposób, że co najmniej 5- krotnie w jednorazowych partiach po 20-40 litrów kupował wspólnie i w porozumieniu z M. T.

(1)ps. (...) i innymi ustalonymi osobami wskazaną substancję, po wcześniejszym jej zamówieniu u ustalonej osoby, od nieustalonych mężczyzn narodowości l., przywożoną na terytorium Polski osobiście przez nich oraz w samochodach ciężarowych z terenu L., za kwotę 400 USD za litr, a następnie sprzedawał tą substancję za kwotę 700 USD wspólnie i w porozumieniu z M. T.

(1)ps. (...) i innymi ustalonymi osobami M. M.

(5)i innej ustalonej osobie celem produkcji amfetaminy tj. za winnego popełnienia czynu z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 kk i za to na podstawie art. 55 ust. 3 w/w ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii skazał go na karę 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i na podstawie art. 33 § 1 i 3 kk w brzmieniu obowiązującym przed dniem 08.06. 2010 r. w zw. z art. 4 § 1 kk wymierzył mu karę grzywny przyjmując liczbę stawek dziennych na 200 (dwieście), zaś wysokość jednej stawki dziennej określając na 20 (dwadzieścia) złotych, 10.na podstawie art. 45 § 1 kk orzekł wobec oskarżonego A. D.

(1)przepadek korzyści majątkowej uzyskanej z popełnienia przestępstwa przypisanego w pkt. 9 wyroku w kwocie 56.000 (pięćdziesiąt sześć tysięcy) złotych, 11.na podstawie art. 63 § 1 kk na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu A. D.

(1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 29 stycznia 2013 r. do dnia 1 sierpnia 2014 r., 12. oskarżonego R. N.

(1)uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt. VII aktu oskarżenia, z tym że ustala, że działał on w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, czyn ten miał miejsce w niesprecyzowanych dniach w miesiącach od lipca do września 2009 r., zaś zwrot „od A. K.

(1)ps. (...) oraz R. K.

(1)ps. (...) zastąpił „od dwóch ustalonych osób” oraz ustalił, że popełnienia zarzucanego mu czynu dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności będąc uprzednio skazanym na umyślne przestępstwo podobne wyrokiem Sądu Rejonowego dla W. Ś. sygn. akt VII K 1079/03 z dnia 9 lipca 2003 r. za czyn z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 12 kk, którą odbywał w okresie od 6 listopada 2008 r. do dnia 6 maja 2009 r. tj. za winnego popełnienia czynu z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym przed dniem 09.12.2011 roku w zw. z art. 4 § 1 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 64 § 1 kk i za to na podstawie art. 56 ust. 3 w/w ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym przed dniem 09.12. 2011 roku w zw. z art. 4 § 1 kk skazał go na karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności i na podstawie art. 33 § 1 i 3 kk w brzmieniu obowiązującym przed dniem 08. 06.2010 r. w zw. z art. 4 § 1 kk wymierzył mu karę grzywny przyjmując liczbę stawek dziennych na 200 (dwieście), zaś wysokość jednej stawki dziennej określając na 10 (dziesięć) złotych, 13. oskarżonego R. N.

(1)uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt. VIII aktu oskarżenia, z tym że ustala, że działał on w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, zwrot „od M. H.” zastąpił „od ustalonej osoby” oraz ustalił, że popełnienia zarzucanego mu czynu dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności będąc uprzednio skazanym na umyślne przestępstwo podobne wyrokiem Sądu Rejonowego dla W. Ś. sygn. akt VII K 1079/03 z dnia 9 lipca 2003 r. za czyn z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 12 kk, którą odbywał w okresie od 6 listopada 2008 r. do dnia 6 maja 2009 r. tj. za winnego popełnienia czynu z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym przed dniem 09.12.2011 roku w zw. z art. 4 § 1 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 64 § 1 kk i za to na podstawie art. 56 ust. 3 w/w ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym przed dniem 09.12.2011 roku w zw. z art. 4 § 1 kk skazał go na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i na podstawie art. 33 § 1 i 3 kk w brzmieniu obowiązującym przed dniem 08. 06.2010 r. w zw. z art. 4 § 1 kk wymierzył mu karę grzywny przyjmując liczbę stawek dziennych na 50 (pięćdziesiąt), zaś wysokość jednej stawki dziennej określając na 10 (dziesięć) złotych, 14.na podstawie art. 85 kk, art. 86 § 1 i 2 kk w brzmieniu obowiązującym przed dniem 08.06.2010 r. w zw. z art. 4 § 1 kk połączył wymierzone oskarżonemu R. N.

(1)w pkt. 12 i 13 kary jednostkowe pozbawienia wolności i grzywny i wymierzył karę łączną 2 (dwóch) lat i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności i karę łączną grzywny przyjmując liczbę stawek dziennych na 210 (dwieście dziesięć), zaś wysokość jednej stawki dziennej określając na 10 (dziesięć) złotych, 15.na podstawie art. 63 § 1 kk na poczet orzeczonej wobec oskarżonego R. N.

(1)kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 29 stycznia 2013 r. do dnia 07 lipca 2014 r. 16. oskarżonego M. P.

(1)uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z pkt IX aktu oskarżenia z tym ustaleniem, że działał on w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, końcową datę czynu ustalił na 14 czerwca 2010 r., zaś jednorazowe ilości kokainy na 100-150 gramów i zwrot „od R. K.

(1)ps. (...) zastąpił „od innej ustalonej osoby” i przyjął, że czyn ten wyczerpuje znamiona przestępstwa z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym przed dniem 09.12.2011 roku w zw. z art. 4 § 1 kk w zw. z art. 12 kk i za to na podstawie art. 56 ust. 3 w/w ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym przed dniem 09.12.2011 roku w zw. z art. 4 § 1 kk skazał M. P.

(2)na karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i na podstawie art. 33 § 1 i 3 kk w brzmieniu obowiązującym przed dniem 08.

1. 2010 r. w zw. z art. 4 § 1 kk wymierzył mu karę grzywny przyjmując liczbę stawek dziennych na 200 (dwieście), zaś wysokość jednej stawki dziennej określając na 30 (trzydzieści) złotych,
2. na podstawie art. 63 § 1 kk na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu M. P.

(1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 29 stycznia 2013 r. do dnia 31 stycznia 2013 r., 18. oskarżonego M. K.

(2)uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt. X aktu oskarżenia z tym ustaleniem, że działał on w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, czyn miał miejsce od początku 2009 r. do dnia 14 czerwca 2010 r., ilość nabytej amfetaminy ustalił na nie mniej niż 5 kg oraz z opisu czynu wyeliminował działanie wspólnie i w porozumieniu z A. K.

(1)ps. (...) i M. T.

(1)ps. (...), zaś zwrot „od R. K.

(1)ps. (...) zastąpił „od innej ustalonej osoby” i przyjął, że czyn ten wyczerpuje znamiona przestępstwa z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym przed dniem 09.12.2011 roku w zw. z art. 4 § 1 kk w zw. z art. 12 kk i za to na podstawie art. 56 ust. 3 w/w ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym przed dniem 09.12.2011 roku w zw. z art. 4 § 1 kk skazał M. K.

(2)na karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i na podstawie art. 33 § 1 i 3 kk w brzmieniu obowiązującym przed dniem 08.

1. 2010 r. w zw. z art. 4 § 1 kk wymierzył mu karę grzywny przyjmując liczbę stawek dziennych na 200 (dwieście), zaś wysokość jednej stawki dziennej określając na 30 (trzydzieści) złotych,
2. na podstawie art. 63 § 1 kk na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu M. K.

(2)okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 29 stycznia 2013 r. do dnia 31 stycznia 2013 r., 20.oskarżonego M. S.

(1)uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt. XI aktu oskarżenia z tym ustaleniem, że czyn ten miał miejsce w nieustalonym dniu w 2008 r., jednakże nie później niż do dnia 5 lutego 2008 r., sprzedającym był także M. T.

(1), zaś zwrot „od R. K.

(1)ps. (...) zastąpił „od innej ustalonej osoby” i za to na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym przed dniem 09.12.2011 roku w zw. z art. 4 § 1 kk skazał go na karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności i na podstawie art. 33 § 1 i 3 kk w brzmieniu obowiązującym przed dniem 8 czerwca 2010 r. w zw. z art. 4 § 1 kk wymierzył mu karę grzywny przyjmując liczbę stawek dziennych na 150 (sto pięćdziesiąt), zaś wysokość jednej stawki dziennej określając na 10 (dziesięć) zł, 21.na podstawie art. 63 § 1 kk na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu M. S.

(1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 29 stycznia 2013 r. do dnia 31 stycznia 2013 r., 22.oskarżonego M. T.

(1)w ramach czynu zarzucanego mu w pkt. XII aktu oskarżenia uznał za winnego tego, że w dniu 23 marca 2002 r. na terenie parkingu hotelu (...) przy ul. (...) w M., działając wspólnie i w porozumieniu z M. K.

(1)oraz czterema innymi ustalonymi osobami, dokonał rozboju z użyciem przedmiotów przypominających broń palną na obywatelu B. T. K. w ten sposób, że pod pozorem sfinalizowania transakcji kupna samochodu marki M. zwabili pokrzywdzonego do powyższego hotelu, a następnie grożąc użyciem przedmiotów przypominających broń palną i poprzez wyrwanie T. K. saszetki z pieniędzmi, zabrał mu w celu przywłaszczenia kwotę 34.500 USD odpowiadającą wartości około 150.000 zł tj. za winnego czynu z art. 280 § 1 kk i za to na podstawie art. 280 § 1 kk skazał go na karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności, zaś na podstawie art. 33 § 2 i 3 kk w brzmieniu obowiązującym przed dniem 8 czerwca 2010 r. w zw. z art. 4 § 1 kk wymierzył karę grzywny przyjmując liczbę stawek dziennych na 200 (dwieście), zaś wysokość jednej stawki dziennej określając na 30 (trzydzieści) złotych, 23.oskarżonego M. T.

(1)w ramach czynu zarzucanego mu w pkt. XIII aktu oskarżenia uznał za winnego tego, że pod koniec sierpnia 2002 r. działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami dokonał rozboju z użyciem niebezpiecznego narzędzia na osobie P. R. ps. (...) w ten sposób, że po uprzednim upojeniu pokrzywdzonego przez ustaloną osobę alkoholem oraz zażyciu przez niego narkotyków, sprawcy przez pozostawione otwarte drzwi dostali się do mieszkania, a następnie używając przemocy w postaci zadawania uderzeń oraz skaleczenia policzka nożem, zabrali P. R. pieniądze w kwocie nie mniejszej niż 10.000 zł tj. za winnego popełnienia czynu z art. 280 § 2 kk i za to na podstawie art. 280 § 2 kk skazał go na karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności, zaś na podstawie art. 33 § 2 i 3 kk w brzmieniu obowiązującym przed dniem 8 czerwca 2010 r. w zw. z art. 4 § 1 kk wymierzył mu karę grzywny przyjmując liczbę stawek dziennych na 100 (sto), zaś wysokość jednej stawki dziennej określając na 30 (trzydzieści) złotych, 24.oskarżonego M. T.

(1)w ramach czynu zarzucanego mu w pkt. XIV aktu oskarżenia uznał za winnego tego, że w dniu 7 lutego 2003 r. w W. w pawilonie nr (...) przy ul. (...)/S. działając wspólnie i w porozumieniu z M. K.

(1), P. K.

(1)ps. (...) i inną ustaloną osobą dokonał rozboju z użyciem niebezpiecznego narzędzia w postaci siekiery w ten sposób, że grożąc użyciem siekiery dokonał zaboru w celu przywłaszczenia 15 telefonów komórkowych oraz komputera typu laptop firmy (...) o łącznej wartości 6.500 zł na szkodę D. Ł.

(1)i T. G. tj. za winnego czynu z art. 280 § 2 kk i za to na podstawie art. 280 § 2 kk skazał go na karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności, zaś na podstawie art. 33 § 2 i 3 kk w brzmieniu obowiązującym przed dniem 8 czerwca 2010 r. w zw. z art. 4 § 1 kk wymierzył mu karę grzywny przyjmując liczbę stawek dziennych na 200 (dwieście), zaś wysokość jednej stawki dziennej określając na 30 (trzydzieści) złotych, 25.oskarżonego M. T.

(1)w ramach czynu zarzucanego mu w pkt. XVI aktu oskarżenia uznał za winnego tego, że w okresie od dnia 2 listopada 2004 r. do 6 listopada 2004 r. w miejscowości D. działając wspólnie i w porozumieniu ze S. Z.

(1)i innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wziął zakładnika w osobie P. S.

(1)w celu zmuszenia jego rodziny do zapłacenia okupu za jego uwolnienie w ten sposób, że pozyskał osoby do uczestnictwa w dokonaniu przestępstwa, przekazał im zdjęcie i wszelkie dane dotyczące pokrzywdzonego, utrzymywał z osobami fizycznie dokonującymi przestępstwa kontakt telefoniczny, rozdzielił przypadającą na poszczególne osoby kwotę, zaś pozostali sprawcy podając się za funkcjonariuszy Policji obezwładnili pokrzywdzonego i skuli mu ręce kajdankami, po czym przewieźli go i przetrzymywali na posesji mieszczącej się w nieustalonej miejscowości pod N., doprowadzając tym samym osoby najbliższe pokrzywdzonemu pod groźbą nieuwolnienia go do zapłacenia kwoty 250.000 USD, która to kwota została sprawcom przekazana w zamian za uwolnienie pokrzywdzonego tj. za winnego popełnienia czynu z art. 252 § 1 kk w zb. z art. 282 kk w zw. z art. 11 § 2 kk i za to na podstawie art. 252 § 1 kk w zb. z art. 282 kk w zw. z art. 11 § 2 kk skazał go, zaś na podstawie art. 252 § 1 kk w brzmieniu obowiązującym przed dniem 19.04.2010 r. w zw. z art. 4 § 1 kk w zw. z art. 11 § 3 kk wymierzył mu karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 i 3 kk w brzmieniu obowiązującym przed dniem 08.06. 2010 r. w zw. z art. 4 § 1 kk wymierzył mu karę grzywny przyjmując liczbę stawek dziennych na 300 (trzysta), zaś wysokość jednej stawki dziennej określając na 30 (trzydzieści) złotych, 26.oskarżonego M. T.

(1)w ramach czynu zarzucanego mu w pkt. XVII aktu oskarżenia uznał za winnego tego, że w okresie od 31 stycznia do 3 lutego 2005 r. w R. działając wspólnie i w porozumieniu z S. Z.

(1)oraz ustalonymi i nieustalonymi osobami wziął zakładnika w osobie E. O.

(1)w celu zmuszenia jej rodziny do zapłacenia okupu za jej uwolnienie w ten sposób, że pozyskał osoby do uczestnictwa w dokonaniu przestępstwa, utrzymywał kontakt telefoniczny z osobami fizycznie dokonującymi przestępstwa, brał udział w odbiorze okupu, zaś pozostali sprawcy używając siły fizycznej wepchnęli pokrzywdzoną do samochodu, a następnie przewieźli i przetrzymywali ją na terenie nieustalonej posesji, doprowadzając osoby najbliższe pokrzywdzonej pod groźbą pozbawienia jej życia do zapłaty kwoty 641.000 zł, która to kwota została przekazana sprawcom przestępstwa w dniu 3 lutego 2005 r. w zamian za uwolnienie E. O.

(1)tj. za winnego popełnienia czynu z art. 252 § 1 kk w zb. z art. 282 kk w zw. z art. 11 § 2 kk i za to na podstawie art. 252 § 1 kk w zb. z art. 282 kk w zw. z art. 11 § 2 kk skazał go, zaś na podstawie art. 252 § 1 kk w brzmieniu obowiązującym przed dniem 19.04.2010 r. w zw. z art. 4 § 1 kk w zw. z art. 11 § 3 kk wymierzył mu karę 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności, zaś na podstawie art. 33 § 2 i 3 kk w brzmieniu obowiązującym przed dniem 08.06.czerwca 2010 r. w zw. z art. 4 § 1 kk wymierza mu karę grzywny przyjmując liczbę stawek dziennych na 300 (trzysta), a wysokość jednej stawki dziennej określając na 30 (trzydzieści) złotych, 27. oskarżonego M. T.

(1)w ramach czynów zarzucanych mu w punktach od XVIII do XXII aktu oskarżenia uznał za winnego tego, że w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w celu osiągnięcia korzyści majątkowej uczestniczył w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych, przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu, w ten sposób, że: -nie wcześniej niż od lutego 2002 r. do końca 2003 r. w J., wbrew przepisom ustawy, działając wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą uczestniczył w obrocie znacznymi ilościami substancji psychotropowych w łącznej ilości nie mniejszej niż 80.000 tabletek ekstazy w ten sposób, że kilkudziesięciokrotnie w jednorazowych ilościach po 1.000 - 2.000 tabletek ekstazy zakupił wskazane narkotyki od J. S. ps. (...) celem dalszej odsprzedaży, -w bliżej niesprecyzowanych dniach w 2002 r. w W., wbrew przepisom ustawy, działając wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą, uczestniczył w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających w ilości nie mniejszej niż 3 kilogramy marihuany oraz substancji psychotropowych w łącznej ilości nie mniejszej niż 3 kilogramy amfetaminy w ten sposób, że wielokrotnie w jednorazowych ilościach po 50 - 300 gram zakupił wskazane narkotyki od ustalonych osób celem dalszej odsprzedaży, -w bliżej niesprecyzowanych dniach w latach 2004 - 2005, jednakże nie później niż do dnia 19 kwietnia 2005 r. w W., wbrew przepisom ustawy, działając wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą uczestniczył w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających w ilości nie mniejszej niż 5 kilogramów marihuany oraz substancji psychotropowych w łącznej ilości nie mniejszej niż 5 kilogramów amfetaminy w ten sposób, że wielokrotnie w jednorazowych ilościach po 100 - 1000 gram zakupił wskazane narkotyki od ustalonej osoby celem dalszej odsprzedaży, -w bliżej niesprecyzowanych dniach w latach 2003 - 2004 w J., wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, działając wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą, uczestniczył w obrocie znaczną ilością środków odurzających w łącznej ilości nie mniejszej niż 5 kilogramów marihuany oraz substancji psychotropowych w łącznej ilości nie mniejszej niż 6 kilogramów amfetaminy oraz 10.000 tabletek ekstazy w ten sposób, że sprzedał wskazane narkotyki w co najmniej kilku transakcjach ustalonej osobie celem dalszej odsprzedaży, -w bliżej niesprecyzowanych dniach w latach 2003 - 2004 w W., wbrew przepisom ustawy, działając wspólnie i w porozumieniu z ustaloną osobą uczestniczył w obrocie znaczną ilością środków odurzających łącznie nie mniejszą niż 4 kilogramy marihuany oraz znaczną ilością substancji psychotropowej w postaci 15.000 tabletek ekstazy w ten sposób, że sprzedał wskazane narkotyki w co najmniej kilku transakcjach mężczyźnie o ps. (...) pochodzącemu z O., celem dalszej odsprzedaży i przyjął, że czyn ten wyczerpuje znamiona przestępstwa z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym przed dniem 09.12.2011 roku w zw. z art. 4 § 1 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 56 ust. 3 w/w ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym przed dniem 09.12.2011 roku w zw. z art. 4 § 1 kk w zw. z art. 65 § 1 kk skazał go na karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności i na podstawie art. 33 § 1 i 3 kk w brzmieniu obowiązującym przed dniem 08.06. 2010 r. w zw. z art. 4 § 1 kk wymierzył mu karę grzywny przyjmując liczbę stawek dziennych na 200 (dwieście), zaś wysokość jednej stawki dziennej określając na 30 (trzydzieści) złotych; 28.na podstawie art. 45 § 1 kk orzekł wobec oskarżonego M. T.

(1)przepadek korzyści majątkowej uzyskanej z popełnienia przestępstwa przypisanego w pkt. 27 wyroku w kwocie 140.500 (sto czterdzieści tysięcy pięćset) złotych, 29.oskarżonego M. T.

(1)w ramach czynu zarzucanego mu w pkt XXIII aktu oskarżenia uznał za winnego tego, że w nieustalonym dniu od lutego 2002 r. do 20 listopada 2003 r. w W. na ul. (...) działając wspólnie i w porozumieniu z J. S. ps. (...) oraz dwoma ustalonymi osobami dokonał rozboju na nieustalonym mężczyźnie w ten sposób, że pod pozorem dokonania transakcji narkotykowej zwabili go w umówione miejsce, a następnie doprowadził go działając wspólnie i w porozumieniu z J. S. ps. (...) i dwoma ustalonymi mężczyznami do stanu bezbronności w ten sposób, że zastawili mu drogę, zmusili do wejścia do samochodu, którym poruszali się, a następnie pod wpływem presji pokrzywdzony przekazał im plecak z zawartością co najmniej 5 kg marihuany o wartości co najmniej 70.000 zł tj. przestępstwa z art. 280 § 1 kk i za to na podstawie art. 280 § 1 kk skazał go na karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, zaś na podstawie art. 33 § 2 i 3 kk w brzmieniu obowiązującym przed dniem 08.06. 2010 r. w zw. z art. 4 § 1 kk wymierzył mu karę grzywny przyjmując liczbę stawek dziennych na 100 (sto), zaś wysokość jednej stawki dziennej określając na 30 (trzydzieści) złotych, 30.oskarżonego M. T.

(1)uznał za winnego czynu zarzucanego mu w pkt XXIV aktu oskarżenia, z tym że ustalił, że czyn ten miał miejsce wiosną 2002 r. w W. i K. i za to na podstawie art. 286 § 1 kk skazał go na karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, zaś na podstawie art. 33 § 2 i 3 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 08.

1. 2010 r. w zw. z art. 4 § 1 kk wymierzył mu karę grzywny przyjmując liczbę stawek dziennych na 50 (pięćdziesiąt), zaś wysokość jednej stawki dziennej określając na 30 (trzydzieści) złotych,
2. oskarżonego M. T.

(1)uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt. XXV aktu oskarżenia i za to na podstawie art. 258 § 2 kk skazał go na karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, 32.oskarżonego M. T.

(1)w ramach czynu zarzucanego mu w pkt. XXVI aktu oskarżenia uznał za winnego tego, że w niesprecyzowanych dniach od 04 maja 2007 r. do połowy 2008 r. w W. oraz miejscowości T. pod A. działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz wspólnie i w porozumieniu z A. D.

(1)i innymi ustalonymi osobami, wbrew przepisom ustawy, działając nadto w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, uczestniczył w wewnątrzwspólnotowym nabyciu znacznej ilości substancji psychotropowej w postaci półproduktu do produkcji amfetaminy tzw. (...) w łącznej ilości nie mniejszej niż 200 litrów, w ten sposób, że co najmniej 10- krotnie w jednorazowych partiach po 20-40 litrów kupował wskazaną substancję, po wcześniejszym jej zamówieniu u ustalonej osoby, od nieustalonych mężczyzn narodowości l., przywożoną na terytorium Polski osobiście przez nich oraz w samochodach ciężarowych z terenu L. za kwotę 400 USD za litr, a następnie przekazywał tą substancję M. M.

(5)i innej ustalonej osobie celem produkcji amfetaminy, przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu, a nadto działając w zorganizowanej grupie przestępczej tj. o czyn z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 55 ust. 3 w/w ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 kk skazał go na karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności i na podstawie art. 33 § 1 i 3 kk w brzmieniu obowiązującym przed dniem 08.06. 2010 r. w zw. z art. 4 § 1 kk wymierzył mu karę grzywny przyjmując liczbę stawek dziennych na 300 (trzysta), zaś wysokość jednej stawki dziennej określając na 30 (trzydzieści) złotych, 33.na podstawie art. 45 § 1 kk orzekł wobec oskarżonego M. T.

(1)przepadek korzyści majątkowej uzyskanej z popełnienia przestępstwa przypisanego w pkt 32 w kwocie 126.000 (sto dwadzieścia sześć tysięcy) złotych, 34.oskarżonego M. T.

(1)w ramach czynu zarzucanego mu w pkt XXVII aktu oskarżenia uznał za winnego tego, że w niesprecyzowanych dniach wiosną 2007 r. w W. przy ul. (...) działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru wbrew przepisom ustawy, działając nadto wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami uczestniczył w obrocie znacznymi ilościami substancji psychotropowej w łącznej ilości nie mniejszej niż 4 kilogramy heroiny w ten sposób, że dwukrotnie w ilościach nie mniejszych niż 2 kilogramy heroiny przyjął wskazaną substancję psychotropową od R. Z.

(1)na polecenie A. K.

(1), celem dalszego ich przekazania nieustalonej osobie, działając w zorganizowanej grupie przestępczej tj. czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym przed dniem 09.12.2011 roku w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym przed dniem 09.12.2011 roku w zw. z art. 65 § 1 kk zw. z art. 4 § 1 kk skazał go na karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności i na podstawie art. 33 § 1 i 3 kk w brzmieniu obowiązującym przed dniem 8.06. 2010 r. w zw. z art. 4 § 1 kk wymierzył mu karę grzywny przyjmując liczbę stawek dziennych na 100 (sto), zaś wysokość jednej stawki dziennej określając na 30 (trzydzieści) złotych, 35.oskarżonego M. T.

(1)uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt. XXVIII aktu oskarżenia, z tym że zwrot „z R. K.

(1)ps. (...) oraz L. A.

(1)ps. (...) zastąpił „z ustalonymi osobami” i za to na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym przed dniem 09.12.2011 roku w zw. z art. 4 § 1 kk w zw. z art. 65 § 1 kk skazał go na karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności i na podstawie art. 33 § 1 i 3 kk w brzmieniu obowiązującym przed dniem 08.06. 2010 r. w zw. z art. 4 § 1 kk wymierzył mu karę grzywny przyjmując liczbę stawek dziennych na 100 (sto), zaś wysokość jednej stawki dziennej na 30 (trzydzieści) złotych, 36.oskarżonego M. T.

(1)w ramach czynu zarzucanego mu w pkt. XXIX i XXXI aktu oskarżenia uznał za winnego tego, że w bliżej niesprecyzowanych dniach w okresie od drugiej połowy 2007 r. do dnia 31 października 2008 r. w W., wbrew przepisom ustawy, działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami uczestniczył w obrocie znacznymi ilościami środka odurzającego w postaci marihuany w ilości nie mniejszej niż 100 kg marihuany w ten sposób, że wielokrotnie w jednorazowych ilościach po 5-10 kg zakupił wskazaną ilość narkotyków od ustalonego mężczyzny określanego jako M. z B. za kwotę 14.500 zł za kilogram celem dalszej odsprzedaży, a następnie w Ł. i O. zbył K. K.

(2)środki odurzające w ilości nie mniejszej niż 50 kg marihuany za cenę 16.000 zł za kilogram oraz substancję psychotropową w łącznej ilości nie mniejszej niż 30 kg amfetaminy w cenie 6.000 zł za kilogram w ten sposób, że jednorazowo w ilości po 2-4 kg marihuany oraz 2-3 kilogramów amfetaminy były one sprzedawane przez ustaloną osobę działającą wspólnie i w porozumieniu z oskarżonym, przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu, a nadto działając w zorganizowanej grupie przestępczej tj. czynu z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązujący przed dniem 09.12.2011 roku w zw. z art. 4 § 1 kk w zw. z art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 56 ust. 3 w/w ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym przed dniem 09.12.2011 roku w zw. z art. 4 § 1 kk w zw. z art. 65 § 1 kk skazał go na karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności i na podstawie art. 33 § 1 i 3 kk w brzmieniu obowiązującym przed dniem 08.06. 2010 r. w zw. z art. 4 § 1 kk na karę grzywny przyjmując liczbę stawek dziennych na 200 (dwieście), zaś wysokość jednej stawki dziennej na 30 (trzydzieści) złotych, 37.na podstawie art. 45 § 1 kk orzekł wobec oskarżonego T. środek karny w postaci przepadku korzyści majątkowej pochodzącej z przestępstwa przypisanego w pkt. 33 wyroku w kwocie 113.000 (sto trzynaście tysięcy) złotych, 38.oskarżonego M. T.

(1)uznał za winnego czynu zarzucanego mu w pkt. XXX aktu oskarżenia, z tym ustaleniem, że oskarżony działał w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, czyn miał on miejsce nie później niż do dnia 5 lutego 2008 r., amfetamina została sprzedana za kwotę 5.300 zł za kilogram, zwrot „z A. K.

(1)ps. (...) oraz R. K.

(1)ps. (...) zastąpił „z ustalonymi osobami” i za to na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym przed dniem 09.12.2011 roku w zw. z art. 4 § 1 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 65 § 1 kk skazał go na karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i na podstawie art. 33 § 1 i 3 kk w brzmieniu obowiązującym przed dniem 08.06. 2010 r. w zw. z art. 4 § 1 kk wymierzył mu karę grzywny przyjmując liczbę stawek dziennych na 150 (sto pięćdziesiąt), zaś wysokość jednej stawki dziennej na 30 (trzydzieści) złotych, 39.na podstawie art. 45 § 1 kk orzekł wobec oskarżonego T. przepadek korzyści majątkowej pochodzącej z przestępstwa przypisanego w pkt. 38 wyroku w kwocie 35.000 (trzydzieści pięć tysięcy) złotych, 40.oskarżonego M. T.

(1)uznał za winnego czynu zarzucanego mu w pkt. XXXII aktu oskarżenia, z tym ustaleniem, że czyn ten miał miejsce od końca 2007 r., zwrot „z A. K.

(1)ps. (...) oraz R. K.

(1)ps. (...) zastąpił „z ustalonymi osobami”, a czyn ten wyczerpuje znamiona przestępstwa z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym przed dniem 09.12.2011 roku w zw. z art. 4 § 1 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 56 ust. 3 w/w ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym przed dniem 09.12.2011 roku w zw. z art. 4 § 1 kk w zw. z art. 65 § 1 kk skazał go na karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i na podstawie art. 33 § 1 i 3 kk w brzmieniu obowiązującym przed dniem 8.06.2010 r. w zw. z art. 4 § 1 kk na karę grzywny przyjmując liczbę stawek dziennych na 200 (dwieście), zaś wysokość jednej stawki dziennej na 30 (trzydzieści) złotych, 41.na podstawie art. 45 § 1 kk orzekł wobec oskarżonego M. T.

(1)przepadek korzyści majątkowej pochodzącej z przestępstwa przypisanego w pkt. 40 wyroku w kwocie 113.000 (sto trzynaście tysięcy) złotych, 42.na podstawie art. 85 kk, art. 86 § 1 i 2 kk w brzmieniu obowiązującym przed dniem 08.09.2010 r. zw. z art. 4 § 1 kk połączył wymierzone oskarżonemu M. T.

(1)w pkt. od 22-27, 29~32, 34- 36, 38, 40 kary jednostkowe pozbawienia wolności i grzywny i wymierzył karę łączną 12 (dwunastu) lat pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny przyjmując liczbę stawek dziennych na 500 (pięćset), zaś wysokość jednej stawki dziennej określając na 30 (trzydzieści) złotych, 43.na podstawie art. 46 § 1 kk orzekł wobec oskarżonego M. T.

(1)obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem z pkt. XVII aktu oskarżenia poprzez zapłatę solidarnie z oskarżonym S. Z.

(1)na rzecz M. O. kwoty 641.000 (sześćset czterdzieści jeden) tysięcy złotych, 44.na podstawie art. 63 § 1 kk na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu M. T.

(1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 6 lutego 2013 r. do dnia 18 marca 2015 r., 45.oskarżonego K. K.

(2)uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia w pkt. XXXIII, z tym ustaleniem, że oskarżony działał ze z góry powziętym zamiarem, w krótkich odstępach czasu, czyn miał miejsce w okresie od drugiej połowy 2007 do 14 czerwca 2010 r. z wyłączeniem okresu od 17 sierpnia 2009 r. do dnia 22 października 2009 r., zakupił wskazane narkotyki także od M. T.

(1), zwrot „od R. K.

(1)ps. (...) oraz A. K.

(1)ps. (...) zastąpił „od ustalonych osób”, przy czym dopuścił się go się w ciągu 5 lat po odbyciu kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne będąc uprzednio skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w O. z dnia 20 lipca 2006 r. w sprawie o sygn. akt II K 204/06 za czyny z art. 310 § 2 kk i art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, którą odbył w okresie od 17 lutego 2006 r. do dnia 22 marca 2007 tj. za winnego czynu z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym przed dniem 09.12.2011 roku w zw. z art. 4 § 1 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 65 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk i za to na podstawie art. 56 ust. 3 w/w ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym przed dniem 09.12.2011 roku w zw. z art. 4 § 1 kk w zw. z art. 65 § 1 kk skazał go na karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności i na podstawie art. 33 § 1 i 3 kk w brzmieniu obowiązującym przed dniem 8.06.2010 r. w zw. z art. 4 § 1 kk wymierzył karę grzywny przyjmując liczbę stawek dziennych na 300 (trzysta), zaś wysokość jednej stawki dziennej na 30 (trzydzieści) złotych, 46.na podstawie art. 63 § 1 kk na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonego K. K.

(2)okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 28 lutego 2013 r. do dnia 1 kwietnia 2003 r., 47.oskarżonego P. K.

(1)w ramach czynu zarzucanego mu w pkt XXXIV aktu oskarżenia uznał za winnego tego, że w dniu 7 lutego 2003 r. w W. w pawilonie nr (...)przy ul. (...)/S. działając wspólnie i w porozumieniu z M. K.

(1), M. T.

(1)i inną ustaloną osobą dokonał rozboju z użyciem niebezpiecznego narzędzia w postaci siekiery w ten sposób, że grożąc użyciem siekiery dokonał zaboru w celu przywłaszczenia 15 telefonów komórkowych oraz komputera typu laptop firmy (...) o łącznej wartości 6.500 zł na szkodę D. Ł.

(1)i T. G., z tym że popełnienia zarzucanego mu czynu dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności będąc uprzednio skazanym na umyślne przestępstwo podobne z art. 279 § 1 kk wyrokiem Sądu Rejonowego dla W. M. z dnia 24 października 2000 r. w sprawie o sygn. akt III K 1218/00, którą odbył w okresie od 17 października 2001 r. do dnia 21 maja 2002 r. tj. za winnego czynu z art. 280 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk i za to na podstawie art. 280 § 2 kk skazał go na karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności, zaś na podstawie art. 33 § 2 i 3 kk w brzmieniu obowiązującym przed dniem 08.06.2010 r. zw. z art. 4 § 1 kk wymierzył mu karę grzywny przyjmując liczbę stawek dziennych na 200 (dwieście), zaś wysokość jednej stawki dziennej określając na 20 (dwadzieścia) złotych, 48.na podstawie art. 63 § 1 kk na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności oskarżonemu P. K.

(1)zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 9 marca 2013 r. do dnia 11 marca 2013 r., 49.oskarżonego S. Z.

(1)w ramach czynu zarzucanego mu w pkt. XXXV aktu oskarżenia uznał za winnego tego, że w okresie od dnia 2 listopada 2004 r. do 6 listopada 2004 r. w miejscowości D. działając wspólnie i w porozumieniu z M. T.

(1)ps. (...) i innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami w celu osiągnięcia korzyści majątkowej wziął zakładnika w osobie P. S.

(1)w celu zmuszenia jego rodziny do zapłacenia okupu za jego uwolnienie, w ten sposób, że podając się za funkcjonariuszy Policji obezwładnili pokrzywdzonego i skuli mu ręce kajdankami, po czym przewieźli go i przetrzymywali na posesji mieszczącej się w nieustalonej miejscowości pod N., doprowadzając tym samym osoby najbliższe pokrzywdzonemu pod groźba nieuwolnienia pokrzywdzonego do zapłacenia kwoty 250.000 USD, która to kwota została sprawcom przekazana w zamian za uwolnienie pokrzywdzonego i ustala, że czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne wyrokiem Sądu Rejonowego w O. II Wydział Karny z dnia 30 maja 2001 r. sygn. akt II K 93/01 za czyn z art. 279 § 1 kk, którą odbywał w okresie od 06.10.2000 r. do 30.05.2001 r. i od 29.07.2002 r. do 29.11.2002 r. tj. czynu z art. 252 § 1 kk w zb. z art. 282 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk i za to na podstawie art. 252 § 1 kk w zb. z art. 282 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk skazał go, zaś na podstawie art. 252 § 1 kk w brzmieniu obowiązującym przed dniem 19.04.2010 r. w zw. z art. 4 § 1 kk w zw. z art. 11 § 3 kk wymierzył mu karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności, zaś na podstawie art. 33 § 2 i 3 kk w brzmieniu obowiązującym przed dniem 08.06.2010 r. w zw. z art. 4 § 1 kk wymierzył karę grzywny przyjmując liczbę stawek dziennych na 300 (trzysta), zaś wysokość jednej stawki dziennej określając na 20 (dwadzieścia) złotych, 50. oskarżonego S. Z.

(1)w ramach czynu zarzucanego mu w pkt. XXXVI aktu oskarżenia uznał za winnego tego, że w okresie od 31 stycznia do 3 lutego 2005 r. w R. działając wspólnie i w porozumieniu z M. T.

(1)ps. (...) oraz ustalonymi i nieustalonymi osobami wziął zakładnika w osobie E. O.

(1)w celu zmuszenia jej rodziny do zapłacenia okupu za jej uwolnienie, w ten sposób, że używając siły fizycznej wepchnęli pokrzywdzoną do samochodu, a następnie przewieźli i przetrzymywali ją na terenie nieustalonej posesji, doprowadzając osoby najbliższe pokrzywdzonej pod groźbą pozbawienia jej życia do zapłaty kwoty 641.000 zł, która to kwota została przekazana sprawcom przestępstwa w dniu 3 lutego 2005 r. w zamian za uwolnienie E. O.

(1)i ustalił, że czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne wyrokiem Sądu Rejonowego w O. II Wydział Karny z dnia 30 maja 2001 r. sygn. akt II K 93/01 za czyn z art. 279 § 1 kk, którą odbywał w okresie od 06.10.2000 r. do 30.05.2001 r. i od 29.07.2002 r. do 29.11.2002 r. tj. czynu z art. 252 § 1 kk w zb. z art. 282 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk i za to na podstawie art. 252 § 1 kk w zb. z art. 282 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk skazał go, zaś na podstawie art. 252 § 1 kk w brzmieniu obowiązującym przed dniem 19.04.2010 r. w zw. z art. 4 § 1 kk w zw. z art. 11 § 3 kk wymierzył mu karę 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności, zaś na podstawie art. 33 § 2 i 3 kk w brzmieniu obowiązującym przed dniem 08.06.2010 r. w zw. z art. 4 § 1 kk wymierzył mu karę grzywny przyjmując liczbę stawek dziennych na 300 (trzysta), zaś wysokość jednej stawki dziennej określając na 20 (dwadzieścia) złotych, 51.na podstawie art. 85 kk, art. 86 § 1 i 2 kk w brzmieniu obowiązującym przed dniem 08.06.2010 r. zw. z art. 4 § 1 kk połączył wymierzone oskarżonemu S. Z.

(1)w pkt. 49 i 50 kary jednostkowe pozbawienia wolności i grzywny i wymierzył karę łączną 6 (sześciu) lat pozbawienia wolności i karę łączną grzywny przyjmując liczbę stawek dziennych na 400 (czterysta), zaś wysokość jednej stawki dziennej określając na 20 (dwadzieścia) złotych, 52.na podstawie art. 46 § 1 kk orzekł wobec oskarżonego S. Z.

(1)obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem z pkt. XXXVI aktu oskarżenia poprzez zapłatę solidarnie z oskarżonym M. T.

(1)na rzecz M. O. kwoty 641.000 (sześćset czterdzieści jeden) tysięcy złotych, 53.na podstawie art. 63 § 1 kk na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu S. Z.

(1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 8 lipca 2013 r. do dnia 6 maja 2014 r., 54.oskarżonego M. A.

(1)uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt. XXXVIII aktu oskarżenia z tym, że ustala, iż działał on w krótkich odstępach czasu, ze z góry powziętym zamiarem, zwrot „od R. K.

(1)ps. (...) zastąpił „od innej ustalonej osoby” i ustalił, że czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne z art. 280 § 1 kk w zb. z art. 227 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, art. 280 § 2 kk w zb. z art. 227 kk w zw. z art. 11 § 2 kk wyrokiem Sądu Okręgowego w W. VIII Wydział Karny z dnia 6 grudnia 2004 r. sygn. akt VIII K 412/04, którą odbywał w okresie od 9 kwietnia 2002 r. do dnia 6 grudnia 2004 r. tj. za winnego czynu z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym przed dniem 09.12.2011 roku w zw. z art. 4 § 1 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 65 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk i za to na podstawie art. 56 ust. 3 w/w ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym przed dniem 09.12.2011 roku w zw. z art. 4 § 1 kk w zw. z art. 65 § 1 kk skazał go na karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności i na podstawie art. 33 § 1 i 3 kk w brzmieniu obowiązującym przed dniem 08.06.2010 r. w zw. z art. 4 § 1 kk wymierzył karę grzywny przyjmując liczbę stawek dziennych na 200 (dwieście), zaś wysokość jednej stawki dziennej na 10 (dziesięć) złotych, 55.oskarżonego J. S. uznał za winnego popełnienia zarzucanego czynu z pkt. XXXIX aktu oskarżenia, z tym ustaleniem, że działał on w krótkich odstępach czasu, ze z góry powziętym zamiarem, czyn ten miał miejsce od lutego 2002 r. i wyczerpuje on znamiona przestępstwa z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym przed dniem 09.12.2011 roku w zw. z art. 4 § 1 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 56 ust. 3 w/w ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym przed dniem 09.12.2011 roku w zw. z art. 4 § 1 kk w zw. z art. 65 § 1 kk skazał go na karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności i na podstawie art. 33 § 1 i 3 kk w brzmieniu obowiązującym przed dniem 08.06.2010 r. wymierzył karę grzywny przyjmując liczbę stawek dziennych na 200 (dwieście), zaś wysokość jednej stawki dziennej ustalając na 10 (dziesięć) złotych, 56.na podstawie art. 45 § 1 kk orzekł wobec oskarżonego J. S. przepadek korzyści majątkowej uzyskanej z przestępstwa przypisanego w pkt 55 wyroku w kwocie 240.000 (dwieście czterdzieści tysięcy) złotych, 57. oskarżonego J. S. w ramach czynu zarzucanego mu w pkt XL aktu oskarżenia uznał za winnego tego, że w nieustalonym dniu od lutego 2002 r. do 20 listopada 2003 r. w W. na ulicy (...) działając wspólnie i w porozumieniu z M. T.

(1)oraz dwoma ustalonymi osobami dokonał rozboju na nieustalonym mężczyźnie w ten sposób, że pod pozorem dokonania transakcji narkotykowej zwabili go w umówione miejsce, a następnie doprowadził go do stanu bezbronności w ten sposób, że zastawili mu drogę, zmusili do wejścia do samochodu, którym poruszał się oskarżony, a następnie pod wpływem presji pokrzywdzony przekazał im plecak z zawartością co najmniej 5 kg marihuany o wartości co najmniej 70.000 zł i za to na podstawie art. 280 § 1 kk skazał go na karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, zaś na podstawie art. 33 § 2 i 3 kk w brzmieniu obowiązującym przed dniem 08.06.2010 r. w zw. z art. 4 § 1 kk wymierzył karę grzywny przyjmując liczbę stawek dziennych na 100 (sto), zaś wysokość jednej stawki dziennej określając na 10 (dziesięć) złotych, 58.na podstawie art. 85 kk, art. 86 § 1 i 2 kk w brzmieniu obowiązującym przed dniem 08.06.2010 r. zw. z art. 4 § 1 kk połączył wymierzone oskarżonemu J. S. w pkt. 55 i 57 kary jednostkowe pozbawienia wolności i grzywny i wymierzył oskarżonemu J. S. karę łączną 3 (trzech) lat pozbawienia wolności i karę łączną grzywny przyjmując liczbę stawek dziennych na 250 (dwieście pięćdziesiąt), zaś wysokość jednej stawki dziennej określając na 10 (dziesięć) złotych, 59.oskarżonego A. B.

(1)od popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt. XLI aktu oskarżenia uniewinnił, 60.oskarżonego A. P.

(1)w ramach czynu zarzucanego mu w pkt. XLII aktu oskarżenia uznał za winnego tego, że w okresie od początku 2009 r. do dnia 29 maja 2009 r. w krótkich odstępach czasu, ze z góry powziętym zamiarem, wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej uczestniczył w obrocie znacznymi ilościami substancji psychotropowej w łącznej ilości nie mniejszej niż 500 gramów kokainy w ten sposób, że kilkukrotnie w jednorazowych ilościach po 50 gramów kokainy odbierał wskazane narkotyki od ustalonej osoby celem dalszej odsprzedaży tj. czynu z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym przed dniem 09.12.2011 roku w zw. z art. 4 § 1 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 56 ust. 3 w/w ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym przed dniem 09.12.2011 roku w zw. z art. 4 § 1 kk w zw. z art. 65 § 1 kk skazał go na karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i na podstawie art. 33 § 1 i 3 kk w brzmieniu obowiązującym przed dniem 08.06.2010 r. w zw. z art. 4 § 1 kk wymierzył karę grzywny przyjmując liczbę stawek dziennych na 200 (dwieście), zaś wysokość jednej stawki dziennej ustalając na 30 (trzydzieści) złotych, 61. oskarżonego M. M.

(5)w ramach czynu zarzucanego mu w pkt. XLV aktu oskarżenia uznał za winnego tego, że w okresie od 24 listopada 2007 r. do połowy 2008 r. w W. oraz miejscowości T. pod A., działając wspólnie i w porozumieniu z M. T.

(1), A. D.

(1)oraz ustalonymi i nieustalonymi osobami działając w krótkich odstępach czasu, ze z góry powziętym zamiarem, wbrew przepisom ustawy działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, uczestniczył w wewnątrzwspólnotowym nabyciu znacznej ilości substancji psychotropowej w postaci półproduktu do produkcji amfetaminy tzw. (...) w łącznej ilości nie mniejszej niż 100 litrów w ten sposób, że wspólnie z ustaloną osobą odbierał wskazaną substancję w jednorazowych partiach po 20-40 litrów od ustalonych osób celem produkcji amfetaminy, które to (...), po wcześniejszym zamówieniu u ustalonej osoby, było przywożone przez dwóch nieustalonych mężczyzn narodowości l. na terytorium Polski osobiście przez nich oraz w samochodach ciężarowych z terenu L., przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu tj. czynu z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 55 ust. 3 w/w ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 kk skazał go na karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności i na podstawie art. 33 § 1 i 3 kk w brzmieniu obowiązującym przed dniem 08.06.2010 r. w zw. z art. 4 § 1 kk wymierzył karę grzywny przyjmując liczbę stawek dziennych na 200 (dwieście), zaś wysokość jednej stawki dziennej ustalając na 10 (dziesięć) zł, 62. oskarżonego M. M.

(5)uznał za winnego popełnienia zarzucanego czynu z pkt. XLVI aktu oskarżenia, z tym że ustalił, że czyn ten miał miejsce w nieustalonym dniu 2008 r., jednakże nie później niż do dnia 5 lutego 2008 r. i za to na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym przed dniem 09.12.2011 roku w zw. z art. 4 § 1 kk w zw. z art. 65 § 1 kk skazał go na karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i na podstawie art. 33 § 1 i 3 kk w brzmieniu obowiązującym przed dniem 08.06.2010 r. w zw. z art. 4 § 1 kk wymierzył karę grzywny przyjmując liczbę stawek dziennych na 200 (dwieście), zaś wysokość jednej stawki dziennej ustalając na 10 (dziesięć) zł, 63.na podstawie art. 45 § 1 kk orzekł przepadek korzyści majątkowej uzyskanej z przestępstwa przypisanego w pkt 62 wyroku w kwocie 100.000 (sto tysięcy) złotych, 64.na podstawie art. 85 kk, art. 86 § 1 i 2 kk w brzmieniu obowiązującym przed dniem 08.06. 2010 r. zw. z art. 4 § 1 kk połączył wymierzone M. M.

(5)w pkt. 61 i 62 kary jednostkowe pozbawienia wolności i grzywny i wymierzył oskarżonemu M. M.

(5)karę łączną 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i karę łączną grzywny przyjmując liczbę stawek dziennych na 300 (trzysta), zaś wysokość jednej stawki dziennej określając na 10 (dziesięć) złotych. Nadto w wyroku orzeczono o kosztach postepowania oraz kosztach obrony z urzędu. Apelacje od tego wyroku wnieśli obrońcy oskarżonych. Obrońca oskarżonego M. K.

(1)wyrokowi temu zarzucił: 1. obrazę przepisów postępowania, która miała lub mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie: a) art. 4 k.p.k. w związku z art. 7 k.p.k. w związku art. 410 k.p.k. w związku z art. 424 § 1 k.p.k., polegającą na tym, że Sąd 1 instancji nie odniósł się do istotnych w sprawie, ujawnionych w toku rozprawy okoliczności, w wielu przypadkach nie wskazał, jak ocenił poszczególne dowody i dlaczego oparł się na jednych dowodach nie uznając dowodów przeciwnych, jak również nie wziął pod uwagę okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, co nastąpiło z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów, w szczególności wobec wybiórczego uzasadnienia wyroku i ustaleń poczynionych przez Sąd, tj. poprzez przyjęcie wyjaśnień oraz zeznań R. K.

(1)za wiarygodne w części obciążającej oskarżonego M. K.

(1)dotyczących zarzucanych mu czynów, pomimo braku ich potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym oraz pominięcie faktu, iż świadek R. K.

(1)wielokrotnie wprowadzał w błąd organy wymiaru sprawiedliwości, nawet w tak skandaliczny sposób, iż posługując się dowodem osobistym innej osoby, poddał się dobrowolnie karze podając się za inną osobę; b) art. 4 k.p.k. w związku z art. 7 k.p.k. w związku art. 410 k.p.k. w związku z art. 424 § 1 k.p.k., polegającą na tym, że Sąd I instancji nie odniósł się do istotnych w sprawie, ujawnionych w toku rozprawy okoliczności, w wielu przypadkach nie wskazał, jak ocenił poszczególne dowody i dlaczego oparł się na jednych dowodach nie uznając dowodów przeciwnych, jak również nie wziął pod uwagę okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, co nastąpiło z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów, w szczególności wobec wybiórczego uzasadnienia wyroku i ustaleń poczynionych przez Sąd, tj. poprzez bezzasadne pominięcie części zeznań A. Ż.

(1)dotyczących wyglądu mężczyzny, który miał się spotkać w restauracji z osobami rosyjskojęzycznymi, a w szczególności pominięcie zeznań świadka złożonych na rozprawie przed Sądem meriti, w których nie rozpoznała oskarżonego M. K.

(1)oraz stwierdziła stanowczo, iż mężczyzna o którym zeznawała w postępowaniu przygotowawczym był dużo od niej wyższy i postawniejszy od stojącego obok niej na rozprawie oskarżonego, a także pominięcie faktu, iż świadek, pomimo stwierdzenia, iż sytuacja która się wydarzyła w restauracji, w której pracowała była dla świadka traumatyczna, to jednak na rozprawie oświadczyła, iż się nie obawia albowiem nie rozpoznaje wśród osób będących na sali rozpraw mężczyzny biorącego udział w napadzie, a także nie miała nic przeciwko temu, aby oskarżony podszedł do niej na sali rozpraw, aby Sąd mógł ocenić różnicę wzrostu i również wtedy oświadczyła, iż stojący obok niej mężczyzna nie jest osobą o której zeznawała; c) art. 4 k.p.k. w związku z art. 7 k.p.k. w związku art. 410 k.p.k. w związku z art. 424 § 1 k.p.k., polegającą na tym, że Sąd I instancji nie odniósł się do istotnych w sprawie, ujawnionych w toku rozprawy okoliczności, w wielu przypadkach nie wskazał, jak ocenił poszczególne dowody i dlaczego oparł się na jednych dowodach nie uznając dowodów przeciwnych, jak również nie wziął pod uwagę okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, co nastąpiło z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów, w szczególności wobec wybiórczego uzasadnienia wyroku i ustaleń poczynionych przez Sąd, tj. poprzez pominięcie zeznań Z. L.

(1), dotyczących wyglądu mężczyzny, który miał się spotkać w restauracji z osobami rosyjskojęzycznymi, a w szczególności pominięcie zeznań świadka złożonych na rozprawie przed Sądem meriti, w których nie rozpoznał oskarżonego M. K.

(1); d) art. 4 k.p.k. w związku z art. 7 k.p.k. w związku art. 410 k.p.k. w związku z art. 424 § 1 k.p.k., polegającą na tym, że Sąd I instancji nic odniósł się do istotnych w sprawie, ujawnionych w toku rozprawy okoliczności, w wielu przypadkach nie wskazał, jak ocenił poszczególne dowody i dlaczego oparł się na jednych dowodach nie uznając dowodów przeciwnych, jak również nie wziął pod uwagę okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, co nastąpiło z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów, w szczególności wobec wybiórczego uzasadnienia wyroku i ustaleń poczynionych przez Sąd, tj. poprzez pominięcie zeznań P. S.

(2), dotyczących wyglądu mężczyzny, który miał się spotkać w restauracji z osobami rosyjskojęzycznymi, a w szczególności pominięcie zeznań świadka złożonych na rozprawie przed Sądem meriti, w których nie rozpoznał oskarżonego M. K.

(1); e) art. 5 § 1 i § 2 k.p.k. oraz art. 7 k.p.k. poprzez oparcie rozstrzygnięcia w sprawie w zasadzie na jedynym dowodzie tj. zeznaniach i wyjaśnieniach R. K.

(1), którego zeznania w większości nie uzyskały, w toku postępowania dowodowego, potwierdzenia w innych dowodach, a przy tym nie pokonały zarówno zasad procesowych określonych w art. 5 § 1 i § 2 k.p.k., jak i nie odpowiadały zasadom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, przy jednoczesnym pominięciu przez Sąd zaskakującej "ewolucji" zeznań świadka K. w toku postępowania, co spowodowało oparcie wyroku w sprawie na zeznaniach, które nie stanowiły wartościowego dowodu w procesie karnym i nie mogły stanowić podstawy rozstrzygnięcia o winie i karze; f) art. 6 k.p.k., art. 9 k.p.k. i 410 k.p.k. oraz art. 392 § 1 k.p.k. poprzez niedokonanie z urzędu czynności przesłuchania świadków I. S., F. B. i S. B.

(1)oraz pokrzywdzonego T. K., co winno stanowić koronną czynność w celu ustalenia stanu faktycznego co do zarzutu 1 stawianego oskarżonemu M. K.

(1), a jedynie odczytanie załączonych do materiałów niniejszego postępowania protokołów zeznań tych osób, w szczególności wobec rozbieżności w zeznaniach świadka R. K.

(1)oraz zeznań świadków i pokrzywdzonego z akt postępowania o sygn. akt 2 Ds. 184/02/111, a także wobec rozbieżności wizerunku utrwalonego w portrecie pamięciowym z wizerunkiem oskarżonego M. K.

(1); g) art. 6 k.p.k. w związku z art. 175 § 2 k.p.k. w związku z art. 367 § 1 k.p.k. poprzez uniemożliwienie oskarżonemu oraz jego obrońcy rzetelne zapoznanie się z dokumentami dołączonymi do akt niniejszego postępowania i ujawnionymi stronom na rozprawie w dniu 19 stycznia 2016 roku, co stanowiło naruszenie prawa do obrony przysługującego oskarżonemu; 2.błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, mający wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, iż oskarżony M. K.

(1)był osobą, która uczestniczyła w wydarzeniach w restauracji oraz Hotelu (...), przy całkowitym pominięciu nie tylko braku rozpoznania oskarżonego przez świadków (pracowników restauracji), ale także rozbieżności wizerunku uwiecznionego na portrecie pamięciowym sprawcy w stosunku do wyglądu oskarżonego oraz błędne zinterpretowane zeznań świadka K. w przedmiocie braku podobieństwa osoby z portretu oraz wizerunku oskarżonego K.; 3.błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, mający wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, iż samochód osobowy marki M., o którym zeznawał świadek R. K.

(1)jest tym samym samochodem, o którym zeznawali świadkowie I. S., F. B. i S. B.

(2)oraz pokrzywdzony T. K., przy całkowitym pominięciu zasadniczych rozbieżności w relacjach dotyczących chociażby tego, iż świadek K. zeznawał, iż był to samochód M. (...) klasa ((...)) należący do L. A.

(2), a pokrzywdzony oraz świadkowie twierdzili, iż umawiali się na zakup samochodu M. (...), który jest luksusową wersją, posiadającą telewizor, nawigację, skórzane fotele, podświetlenia podwozia, rocznik samochodu 1999, a także pominięcie ustaleń faktycznych poczynionymi przez Sąd na wniosek oskarżonego K. potwierdzających, iż w dacie czynu L. A.

(2)nie był właścicielem rzeczonego samochodu; 4.błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, mający wpływ na jego treść, polegający na nieuprawnionym przyjęciu, iż oskarżony M. K.

(1)dokonał kwalifikowanego rozboju w sklepie z telefonami komórkowymi przy całkowitym pominięciu faktu nierozpoznania go przez obydwu pokrzywdzonych, przy stwierdzeniu Sądu, iż pokrzywdzeni opisali jednego ze sprawców, jako wysokiego, szczupłego mężczyznę w okularach korekcyjnych, co potwierdza udział w zdarzeniu oskarżonego K., przy całkowitym braku wskazania dowodów przemawiających za tym, iż oskarżony posiadał oraz posługiwał się niebezpiecznym narzędziem (z zeznań świadka K. wynika, iż narzędzie posiadał i posługiwał się nim oskarżony K., z zeznań pokrzywdzonych zaś, iż narzędziem posługiwał się w trakcie rozboju mężczyzna mocno zbudowany) oraz jakie to było narzędzie, albowiem w treści uzasadnienia do zaskarżonego wyroku, pojawiają się kolejno: "siekiera", "toporek", "czekan". W konkluzji wnosił o zmianę zaskarżonego orzeczenia w zaskarżonej części i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów; ewentualnie, z ostrożności procesowej o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Obrońca oskarżonego R. Z.

(1)zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił: 1. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wydanego orzeczenia, a mianowicie: - art. 5 § 2 k.p.k., polegające na rozstrzygnięciu wątpliwości wynikających z oceny zeznań R. K.

(1)na niekorzyść oskarżonego R. Z.

(1)- wbrew regule in dubio pro reo, a także nie wzięcie pod uwagę wątpliwości, jakie w świetle zgromadzonego w tej sprawie materiału dowodowego powinny zostać zauważone przez Sąd pierwszej instancji; - art. 7, art. 410, art. 424 k.p.k. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, polegające na popadnięciu przez Sąd meriti w dowolność ocen w zakresie przyznania wiarygodności świadkowi R. K.

(1), w zakresie zeznań złożonych w postępowaniu przygotowawczym i na etapie postępowania rozpoznawczego, pomimo że zeznania te są nie potwierdzone innymi dowodami, są zmienne, wzajemnie sprzeczne, jak również sprzeczne z innym materiałem dowodowym w tym zeznaniami, A. K.

(1), a także uznania za niewiarygodne wyjaśnień złożonych przez R. Ż., w których oskarżony negował udział w popełnieniu zarzucanego mu przestępstwa i przedstawiała motywy z jakich jest pomawiany przez świadka R. K.

(1). - art. 7, art. 410, art 424 k.p.k. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, i pominięcie istotnej okoliczności wynikającej z zeznań świadka K., którego zeznaniom Sąd meriti dał wiarę takich jak brak wiedzy (świadomości) po stronie R. Ż., co do charakteru substancji, którą miał rzekomo przekazywać podczas dwóch spotkań z R. K.

(1)i M. T.

(1)wiosną 2007 r., a który to charakter miałby decydować o penalnym charakterze tego zdarzenia. 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na jego treść, polegający na uznaniu, iż oskarżony R. Z.

(1)dopuścił się zarzucanego mu przestępstwa, a do popełnienia którego nie przyznał się, podczas gdy udowodnienie winy oskarżonemu winno być całkowite, pewne, wolne od wątpliwości, a takich przymiotów zaskarżonemu orzeczeniu brak. W konkluzji wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku w całości przez uniewinnienie oskarżonego R. Z.

(1). Obrońca oskarżonego M. M.

(1)wyrokowi zarzucił: 1/ mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku rażącą obrazę prawa procesowego, a mianowicie art. 2 § 1 pkt 1 oraz art. 4 w zw. z art. 5 § 1 i 2 oraz art. 7 k.p.k., poprzez wydanie orzeczenia skazującego bez dowodów uprawdopodobniających fakt zawinienia oraz poprzez naruszenie podstawowych zasad procesowych określających regułę dowodzenia winy i zastąpienie ich przez domniemanie winy oskarżonego; 2/ błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść, a polegający na przyjęciu, że oskarżony M. M.

(1)nawiązał współpracę z R. K.

(1)w celu sprzedaży amfetaminy w sytuacji w której nawiązanie takiej współpracy nie miało miejsca. W konkluzji wnosił o ustalenie, że oskarżony M. M.

(1)zarzucanego mu przestępstwa nie popełnił, natomiast zaskarżony wyrok odznacza się oczywistą niesprawiedliwością i w oparciu o powyższe o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od postawionego mu zarzutu. Obrońca oskarżonego A. D.

(1)zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił: 1. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wydanego orzeczenia, a mianowicie: - art. 5 § 2 k.p.k., polegające na rozstrzygnięciu wątpliwości wynikających z oceny zeznań R. K.

(1)na niekorzyść oskarżonego A. D.

(1)- wbrew regule in dubio pro reo, a także nie wzięcie pod uwagę wątpliwości, jakie w świetle zgromadzonego w tej sprawie materiału dowodowego powinny zostać zauważone przez Sąd pierwszej instancji, - art. 7, art. 410, art. 424 k.p.k. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, polegające na popadnięciu przez Sąd meriti w dowolność ocen w zakresie przyznania wiarygodności świadkowi R. K.

(1), w zakresie zeznań złożonych w postępowaniu przygotowawczym i na etapie postępowania rozpoznawczego, pomimo że zeznania te są zmienne wzajemnie sprzeczne, jak również sprzeczne z innym materiałem dowodowym w tym zeznaniami A. D.

(2), A. K.

(1), wynikiem wizji lokalnej w miejscowości S., a także uznania za niewiarygodne wyjaśnień złożonych przez A. D.

(1)w których oskarżony negował udział w popełnieniu zarzucanego mu przestępstwa i przedstawiał motywy z jakich jest pomawiany przez świadka R. K.

(1), - art. 7, art. 410, art 424 k.p.k. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, polegające na popadnięciu przez Sąd meriti w dowolność ocen w zakresie odmówienia waloru wiarygodności zeznaniom świadka A. D.

(2), oraz oskarżonego M. M.

(5), którzy zaprzeczali aby nabywali od R. K.

(1)prekursor narkotykowy (...) w miejscu i czasie wskazanym przez świadka K., pomimo że zeznania świadka A. D.

(2)są konsekwentne, logiczne i spójne, a sam świadek nie miał interesu w prezentowaniu wersji wydarzeń korzystnej dla A. D.

(1); 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na jego treść, polegający na uznaniu, iż oskarżony A. D.

(1)dopuścił się zarzucanego mu przestępstwa, a do popełnienia którego nie przyznał się, podczas gdy udowodnienie winy oskarżonemu winno być całkowite, pewne, wolne od wątpliwości, a takich przymiotów zaskarżonemu orzeczeniu brak. W konkluzji wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w całości przez uniewinnienie oskarżonego A. D.

(1). Obrońca oskarżonego R. N.

(1)zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił: 1.obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wydanego orzeczenia, a mianowicie: - art. 5 § 2 k.p.k., polegające na rozstrzygnięciu wątpliwości wynikających z oceny zeznań R. K.

(1)i M. H. na niekorzyść oskarżonego R. N.

(1)- wbrew regule in dubio pro reo, a także nie wzięcie pod uwagę wątpliwości, jakie w świetle zgromadzonego w tej sprawie materiału dowodowego powinny zostać zauważone przez Sąd pierwszej instancji. - art. 7, art. 410, art. 424 k.p.k. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, polegające na popadnięciu przez Sąd meriti w dowolność ocen w zakresie przyznania wiarygodności świadkowi R. K.

(1), w zakresie zeznań złożonych w postępowaniu przygotowawczym i na etapie postępowania rozpoznawczego, pomimo że zeznania te są nie potwierdzone innymi dowodami, są zmienne, wzajemnie sprzeczne, jak również sprzeczne z innym materiałem dowodowym w tym zeznaniami, A. K.

(1), a także uznania za niewiarygodne wyjaśnień złożonych przez R. N.

(1), w których oskarżony negował udział w popełnieniu zarzucanego mu przestępstwa udziału w obrocie dwudziestu kilogramów amfetaminy. - art. 7, art. 410, art 424 k.p.k. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, polegające na popadnięciu przez Sąd meriti w dowolność ocen w zakresie przyznania wiarygodności świadkowi M. H., w zakresie zeznań złożonych w postępowaniu przygotowawczym i na etapie postępowania rozpoznawczego, pomimo że zeznania te są nie potwierdzone innymi dowodami, są zmienne, wzajemnie sprzeczne, jak również sprzeczne z innym materiałem dowodowym w tym zeznaniami, A. K.

(1), a także uznania za niewiarygodne wyjaśnień złożonych przez R. N.

(1), w których oskarżony negował udział w popełnieniu zarzucanego mu przestępstwa udziału w obrocie stu gram marihuany. 2.błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na jego treść, polegający na uznaniu, iż oskarżony R. N.

(1)dopuścił się zarzucanych mu przestępstw, a do popełnienia których nie przyznał się, podczas gdy udowodnienie winy oskarżonemu winno być całkowite, pewne, wolne od wątpliwości, a takich przymiotów zaskarżonemu orzeczeniu brak. W konkluzji wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w całości przez uniewinnienie oskarżonego R. N.

(1). Obrońca oskarżonego M. P.

(1)wyrokowi zarzuciła: I)rażącą obrazę przepisów postępowania tj. art. 7 k.p.k. polegającą na uznaniu zeznań świadka R. K.

(1)- w zakresie, w jakim dotyczyły M. P.

(1)- za wiarygodne, spójne, logiczne i w konsekwencji dające podstawę do uznania oskarżonego P. za winnego dokonania zarzucanego mu czynu, podczas gdy zeznania te pochodzą od osoby mającej osobisty interes w obciążaniu M. P.

(1), różnią się od siebie istotnymi szczegółami, a rozbieżności tych świadek ten nie potrafił logicznie wytłumaczyć, a nade wszystko nie znajdują potwierdzenia w pozostałym zgromadzonym materiale dowodowym, co skutkowało błędnym uznaniem M. P.

(1)za winnego czynu objętego aktem oskarżenia. Z ostrożności procesowej zarzuciła także, II)błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na dowolnym ustaleniu, że: a)łączna ilość środka odurzającego zawierającego kokainę, którego we wprowadzeniu do obrotu miał uczestniczyć M. P.

(1), wynosiła nie mniej niż 10 kilogramów, podczas gdy pozostałe ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd w zakresie ilości środka odurzającego zawierającego kokainę, jednorazowo przekazywanego M. P.

(1)przez R. K.

(1)w określonych odstępach czasu wykluczają możliwość przyjęcia łącznej wagi tego środka odurzającego na co najmniej 10 kilogramów, b)przestępcze działanie M. P.

(1)rozpoczął od drugiej połowy 2008 r., podczas gdy, ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności z zeznań świadka R. K.

(1)wynika, że jego wspólne przestępcze działania z oskarżonym P. - jeżeli już przyjąć, że w ogóle miały one miejsce - zostały podjęte z początkiem 2009 r., - co miało wpływ na treść wyroku, albowiem skutkowało przyjęciem, iż jest to „znaczna ilość” w rozumieniu art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i błędną kwalifikacją prawną czynu, która przewiduje znaczne surowszą karę niż ust. 1 powyższego artykułu, a nadto wymierzeniem surowszej kary; i wnosił o: uniewinnienie oskarżonego M. P.

(1); ewentualnie, z ostrożności procesowej, w dalszej kolejności o: zmianę opisu czynu poprzez wyeliminowanie określenia „znacznej”, przyjęcie łącznej ilości środka odurzającego na: 1,8 kilograma, wyeliminowanie z podstaw prawnej czynu przypisanego ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomani i wymierzenie oskarżonemu kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Obrońca oskarżonego M. K.

(2)zaskarżyła wyrok w całości na jego korzyść. 1. Na podstawie art. 427 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 439 § 1 pkt. 11 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. i art 117 § 1, 2, 2a i 3 k.p.k. oraz art. 370 § 1 k.p.k., art. 376 § 3 k.p.k., art. 390 § 1 k.p.k. zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na jego treść poprzez naruszenie prawa oskarżonego do obrony poprzez: A.przeprowadzenie w dniu 8 sierpnia 2014 r. rozprawy pod nieobecność oskarżonego i przesłuchanie na tej rozprawie świadka R. K.

(1), którego zeznania są w odniesieniu do oskarżonego jedynym obciążającym go dowodem, mimo że obrońca w jego imieniu składał wniosek o odroczenie rozprawy, oskarżony w piśmie skierowanym do Sądu wskazał, że chce uczestniczyć w rozprawie, zaś niestawiennictwo oskarżonego spowodowane chorobą, zostało usprawiedliwione zwolnieniem wystawionym przez lekarza sądowego; B. przeprowadzenie rozprawy w dniu 15 kwietnia 2015 r. mimo niepowiadomienia o niej oskarżonego, bowiem z informacji uzyskanych od policji wynikało, że oskarżonego nie zastano w miejscu zamieszkania i nie doręczono mu wezwania na rozprawę; 2.Na podstawie art. 427 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 438 pkt. 2 k.p.k. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na jego treść, a to: A.art. 7 k.p.k. i art. 424 § 1 pkt. 1 k.p.k. poprzez błędną, wybiórczą, nie opartą na całokształcie zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz niezgodną z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego ocenę zeznań świadka R. K.

(1)jako spójnych, mimo że zeznania składane przez niego w toku postępowania, były ze sobą sprzeczne w zakresie ilości środków odurzających, zaś Sąd zupełnie nie odniósł się do tych sprzeczności w uzasadnieniu wyroku; B.art. 424 § 1 pkt. 1 k.p.k. poprzez sprzeczność pomiędzy treścią wyroku a jego uzasadnieniem, uniemożliwiającą kontrolę odwoławczą zaskarżonego wyroku a polegającą na eliminacji z opisu czynu przypisanego oskarżonemu K. w wyroku osoby A. K.

(1), bez wskazania z jakiego powodu to nastąpiło a jednocześnie opisywanie jego roli polegającej na sprzedaży narkotyków oskarżonemu K. w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku; C.art. 424 § 1 pkt. 2 k.p.k. poprzez brak wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku, wskazania dlaczego w ocenie Sądu zachowanie oskarżonego wyczerpuje znamiona zarzucanego mu przestępstwa i poprzestanie jedynie na przytoczeniu tekstu ustawy, a także poprzez brak wskazania, na podstawie jakich dowodów Sąd przyjął, że oskarżony kupował narkotyki w celu dalszej odsprzedaży; D.art. 92 k.p.k., art. 366 § 1 k.p.k., art. 393 §1 k.p.k., art. 410 k.p.k. oraz art. 424 § 2 k.p.k. poprzez zignorowanie przez Sąd dokumentów złożonych na rozprawie i dotyczących sposobu życia oskarżonego M. K.

(2), świadczących o jego postawie życiowej oraz aktywności zawodowej i społecznej, niezaliczenie tych dokumentów do materiału dowodowego oraz zupełny brak odniesienia do nich w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a także nie przeprowadzenie mimo złożonego na rozprawie wniosku obrońcy wywiadu środowiskowego o oskarżonym; 3.z ostrożności procesowej, na podstawie art. 427 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 438 pkt. 4 k.p.k. rażącą niewspółmierność kary poprzez wymierzenie oskarżonemu M. K.

(2)kary 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności bez uwzględnienia faktu, że jest on jedyną niekaraną osobą spośród oskarżonych i jako jedyny aktywnie udziela się społecznie przy różnego rodzaju przedsięwzięciach, od 6 lat nie wszedł w żaden konflikt z prawem i prowadzi dobrze prosperującą działalność gospodarczą i wymierzanie mu obecnie bezwzględnej kary pozbawienia wolności nie jest konieczne dla spełnienia celów kary, zaś w odniesieniu do oskarżonego niewskazane bowiem konieczność odbycia tej kary przekreśli jego obecne ustabilizowane życie; W konkluzji wniosła aby Sąd Odwoławczy działając na zasadzie art. 437 § 1 i 2 k.p.k. uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania lub też zmienił go w odniesieniu do oskarżonego M. K.

(2)i wymierzył mu za zarzucany mu czyn karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Obrońca oskarżonego M. S.

(1)zaskarżonemu wyrokowi zarzucił rażącą obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie: 1. art. 2 § 2 k.p.k., art. 4 k.p.k. oraz art. 7 k.p.k. poprzez dowolną a nie swobodną, ocenę zeznań R. K.

(1), wobec braku wszechstronnego, rzetelnego, bezstronnego i przekonującego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, które mają wpływ na uznanie ich za wiarygodne i wystarczające dla przypisania oskarżonemu sprawstwa zarzuconego mu czynu, a które to depozycje stanowią podstawę wszystkich ustaleń w sprawie w zakresie oskarżonego, mimo istniejących okoliczności przeciwnych, których Sąd w ogóle nie dostrzegł i prawidłowo nie rozważył, a mianowicie okoliczności, iż R. K.

(1): a)jest przestępcą, osobą obeznaną z mechanizmami procesu karnego przez co swobodnie mógł realizować swój interes procesowy składając depozycje obciążające oskarżonych; b)deponował bez żadnego potwierdzenia w innych obiektywnych dowodach w zakresie sprawstwa oskarżonego; c)wskazał jedynie, iż przestępstwo zarzucane oskarżonemu zostało popełnione w zimę na początku roku 2008 r., bez wskazania chociażby miesiąca w jakim miało by dojść do popełnienia przez oskarżonego zarzucanego mu czynu; d)deponował w sposób sprzeczny i nielogiczny - treść jego depozycji wzajemnie się wyklucza i stoi wbrew zasadom logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego; 2. art. 6 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 92 k.p.k., art. 410 k.p.k., art. 424 § 1 ust. 1 k.p.k. poprzez, nie wskazanie w pisemnych motywach rozstrzygnięcia zachowań oskarżonego, które zdaniem Sądu I instancji wypełniły znamiona zarzucanego mu czynu, a w konsekwencji doprowadziły do uznania go za winnego popełnienia przedmiotowego przestępstwa; W konkluzji wnosił o: a.zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu, ewentualnie o: b.uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Obrońca oskarżonego M. T.

(1)orzeczeniu temu zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, a ponadto naruszenie procedury, które miało istotny wpływ na treść skarżonego orzeczenia, a mianowicie art. 7 k.p.k. i zawartej w nim zasady swobodnej oceny dowodów, poprzez dowolne ustalenie, że oskarżony M. T.

(1)dopuścił się wszystkich zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na takie stanowcze ustalenie. Zważywszy powyższe zarzuty wnosił o zmianę skarżonego orzeczenia i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie skarżonego orzeczenia i przekazanie niniejszej sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania. Obrońca oskarżonego K. K.

(2)wyrokowi temu zarzucił: 1. obrazę przepisów postępowania, która miała lub mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie: a)art. 4 k.p.k. w związku z art. 7 k.p.k. w związku art. 410 k.p.k. w związku z art. 424 § 1 k.p.k., polegającą na tym, że Sąd I instancji nie odniósł się do istotnych w sprawie, ujawnionych w toku rozprawy okoliczności, w wielu przypadkach nie wskazał, jak ocenił poszczególne dowody i dlaczego oparł się na jednych dowodach nie uznając dowodów przeciwnych, jak również nie wziął pod uwagę okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, co nastąpiło z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów, w szczególności wobec wybiórczego uzasadnienia wyroku i ustaleń poczynionych przez Sąd, tj. poprzez przyjęcie wyjaśnień oraz zeznań R. K.

(1)za wiarygodne w części obciążającej oskarżonego K. K.

(2)dotyczących zarzucanych mu czynów, pomimo braku ich potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym oraz pominięcie faktu, iż świadek R. K.

(1)wielokrotnie wprowadzał w błąd organy wymiaru sprawiedliwości, nawet w tak bezczelny sposób, iż posługując się dowodem osobistym innej osoby, poddał się dobrowolnie karze podając się za mną osobę; b) art. 4 k.p.k. w związku z art. 7 k.p.k. w związku art. 410 k.p.k. w związku z art. 424 § 1 k.p.k., polegającą na tym, ze Sąd I instancji nie odniósł się do istotnych w sprawie, ujawnionych w toku rozprawy okoliczności, w wielu przypadkach nie wskazał, jak ocenił poszczególne dowody i dlaczego oparł się na jednych dowodach nie uznając dowodów przeciwnych, jak również nie wziął pod uwagę okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, co nastąpiło z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów, w szczególności wobec wybiórczego uzasadnienia wyroku i ustaleń poczynionych przez Sąd, tj. poprzez bezzasadne pominięcie części zeznań S. H.

(1), a w szczególności pominięcie zeznań świadka złożonych na rozprawie przed Sądem meriti, w których stwierdził, iż nie przekazywał R. K.

(1)numeru telefonu do oskarżonego K. K.

(2)w celu podjęcia przez te osoby współpracy w obrocie narkotykami; c) art. 4 k.p.k. w związku z art. 7 k.p.k. w związku art. 410 k.p.k. w związku z art. 424 § 1 k.p.k., polegającą na tym, że Sąd I instancji nie odniósł się do istotnych w sprawie, ujawnionych w toku rozprawy okoliczności, w wielu przypadkach nie wskazał, jak ocenił poszczególne dowody i dlaczego oparł się na jednych dowodach nie uznając dowodów przeciwnych, jak również nie wziął pod uwagę okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, co nastąpiło z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów, w szczególności wobec wybiórczego uzasadnienia wyroku i ustaleń poczynionych przez Sąd, tj. poprzez bezzasadne odebranie waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego K. K.

(2)en bloque; d)art. 4 k.p.k. w związku z art. 7 k.p.k. w związku art. 410 k.p.k. w związku z art. 424 § 1 k.p.k., polegającą na tym, że Sąd I instancji nie odniósł się do istotnych w sprawie, ujawnionych w toku rozprawy okoliczności, w wielu przypadkach nie wskazał, jak ocenił poszczególne dowody i dlaczego oparł się na jednych dowodach nie uznając dowodów przeciwnych, jak również nie wziął pod uwagę okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, co nastąpiło z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów, w szczególności wobec wybiórczego uzasadnienia wyroku i ustaleń poczynionych przez Sąd, tj. poprzez pominięcie zeznań M. K.

(3)w części dotyczącej nieznajomości z R. K.

(1); e)art. 4 k.p.k. w związku z art. 7 k.p.k. w związku art. 410 k.p.k. w związku z art. 424 § 1 k.p.k., polegającą na tym, że Sąd I instancji nie odniósł się do istotnych w sprawie, ujawnionych w toku rozprawy okoliczności, w wielu przypadkach nie wskazał, jak ocenił poszczególne dowody i dlaczego oparł się na jednych dowodach nie uznając dowodów przeciwnych, jak również nie wziął pod uwagę okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, co nastąpiło z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów, w szczególności wobec wybiórczego uzasadnienia wyroku i ustaleń poczynionych przez Sąd, tj. poprzez pominięcie zeznań świadka M. H., który nie rozpoznał osoby oskarżonego K. K.

(2), ani nie potwierdził zeznań R. K.

(1)co do znajomości, a przynajmniej wiedzy świadka o działalności oskarżonego; 2. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, mający wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, iż oskarżony K. K.

(2)zakupił od R. K.

(1)60 kg amfetaminy i 100 kg marihuany celem jej zbycia na terenie O., przy całkowitym pominięciu stosunku wielkości miasta, ilości jego mieszkańców do skali rzekomo sprzedawanych przez oskarżonego narkotyków, które miały pochodzić od R. K.

(1); W konkluzji wnosił o: -zmianę zaskarżonego orzeczenia w zaskarżonej części i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów; ewentualnie, z ostrożności procesowej: -uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Obrońca oskarżonego P. K.

(1)wyrokowi temu zarzuciła: • naruszenie przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 410 k.p.k. i 424 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. i art. 5 § 2 k.p.k. oraz art. 366 k.p.k. poprzez uznanie, że kilkuzdaniowe twierdzenie K. o tym, iż został dokonany napad rabunkowy na pokrzywdzonych jest wystarczającym materiałem do przypisania winy oskarżonemu K., w sytuacji gdy R. K.

(1)jest współsprawcą tego zdarzenia, korzystającym z art. 60 k.k. i jego zeznania z tego tylko powodu powinny być badane przez Sąd ze szczególną ostrożnością albowiem jak podkreślał Sąd I instancji, świadek złożył te zeznania, aby skorzystać z dobrodziejstwa z art. 60 k.k., a zatem szczegółowe przesłuchiwanie tego świadka było niezbędne do ustalenia jego wiarygodności i zbadania, czy interes prawny świadka jest zgodny z interesem wymiaru sprawiedliwości, a nadto poprzez zaniechanie przeprowadzenia konfrontacji pomiędzy K., a pokrzywdzonymi, w fragmencie dotyczącym powtórnej wizyty sprawców w sklepie o której mówi wyłącznie K., a której zaprzeczają pokrzywdzeni, w szczególności, że istnieją w zeznaniach pokrzywdzonych różnice dotyczę czasu i pory roku zdarzenia, jak również poprzez niewyjaśnienie braku logiczności w zeznaniach K. w zakresie uzyskanych korzyści ze skradzionych rzeczy; • naruszenie przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 410 k.p.k. i 424 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. i art. 5 § 2 k.p.k. oraz art. 366 k.p.k., poprzez niedążenie do wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, a w szczególności poprzez nieustalenie jakiego rodzaju narzędzie było w posiadaniu przez jednego ze sprawców i z jakiego materiału było wykonane, czy nastąpiło użycie tego narzędzia poprzez demonstrowanie go w kierunku pokrzywdzonych, poprzez nieustalenie czy doszło do ekscesu ze strony jednego ze współsprawców, w sytuacja gdy z zeznań K. wynika, iż stał on przed wejściem do pomieszczania w towarzystwie jednego ze współoskarżonych K. bądź T., a także poprzez niewykazanie przez Sąd świadomości pozostałych uczestników zdarzenia, iż jedna z osób ma przy sobie narzędzie wyniku czego Sąd nie dokonał ustaleń faktycznych w tym zakresie co skutkuje tym, że zaskarżony wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej; W oparciu o powyższy zarzut wnosiła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji ewentualnie o uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu. Obrońca oskarżonego S. Z.

(1)zaskarżonemu orzeczeniu, zarzucił: 1)mającą wpływ na jego treść - obrazę przepisów postępowania, to jest: a) przepisu art. 6 k.p.k., art. 6 ust. 3 lit d. EKPCz, art. 42 ust. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 398 § 1 k.p.k. poprzez skazanie, w pkt 49. zaskarżonego wyroku, oskarżonego S. Z.

(1)za czyn nie tożsamy z tym zawartym w akcie oskarżenia, co de facto stanowi skazanie za inny czyn aniżeli ten objęty skargą oskarżyciela publicznego w sytuacji, gdy nie zaistniały przesłanki określone w przepisie art. 398 k.p.k. umożliwiające zmianę oskarżenia i w konsekwencji ograniczenie fundamentalnego prawa do obrony oskarżonego; b)przepisu art. 6 k.p.k., art. 6 ust. 3 lit. d EKPCz w zw. z art. 376 § 3 k.p.k. poprzez prowadzenie rozprawy w dniach 19 listopada 2014 r., 21 listopada 2014 r. oraz 10 grudnia 2014 r. w trakcie których przesłuchiwany był m. in. świadek R. K.

(1)pomimo znajdującego się w aktach sprawy zaświadczenia lekarskiego stwierdzającego brak możliwości wzięcia przez oskarżonego udziału we wskazanych terminach rozpraw oraz złożonego przez jego obrońcę wniosku o ich odroczenie, a także prowadzenie rozprawy w dniu 9 lutego 2015 r. w zakresie bezpośrednio dotyczącym oskarżonego S. Z.

(1), pomimo złożonego przez jego obrońcę wniosku, co w konsekwencji doprowadziło do ograniczenia prawa do obrony oskarżonego; c) przepisu art. 370 § 1 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. i w zw. z art. 6 EKPCz poprzez uniemożliwienie świadkowi R. K.

(1)dokonania swobodnej wypowiedzi i rozpoczęcie Jego przesłuchania od pytań zadawanych przez Przewodniczącą składu orzekającego, co uniemożliwiło przeprowadzenie tego dowodu zgodnie ze standardami rzetelnego procesu i ograniczyło możliwość uzyskania pełnowartościowego dowodu pozwalającego na poczynienie faktycznych ustaleń co do jego wiarygodności, zdolności postrzegania i odtwarzania spostrzeżeń; d) przepisu art. 2 k.p.k. w zw. z art. 9 § 1 k.p.k. w zw. z art. 167 § 1 k.p.k. i w zw. z art. 192 § 2 k.p.k., poprzez zaniechanie realizacji zasady dążenia do wykrycia prawdy materialnej, a także zaniechanie wyjaśnienia okoliczności, dotyczących zarzucanych S. Z.

(1)przestępstw, które to okoliczności nasuwały poważne wątpliwości, zaś ich wyjaśnienie mogłoby doprowadzić do odmiennej oceny stanu faktycznego sprawy, w zakresie popełnienia przez oskarżonego inkryminowanych mu czynów, a w szczególności niezasadne oddalenie na rozprawie w dniu 23 lutego 2016 r. istotnego dla wyjaśnienia sprawy wniosku dowodowego, który zmierzał do ustalenia istotnych okoliczności mających znaczenie z punktu widzenia odpowiedzialności karnej oskarżonego, a mianowicie wniosku o przesłuchanie w charakterze świadka R. K.

(1)z udziałem biegłego psychologa celem ustalenia okoliczności wpływających na ocenę relacji składanych przez świadka; e) naruszenie przepisu art. 410 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. poprzez niedopełnienie określonego przepisem art. 410 k.p.k. obowiązku wydania orzeczenia w oparciu o całokształt materiału dowodowego, zgromadzonego w niniejszej sprawie i pominięcie bądź zbagatelizowanie tych dowodów, które były korzystne dla oskarżonego, lub podważały wiarygodność zeznań świadka R. K.

(1), skutkiem czego było naruszenie przez Sąd meriti zasady swobodnej oceny dowodów, polegające na popadnięciu przez Sąd Okręgowy w Warszawie, XII Wydział Karny w dowolność ocen w zakresie: -przyznania waloru wiarygodności i oparciu zaskarżonego wyroku na zeznaniach świadka koronnego R. K.

(1), które to relacje były wewnętrznie sprzeczne oraz nieprecyzyjne, a nadto nie znajdowały odzwierciedlenia w pozostałym materiale dowodowym i jako takie nie pozwalały na wydanie wyroku skazującego w stosunku do oskarżonego; -błędnej oceny innych dowodów zgromadzonych w sprawie, a także pominięcie tych dowodów oraz ich części, które były korzystne dla oceny wiarygodności wyjaśnień oskarżonego, a w szczególności zeznań świadka M. S.

(2), E. O.

(1), czy też H. O., których zeznania nie pozwalały na pozytywną weryfikację depozycji składanych przez R. K.

(1), albowiem jako bezpośrednio zainteresowane przebiegiem zdarzeń objętych postępowaniem przeciwko S. Z.

(1)w wielu miejscach relacjonowali ich przebieg w sposób sprzeczny z zeznaniami świadka R. K.

(1); i w efekcie 2) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę, który miał istotny wpływ na treść orzeczenia i polegał na nietrafnym ustaleniu, że oskarżony S. Z.

(1)dopuścił się inkryminowanych mu czynów, w sytuacji, gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego prowadzi do odmiennego wniosku. W konkluzji wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od wszystkich przypisanych mu czynów ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Obrońca oskarżonego M. A.

(1)zarzucił wyrokowi: 1) naruszenie art. 17 § 1 pkt. 7 Kodeksu postępowania Karnego, poprzez nie umorzenie postępowania sądowego wobec oskarżonego M. A.

(1), podczas gdy oskarżony wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie XVIII Wydział Karny z dn. 26 kwietnia 2012 r. (sygn. akt XVIII 293/11) skazany został za czyny wypełniające znamiona określone w art. 56 ust. 1 i 3 o przeciwdziałaniu narkomanii, w tożsamym okresie czasu działając w ramach czynu ciągłego, 2)naruszenie art. 410 k.p.k., które miało wpływ na treść wyroku, poprzez oparcie orzeczenia na ustaleniach wynikających jedynie z przypuszczeń Sądu pierwszej instancji, a nie przeprowadzonych dowodach. Ponadto, na podstawie art. 427 § 2 k.p.k. i art. 438 pkt 3 k.p.k. powyższemu wyrokowi zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść, a polegający na stwierdzeniu, że oskarżony M. A.

(1)dopuścił się czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, mimo poważnych wątpliwości w tym względzie wynikających z wyjaśnień samego oskarżonego, zeznań świadków i współoskarżonych, w szczególności niespójnych zeznaniach R. K.

(1)oraz przyjęciu, iż oskarżony nabył narkotyki o czystości 100% podczas gdy świadek zeznawał, iż w okresie w którym miała nastąpić rzekoma sprzedaż rozcieńczał narkotyki. W konkluzji wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej oskarżonego M. A.

(1)i umorzenie postępowania wobec oskarżonego M. A.

(1)ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej oskarżonego przez uniewinnienie M. A.

(1)od zarzucanego mu czynów. Obrońca oskarżonego A. P.

(1)zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: I. na podstawie art. 427 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. obrazę przepisów postępowania tj. art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. poprzez wydanie orzeczenia pomimo tego, że postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało już prawomocnie zakończone wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy Śródmieścia V Wydział Karny z dnia 27 sierpnia 2009 r. w sprawie o sygn. akt V K 468/09, co stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą określoną w art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. Na wypadek nieuwzględnienia przez Sąd odwoławczy zarzutu wskazanego w pkt I petitum apelacji, zaskarżonemu wyrokowi postawiła następujące zarzuty: II. na podstawie art. 427 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 438 pkt 2 k.p.k. zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku tj. 1)naruszenie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. poprzez wszczęcie i prowadzenie postępowania pomimo tego, że toczyło się już wcześniej wszczęte postępowanie karne, co do tego samego czynu tej samej osoby przed Sądem Rejonowym dla W. Ż. w W. w sprawie o sygn. akt IV K 1237/10, 2)naruszenie art. 399 § 1 i 2 k.p.k. poprzez jego niezastosowanie i dokonanie zmiany kwalifikacji prawnej czynu na niekorzyść oskarżonego poprzez zakwalifikowanie w sentencji wyroku czynu, za który oskarżony został skazany w zw. z art. 65 § 1 k.k., pomimo że Sąd nie uprzedził oskarżonego o możliwości zmiany kwalifikacji prawnej czynu w taki sposób, co uniemożliwiło oskarżonemu podjęcie obrony swoich praw w toku rozpoznawania sprawy, czym naruszono prawo oskarżonego do obrony a w konsekwencji art. 6 k.p.k., 3)naruszenie art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k., art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k. poprzez dowolną i arbitralną ocenę materiału dowodowego, polegającą na błędnym uznaniu zeznań świadka R. K.

(1)za wiarygodne bez zachowania wskazanej przy ocenie dowodu z pomówienia szczególnej wnikliwości i ostrożności i na nieznajdującym oparcia w materiale dowodowym przyjęciu, że oskarżony A. P.

(1)popełnił zarzucany mu czyn, a także poprzez oparcie wyroku wyłącznie na okolicznościach obciążających oskarżonego, z naruszeniem zasady domniemania niewinności i bezstronności, w tym poprzez rozstrzygnięcie istniejących na tle materiału dowodowego istotnych wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, brak ustosunkowania się w uzasadnieniu wyroku do wszystkich dowodów i wynikających z nich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, brak wskazania w uzasadnieniu wyroku, w jaki sposób i na podstawie jakich dowodów Sąd ustalił, iż ilość kokainy, w obrocie której miał brać udział oskarżony, wynosiła łącznie nie mniej niż 500 gramów i że była ona odbierana kilkukrotnie w jednorazowych ilościach po 50 gramów, w jaki sposób i na podstawie jakich dowodów Sąd ustalił, iż okres w trakcie którego oskarżony miał brać udział w obrocie narkotykami trwał od początku 2009 r. do dnia 29 maja 2009 r., w jaki sposób i na podstawie jakich dowodów Sąd ustalił, że narkotyki były odbierane przez oskarżonego celem dalszej odsprzedaży i na jakich dowodach oparł się Sąd uznając, że oskarżony działał ze z góry powziętym zamiarem. III.na podstawie art. 427 § 1 i 2 k.p.k. oraz 438 pkt 3 k.p.k. mający wpływ na treść wydanego orzeczenia błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, polegający na: -błędnym uznaniu, że oskarżony A. P.

(1)w okresie od początku 2009 r. do dnia 29 maja 2009 r. w krótkich odstępach czasu, ze z góry powziętym zamiarem, wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej uczestniczył w obrocie znacznymi ilościami substancji psychotropowej w łącznej ilości nie mniejszej niż 500 gramów kokainy w ten sposób, że kilkukrotnie w jednorazowych ilościach po 50 gramów kokainy odbierał wskazane narkotyki od ustalonej osoby celem dalszej odsprzedaży w sytuacji, gdy na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego nie jest możliwe poczynienie takich ustaleń, gdyż nie daje on podstaw do pewnego ustalenia komu, jaką substancję i w jakiej ilości, ile razy, kiedy i czy w ogóle przekazywał R. K.

(1), co czyni przyjęte za podstawę wyroku ustalenia faktyczne całkowicie dowolnymi, -przyjęciu w opisie czynu, za który został skazany oskarżony, że kokaina to substancja psychotropowa, podczas gdy zgodnie z załącznikiem nr 1 do ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii kokaina została zaszeregowana do środków odurzających grupy I-N, a nie do substancji psychotropowych. Na wypadek nieuwzględnienia przez Sąd odwoławczy zarzutów wskazanych powyżej, zaskarżonemu wyrokowi postawiła następujące zarzuty: IV.na podstawie art. 427 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z. art. 438 pkt 1 k.p.k. obrazę przepisów prawa materialnego tj.: 1)naruszenie art. 65 § 1 k.k. poprzez jego błędne zastosowanie i zakwalifikowanie czynu, za który został skazany oskarżony w związku z wyżej wymienionym przepisem, w sytuacji gdy Sąd nie poczynił ustaleń uzasadniających zastosowanie tego przepisu, a co w konsekwencji mogło mieć wpływ na nieuzasadnione zwiększenie wymiaru kary orzeczonej w stosunku do oskarżonego, 2)naruszenie art. 63 § 1 k.k. poprzez niezaliczenie na poczet orzeczonej wobec oskarżonego A. P.

(1)kary okresu rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 29 stycznia 2013 r. do dnia 30 stycznia 2013 r., podczas gdy oskarżony był w tych dniach zatrzymany; V. na podstawie art. 427 § 1 i 2 k.p.k. w zw. z. art. 438 pkt 4 k.p.k. zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła rażącą niewspółmierność kary orzeczonej wobec oskarżonego. W konkluzji wnosiła o: -o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie -o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego A. P.

(1)od zarzucanego mu czynu. W przypadku nieuwzględnienia zarzutów wskazanych w pkt I, II i III petitum apelacji, w związku z postawionymi zarzutami alternatywnymi w pkt IV i V petitum apelacji o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wyeliminowanie z podstawy skazania art. 65 § 1 k.k. i orzeczenie wobec oskarżonego łagodniejszej kary w granicach dolnego ustawowego zagrożenia bez uwzględnienia dyrektyw wymiaru kary określonych w art. 65 § 1 k.k. oraz zaliczenie na poczet kary okresu rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 29 stycznia 2013 r. do dnia 30 stycznia 2013 r. Obrońca oskarżonego M. M.

(5)wyrokowi zarzucił: I. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, tj.: - art. 7 k.p.k. poprzez: □dowolne, nieuzasadnione, nie uwzględniające zasady prawdy materialnej, sprzeczne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, nieobdarzenie walorem wiarygodności i rzeczowości dowodu z wyjaśnień oskarżonego M. M.

(5)złożonych na rozprawie, podczas gdy wyjaśnienia te są wiarygodne i korespondują z całokształtem materiału dowodowego; □zupełnie dowolne, nieuzasadnione, nie uwzględniające zasady prawdy materialnej, sprzeczne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, nieobdarzenie walorem wiarygodności i rzeczowości dowodu z zeznań A. D.

(2), pomimo, że są konsekwentne, spójne i korespondują z całokształtem materiału dowodowego; □dowolne, a nie swobodne, nieuzasadnione zasadami prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego obdarzeniem walorem wiarygodności zeznań świadka R. K.

(1), pomimo ich wewnętrznej sprzeczności, niekonsekwencji oraz sprzeczności ich treści z pozostałym zgromadzonym materiałem dowodowym oraz niepoddanie zeznań w/w świadka szczególnie wnikliwej ocenie pomimo, że świadek z uwagi na chęć polepszenia swojej sytuacji procesowej skorzystał na pomówieniu oskarżonego; - art 4 k.p.k., 366 § 1 k.p.k., 410 k.p.k.: □zupełne pominięcie wyjaśnień współoskarżonych M. T.

(1)i A. D.

(1), którzy zgodnie wyjaśnili, że nie znają oskarżonego M. M.

(5), co znajduje oparcie w całokształcie zgromadzonego materiału dowodowego; □zupełnie pomięcie zeznań świadka A. K.

(1), który zeznał, że nie zna i nie kojarzy osoby M. M.

(5), a miał być rzekomo, zgodnie z zeznaniami świadka K., osobą organizującą kontakt z oskarżonym M. M.

(5); II. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, mający wpływ na jego treść, będący konsekwencją w/w obrazy postępowania, polegający na mylnym przyjęciu przez Sąd I instancji, iż oskarżony M. M.

(5)brał udział w wewnątrzwspólnotowym nabyciu znacznej ilości półproduktu do produkcji amfetaminy (...) oraz sprzedał 20 kg. amfetaminy pomimo, że ustalony stan faktyczny nie ma oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 437 § 2 k.p.k. wnosił o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów ewentualnie uchylenie w/w wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Sąd Apelacyjny zważył co następuje. Generalnie oceniając apelacje wniesione przez obrońców oskarżonych w pierwszej kolejności należy stwierdzić, że żadna z nich nie okazała się na tyle skuteczna (z wyjątkiem apelacji obrońcy oskarżonego M. M. w zakresie zarzutu XLV), aby doprowadzić do uwzględnienia zawartych w nich zasadniczych wniosków o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od dokonania zarzucanych mu czynów, a przynajmniej o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Jeśli chodzi o ten drugi rodzaj wniosków skarżących, to trzeba dodać, że sposób rozpoznania sprawy przez ten sąd był na tyle pełny pod względem dowodowym, a ocena i analiza zgromadzonego materiału dowodowego na tyle kompletna i wyczerpująca, że nie zachodziła konieczność ponownego przeprowadzania postępowania przed sądem I instancji (znów z wyjątkiem zarzutu XLV w stosunku do M. M.). Zanim jednak dokonana zostanie szczegółowa analiza poszczególnych apelacji wskazać należało, że w wielu z nich powtarzały się zarzuty o charakterze ogólnym, w szczególności odnoszące się do podstawowych zasad procesowych i bazujące na tej samej lub bardzo zbliżonej argumentacji, co upoważniało do łącznego ustosunkowania się do nich, choćby dla uniknięcia zbędnych powtórzeń w dalszych rozważaniach. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że oczywiście nietrafnie podniesiony został przez skarżących zarzut obrazy art. 2, art. 4 i art. 6 kpk. W orzecznictwie funkcjonuje powszechnie akceptowany przez praktykę pogląd, że przedmiotem uchybień, zarzucanych w skardze apelacyjnej lub kasacyjnej, mogą być tylko konkretne normy nakazujące (lub zakazujące) dokonywania określonych czynności w określonej sytuacji procesowej. Tak więc zarzut obrazy art. 4 k.p.k., tak zresztą, jak i zarzut obrazy innej normy o charakterze ogólnym, a to art. 2 § 1 k.p.k. , nie może sam przez się stanowić podstawy apelacji lub kasacji. (postanowienie Sądu Najwyższego z 13.05.2002r., V KKN 90/01 LEX nr 53913). Skarżący, powołujący się na niezrealizowanie przez sąd orzekający zasady trafnego orzekania czy naruszenie zasady obiektywizmu lub prawa oskarżonego do obrony, winien wskazać bądź konkretne przepisy stricte procesowe naruszone przez sąd meriti, bądź odwołać się do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych. Oczywiście powyższe uchybienia (obrazy przepisów regulujących tryb postępowania lub błędu w ustaleniach faktycznych) mogą w rezultacie doprowadzić do nietrafnego rozstrzygnięcia bądź naruszenia zasady obiektywizmu, ale musi to zostać wykazane poprzez ich dowiedzenie w środku odwoławczym. Tej reguły autorzy apelacji najwyraźniej nie dostrzegli, podnosząc ogólnie zarzut naruszenia podstawowych zasad procesu karnego. Tak więc w dalszych rozważaniach Sąd Apelacyjny odnosił się do kwestii związanych z naruszeniem owych norm procesowych o charakterze nakazującym lub zakazującym, bądź też określających konkretne uprawnienia procesowe oskarżonego, zwłaszcza te stanowiące o jego gwarancjach procesowych. Powtarzającym się w większości apelacji był zarzut obrazy art. 410 kpk. Odwołując się w tym miejscu do dyspozycji tej normy zauważyć należy, że zobowiązuje ona sąd orzekający do oparcia swojego rozstrzygnięcia na wszystkich okolicznościach ujawnionych w toku rozprawy głównej. Oznacza to, że po procesowo prawidłowym i wyczerpującym przeprowadzeniu postępowania dowodowego sąd, przystępując do narady nad rozstrzygnięciem, winien mieć niejako „przed oczami” wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia dowody i wynikające z nich okoliczności faktyczne. Ów obowiązek dostrzegania wszystkich dowodów i okoliczności nie może zostać prawidłowo zrealizowany wówczas, gdy każda z okoliczności wynikających z przeprowadzonego przewodu sądowego widziana jest osobno, w sposób wyizolowany i oderwany od wszystkich okoliczności pozostałych. Takie swoiste atomizowanie dowodów i okoliczności wyklucza możliwość dokonania ich oceny w sposób zgodny z zasadami prawidłowego rozumowania, jak tego wymaga art. 7 kpk. Prawidłowa ocena zachowania oskarżonego pod kątem naruszenia konkretnego przepisu prawa karnego materialnego nie jest wówczas możliwa. Bowiem dopiero całościowe postrzeganie jego działań przez pryzmat dowodów pozwala na prawidłową prawnokarną ocenę jego zachowania. Podobnie ma się rzecz jeśli chodzi o ocenę wagi i przydatności dla rozstrzygnięcia dowodów. Niedopuszczalne jest analizowanie poszczególnych dowodów tak w kwestii ich wiarygodności jak i istotności dla orzekania w oderwaniu od ich całokształtu, ignorowanie ich wzajemnego powiązania i zależności. I o ile analizowanie kwestii wiarygodności konkretnego dowodu odbywać się może (przynajmniej we wstępnej fazie owej analizy) przy uwzględnieniu wyłącznie jego treści, o tyle rozstrzyganie co do winy nie może się toczyć odrębnie na gruncie każdego dowodu. Nieskuteczność apelacji wniesionych w sprawie niniejszej wynikała m. in. właśnie z takiego dzielenia materiału dowodowego na poszczególne elementy i analizowaniu ich przez skarżących w sposób oddzielny, wręcz wyizolowany z całości. W związku z podniesieniem w większości apelacji obrońców zarzutu obrazy art. 424 § 1 kpk należy wskazać na następczo – sprawozdawczy charakter części motywacyjnej orzeczenia. Rzecz jasna musi ona … wskazywać logiczny proces, który doprowadził sąd do wniosku o winie lub niewinności oskarżonego. Sąd więc powinien wskazać w uzasadnieniu, jakie fakty uznaje za ustalone, na czym opiera poszczególne ustalenia i dlaczego nie uznaje dowodów przeciwnych, a następnie jakie wnioski wyprowadza z dokonanych ustaleń… (wyrok Sądu Najwyższego z 29.11.1973r., II KR 105/73, OSNPG 1973, z. 3-4, poz. 47). Nie oznacza to, że brak tych cech uzasadnienia wyroku musi świadczyć o wadliwości samego orzeczenia. Trudno bowiem przyjąć, że wadliwe uzasadnienie mogło mieć wpływ na treść orzeczenia, skoro zostało ono sporządzone już po jego wydaniu. Zatem wadliwość uzasadnienia wyroku nie oznacza wadliwości sam