i 4 kodeksu karnego – dalej k.k., polegającego na tym, że w dniu 07 września 2013 roku w W. na drodze publicznej umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym określone w art. 45 ust. 1 Ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o Ruchu Drogowym w ten sposób, że będąc w stanie nietrzeźwości (I badanie – 0, 45 mg/l, II badanie – 0,51 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu) kierował samochodem marki H. (...) nr rej. (...) będąc wcześniej skazanym prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w M. w sprawie sygn. II K 199/13 za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości oraz w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Odpowiedzialności karnej za czyn zabroniony z art.
podlega sprawca, który znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadził pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, będąc wcześniej już prawomocnie skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo za przestępstwo określone w art. 173, 174, 177 k.k. lub art. 355 § 2 k.k. popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo który dopuścił się czynu określonego w § 1 art.
k.k. w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego w związku ze skazaniem za przestępstwo. Przechodząc od powyższych teoretycznych uwag do realiów niniejszej sprawy, wskazać należy, iż mając na uwadze całokształt przeprowadzonych w sprawie dowodów, zaprezentowaną powyżej ich ocenę oraz ustalony w oparciu o nie stan faktyczny, przedstawiony we wstępnej części pisemnego uzasadnienia wyroku, nie budzi wątpliwości Sądu, że co najmniej brak jest dostatecznych danych (dowodów) na to, aby T. P. swoim zachowaniem dopuścił się inkryminowanego mu aktem oskarżenia czynu zabronionego z art.
Podkreślić w tym miejscu należy, iż niewątpliwie przemieszczał się on wraz ze swoimi znajomymi w dniu 7 września 2013 roku w ruchu lądowym samochodem osobowym marki H. (...) o numerze rejestracyjnym (...), a także, iż jako jedyna osoba opuścił ten samochód wysiadając z niego drzwiami od strony kierowcy. Tym niemniej żaden z przeprowadzonych w niniejszej sprawie dowodów nie podważył wiarygodności wyjaśnień oskarżonego, w których konsekwentnie zaprzeczał on, aby kierował przedmiotowym pojazdem, a także w których podawał, że samochodem tym kierował wówczas K. W.. W realiach zatem przedmiotowej sprawy co najmniej brak jest dowodów pozwalających na ustalenie, że oskarżony dopuścił się inkryminowanego mu czynu zabronionego. Mając na uwadze powyższe, a także okoliczność, iż oskarżony konsekwentnie nie przyznawał się do popełnienia zarzucanego mu przestępstwa, jak również przewidzianą w art. 5 § 2 k.p.k. podstawową zasadę procesu karnego „in dubio pro reo”, czyli rozstrzygania nie usuniętych w toku postępowania wątpliwości na korzyść oskarżonego – w oparciu o art. 17 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 414 § 1 k.p.k. – Sąd uniewinnił go od stawianego mu zarzutu. W kwestii zasadności stosowania w takich sytuacjach zasady „in dubio pro reo” przytoczyć należy stanowisko Sądu Najwyższego, zaprezentowane w postanowieniu z dnia 18 grudnia 2008 r. (V KK 267/08; Lex nr 485030), w którym stwierdzono, iż brak możliwości jednoznacznego ustalenia w oparciu o dostępne i ujawnione dowody, stanu faktycznego to nic innego jak stan „niedających się usunąć wątpliwości”, do których nie tylko może, ale musi mieć zastosowanie reguła określona w art. 5 § 2 k.p.k. Wydanie wyroku uniewinniającego jest konieczne nie tylko wówczas, gdy wykazano niewinność oskarżonego, lecz również wtedy, gdy nie udowodniono mu, że jest winny popełnienia zarzucanego mu przestępstwa. W tym ostatnim wypadku wystarczy zatem, że twierdzenia oskarżonego negującego tezy aktu oskarżenia zostaną uprawdopodobnione. Co więcej, wyrok uniewinniający musi zapaść jednak również i w takiej sytuacji, gdy wykazywana przez oskarżonego teza jest wprawdzie nieuprawdopodobniona, ale też nie zdołano udowodnić mu sprawstwa i winy. Wydając przedmiotowe rozstrzygnięcie Sąd miał nadto na uwadze, iż w obowiązującym modelu postępowania karnego, ciężar dowodzenia trafności zarzutu postawionego oskarżonemu w akcie oskarżenia (winy oskarżonego) leży wyłącznie po stronie oskarżyciela, osoba oskarżana chroniona jest bowiem zasadą domniemania niewinności (art. 5 § 1 k.p.k., art. 42 ust. 3 Konstytucji RP) i wynikającą z niej koniecznością udowodnienia winy oskarżonego jako warunku skazania, a tym samym osoba oskarżona nie musi wykazywać nietrafności oskarżenia. Innymi słowy, ciężar dowodu obciąża oskarżyciela, a oskarżony nie ma żadnej powinności wykazywania swej niewinności (zob. wyrok SA w K. z 12 stycznia 1994 r., II AKz 3/94, KZS 1994, z. 1 poz. 32). Jednocześnie podkreślić należy, iż zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem judykatury, wyrażonym najdobitniej w wyroku Sądu Najwyższego z 28 września 1995 r. (III KRN 88/95, OSNKW 1995, nr 11 - 12, poz. 77) „ułomności dowodów obciążających nie można stawiać na równi z ułomnościami dowodów odciążających. Ze względu na to, że warunkiem sine qua non skazania oskarżonego jest udowodnienie popełnienia przezeń czynu przestępnego (…) sprzeczności w sferze dowodów odciążających nigdy nie są „równoważne” ze sprzecznościami w zakresie dowodów obciążających ...”. W niniejszej sprawie oskarżyciel publiczny nie sprostał obowiązkowi procesowemu w zakresie przedstawienia sądowi dowodów potwierdzających w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości trafność zarzutu postawionego oskarżonemu w akcie oskarżenia. W szczególności przeprowadzone na etapie postępowania przygotowawczego przesłuchanie kluczowego, a zarazem jedynego, świadka oskarżenia było zbyt ogólnikowe i pobieżne - co w zestawieniu z innymi ujawnionymi na rozprawie okolicznościami, wynikającymi z pozostałych, osobowych, źródeł dowodowych, przeprowadzonych w toku postępowania jurysdykcyjnego, doprowadziło do obalenia tezy zarzutu z aktu oskarżenia jakoby to oskarżony kierował w ruchu lądowym przedmiotowym pojazdem mechanicznym. Mając zaś na uwadze treść zapadłego orzeczenia w przedmiocie odpowiedzialności karnej oskarżonego o kosztach procesu, Sąd orzekł, zgodnie z dyrektywą zawartą w art. 632 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 626 § 1 k.p.k., obciążając nimi Skarb Państwa. ZARZĄDZENIE Odpis wyroku wraz z jego pisemnym uzasadnieniem oraz aktami sprawy i pouczeniem o dopuszczalności, sposobie i terminie wniesienia apelacji proszę doręczyć Prokuraturze Rejonowej W. w W..
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.