Sygn. akt IV U 1033/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 sierpnia 2017r. Sąd Okręgowy w Siedlcach IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący SSO Jacek Witkowski Protokolant st. sekr. sądowy Marzena Mazurek po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2017 r. w Siedlcach na rozprawie odwołania K. B. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. z dnia 29 listopada 2016 r. Nr (...) w sprawie K. B. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. o prawo do renty socjalnej zmienia zaskarżoną decyzję i przyznaje K. B. prawo do renty socjalnej od dnia 01 sierpnia 2016 r. na stale. Sygn. akt IV U 1033/16 UZASADNIENIE Decyzją z 29 listopada 2016r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S., działając na podstawie art. 4 ustawy z 27 czerwca 2003r. o rencie socjalnej (Dz. U. z 2013r. poz. 982 ze zm.), odmówił K. B. prawa do renty socjalnej wskazując, że nie jest ona całkowicie niezdolna do pracy, co wynika z orzeczenia Komisji Lekarskiej ZUS z dnia 22 listopada 2016r. Odwołanie od w/w decyzji złożyła w imieniu K. B. jej matka A. B., wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanie renty socjalnej. Wskazano, że K. B. została zaliczona do znacznego stopnia niepełnosprawności, co sprowadza całkowitą niezdolność do pracy (odwołanie k.1-2 a.s.). W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie, powołując się na argumentację i przepisy prawa zawarte w zaskarżonej decyzji (odpowiedź organu rentowego na odwołanie k.4-5 a.s.). Sąd ustalił i zważył, co następuje: K. B., ur. (...), ma 19 lat, a w roku szkolnym 2016/2017 była uczennicą III klasy Gimnazjum Specjalnego wchodzącego w skład Zespołu Szkół (...) w I.. W dniu 29 sierpnia 2016r. do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. wpłynął wniosek o rentę socjalną dla K. B. (wniosek k.1-2 a.r.). Rozpoznając wniosek organ rentowy skierował ubezpieczoną na badanie przez lekarza orzecznika ZUS, który w orzeczeniu z 18 października 2016r. ustalił, że nie jest ona całkowicie niezdolna do pracy (orzeczenie lekarza orzecznika z 18.10.2016r. k.6 a.r.). Na skutek sprzeciwu od powyższego orzeczenia lekarza orzecznika, K. B. została skierowana na badanie przez komisję lekarską ZUS, która w orzeczeniu z 22 listopada 2016r. stwierdziła, że nie jest ona całkowicie niezdolna do pracy. Komisja Lekarska rozpoznała u ubezpieczonej upośledzenie umysłowe – dolna granica lekkiego (sprzeciw od orzeczenia lekarza orzecznika ZUS k.7 dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej; orzeczenie komisji lekarskiej ZUS z 22.11.2016r. k.9 a.r.). Na podstawie powyższego orzeczenia, zaskarżoną decyzją z 29 listopada 2016r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. odmówił K. B. prawa do renty socjalnej (decyzja z 29.11.2016r. k.10 a.r.). Zgodnie z art. 4 ust.1 ustawy z 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej (t.j. Dz. U. z 2013 poz. 982 ze zm.), renta socjalna przysługuje osobie pełnoletniej całkowicie niezdolnej do pracy z powodu naruszenia sprawności organizmu, które powstało: przed ukończeniem
- roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej – przed ukończeniem
- roku życia albo w trakcie studiów doktoranckich lub aspirantury naukowej. Stosownie do treści art. 5 w/w ustawy, ustalenia całkowitej niezdolności do pracy dokonuje się na zasadach i w trybie określonych w ustawie z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 887), przy czym zgodnie z art. 12 ust. 2 ustawy emerytalnej, całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy. Rozstrzygnięcie o zasadności odwołania od decyzji organu rentowego odmawiającej K. B. prawa do renty socjalnej wymagało ustalenia, czy ubezpieczona jest osobą całkowicie niezdolną do pracy z powodu naruszenia sprawności organizmu, które powstało przed ukończeniem 18 roku życia albo później – w trakcie nauki w szkole – nie później niż przed ukończeniem 25 roku życia. W tym celu Sąd zasięgnął opinii biegłych odpowiednich specjalności, tj. psychiatry i psychologa. W opinii sporządzonej na podstawie przeprowadzonego badania oraz danych z akt sprawy biegli rozpoznali u K. B. upośledzenie umysłowe w stopniu umiarkowanym. Ubezpieczona jest dotknięta defektem intelektualnym od urodzenia. Aktualnie uczy się w szkole specjalnej w I., lecz pomimo nauki w słabym stopniu opanowała umiejętność czytania i pisania, nie rozumie tekstu pisanego, właściwie nie wykonuje działań arytmetycznych, nie zna się na pieniądzach. Samodzielnie nie opuszcza posesji, w której mieszka, nie robi zakupów, nie jest w stanie załatwiać samodzielnie spraw urzędowych. W codziennym życiu wymaga pomocy i ukierunkowania. Biegli zwrócili uwagę, że badanie psychologiczne przy użyciu testu W. wykazało u niej w skali ogólnej II=57, co odpowiada dolnej granicy upośledzenia umysłowego w stopniu lekkim. Natomiast opis jakościowy uzyskanych wyników wskazuje na upośledzenie umysłowe w stopniu umiarkowanym. Wynik psychometryczny badania nie może być jedynym wyznacznikiem oceny poziomu intelektualnego. W przypadku ubezpieczonej należało wziąć pod uwagę jej ogólne funkcjonowanie, a parametry te wyraźnie przemawiają za rozpoznaniem upośledzenia umysłowego w stopniu umiarkowanym. Biegli psychiatra i psycholog uznali K. B. za trwale całkowicie niezdolną do pracy, przy czym niezdolność ta powstała przed 16 rokiem życia (opinia k. 14-15 a.s.). Po analizie całości dokumentacji medycznej organ rentowy zgodził się z powyższą opinią biegłych w zakresie aktualnie całkowitej niezdolności do pracy. Uwzględniając jednak młody wiek ubezpieczonej zakwestionował orzeczenie tej niezdolności na stałe. W opinii uzupełniającej biegli psychiatra i psycholog podkreślili, że K. B. ujawnia niski poziom dojrzałości społecznej. W sferze emocjonalno-wolicjonalnej ujawnia dysfunkcje znacznie utrudniające jej nawiązywanie kontaktów z innymi osobami. Niedojrzałość społeczna ubezpieczonej przy współistniejącym deficycie funkcji poznawczych jest trwałym defektem psychicznym. Świadczy o tym brak postępu w zakresie wyżej wymienionych dysfunkcji i deficytów, pomimo nauki w szkole i oddziaływań wychowawczych. Zdaniem biegłych prognoza w tym zakresie jest niepomyślna. Ubezpieczona nigdy nie uzyska zdolności do samodzielnego myślenia zadaniowego, przewidywania skutków swego działania, wykorzystania nabytych doświadczeń, prowadzenia samodzielnie gospodarstwa domowego. Zdolności adaptacyjne K. B. z upływem lat nie poprawią się na tyle, by mogła wykonywać pracę zarobkową w warunkach chronionych (opinia uzupełniająca k. 37 a.s.). Sąd podzielił w całości stanowisko biegłych psychiatry i psychologa zawarte w sporządzonej opinii i opinii uzupełniającej, które oceniono jako spójne, logiczne i należycie uzasadnione. Ostatecznie po sporządzeniu opinii uzupełniającej żadna ze stron nie kwestionowała w/w opinii, w tym organ rentowy nie zgłaszał do niej żadnych uwag. Wobec powyższego – za dowodem z opinii biegłych psychiatry i psychologa – Sąd uznał K. B. za trwale całkowicie niezdolną do pracy z powodu naruszenia sprawności organizmu, które powstało przed ukończeniem
- roku życia. Całokształt okoliczności sprawy pozwolił zatem ustalić, że ubezpieczona spełnia wszystkie przesłanki niezbędne do przyznania prawa do renty socjalnej, która przysługuje jej na stałe od dnia 1 sierpnia 2016r., tj. od miesiąca złożenia wniosku o to świadczenie. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art.477 14 § 2 kpc zmienił zaskarżoną decyzję i orzekł jak w sentencji wyroku.