III Ca 1687/16

(1)o uchylenie obowiązku alimentacyjnego oraz z powództwa M. Z.

(1)przeciwko A. M. (M.) o podwyższenie alimentów na skutek apelacji powoda – pozwanego wzajemnego A. M. od wyroku Sądu Rejonowego w Wodzisławiu Śląskim z dnia 25 kwietnia 2016 r., sygn. akt III RC 590/15

1. oddala apelację;
2. zasądza od powoda – pozwanego wzajemnego A. M. na rzecz pozwanej – powódki Z. kwotę 1.200 zł (tysiąc dwieście złotych) z tytułu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym. SSR (del.) Maryla Majewska – Lewandowska SSO Leszek Dąbek SSO Artur Żymełka Sygn. akt III Ca 1687/16 UZASADNIENIE Powód A. M. żądał obniżenia ciążącego na nim obowiązków alimentacji pozwanej M. Z.

(2)z kwot po 450zł do kwot 400zł alimentów miesięcznie oraz zasądzenie na jego rzecz od pozwanej zwrotu kosztów procesu. Uzasadniając żądanie twierdził, że pozwana jest pełnoletnia, ma stałą pracę i z wyna-grodzenia za pracę jest w stanie samodzielnie się utrzymywać. Uzyskuje ona znaczną pomoc od swojej matki. Powód podejrzewa, że pozwana nie studiuje Pozwana M. Z.

(1), żądała o oddalenie powództw i wniosła powództwo wzajemne w ramach którego żądała podwyższenia dotychczasowych alimentów do kwoty 600zł miesięcznie oraz zasadzenia jej rzecz od powoda - pozwanego zwrotu kosztów procesu Podnosiła, że powód – pozwany wzajemny nie wskazał w pozwie żadnych okoliczności, które mogłyby być podstawą do zmiany wysokości dotychczasowych alimentów oraz że jest ona (...) Politechniki (...) w G. i w marcu 2015r. zakończyła pracę, gdyż nie mogła jej pogodzić z nauką. Sąd Rejonowy w Gliwicach w wyroku z dnia 25 04 2016r. oddalił oba powództwa oraz orzekł o kosztach procesu i o nieuiszczonych kosztach sądowych. W ustalonym stanie faktycznym w motywach orzeczenia jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał regulacje : art.138 kr.o. oraz art. 133 § 1 i 3 k.r.o art. 135 § 1 i 2 kr.o. Następnie dokonał oceny poczynionych ustaleń faktycznych i w ich konkluzji uznał - w świetle przytoczonych regulacji prawnych - oba powództwa za bezzasadne. O kosztach procesu orzekał w oparciu o regulację art. 98 k.p.c. a o nieuiszczonych kosztach sadowych orzekał stosując regulację art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach w spra-wach cywilnych w związku z art. 130 3 § 2 k.p.c. Orzeczenie zaskarżył powód-pozwany wzajemny A. M. w części oddalającej jego powództwo oraz orzekającej o kosztach procesu i nieuiszczonych kosztach sądowych, który wnosił o jego uchylenie. Zarzucił, że w toku rozpoznania sprawy naruszono prawo procesowe regulację art. 227 k.p.c. a przy ferowaniu wyroku regulację art. 233 k.p.c. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, odpowiednio przez : - oddalenie jego wniosków dowodowych w postaci zobowiązania pozwanej-powódki wzajemnej do przedłożenia a następnie do dopuszczenia i przeprowadzenia dowodów z jej deklaracji podatkowe za rok 2015 oraz dokumentacji dotyczącej jej postępów na studiach w trakcie semestru letniego 2015/2016r, - poprzez przyjęcie, że pozwana-powódka wzajemna przeznacza na środki higieny i pranie 150zł miesięcznie, gdy „w odpowiedzi na pozew na pozew pozwanej-powódki wzajemnej z dnia 8 stycznia 2016r. roku wynika kwota 140zł miesięcznie”. Ponadto zarzucał, że istnieje sprzeczność pomiędzy poczynionymi ustaleniami a materiałem sprawy poprzez błędne ustalenie, że: - jego sytuacja majątkowa nie uległa pogorszeniu, podczas gdy prawidłowa analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego powinna prowadzić do odmiennych wniosków, - pozwana-powódka wzajemna ukończyła 24 lata, pomimo, że z materiału sprawy wynika, że ma ona skończone 25 lat oraz od czasu ostatniego orzeczenia w przed-miocie alimentów wzrosły jej potrzeby podczas, gdy prawidłowa analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego powinna prowadzić do odmiennych wniosków. Zarzucała także, że przy ferowaniu wyroku naruszono prawo materialne, regulacje: art.138 kr.o. oraz art. 133 § 1 i 3 k.r.o art. 135 § 2 kr.o. przez ich niewłaściwą wykładnię i zastosowanie, co miało wpływ na wynik sprawi i oddalenie jego powództwa. Sąd Okręgowy ustalił i zważył co następuje: Sąd pierwszej instancji prawidłowo. zakwalifikował roszczenie powoda- pozanego przyjmując za podstawę prawną swego. rozstrzygnięcia regulację zawartą w art. 138 k.r.o. w związku z art. 133 § 1 i 135 § 1 i 2 kr.o. Rozpoznając sprawę bezzasadnie nie uwzględnił jednak wniosków o dopuszczenie i przeprowadzenia dowodów z deklaracji podatkowe pozwanej-powódki wzajemnej za rok 2015 oraz dokumentacji dotyczącej jej postępów na studiach w trakcie semestru letniego 2015/2016r. naruszając regulację art. 227 k.p.c. (zawarte w tych źródłach dowodowych informacje dotyczą okoliczności istotnych dla rozstrzy-gnięcia sprawy w rozumieniu tej regulacji). Sąd odwoławczy sanując tę wadliwość między innymi dopuścił i przepro-wadził dowody : z zaświadczenia Wydziału (...), (...) z dnia 30 01 2017r. i z informacji podatkowej pozwanej-powódki wzajemnej za 2015r. oraz z informacji Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia 8 02 2017r. i na postawie zawartych w nich informacji dodatkowo ustalił, że : - pozwana-powódka wzajemna jest studentem IV roku, VII semestru studiów stacjonarnych na kierunku Automatyka i Robotyka w roku akademickim 2016/2017 termin ukończenia przez nią studiów upływa z dniem 28 02 2017r. - w 2015r. uzyskała ona dochód ze stosunku pracy wysokości 3.212,52zł oraz przychód w wysokości 5.400zł. z tytułu otrzymywanego przez nią czynszu za najem lokalu oraz że z tego tytułu w 2016r. uzyskała ona przychód w wysokości 4.950zł Poczynione przez Sąd pierwszej instancji ustalenia faktyczne mają podstawę w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, którego ocena – jakkolwiek lakoniczna – jest logiczna i mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów. Trafnie także apelacja zarzuca, że przy ich czynieniu popełniono błąd w ustaleniu wieku pozwanej-powódki wzajemnej, gdyż urodziła się ona w dniu 21 02 1991r. i w chwili zamknięcia przez Sąd Rejonowy rozprawy liczyła 25 lat, co prowa-dziło do zmiany poczynionych Sąd Rejonowy ustaleń faktycznych. W ramach pozostałych zarzutów apelacji odnoszących się do podstawy faktycznej orzeczenia w istocie jest kwestionowana ocena prawna Sądu pierwszej instancji ustalonego stanu faktycznego, stąd też zarzuty te nie mają wpływu na zawartą powyżej ocenę. Z tych też względów Sąd odwoławczy z powyższymi modyfikacjami przyjął za własne ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji. Dokonana przez Sąd Rejonowy ocena prawna ustalanego stanu faktycznego jest również prawidłowa i Sąd odwoławczy ją podziela. Powód jest ojcem pozwanej-powódki wzajemnej, która w chwili zamknięcia rozprawy kontynuowała naukę na kierunku (...) i Robotyki Politechniki (...) (termin ukończenia przez nią studiów upływa z dniem 28 02 2017r.). Z uwagi na zakres jej obowiązków związanych z nauką nie może ona podjąć pracy zarobkowej, a osiągane dochody z wynajmu mieszkania zmuszona jest przez-naczyć na spłatę pożyczki zaciągniętej przez jej oczyma w celu uregulowania zachowku należnego A. M.. Przywoływany przez skarżącego otrzymywany przez nią zasiłek socjalny w wysokości 900zł uzależniony jest od osiąganych przez nią dochodów, w tym także od wysokości otrzymywanych alimentów i nie może być uwzględniany przy ustalaniu wysokości jej dochodów. Z podanych względów nie jest ona zatem w stanie samodzielnie się utrzymywać i dlatego z mocy art. 133 § 1 kr.o. na pozwanym ciąży obowiązek jej alimentacji. Uzasadnione koszty jej utrzymania wynoszą co najmniej 1472zł miesięcznie i z uwagi na jej wiek (25 lat) i związane z nim jej potrzeby oraz kontynuowaną przez nią - poza miejscem zamieszkania - naukę nie są one zawyżone. Jakkolwiek z materiału nie wynika wprost, iż pozwany jest w stanie płacić zasądzone alimenty (w kwotach po 450zł miesięcznie), to pośrednio potwierdza to fakt, iż proponował on córce zawarcie ugody, w której zobowiązywał się on płacić jej zasądzone alimenty do 27 02 2017r. (świadczy to o tym, że posiada on odpowiednie zasoby finansowe na ich pokrycie). Dlatego Sąd Rejonowy słusznie ocenił, że od czasu ustalenia ostatnich alimentów nie doszło do trwałej zmiany stosunków -w rozumieniu art. 138 k.r.o. -uzasadniającej obniżenie obowiązku alimentacyjnego skarżącego, co jego powództwo czyni bezzasadnym. Ostatecznie znajduje to prawidłowe odzwierciedlenie w zaskarżonym wyroku, przez co jego apelacja jest bezzasadna w rozumieniu art. 385 k.p.c. i jako taka z z mocy zawartej w nim regulacji podlegała ona oddaleniu. Reasumując zaskarżone wyrok odpowiada prawu i dlatego apelację powoda-pozwanego wzajemnego jako bezzasadną oddalono w oparciu o przepis art. 385 k.p.c.. O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono w oparciu o regu-lacje art. 98 k.p.c. biorąc pod uwagę, iż skarżący uległ w tym postępowaniu, wobec czego powinien zwrócić pozwanej-powódce wzajemnej poniesione przez nią w tym postępowaniu koszty zastępstwa procesowego. SSR (del.) Maryla Majewska – Lewandowska SSO Leszek Dąbek SSO Artur Żymełka