poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż dla poręczenie wekslowego M. K. nie była konieczna zgoda jego małżonki, a także poprzez błędną ich wykładnię, polegającą na ustaleniu, że poręczenie weksla in blanco należy do umów dwustronnych. W ocenie pozwanego (...) Sp. z o.o. P. Oddział S.” zdolności wekslowej nie posiada co jednocześnie stanowi o tym, że dokument zatytułowany jako weksel własny nie posiada przymiotu weksla własnego w rozumieniu art. 101 Prawa wekslowego i nie rodzi odpowiedzialności wekslowej pozwanego Ad. 1, a tym samym odpowiedzialności poręczyciela - pozwanego Ad. 2, którego odpowiedzialność nie jest odpowiedzialnością samoistną, lecz wtórną. Pozwany podnosi także zarzut naruszenia przez Sąd I Instancji art. 36 § 2 k.r.o. w zw. z art. 37 §
poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że do poręczenia weksla przez pozwanego M. K. nie była konieczna zgoda jego małżonki, a także poprzez błędną ich wykładnię, polegającą na ustaleniu, że poręczenie weksla in blanco należy do umów dwustronnych jest ustalenie czy poręczenie na wekslu in blanco jest jednostronną czy dwustronną czynnością prawną, bowiem w przypadku ustalenia, że poręczenie wekslowe jest jednostronną czynnością prawną, wówczas poręczenie wekslowe poczynione przez pozwanego M. K. bez zgody małżonki, czyni to poręczenie nieważnym w myśl przepisów art. 36 § 2 k.r.o. w zw. z art. 37 §
Kwestia ważności samego poręczenia nie była w ogóle rozwinięta przez Sąd I Instancji, natomiast Sąd Apelacyjny w Szczecinie wskazał jedynie, że poręczenie wekslowe uznać należy za czynność prawną dwustronną, jednocześnie podnosząc argumenty o kontrowersyjności instytucji samego poręczenia (nie wekslowego). W ocenie skarżących nie można zrównywać instytucji poręczenia wekslowego (na wekslu in blanco), z klasycznym poręczeniem. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 1962 roku (sygn. akt: 2 CR 1111/61, publ.: M.Prawn. 1993/3/87), którym Sąd ten orzekł „Poręczenie wekslowe jest instytucją sui generis, do której nie mają zastosowania przepisy k.z. o poręczeniu. Główna różnica między poręczeniem wekslowym a poręką według kz. polega na samodzielności zobowiązania poręczyciela wekslowego, który odpowiada, chociażby nawet zobowiązanie, za które poręczył, było nieważne z jakiejkolwiek przyczyny, z wyjątkiem wady formalnej (art. 32 pr. weksl.), natomiast warunkiem ważności poręczenia według prawa powszechnego jest ważność zobowiązań dłużnika głównego.” Powód zażądał oddalenia apelacji i zasądzenia od pozwanego kosztów postępowania odwoławczego. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja pozwanego nie była zasadna. Sąd Odwoławczy podziela ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji i przyjmuje je za własne, bez ich ponownego przytaczania. Uznaje również za prawidłową wywiedzioną na ich podstawie ocenę prawną, zaś dwa zarzuty apelacyjne pozwanego – za nietrafne. I. Zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd Rejonowy art. 101 pkt. 5 w zw. z art. 102 Prawa wekslowego poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że oddział spółki z ograniczoną odpowiedzialnością posiada zdolność wekslową w konsekwencji czego weksel stanowiący podstawę powództwa jest wekslem ważnym mimo wskazania jako wierzyciela wekslowego (...) Sp. z o.o. P. Oddział S.” nie był trafny. Sąd I instancji nie przyjął, aby oddział remitenta miał zdolność sądową. Wręcz przeciwnie – Sąd Rejonowy, przyjął że w treści weksla złożonego do akt sprawy wskazano jako remitenta osobę prawną, spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, która co do zasady posiada zdolność wekslową – (...) Sp. z o.o. w P., zaś wykładnia treści weksla w powiązaniu z treścią umowy dzierżawy przedstawioną przez pozwanych wskazuje jednoznacznie, że remitentem wskazanym w treści weksla jest (...) Sp. z o.o. w P., która posiada zdolność wekslową. Nie przekreśla takiego wniosku dopisanie słów Oddział (...). Taka praktyka jest powszechnie stosowana w obrocie gospodarczym (wekslowym) i nie budzi wątpliwości. Wskazanie w treści weksla dopisku Oddział w S.” nie powoduje wskazanie innego podmiotu niż by to była osoba prawna (...) Sp. z o.o. w P.. Oddział w tym przypadku wchodzi w skład osoby prawnej i nie ma wątpliwości, że chodzi o osobę prawną (...) Sp. z o.o. w P. jako remitenta. Pogląd taki uznać należy za słuszny. W uzasadnieniu wyroku z dnia 9 maja 2012 r. wydanego w sprawie V CSK 258/11 Sąd Najwyższy podkreślił, iż Prawo wekslowe nie zawiera przepisu wskazującego na prawidłowe i wystarczające określenie osoby prawnej będącej trasatem lub remitentem, należy zatem posłużyć się przepisami ogólnymi prawa cywilnego o osobach prawnych oraz przepisami szczególnymi dotyczącymi konkretnej kategorii osób prawnych. Dodatkowo, orzecznictwo sądów powszechnych za dopuszczalne uznaje wykładnię samej treści weksla, wtedy, gdy odnosi się ona do niedokładności użytych tam sformułowań, a celem tej wykładni jest usunięcie oczywistych omyłek i uściślenia znaczenia poszczególnych zwrotów tekstu weksla (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 13 stycznia 2005 t. w sprawie I ACa 794/04). II. Wbrew zarzutom pozwanego stosunek poręczenia wekslowego nie powstaje w wyniku jednostronnej czynności prawnej poręczyciela, lecz opiera się na umowie zawartej między poręczycielem a wierzycielem, co czyni zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego w postaci art. 36 § 2 k.r.o. w zw. z art. 37 §
niesłusznym (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 lutego 2006 r. II CSK 129/05, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 20 września 1994 r., III CZP 113/94). Sąd Rejonowy również nie naruszył wymienionych wyżej przepisów poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż dla poręczenie wekslowego M. K. nie była konieczna zgoda jego małżonki, gdyż z treści tych przepisów nie wynika, aby do ważności czynności prawnej w postaci poręczenia wekslowego była wymagana zgoda małżonka. Skoro poręczenie wekslowe w niniejszej sprawie zostało udzielone przez pozwanego w dniu 15 stycznia 2008 r., a zatem już po wejściu w życie nowelizacji m.in. przepisów k.r.o. dokonanej ustawą z dnia 17 czerwca 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks rodzinny i opiekuńczy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z dnia 19 lipca 2004 r.). Z dniem 20 stycznia 2005 r. m.in. z treści art. 36 § 2 k.r.o. zostało wyeliminowane zd. 2 o brzmieniu „Do dokonania czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu potrzebna jest zgoda drugiego małżonka wyrażona w formie wymaganej dla danej czynności prawnej”. Jednocześnie zmieniony został art. 37 k.r.o. poprzez nadaniu § 1 brzmienia wskazującego na cztery przypadki wymienionych w pkt 1-4 czynności prawnych, do dokonania których potrzebna jest zgoda małżonka. Przy czym żadna z tych czynności, co nie było kwestionowane przez pozwanego, nie była związana z poręczeniem wekslowym. Słusznie przy tym Sąd Rejonowy zauważa, że §
3 analizowanego przepisu dotyczy ważności umów opisanych w jego §
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.