924 k.p.c. oraz art. 927 kpc. Na wstępie wymaga wskazania, iż zakres rozpoznania spraw przez sąd wieczystoksięgowy określa art.
k.p.c., który stanowi, iż sąd rozpoznając wniosek o wpis bada jedynie treść i formę wniosku, dołączonych do wniosku dokumentów oraz treść księgi wieczystej. Z treści art. 924 k.p.c. wynika, iż jednocześnie z wysłaniem dłużnikowi wezwania do zapłaty należności, komornik przesyła do sądu właściwego do prowadzenia księgi wieczystej wniosek o dokonanie w księdze wieczystej wpisu o wszczęciu egzekucji lub o złożeniu wniosku do zbioru dokumentów. Z kolei zgodnie z uregulowaniem zawartym w treści art. 927 k.p.c. – wpisu w księdze wieczystej o wszczęciu egzekucji dokonuje się tylko raz, a następni wierzyciele przyłączają się do pierwszej egzekucji, w toku której realizowane są roszczenia wszystkich wierzycieli. Powyższe oznacza, że wierzyciel, który skierował egzekucję do nieruchomości po jej zajęciu przez innego wierzyciela, przyłącza się do postępowania wszczętego wcześniej i nie może żądać powtórzenia czynności już dokonanych; poza tym ma te same prawa co pierwszy właściciel. W myśl powyższych przepisów w niniejszej sprawie badaniu przez Sąd wieczystoksięgowy podlegał wniosek komornika i dołączone do niego zawiadomienie wezwanie do zapłaty należności, a nadto treść księgi wieczystej. W przypadku złożenia wniosku o wpis przyłączenia się kolejnego wierzyciela do toczącej się egzekucji, sąd wieczystoksięgowy bada również, czy w danej księdze wieczystej widnieje już wpis o wszczęciu egzekucji z nieruchomości. W myśl powyższych przepisów w niniejszej sprawie badaniu przez Sąd wieczystoksięgowy podlegał wniosek komornika i dołączone do niego zawiadomienie wezwanie do zapłaty należności, a nadto treść księgi wieczystej. Ponieważ złożone w niniejszej sprawie dokumenty - bez wątpienia - mogły stanowić podstawę wpisu w księdze wieczystej oraz nie zaistniała żadna przeszkoda do jego dokonania, stanowisko Sądu Rejonowego odnoszące się do tej kwestii zasługuje na pełną aprobatę. Podkreślić należało także, że w literaturze powszechne jest stanowisko, iż w postępowaniu wieczystoksięgowym prowadzącym do odnotowania ostrzeżenia o wszczęciu postępowania egzekucyjnego, sąd nie jest uprawniony do badania prawidłowości wystawienia tytułów wykonawczych, na podstawie których komornik prowadzi postępowanie egzekucyjne oraz do oceny tych tytułów zarówno pod względem formalnym, jak i merytorycznym. Innymi słowy oznacza to, iż Sąd wieczystoksięgowy obowiązany jest bezwzględnie dokonać wpisu, jeśli komornik złoży stosowny wniosek o dokonanie wpisu w księdze wieczystej o toczącym się postępowaniu egzekucyjnym, o ile wniosek ten spełnia wymogi formalne i jeśli dokumenty do niego dołączone (np. odpis zawiadomienia dłużnika o wszczęciu postępowania egzekucyjnego z nieruchomości wraz z wezwaniem do zapłaty długu) również takie wymogi spełnia. Odnosząc się do zarzutu apelującej, iż brak było podstawy do dokonania zaskarżonego wpisu z uwagi na naruszenie przez komornika zasady nadmiernej uciążliwości dla dłużnika, Sąd Okręgowy pragnie podkreślić, iż ta okoliczność nie podlega badaniu przez sąd wieczystoksiegowy, bowiem prowadzenie jakichkolwiek ustaleń w tym zakresie przekracza kognicję tego sądu. Należy w tym miejscu podkreślić, że sąd wieczystoksięgowy – czy to sąd I czy II instancji – nie może wkraczać w inne postępowania sądowe, w tym w postępowanie egzekucyjne, i rozstrzygać o jego prawidłowości, w tym, czy obowiązek wynikający z tytułu wykonawczego jest zasadny, albo czy postępowanie egzekucyjne prowadzone jest w sposób najmniej uciążliwy dla dłużnika. Nie pozwalają mu na to bowiem granice badania wniosku, określone przez przepis art.
Kwestie odnoszące się stricte do tytułu wykonawczego, jego zasadności i wymagalności, a także oceny, czy komornik prawidłowo wykonuje swoje czynności należą do zakresu postępowania egzekucyjnego, a nie postępowania wieczystoksięgowego, i to w tym postępowaniu – a nie w postępowaniu o wpis w księdze wieczystej – dłużnik może podnosić zarzuty odnoszące się do tytułu wykonawczego i do działania komornika sądowego. Stąd zarzut apelacji w tym przedmiocie okazał się chybiony. Reasumując, w ocenie Sądu Okręgowego, Sąd pierwszej instancji dokonując wpisu w zaskarżonej treści, prawidłowo ocenił treść złożonego w niniejszej sprawie wniosku Komornika, załączone wezwanie do zapłaty oraz stan ujawniony w księdze wieczystej. W takim stanie rzeczy oraz na podstawie art 385 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. Sąd Okręgowy oddalił apelację jako niezasadną. O kosztach postępowania orzeczono na podst. art. 520 § 1 k.p.c., uznając, że w postępowaniu wieczystoksięgowym brak jest podstaw do odstąpienia od reguły zawartej w tym przepisie. Z istoty postępowania wieczystoksięgowego wynika bowiem, że nie występuje w nim kolizja interesów uczestników postępowania. Jest to bowiem postępowanie rejestrowe, nie ma w nim możliwości rozstrzygania sporów o własność czy prowadzenia jakiegokolwiek postępowania rozpoznawczego, jak to ma miejsce w innych postępowaniach niespornych (tak samo Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 27.07.2010 r., II CZ 54/10, opubl. OSNC-ZD 2011/2/33).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.