k.k.s., uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania; - na podstawie przepisu art. 632 pkt 2 k.p.k., art. 616 § 1 pkt 2 k.p,k. w zw.
S. zwrotu wydatków poniesionych z tytułu ustanowienia obrońcy w postępowaniu przed Sądem II instancji; - na podstawie przepisu art 632 pkt 2 k.p.k. w zw.
k.k.s., przejęcie na rachunek Skarbu Państwa kosztów postępowania przed Sądem II instancji w pozostałym zakresie. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja obrońcy oskarżonego jest zasadna i skutkowała uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania. Podkreślenia wymaga, iż rzeczywiście sędzia obecnie orzekający w sprawie uprzednio wydał w dniu 18 sierpnia 2016 r. postanowienie w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie II K 247/16 wobec R. S. o czyn z art. 107 § 1 k.k.s. Postanowieniem z dnia 24 listopada 2016 roku w sprawie II Kz 208/16 Sąd Okręgowy w Ostrołęce uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Wyszkowie. Sprawa trafiła do referatu tego samego sędziego, który następnie w dniu 27 lutego 2017 roku w sprawie II K 247/16 wydał wyrok w sprawie. W takiej sytuacji zasadny jest zarzut naruszenia art. 40 § 1 pkt 7 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s zaś na uwadze należy mieć stanowisko Sądu Najwyższego z dnia 31 marca 1988 r. II KR 36 /88 (OSNKW 1988/7-8/58) gdzie w wyroku Sąd stwierdził „ zgodnie z art. 30 pkt 7 k.p.k., udział sędziego w wydaniu każdego orzeczenia, które zostało następnie uchylone, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania, powoduje wyłączenie go od udziału w sprawie w razie jej ponownego rozpoznania, i to niezależnie od przyczyn, jakie legły u podstaw uprzednio wydanego orzeczenia”. Pogląd ten mimo znacznego upływu czasu pozostaje nadal aktualny. Podobne stanowisko zawarł Sąd Apelacyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 28 czerwca 2012 r. r. (II AKa 181/12, LEX nr 1275069). Sąd Apelacyjny w Warszawie podkreślił w powołanym orzeczeniu, co następuje: „sędzia, który brał udział w wydaniu postanowienia o umorzeniu postępowania, następnie uchylonego, jest wyłączony od orzekania w sprawie na podstawie art. 40 § 1 pkt 7 k.p.k.; udział tego sędziego w wydaniu zaskarżonego wyroku sprawia, że zaszła sytuacja określona w art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k.”. Również w judykaturze dominuje pogląd, że podstawa wyłączenia sędziego przewidziana w art. 40 § 1 pkt. 7 obejmuje sytuację, gdy brał on udział w wydaniu orzeczenia, które zostało uchylone przez instancję ad quem i powraca do ponownego rozpoznania. Dotyczy to zarówno orzeczeń w przedmiocie procesu, jak i rozstrzygnięć kwestii incydentalnej, jeżeli tego rodzaju kwestia wraca do ponownego rozpoznania. Przyjmuje się, że nie jest istotne, w jakim trybie orzeczenie uchylono, czy w wyniku uwzględnienia zwyczajnych czy też nadzwyczajnych środków odwoławczych. Konsekwencją powyżej przytoczonych judykatów jest konieczność uchylenia orzeczenia w zakresie w jakim wcześniej rozstrzygnięto już o odpowiedzialności oskarżonego R. S.. Sąd Okręgowy zdecydował o uchyleniu wyroku w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania. W tej sytuacji, stosownie do treści art. 436 k.p.k., sąd odwoławczy jest zwolniony od obowiązku ustosunkowywania się do pozostałych zarzutów apelacji jako przedwczesnych. Nie przesądzając rozstrzygnięcia w przedmiocie winy oskarżonego należy stwierdzić, iż właściwie zgromadzony materiał dowodowy w ponownym postępowaniu powinien być przez Sąd poddany wnikliwej ocenie, zgodnie z zasadami swobodnej oceny dowodów jak i zasad logicznego rozumowania, pozwalającej na ustalenie, bądź wykluczenia istnienia przesłanek odpowiedzialności oskarżonego, a w przypadku ustalenia tejże odpowiedzialności wypowiedzieć się w przedmiocie winy bądź niewinności oskarżonego i wymierzyć mu stosowną karę z uwzględnieniem wskazanych wyżej przepisów. Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy orzekł jak na wstępie.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.