za zasługujący na uwzględnienie. Sąd Rejonowy przyjął, iż przesądzona została zasadność wniosku co do ustanowienia służebności, albowiem bezspornie wnioskodawcy są właścicielami nieruchomości, na której posadowione są urządzenia przesyłowe przedsiębiorcy przesyłowego, a przedsiębiorca przesyłowy nie wyraził zgody na ustanowienie służebności w drodze umowy. Zakres treści służebności i części nieruchomości, do której ma zostać ograniczone jej wykonywanie Sąd Rejonowy ustalił na podstawie dowodu z opinii geodezyjnej. Biegły w sposób przekonywujący i jasny uargumentował swe stanowisko tak co do dokonanych pomiarów na gruncie jak i zakresu, w jakim niezbędne jest ograniczenie władztwa właściciela nad jego nieruchomością w celu niezakłóconego wykonywania służebności. Ustanowienie służebności winno uwzględniać takie uregulowanie obowiązków stron, by w razie poważnej awarii urządzeń przesyłowych uprawniony mógł wjechać na obciążony grunt ciężkim sprzętem i dokonać niezwłocznie napraw. Z powyższych względów Sąd ustalił szerokość niezbędnego dla wykonywania pasa służebności na 1,75 m od osi linii energetycznej. Wysokość wynagrodzenia Sąd I instancji ustalił na podstawie opinii biegłego z zakresu wyceny nieruchomości, która również okazała się jasną i logiczną. Biegły uzasadnił swe stanowisko co do wyboru metody wyceny i nieruchomości podobnych celem dokonania szacowania wartości. Przyjęta metoda ustalenia wysokości wynagrodzenia w pełni oddaje istotę ustanawianego prawa, które z jednej strony prowadzi do zmniejszenia wartości nieruchomości wobec bezterminowego posadowienia na niej elementów infrastruktury elektroenergetycznej, a z drugiej zawiera w sobie element wynagrodzenia za współkorzystanie z nieruchomości zależny od stopnia ingerencji uprawnionego w prawo własności i związane z tym ograniczenia właściciela do swobodnego korzystania z przedmiotu własności. Wprawdzie uczestniczka podnosiła, iż pierwszy z elementów wynagrodzenia nie powinien być brany pod uwagę, bowiem wnioskodawcy nabyli nieruchomość z już istniejącymi na niej urządzeniami infrastruktury elektroenergetycznej, a zatem cena nabycia uwzględniała tan fakt. Jednak w ocenie Sądu brak podstawy do konstruowania domniemania faktycznego co do nabycia przez wnioskodawców nieruchomości w cenie obniżonej. Okoliczność ta winna być wykazana stosownym dowodem (opinia biegłego z zakresu wyceny nieruchomości), a ciężar dowodu ciążył na uczestniku, który jednak inicjatywy w tym zakresie nie wykazał. Tymczasem sam fakt posadowienia na gruncie urządzeń infrastruktury bez tytułu prawnego do zajęcia gruntu nie musi zawsze prowadzić do obniżenia wartości gruntu. Jego potencjalny nabywca może bowiem zdyskontować tą niedogodność nie tylko poprzez obniżenie ceny nabycia lecz także w drodze żądania po nabyciu nieruchomości ustanowienia stosownej służebności za wynagrodzeniem, bądź dążyć do usunięcia urządzeń przesyłowych ze swego gruntu. Skoro uczestniczka nie wykazała, by wnioskodawcy nabyli nieruchomość w cenie niższej z uwagi na posadowienie na niej urządzeń przesyłowych, brak było podstaw do wyłączenia z podstawy ustalenia wartości nieruchomości elementu odpowiadającego obniżeniu jej wartości wynikającego z posadowienia urządzeń. Rozstrzygając o zasadzie ponoszenia kosztów postępowania Sąd nałożył na uczestniczkę obowiązek zwrotu wnioskodawcom całości poniesionych przez nich kosztów. Apelację od powyższego postanowienia wywiodła uczestniczka domagając się jego zmiany poprzez ustanowienie na jej rzecz służebności przesyłu dla stanowiącej jej własność linii 0,4 kV, polegającej na korzystaniu (tj. eksploatacji, dokonywaniu kontroli, przeglądów, konserwacji, modernizacji i remontów, usuwaniu awarii, wymianie urządzeń infrastruktury elektroenergetycznej, dokonywania przesyłu energii elektrycznej oraz na prawie wstępu na obciążony grunt w celu wykonywania przedmiotowych prac) z 208 m2 nieruchomości będącej własnością wnioskodawców (KW nr (...)) w części, na której znajduje się linia napowietrzna 0,4 kV oraz ustalenie wynagrodzenia za ustanowienie służebności przesyłu w wysokości 4.268,16 zł. Ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania. W każdym przypadku wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego za obie instancje według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu apelująca zarzuciła naruszenie: a) art. 305 1 k.c. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na pominięciu istoty prawa służebności przesyłu, która ma w jak najmniejszym stopniu ograniczać prawa właściciela we władaniu nieruchomością obciążoną i w jak najmniejszym zakresie ingerować w treść prawa własności, co doprowadziło do wadliwego ustalenia wynagrodzenia za ustanowienie służebności na nieruchomości wnioskodawców; b) art.
poprzez jego błędną wykładnię w zakresie ustalenia znaczenia pojęcia „odpowiedniego” wynagrodzenia należnego wnioskodawcom od uczestniczki za ustanowienie służebności przesyłu; c) art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. poprzez dokonanie dowolnej, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny materiału dowodowego niniejszej sprawy w postaci opinii biegłego sądowego z zakresu geodezji K. M.
k.c., jeżeli przedsiębiorca odmawia zawarcia umowy o ustanowienie służebności przesyłu, a jest ona konieczna do korzystania z urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1, właściciel nieruchomości może żądać odpowiedniego wynagrodzenia w zamian za ustanowienie służebności przesyłu. W kontekście powołanych wyżej przepisów należy wskazać, iż treścią służebności przesyłu jest korzystanie przez przedsiębiorcę z cudzej nieruchomości w oznaczonym zakresie, niezbędnym do zapewnienia prawidłowego funkcjonowania urządzeń przesyłowych. Ustanowienie służebności przesyłu wymaga zatem precyzyjnego określenia jej zakresu, uwzględniającego potrzeby przedsiębiorstwa przesyłowego. Cechą służebności przesyłu jest bowiem to, że jest ona ustanawiana na czas nieoznaczony i w czasie jej wykonywania właściciel przedsiębiorstwa poza przesyłaniem energii elektrycznej będzie dokonywał kontroli, przeglądów, konserwacji, modernizacji, remontów, usuwania awarii, wymiany urządzeń infrastruktury elektroenergetycznej i w tym celu będzie wchodził na działki właścicieli nieruchomości. Zakres służebności winien niewątpliwie potrzeby te uwzględniać. Nie można jednak tracić z pola widzenia tego, iż służebność ta stanowi ograniczenie prawa własności podlegającego przecież ochronie konstytucyjnej. W związku z tym oraz mając na uwadze normę wynikającą z treści przepisu art. 288 k.c., służebność przesyłu winna zostać ustanowiona nie tylko z uwzględnieniem potrzeb przedsiębiorstwa przesyłowego, ale także tego, by w jak najmniejszym stopniu utrudniała korzystanie przez właściciela z nieruchomości obciążonej służebnością. Sąd orzekający w sprawie, której przedmiotem jest żądanie ustanowienia służebności przesyłu, winien zatem ustalić, w jakim zakresie (tj. jest w jakim pasie gruntu i co do jakich czynności) korzystanie przez przedsiębiorcę energetycznego ze służebności przesyłu jest niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania linii elektroenergetycznych, niestanowiące jednocześnie nadmiernego obciążenia dla właściciela nieruchomości obciążonej, i w związku z tym uzasadniające ustanowienie służebności o określonej treści ( vide: postanowienie SN z dnia 29 listopada 2013 r., I CSK 253/13, LEX nr 1523349). W dalszej zaś kolejności, a zatem po ustaleniu zakresu, w jakim służebność jest niezbędna dla prawidłowego utrzymania infrastruktury elektroenergetycznej, winno zostać przez sąd meriti ustalone odpowiednie wynagrodzenie dla właściciela nieruchomości za ustanowienie służebności przesyłu (art.
Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy zważył, iż okolicznością bezsporną w niniejszej sprawie był fakt, iż wnioskodawcy są współwłaścicielami nieruchomości gruntowej, stanowiącej działki gruntu nr (...), położonej w obrębie P., powiat (...), dla której Sąd Rejonowy w Gryfinie V Wydział Ksiąg wieczystych prowadzi księgę wieczystą za numerem (...). Bez wątpienia na nieruchomości tej - a ściślej rzecz ujmując na działce oznaczonej nr (...) - posadowiona jest stanowiąca własność uczestniczki postępowania infrastruktura elektroenergetyczna w postaci dwóch pojedynczych słupów betonowych (nr 19/I, nr 20/I), na których podwieszone są linie elektroenergetyczne niskiego napięcia NN 0,4 kV z przewodami o rozpiętości 0,50 m. Wobec powyższego oraz tej okoliczności, iż uczestniczce nie przysługuje żaden tytuł do władania nieruchomością wnioskodawców w zakresie niezbędnym do korzystania z owej infrastruktury elektroenergetycznej, stwierdzić należało, iż bez wątpienia co do zasady zaistniały przesłanki do ustanowienia na rzecz uczestniczki odpowiedniej służebności przesyłu za stosownym wynagrodzeniem (art.
W tej sytuacji, rzeczą sądu orzekającego w niniejszej sprawie było precyzyjne ustalenie zakresu służebności przesyłu, jaka miałaby zostać ustanowiona na rzecz uczestniczki. Innymi słowy, koniecznym było ustalenie, w jakim pasie gruntu i co do jakich czynności, korzystanie przez uczestniczkę ze służebności przesyłu jest niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania linii przesyłowych. Prawidłowe ustalenie powyższej kwestii było przy tym o tyle istotne, iż okoliczność powierzchni gruntu, jaka miałby zostać zajęta na potrzeby ustanawianej służebności była w toku całego postępowania sporna między uczestnikami postępowania. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, Sąd Rejonowy ustalenia faktyczne w sprawie odnośnie zakresu ustanawianej służebności przesyłu, w szczególności w odniesieniu do czynności, jakie miałyby się na nią składać oraz zakres pasa gruntu zajętego na potrzeby wykonywania służebności, poczynił w oparciu o opinię biegłego sądowego z zakresu geodezji K. M.
przesłanki ustanowienia służebności a mianowicie konieczności służebności przesyłu”. Wprawdzie powyższe wnioski zostały sformułowane w sprawie o ustanowienie służebności przesyłu dotyczącej sieci wodociągowo – kanalizacyjnej, niemniej niewątpliwie zachowują one aktualność także w sprawie o ustanowienie służebności przesyłu, której przedmiotem są innego rodzaju sieci przesyłowe, w tym jak w niniejszej – sieci elektroenergetyczne. Podzielając stanowisko wyrażone w powołanym wyżej orzeczeniu i przenosząc jego istotę na grunt niniejszej sprawy Sąd II instancji uznał, iż wyznaczenie pasa technologicznego określającego zakres służebności przesyłu wymagało przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu budowy i eksploatacji sieci elektroenergetycznych. Co istotne, dowód ten nie mógł zostać zastąpiony przez dowód z opinii biegłego innej specjalności, w tym biegłego geodety. Skoro zatem Sąd Rejonowy zaniechał przewodzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu budowy i eksploatacji sieci elektroenergetycznych, a swoje ustalenia oprał na dowodzie biegłego geodety nie posiadającego odpowiedniej wiedzy i wiadomości specjalnych w tym przedmiocie, to uznać należało, iż ustalenie przez niego zakresu służebności nastąpiło w sposób całkowicie dowolny i nieuprawniony. Sąd nie mógł bowiem w świetle art. 278 § 1 k.p.c. okoliczności faktycznych w sprawie w tym zakresie ustalić na podstawie innego dowodu aniżeli wskazany powyższej, a już na pewno nie w oparciu o opinię biegłego geodety, który choć niewątpliwie posiada wiadomości specjalne, to jednak w innej materii i specjalności aniżeli wymagane dla ustalenia pasa technologicznego. Konsekwencją nieprzeprowadzenia tego dowodu musiało być obecnie stwierdzenie, iż Sąd I instancji nie ustalił zakresu ustanawianej służebności przesyłu, tj. zaniechał on ustalenia, w jakim pasie gruntu wykonywanie służebności przez uczestniczkę jest niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania urządzeń przesyłowych. Dalej nie uszło uwadze Sądu Odwoławczego, iż w sposób całkowicie dowolny i nie znajdujący oparcia w przeprowadzonym materialne dowodnym Sąd Rejonowy ustalił nie tylko zakres służebności przesyłu, ale także jej treść. Z sentencji zaskarżonego postanowienia wynika bowiem, iż ustanowiona służebność miałaby polegać na „ ciągłym przesyle energii elektrycznej przez urządzenia przesyłowe oraz prawie do wstępu na grunt w celu dokonywania przeglądów, modernizacji i praw urządzeń przesyłowych” (k.598). Nie sposób jednak ustalić, czym kierował się Sad I instancji określając taki zakres służebności, a już w szczególności, w oparciu, o jakie dowody dopuszczone i przeprowadzone w sprawie doszedł on do przekonania, iż właśnie te czynności zapewnią uczestniczce możliwość wykonywania służebności przesyłu w sposób zapewniający prawidłowe funkcjonowanie urządzeń przesyłowych. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, iż ustalenia w tym zakresie zostały przez Sąd I instancji poczynione w zasadzie wyłącznie w oparciu o opinię biegłego z zakresu geodezji. Tymczasem geodeta wiadomości specjalnych w tym przedmiocie niewątpliwie nie posiadał. Takowe posiadałby biegły z zakresu budowy i eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych, jednakże jak już wyżej wskazano, dowodu z opinii biegłego tej specjalności nie przeprowadzono. Znamiennym jest, iż Sąd Rejonowy nie zwrócił się nawet do samej uczestniczki o wskazanie, jakie czynności - wedle wiedzy i doświadczenia uczestniczki - wynikające z prowadzenia przedsiębiorstwa energetycznego - będą jej zdaniem niezbędne do tego by mogła korzystać z urządzeń przesyłowych posadowionych na nieruchomości wnioskodawców. Co więcej, nie dość że nie zwrócono się z takim zapytaniem do uczestniczki, to jeszcze nie przeprowadzono zawnioskowanego przez nią dowodu z zeznań świadka M. K. (pracownika uczestniczki), który miałby być przesłuchany na okoliczność dotychczasowego i aktualnego sposobu korzystania przez nią ze spornych urządzeń przesyłowych. Wniosek taki uczestniczka zawarła już w piśmie procesowym stanowiącym odpowiedź na wniosek z dnia 13 września 2012 r., a pomimo to Sąd Rejonowy dowodu z przesłuchania wskazanego świadka nie przeprowadził. Nie uszło także uwadze Sądu Okręgowego, iż wnioskodawcy wywodząc w niniejszej sprawie wniosek o ustanowienie służebności ograniczyli swoje żądanie w zasadzie wyłącznie do wskazania, iż domagają się ustanowienia na rzecz uczestniczki służebności przesyłu, nie wskazując jednak na treść tego prawa. Pomimo tak ogólnego i lakonicznego sformułowania żądania przez wnioskodawców, Sąd I instancji na żadnym etapie postępowania nie wezwał wnioskodawców do sprecyzowania treści żądania wniosku poprzez wskazanie, co do jakich czynności, korzystanie przez przedsiębiorcę energetycznego ze służebności przesyłu jest niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania linii elektroenergetycznych i w związku z tym uzasadniające ustanowienie służebności o określonej przez wnioskodawców treści. W kontekście powyższego należy podkreślić, iż jak przyjmuje się w orzecznictwie, w wypadku żądania przez właściciela nieruchomości ustanowienia służebności przesyłu za odpowiednim wynagrodzeniem na podstawie art. 2062 par. 2 k.c., niewątpliwie do istoty sprawy należą ustalenie treści służebności oraz wysokości należnego wynagrodzenia ( por. postanowienie SN z dnia 29 maja 2014 r., V CZ 34/14, Legalis nr 1067204). Biorąc zatem pod uwagę okoliczności związane z nieprzeprowadzeniem przez Sąd I instancji dowodu z opinii biegłego z zakresu budowy i eksploatacji sieci elektroenergetycznych, a który to dowód był niezbędny dla ustalenia zakresu służebności przesyłu i ustalenia jej treści, stwierdzić należało, iż Sąd ten dopuścił się zaniedbania objawiającego się w nierozpoznaniu istoty tej sprawy. Sąd Odwoławczy doszedł bowiem do przekonania, iż w rezultacie zaniechania przeprowadzenia rzetelnego i wyczerpującego postępowania dowodowego, nie zgromadzono koniecznego materiału dowodowego umożliwiającego poczynienie ustaleń faktycznych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności zakresu, w jakim służebność przesyłu miałaby być ustanowiona. Innymi słowy, w jakim pasie technologicznym ustanowienie służebności przesyłu było konieczne dla korzystania przez uczestniczkę z urządzeń przesyłowych. Co więcej przez zaniechanie przeprowadzenia wskazanego wyżej dowodu z opinii biegłego z zakresu budowy i eksploatacji sieci elektroenergetycznych, a także przeprowadzenia dowodu z przesłuchania wnioskodawców i uczestniczki w charakterze stron postępowania oraz przesłuchania powołanego przez uczestniczkę świadka, Sąd Rejonowy nie ustalił także w sposób należyty treści służebności przesyłu, jaka miałaby być ustanowiona w niniejszej sprawie. Powyższe wadliwości doprowadziły w konsekwencji do poczynienia nieprawidłowych ustaleń odnośnie wysokości należnego wnioskodawcom wynagrodzenia za ustanowienie służebności przesyłu. Mając na uwadze wszystko powyższe Sąd Odwoławczy doszedł do przekonania, iż z uwagi na nierozpoznanie przez Sąd I instancji istoty niniejszej sprawy – sprowadzające się do nie ustalenia w sposób należyty zakresu i treści ustanawianej służebności przesyłu przez pryzmat obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa materialnego - koniecznym było uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Za zasadnością powyższego rozstrzygnięcia przemawiał przy tym także fakt, iż celem wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy, koniecznym byłoby przeprowadzenie dowodu z przesłuchania wnioskodawców i uczestniczki, a także powołanego przez nią świadka, na okoliczność dotychczasowego sposobu korzystania przez uczestniczkę z urządzeń przesyłowych, nadto potrzeb uczestniczki w kontekście aktualnego korzystania przez nią z tej infrastruktury. Dalej należałoby przeprowadzić dowód z opinii biegłego z zakresu instalacji sieci i urządzeń elektroenergetycznych, który ustaliłby szerokość pasa gruntu potrzebnego dla prawidłowego korzystania z urządzeń przesyłowych posadowionych na nieruchomości a także określiłby ewentualny zakres czynności składających się na treść prawa służebności. Następnie niezbędnym byłoby przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu geodezji, który oznaczyłby ten pas technologiczny na mapie i podał jego powierzchnię. Ponadto konieczne byłoby jeszcze przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy, który określiłby wysokość wynagrodzenia należnego za ustanowienie służebności. Biorąc pod uwagę, iż dla rozstrzygnięcia sprawy koniecznym byłoby przesłuchanie uczestników postępowania, świadka oraz przeprowadzenie dowodu z trzech opinii biegłych sądowych, nie powinno budzić najmniejszych zastrzeżeń stwierdzenie, iż powyższe sprowadzałoby się do przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości. Tymczasem ustawodawca w treści przepis art. 386 § 4 k.p.c. przewidział, iż w takim przypadku, tj. gdy wydanie postanowienia wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości, uzasadnionym jest uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi instancji do ponownego rozpoznania. Z uwagi zatem na nierozpoznanie istoty sprawy oraz konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości, Sąd Okręgowy na podstawie art. 386 § 4 k.p.c. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i sprawę przekazał Sądowi Rejonowemu w Gryfinie do ponownego rozpoznania, jednocześnie na podstawie art. 108 § 2 k.p.c. pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach instancji odwoławczej. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Rejonowy winien przeprowadzi w niezbędnym zakresie postępowanie dowodowe i stosownie do jego wyników, nie tylko ustalić należne wnioskodawcom wynagrodzenie, ale przede wszystkim ustalić zakres i treść służebności przesyłu przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności sprawy. Przede wszystkim Sąd I instancji winien w oparciu o zeznania uczestników postępowania i zawnioskowanego przez uczestniczkę świadka ustalić, w jaki sposób dotychczas uczestniczka korzystała ze spornych urządzeń przesyłowych a także jakie są jej aktualne potrzeby w związku z tym. Po zgromadzeniu tych informacji Sąd Rejonowy winien zlecić biegłemu z zakresu budowy i eksploatacji urządzeń elektroenergetycznych sporządzenie na potrzeby tego postępowania opinii, w której biegły określiłby zakres i treść służebności przesyłu, tj. wyznaczyłby pas technologiczny niezbędny do prawidłowego korzystania przez uczestniczkę z urządzeń przesyłowych oraz czynności jakie składałyby się na treść ustanawianego prawa. Biegły tej specjalności winien przy tym rozstrzygnąć rozbieżność, jaka pojawiła się w toku tego postępowania a dotycząca tego, czy sporna linia elektroenergetyczna jest linią niskiego NN 0,4 kV (tak przyjął biegły geodeta) czy też linią średniego napięcia 15 kV (tak twierdzili w toku tego postępowania wnioskodawcy i tak też wskazane zostało w przedłożonej przez nich prywatnej opinii rzeczoznawcy). Okoliczność ta jest o tyle istotna dla rozstrzygnięcia sprawy, iż wypływać będzie na zakres wyznaczonego pasa ochronnego. Dalej Sąd I instancji winien zlecić biegłemu z zakresu geodezji sporządzenie mapy, na której geodeta naniósłby pas technologiczny wyznaczony przez biegłego z zakresu budowy i eksploatacji sieci elektroenergetycznych, a która to mapa następnie będzie mogła być podstawą wpisu ustanowionego prawa do ksiąg wieczystych. Dopiero tak określony przebieg służebności przesyłu stanowić może podstawę do czynienia ustaleń odnośnie należnego właścicielom nieruchomości wynagrodzenia za korzystanie przez wnioskodawczynię z tego prawa, co winno nastąpić w oparciu o dowód z opinii biegłego rzeczoznawcy. Orzekając o należnym właścicielom nieruchomości wynagrodzeniu Sąd I instancji winien mieć na uwadze, iż jak przyjmuje się w orzecznictwie, punktem wyjścia przy ocenie rozmiaru niedogodności wynikających z obciążenia nieruchomości służebnością przesyłu musi być rozważenie charakteru obciążonej nieruchomości, a mianowicie jej przeznaczenia w planie zagospodarowania przestrzennego oraz – w braku planu – właściwości terenu, na którym leży nieruchomość i sposobu wykorzystania nieruchomości sąsiednich, bo te czynniki decydują o tym, jak właściciel mógłby ze swojej nieruchomości korzystać, gdyby nie jej obciążenie. Następnie ocenić trzeba właściwości urządzeń, które uprawniony przedsiębiorca na obciążonej nieruchomości oraz określić uciążliwości wynikające z ich stałej obecności na gruncie, nad nim lub pod nim, względnie także uciążliwości wynikające z ich działania, a nadto jeszcze rozważyć stopień ich natężenia ( por. postanowienie SN z dnia 8 lutego 2013 r., IV CSK 317/12). Wynagrodzenie powinno być zatem proporcjonalne do stopnia ingerencji posiadacza w treść cudzego prawa, uwzględniać wartość wykorzystywanej nieruchomości, przewidywany okres korzystania ze służebności oraz społeczno-gospodarcze przeznaczenie nieruchomości obciążonej służebnością i samej służebności ( por. postanowienie SN z dnia 5 czerwca 2009 r., I CSK 392/08, wyrok SN z dnia 3 lutego 2010 r., II CSK 444/09 oraz postanowienie SN z dnia 8 lutego 2013 r., IV CSK 317/12). Sąd Rejonowy winien mieć na uwadze, iż wprawdzie wynagrodzenie należne na podstawie art.
powinno uwzględniać cały uszczerbek będący następstwem ustanowienia służebności przesyłu, w tym także zmniejszenie jej wartości ( tak SN w postanowieniu z dnia 20 września 2012 r., IV CSK 56/12, Legalis nr 544723), to jednak nie można na kanwie niniejszej sprawy tracić z pola widzenia tego, iż wnioskodawcy zakupili nieruchomość już z istniejącą na niej infrastrukturą przesyłową. Jak zaś wskazuje się w orzecznictwie, nie ma podstaw by ustalając wynagrodzenie za istniejące już media, sięgać do wartości działki bez instalacji ( por. postanowienie SN z dnia 27 lutego 2013 r., IV CSK 44/12, Legalis nr 572405). Wskazuje się bowiem, iż w sytuacji gdy linia przesyłowa powstała przed zakupem nieruchomości przez wnioskodawców, należy mieć na uwadze, że zgodnie z doświadczeniem życiowym i typowym zachowaniem stron w umowach sprzedaży, przy zakupie nieruchomości przez wnioskodawców została już w jej cenie uwzględniona wartość działki wraz ze znajdującą się na niej cudzą budowlą w postaci słupa i rozpiętej na nim linii elektroenergetycznej (por. uzasadnienie postanowienia SN z dnia 27 lutego 2013 r., IV CSK 440/12 oraz postanowienia z dnia 9 października 2013 r., V CSK 471/12). Sąd Rejonowy winien zatem na kanwie niniejszej sprawy rozważyć, czy w świetle tej okoliczności, iż wnioskodawcy zakupili nieruchomość już z wybudowaną infrastrukturą elektroenergetyczną, są oni nadal uprawnieni do domagania się wynagrodzenia za ustanowienie służebności w części, w jakiej dotyczyło ono zmniejszenia wartości nieruchomości. Winno zatem zostać ustalone, chociażby w oparciu o zeznania wnioskodawców czy treść aktu notarialnego na podstawie którego nabyli oni przedmiotową nieruchomość, czy fakt posadowienia słupów na nabywanej przez nich nieruchomości miał wpływ na wysokości ustalonej ceny nabycia nieruchomości, skoro z okoliczności sprawy wynika, że nabyli oni nieruchomość która tą infrastrukturę posiadała. SSO Karina Marczak SSO Mariola Wojtkiewicz SSO Agnieszka Bednarek – Moraś Zarządzenie II Ca 858/15 1) odnot. sporządzenie uzasadnienia orzeczenia 2) zwrócić akta SR Dnia 12.02.2016r. SSO K. M.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.