kc finansujący odpowiada za wady przedmiotu leasingu jedynie wtedy, gdy powstały one na skutek okoliczności, za które ponosi odpowiedzialność. Przeprowadzone postępowanie dowodowe w istocie wykazało, iż przedmiot leasingu miał wady techniczne, które pomimo licznych prób nie zostały usunięte przez pracowników serwisowych dostawcy urządzenia. Jak wynika z opinii biegłego sądowego B. M., z dużym prawdopodobieństwem można przyjąć, że przedmiotowa maszyna drukująca to egzemplarz prototypowy, niedopracowany technicznie, a jej przydatność uzależniona była od kolejnych czynności serwisowych. Wady techniczne maszyny utrudniały prawidłowy przebieg procesów drukarskich, powodując jej częściową nieprzydatność produkcyjną. Jednakże, należy wskazać, iż to że przedmiot leasingu miał wady techniczne, nie oznacza jeszcze, że umowa leasingu jest z tego powodu nieważna czy też okoliczność ta zwalnia pozwanego z obowiązku uiszczania rat leasingowych. Zasady odpowiedzialności za wady rzeczy będącej przedmiotem leasingu, a także zasady realizacji uprawnień przysługujących z tytułu takich wad reguluje przywołany już wyżej art.
k.c. Należy wyróżnić wady, za które odpowiedzialność ponosi zbywca na podstawie ustawy, stosunku prawnego gwarancji, ewentualnie umowy finansującego ze zbywcą w zakresie, w jakim regulacja taka jest dopuszczalna oraz wady, za które odpowiedzialność ponosi finansujący, przy czym odpowiedzialność finansującego wobec korzystającego za wady przedmiotu leasingu zachodzi w wyjątkowych przypadkach, gdy powstały one na skutek okoliczności, za które finansujący ponosi odpowiedzialność. Zasadą zatem jest, że finansujący nie odpowiada wobec korzystającego za wady rzeczy. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności nie sposób uznać, iż wady które zostały ujawnione w przypadku urządzenia drukującego obciążają stronę powodową. Jednocześnie podkreślić należy, że w odniesieniu do odpowiedzialności za wady przedmiotu leasingu, za które odpowiedzialność ponosi zbywca, na korzystającego przechodzą z mocy prawa z chwilą zawarcia umowy ze zbywcą uprawnienia z tytułu wad przysługujące finansującemu względem zbywcy, z wyjątkiem uprawnienia odstąpienia przez finansującego od umowy ze zbywcą. Przedmiotem przejścia są uprawnienia z tytułu wad rzeczy, przez które rozumieć należy zarówno uprawnienia przysługujące na podstawie rękojmi, jak i gwarancji. Przejście uprawnień następuje z mocy samego prawa i nie wymaga żadnych czynności ze strony finansującego czy korzystającego. Dochodzi do niego z chwilą zawarcia umowy między finansującym a zbywcą, co oznacza, że finansujący jednocześnie uprawnienia te nabywa i traci. W istocie więc z chwilą zawarcia umowy ze zbywcą podmiotem tych uprawnień staje się korzystający. W przedmiotowej sprawie zachodziły podstawy do wykorzystania przez strony uprawnień z rękojmi wobec zbywcy. Postępowanie dowodowe nie wykazało bowiem, aby którakolwiek z wad przedmiotu leasingu powstała wskutek okoliczności, za które ponosi odpowiedzialność powódka. Usunięcie wad przedmiotu leasingu nie należało również do obowiązków powódki. Należy zaznaczyć, że wykonanie przez korzystającego uprawnień z rękojmi wobec zbywcy nie wpływa na jego obowiązki wynikające z umowy leasingu. Oznacza to, że jeżeli korzystający żąda usunięcia wad bądź wymiany rzeczy na wolną od wad, nie może w szczególności żądać zwolnienia z obowiązku zapłaty rat za czas, gdy nie używał rzeczy. Jedynym uprawnieniem z tytułu wad rzeczy, które nie przechodzi na korzystającego, jest prawo odstąpienia od umowy ze zbywcą . Uprawnienie to przysługuje finansującemu jako stronie tej umowy. Jego źródłem może być ustawa bądź umowa ze zbywcą. Jednakże finansujący może odstąpić od umowy ze zbywcą wyłącznie wówczas, gdy spełnione zostaną przesłanki realizacji tego prawa w świetle zasad odpowiedzialności za wady oraz, gdy odstąpienia od umowy zażąda korzystający. Jednocześnie przepis art.
2 k.c. wyraźnie zastrzega, że bez zgłoszenia żądania przez korzystającego finansujący nie może odstąpić od umowy ze zbywcą. Oznacza to, że zgłoszenie żądania przez korzystającego stanowi bezwzględną przesłankę powstania po stronie finansującego prawa do odstąpienia od umowy ze zbywcą. W niniejszej sprawie ilość i zakres wad, a przede wszystkim niemożność ich usunięcia przez dostawcę pomimo licznych prób, uzasadniały zgłoszenie przez pozwanego żądania odstąpienia przez finansującego od umowy ze zbywcą, jednakże nie skorzystał on z takiego prawa. Pozwany(-ni) nie zgłosili bowiem bezpośrednio do powódki żądania złożenia oświadczenia o odstąpieniu od umowy sprzedaży zawartej ze zbywcą z uwagi na wady fizyczne urządzenia. W piśmie z dnia 09 lutego 2012 roku pozwany D. S. wystąpił jedynie z wnioskiem o przeniesienie na jego rzecz uprawnienia do złożenia oświadczenia woli o odstąpieniu od umowy zawartej ze zbywcą. Należy wskazać, że pozwani nie byli stroną umowy zawartej ze zbywcą, nie wykazali także aby rzeczywiście uzyskali od powódki uprawnienie do odstąpienia od umowy ze zbywcą. Skoro pozwani nie wnieśli więc o odstąpienie od umowy ze zbywcą, nie mieli podstaw do wstrzymania się z płaceniem rat leasingowych. Nawet w razie złożenia przez powódkę oświadczenia o odstąpieniu od umowy sprzedaży zobowiązania finansowe pozwanego wobec powodowej Spółki byłyby analogiczne do sytuacji gdyby umowa została rozwiązana z przyczyn leżących po jego stronie (art.
W dacie wypowiedzenia umowy pozwani istotnie zalegali z ratami i nie uiścili ich po dodatkowym wezwaniu. Tym samym, mając na uwadze uprawnienie finansującego do wypełnienia weksla określone przez strony w § 3 porozumienia wekslowego, strona powodowa była uprawniona do wystawienia weksla względem pozwanym. W treści porozumienia wskazano, że podstawą do uzupełnienia weksla jest nie wywiązywanie się przez korzystającego ze zobowiązania, w tym w szczególności nie płacenie w określonym terminie i trybie lub w pełnej wysokości należnej finansującemu kwoty pieniężnej. Powódka przedłożyła rozliczenie (nota rozliczeniowa nr (...)), faktury VAT oraz potwierdzenia przelewów, z których wynika wysokość spłaconych przez pozwanego rat leasingowych, wysokość sumy wekslowej oraz wysokość dochodzonego od pozwanych roszczenia. Pozwani nie wskazali natomiast, w jakim zakresie rozliczenie przedstawione przez powódkę jest nieprawidłowe. Pozwani nie przedstawili żadnego dowodu, z którego wynikałoby, że suma, na jaką został wypełniony przedmiotowy weksel jest niezgodna z treścią zawartego porozumienia. Nie przedłożyli dowodów wpłat, które świadczyłyby o tym, że wierzytelność powódki została zaspokojona. Biorąc pod uwagę, że przedmiot objęty umową leasingu został przez powódkę sprzedany, kwota zobowiązania została pomniejszona o kwotę uzyskaną przez powódkę z tytułu sprzedaży, co znalazło odzwierciedlenie w treści noty rozliczeniowej skorygowanej w dniu 15 lipca 2013 roku, a następnie w treści pozwu. Powódka wykazała, dołączając fakturę sprzedaży, za jaką kwotę został sprzedany sprzęt będący przedmiotem leasingu. Należy wskazać, że w § 12.4 OWUL zapisano zobowiązanie powódki do obniżenia kwoty zobowiązania Korzystającego o cenę uzyskaną ze sprzedaży przedmiotu leasingu. Należy zatem rozumieć przez ten zapis, iż chodzi o cenę, jaką powódce udało się uzyskać ze sprzedaży przedmiotu leasingu, a nie jego wartość rynkową. Strony w żadnym zapisie obowiązującej pomiędzy nimi umowy nie zawarły zobowiązania powódki, w przypadku wypowiedzenia umowy, do sprzedaży przedmiotu leasingu po określonej minimalnej cenie, czy zgodnie z jego wartością rynkową, na podstawie czego pozwany mógłby żądać pomniejszenia jego zobowiązania o kwoty wyższe, niż uzyskane przez powódkę ze sprzedaży. Również przepisy kodeksu cywilnego regulujące umowę leasingu nie nakładają na Finansującego obowiązku tego rodzaju. Z art. 709 15 kodeksu cywilnego wynika natomiast, że w razie wypowiedzenia przez finansującego umowy leasingu na skutek okoliczności, za które korzystający ponosi odpowiedzialność, finansujący może żądać od korzystającego natychmiastowego zapłacenia wszystkich przewidzianych w umowie a niezapłaconych rat, pomniejszonych o korzyści, jakie finansujący uzyskał wskutek ich zapłaty przed umówionym terminem i rozwiązania umowy leasingu. Również i z tego przepisu wynika zobowiązanie powódki do obniżenia kwoty zobowiązania pozwanego o wartość uzyskanych przez powódkę korzyści. Korzyścią powódki w sprawie niniejszej była natomiast cena uzyskana przez nią z tytułu sprzedaży maszyny stanowiącej przedmiot leasingu. Powódka załączyła do akt fakturę dokumentującą cenę uzyskaną z tej sprzedaży i prawidłowo zaliczyła ją na poczet długu pozwanych. W tym miejscu należy także zaznaczyć, że wartość rynkowa przedmiotu leasingu była trudna do określenia, gdyż maszyna drukująca posiadała liczne wady techniczne, które znacznie ograniczały jej przydatność produkcyjną. Zważywszy na materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy, Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania ceny uzyskanej przez powódkę ze sprzedaży również w zakresie ewentualnych zasad współżycia społecznego. Opinia biegłego B. M. w pełni uzasadniła bowiem wysokość możliwej centy sprzedaży, która korespondowała z ceną uzyskaną przez powódkę. Brak było tym samym podstaw do uznania za rzeczywistą cenę określoną przez biegłego D. W.. Poza tym, iż wartość przez niego określona nie określała ceny możliwej do uzyskania ze sprzedaży, to wskazać należy na sprzeczność stanowiska pozwanych. Z jednej bowiem strony powołują się na zły stan urządzenia i jego niefunkcjonalność, z drugiej, na możliwą do uzyskania w ramach sprzedaży wysoką cenę. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności uznać należało, że wystawiony przez pozwanych weksel in blanco, po jego wypełnieniu zgodnie z załączoną deklaracją wekslową, stał się wekslem własnym, zawierającym wszystkie elementy określone w treści art. 101 ustawy Prawo wekslowe warunkujące jego ważność i jako taki stał się podstawą do wydania przez Sąd nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym. Do sumy wekslowej powódka miała prawo doliczyć odsetki ustawowe zasadnie więc domaga się zapłaty odsetek ustawowych od dnia wymagalności roszczenia z weksla ,tj. od dnia 02 lutego 2013 roku. Odpowiedzialność pozwanej J. S. oparta jest na dokonanym, ważnym i skutecznym poręczeniu. Zgodnie z art. 32 prawa wekslowego poręczyciel wekslowy odpowiada tak samo, jak ten, za kogo poręczył. Zobowiązanie poręczyciela jest ważne, chociażby nawet zobowiązanie, za które poręcza, było nieważne z jakiejkolwiek przyczyny z wyjątkiem wady formalnej. W zakresie skuteczności dokonanego poręczenia nie zostały zgłoszone żadne zarzuty przez pozwanych, Sąd nie dopatrzył się także żadnych wad formalnych co skutkuje przyjęciem odpowiedzialności solidarnej pozwanych. Stąd mając na uwadze podstawę odpowiedzialności pozwanych, Sąd uznał, iż roszczenie jest w pełni zasadne i nakaz zapłaty, stosownie do art. 496 kpc utrzymał w mocy, o czym orzekł w sentencji wyroku. Sąd nie uwzględnił jednocześnie zmiany roszczenia w zakresie naliczania odsetek ustawowych za opóźnienie, albowiem tak jak słusznie wskazał pełnomocnik strony pozwanej, zmiana ta nie nastąpiła zgodnie z obecnie obowiązującymi przepisami w formie pisemnej (art. 193 § 2
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.