poprzez przekroczenie kognicji sądu wieczystoksięgowego w zakresie badania treści i formy wniosku o wpis, dołączonych do niego dokumentów oraz treści księgi wieczystej, co skutkowało bezzasadnym oddaleniem wniosku. W odpowiedzi na apelację uczestniczka postępowania D. B. stwierdziła, ze w jej przekonaniu orzeczenie Sądu I instancji jest zgodne z prawem, wobec czego uznać trzeba, że jej stanowisko w sprawie zmierza w kierunku oddaleniu apelacji. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja nie jest zasadna, a orzeczenie Sądu meriti – mimo nie w pełni klarownych wywodów uzasadnienia – odpowiada jednak prawu. Sąd I instancji odwołał się do treści motywów rozstrzygnięcia wydanego w sprawie I Ns 101/09 Sądu Rejonowego w Zgierzu i wskazał, że wynika z nich, iż właścicielami przedmiotowej nieruchomości są małżonkowie B. – jako że stali się beneficjentami instytucji rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych, nabywając prawa do niej od osoby wpisanej jako właściciel do księgi wieczystej – co Sąd, jak się wydaje, uznał za przeszkodę do dokonania wpisu, wywodząc, że sporu co do prawa własności nie może rozstrzygnąć w postępowaniu wieczystoksięgowym. Przyjęcie jako przesłanki rozstrzygnięcia ustaleń dokonanych w innej sprawie odnoszących się do działania rękojmi stworzyło wrażenie, że Sąd wieczystoksięgowy – choć zastrzegł, że w niniejszej sprawie nie jest władny badać tej kwestii – jednak oddalił złożony wniosek właśnie dlatego, że dostrzegł możliwość zaistnienia takiego stanu rzeczy, w którym instytucja rękojmi chroni osoby wpisane do księgi. Taki wywód wskazuje na to, że na rozstrzygnięcie Sądu miały wpływ inne okoliczności niż tylko te, które wynikały z dołączonych do wniosku dokumentów oraz z treści księgi wieczystej, w szczególności te, które decydują o zaistnieniu przesłanek udzielenia ochrony nabywcy prawa działającego w zaufaniu do zapisu w księdze, a zatem – że było ono uzależnione od zagadnienia, które leży poza kognicją Sądu wieczystoksięgowego; stąd postawiony w apelacji zarzut naruszenia art. 5 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 790) i art.
W rzeczywistości uzasadnienie trafnej ostatecznie decyzji Sądu meriti powinno być nieco inne. Z art.
wynika jasno, że rozpoznając wniosek o wpis, sąd bada jedynie treść i formę wniosku, dołączonych do wniosku dokumentów oraz treść księgi wieczystej. Badanie to na gruncie sprawy niniejszej pozwala ustalić, że z mocy prawomocnego orzeczenia sądowego E. K., T. B. i A. K.
ustalaniem skuteczności czynności prawnej będącej podstawą wpisu ich praw, w szczególności w kontekście działania bądź niedziałania rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych z uwagi na zaistnienie bądź też niezaistnienie przesłanek przewidzianych w art. 5 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 790), w szczególności dobrej wiary nabywców. W postępowaniu wieczystoksięgowym – jak trafnie zaważył skarżący – Sąd nie jest do tego uprawniony, natomiast badanie dołączonego do wniosku dokumentu w zestawieniu z treścią księgi prowadzi do jednoznacznego wniosku, że choć osoby ubiegające się o wpis rzeczywiście nabyły prawa do nieruchomości z dniem 1 stycznia 1985 r., to jednak od dnia 11 czerwca 1985 r. własność rzeczy przysługuje już innym osobom, a zatem brak podstaw do przyjęcia w ramach postępowania wieczystoksięgowego, że uwzględnienie wniosku prowadziłoby do ujawnienia w księdze rzeczywistego stanu prawnego. Konstatacja taka jest przeszkodą do dokonania wpisu w rozumieniu art. 626 9 k.p.c. i uzasadnia oddalenie wniosku. Rozstrzygnięcie takie nie przesądza oczywiście o tym, czy w postępowaniu, gdzie kognicja Sądu będzie poszerzona – jak np. w sprawie o uzgodnienie księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, na gruncie którego kwestia ochrony uczestników przez instytucję rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych lub jej braku będzie mogła zostać z powodzeniem zbadana – nie zostanie stwierdzone, że osobom wymienionym w postanowieniu stwierdzającym zasiedzenie nadal przysługuje prawo własności nieruchomości, niemniej jednak w ramach zawężonej przez art.
kognicji Sądu wieczystoksięgowego tego rodzaju ustalenie wykraczałoby poza jego kompetencje przewidziane w ustawie. W konsekwencji powyższego przyjąć należy, że zarzuty apelacji i argumentacja przytoczona na ich poparcie nie mogły skutkować uwzględnieniem wniosków zawartych w przedmiotowym środku odwoławczym, zaś treść orzeczenia Sądu I instancji w pełni odpowiada prawu. Uzasadnia to oddalenie apelacji na podstawie art. 385 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.