w zw. z art. 730 k.p.c. przez błędne zastosowanie i przyjęcie, że uprawniona uprawdopodobniła roszczenie, podczas gdy: - fakty, z których uprawniona wywodzi roszczenie nigdy nie miały miejsca, - zgodnie z twierdzeniami uprawnionej, przysługuje jej dalej idące roszczenie o wydanie terenu budowy i inwentaryzację robót, a zatem nie ma interesu prawnego we wnoszeniu wskazanego we wniosku roszczenia o ustalenie, b) art.
w zw. z art. 730 k.p.c. przez błędne zastosowanie i przyjęcie, że uprawniona uprawdopodobniła interes prawny w udzieleniu zabezpieczenia, podczas gdy: - uprawnionej nie przysługują żadne roszczenia, czy uprawnienia na podstawie abstrakcyjnej umowy gwarancji bankowej, której nie jest stroną, - Bank odmówił obowiązanemu wypłaty świadczenia z gwarancji bankowej, a zatem cel, który zamierzała osiągnąć uprawniona, na dzień wydania postanowienia już się zrealizował, - uprawniona nie uprawdopodobniła twierdzeń i nie przedstawiła dowodów, które świadczyłyby o tym, że ewentualna wypłata przez Bank świadczenia z gwarancji bankowej wyrządziłaby jej jakąkolwiek szkodę, tym bardziej szkodę nieodwracalną; c) art. 755 § 1 k.p.c. w zw. z art. 730 k.p.c. przez ich błędne zastosowanie i udzielenie zabezpieczenia, które nie normuje praw i obowiązków stron niniejszego postępowania, ale ingeruje w niedozwolony sposób w prawa i obowiązki stron umowy gwarancji bankowej, 2. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 353 1 k.c. oraz art. 81 prawa bankowego przez błędne zastosowanie i udzielenie zabezpieczenia, które w nieuprawniony sposób utożsamia abstrakcyjną gwarancję bankową z akcesoryjnym poręczeniem. W odpowiedzi na zażalenie uprawniona wniosła o jego oddalenie i zasądzenie od obowiązanego na jej rzecz kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje. Zażalenie zasługiwało na uwzględnienie. Udzielenie zabezpieczenia roszczenia może nastąpić wyłącznie w przypadku kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek: uprawdopodobnienia roszczenia i interesu prawnego w udzieleniu zabezpieczenia (art.
W niniejszej sprawie skuteczny okazał się zarzut skarżącego, że uprawniona nie uprawdopodobniła roszczenia, co skutkować musiało uwzględnieniem zażalenia i oddaleniem wniosku o udzielenie zabezpieczenia. Za nadużycie gwarancji bankowej z dnia 20 maja 2016 roku, nr (...) można byłoby uznać żądanie zapłaty w sytuacji, gdyby doszło do odstąpienia od łączącej strony umowy o roboty budowlane z dnia 9 maja 2016 r. przez uprawnioną z winy obowiązanego, co na tym etapie – jak trafnie zarzuca obowiązany – nie może zostać uznane za uprawdopodobnione. Sąd Apelacyjny podziela zarzut skarżącego, że uprawniona nie uprawdopodobniła złożenia obowiązanemu pisma z dnia 5 lipca 2016 r. (w dniu 6 lipca 2016 r.) z żądaniem ustanowienia gwarancji zapłaty za roboty budowlane, a brak spełnienia tego żądania miał być następnie przyczyną odstąpienia od łączącej strony umowy w trybie art. 649 4 k.c. Obowiązany od początku, już w korespondencji między stronami konsekwentnie negował fakt złożenia mu takiego pisma. Na etapie wydania zaskarżonego orzeczenia Sąd I instancji dysponował wyłącznie stanowiskiem uprawnionej, natomiast już w świetle przytoczonych przez obowiązanego w zażaleniu okoliczności i przedłożonych wraz z nim dokumentów w chwili obecnej należy uznać za dostatecznie prawdopodobne, że uprawniona nie miała podstaw do odstąpienia od umowy z dnia 9 maja 2016 r. Zdaniem Sądu Odwoławczego jest wysoce prawdopodobne – jak twierdzi obowiązany - że uprawniona uzyskała prezentatę na piśmie z dnia 5 lipca 2016 r. z żądaniem ustanowienia gwarancji zapłaty wynagrodzenia za roboty budowlane w terminie wskazanym (złożonym w dniu 6 lipca 2016 r.), ale pisma tego w rzeczywiści nie złożyła, gdyż wprowadzając w błąd osobę przyjmująca pismo (recepcjonistkę) złożyła de facto bardzo podobne pismo z dnia 3 lipca 2016 r., w którym powyższego żądania ustanowienia gwarancji zapłaty wynagrodzenia nie zamieściła. Uderzające jest wręcz podobieństwo pism z dnia 3 lipca 2016 r. i z dnia 5 lipca 2016 r., które na „pierwszy rzut oka” wyglądają identycznie. Świadczy o tym układ graficzny pism, w tym taka sama treść początku i końca merytorycznej części pisma, podobna ilość tekstu, układ tekstu, odstęp, czcionka, ten sam autor pisma, brak adresata wpisanego pismem komputerowym na pismach (który został dopisany ręcznie na piśmie z dnia 5 lipca 2016 r.). Jak uczy doświadczenie życiowe osoby przyjmujące pisma nie sprawdzają co do zasady, czy treść obu egzemplarzy (oryginału składanego adresatowi i odpisu, na którym ma się znaleźć potwierdzenie złożenia oryginału) jest zgodna, tym bardziej jeśli dwa pisma są do siebie łudząco podobne, przy domniemaniu, że osoba je składająca nie ma na celu wprowadzenia w błąd. Fakt, że doszło de facto do złożenia pisma z dnia 3 lipca 2016 r., a nie z dnia 5 lipca 2016 r. uprawdopodobnia dodatkowo okoliczność, że uprawniona nie przedłożyła potwierdzenia złożenia również pisma z dnia 3 lipca 2016 r. (pisma z prezentatą), a które – zdaniem Sądu Apelacyjnego - w rzeczywistości zostało złożone u obowiązanego, skoro takim pismem obowiązany dysponuje i go przedkłada wraz z zażaleniem. Zwrócić również należy uwagę, że pismo z dnia 1 września 2016 r. z oświadczeniem uprawnionej o odstąpieniu od umowy o roboty budowlane posiada już zupełnie inny układ tekstu, zawiera wskazanie adresata, jest czytelne, różni się zasadniczo od pism z dnia 3 i 5 lipca 2016 r. Obowiązany powołał się także na podobny „proceder”, który miała zastosować uprawniona wobec innej firmy, co uprawdopodobnił przedłożeniem pism z daty 3 i 5 lipca 2016 r. oraz oświadczenia o odstąpieniu od umowy z dnia 1 września 2016 r. (kierowanych do tej Firmy), a co dodatkowo wzmacnia przedstawione wyżej stanowisko. Wobec powyższego – w związku z brakiem spełnienia koniecznej przesłanki uprawdopodobnienia roszczenia - Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżone postanowienie w oparciu o art. 386 § 1 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. O kosztach postępowania zażaleniowego Sąd Apelacyjny orzekł w oparciu o art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. i w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. oraz § 20 w zw. z § 8 ust. 1 pkt 7 w zw. z § 2 pkt 8 i w zw. z § 10 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych w brzmieniu obowiązującym od dnia 27 października 2016 r., Dz. U. z 2015 r., poz. 1804). Na zasądzoną kwotę złożyły się: koszty zastępstwa procesowego w kwocie 1875 zł, opłata sądowa od zażalenia w wysokości 30 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. SSA Andrzej Struzik SSA Anna Kowacz-Braun SSA Wojciech Kościołek
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.