§ l k.c., który dotyczy umów zawieranych pomiędzy konsumentami i przedsiębiorcami, postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nie uzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne), co jednak nie dotyczy postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Jak stanowi natomiast § 3 wskazanego artykułu, nie uzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu; w szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta. Zgodnie zaś z art.
ciężar dowodu, że postanowienie zostało uzgodnione indywidualnie, spoczywa na tym, kto się na to powołuje. Stosownie zaś do treści art. 385 2 k.c., oceny zgodności postanowienia umowy z dobrymi obyczajami dokonuje się według stanu z chwili zawarcia umowy, biorąc pod uwagę jej treść, okoliczności zawarcia oraz uwzględniając umowy pozostające w związku z umową obejmującą postanowienie będące przedmiotem oceny. W myśl natomiast art.
k.c., jeżeli postanowienie umowy zgodnie z art.
§ l k.c. nie wiąże konsumenta, strony są związane umową w pozostałym zakresie. W niniejszej sprawie pozwany w ocenie Sądu nie wykazał, by w/w umowa zawierała niedozwolone klauzule umowne – w szczególności, by nie zostały one indywidulanie uzgodnione. Należy zauważyć, że w/w umowa została zawarta na wniosek pozwanego. Ponadto z inicjatywy pozwanego zawarto umowę ugody, tj. umowę restrukturyzacyjną dotyczącą spłaty zadłużenia z umowy kredytu odnawialnego. Powyższe wskazuje więc na to, że pozwany miał wpływ na treść w/w umowy kredytu odnawialnego. Niezależnie od powyższego za niedozwolone postanowienie umowne może być uznane tylko takie postanowienie, które kształtuje prawa i obowiązki konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy. Ocena zgodności postanowienia umowy z dobrymi obyczajami w rozumieniu art.
§ l k.c. winna być przy tym dokonywana według stanu z chwili zawarcia umowy, albowiem ukształtowanie praw i obowiązków konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami z rażącym naruszeniem jego interesów, albo ma miejsce od początku umowy albo w ogóle nie zachodzi. Pozwany zaś w dacie zawarcia umowy nie kwestionował postanowień w/w umowy, a przez kilka następnych lat, w tym w związku z kierowanymi wnioskami o zawarcie ugody, nie sprzeciwiał się postanowieniom w/w umowy. W związku z powyższym zarzut zawierania przez w/w umowę kredytu niedozwolonych klauzul umownych należy uznać za niezasadny. W ocenie Sądu zasadny jest jednak podniesiony przez pozwanego zarzut przedawnienia dochodzonego roszczenia. Jak stanowi art. 117 § 1 k.c. roszczenia majątkowe ulegają przedawnieniu. Zgodnie zaś z art. 118 k.c. jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia dla roszczeń o świadczenia związane z prowadzeniem działalności gospodarczej wynosi trzy lata. W niniejszej sprawie nie ulega przy tym wątpliwości, że roszczenie powoda związane jest z prowadzoną przez bank działalnością gospodarczą, a zatem ulegają 3-letniemu okresowi przedawnienia. Stosownie przy tym do treści art. 117 § 2 k.c., po upływie terminu przedawnienia ten, przeciwko komu przysługuje roszczenie, może uchylić się od jego zaspokojenia, chyba że zrzeka się korzystania z zarzutu przedawnienia. Jak wynika zatem z treści art. 117 § 2 k.c., do powstania skutku przedawnienia konieczne jest podniesienie zarzutu przedawnienia. Jak stanowi natomiast art. 123 § l k.c. bieg przedawnienia przerywa się przez każdą czynność przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym, przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia (pkt 1), przez uznanie roszczenia przez osobę, przeciwko której roszczenie przysługuje (pkt 2) oraz przez wszczęcie mediacji (pkt 3). Zgodnie zaś z art. 124 § 1 k.c. po każdym przerwaniu przedawnienia biegnie ono na nowo. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie doszło do przerwania biegu przedawnienia wskutek złożenia przez pozwanego wniosku z dnia 29 grudnia 2010 roku o zawarcie umowy restrukturyzacyjnej oraz wskutek zawarcia przez strony umowy ugody, tj. umowy restrukturyzacyjnej dotyczącej wierzytelności z tytułu kredytu odnawialnego w rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowym P. nr (...). W złożonym wniosku oraz zawartej umowie restrukturyzacyjnej pozwany uznał dług wobec (...) S.A. z/s w W.. Do kolejnego przerwania biegu przedawnienia w/w roszczenia doszło wskutek złożenia przez pozwanego kolejnego wniosku o zawarcie ugody, tj. w dniu 9 stycznia 2012 roku. W sprawie nie można jednak uznać, by doszło natomiast do przerwania biegu przedawnienia na skutek złożenia przez pierwotnego wierzyciela, tj. (...) Bank (...) Spółkę Akcyjną z siedzibą w W. wniosku o wszczęcie egzekucji. Należy bowiem zauważyć, że prowadzone przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi – J. K. przeciwko dłużnikom postępowanie egzekucyjne w sprawie Km 8006/13 zostało umorzone na podstawie art. 825 pkt 1 k.p.c., a więc na wniosek wierzyciela. Powyższe jednoznacznie wynika ze złożonego do akt sprawy odpisu bankowego tytułu egzekucyjnego wraz ze wzmianką komornika o umorzeniu egzekucji. Umorzenie natomiast postępowania egzekucyjnego na wniosek wierzyciela – banku, prowadzącego egzekucję na podstawie bankowego tytułu egzekucyjnego zaopatrzonego klauzulą wykonalności, niweczy skutki przerwy przedawnienia spowodowane złożeniem wniosku o wszczęcie egzekucji (zob. uchwała z dnia 19 lutego 2015 r. III CZP 103/14, (OSNC 2015 r., z. 12, poz. 145), postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 października 2016 r., III CZP 52/16, opubl. w L.). Powyższe oznacza, że umorzenie postępowania egzekucyjnego na skutek wniosku pierwotnego wierzyciela zniweczyło materialnoprawny skutek przerwania biegu przedawnienia spowodowanego złożeniem wniosku o wszczęcie egzekucji. Do skutków umorzenia ex lege egzekucji sądowej (art. 823 k.p.c.) stosuje się bowiem odpowiednio przepis art. 182 § 2 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c. przewidujący, że w razie umorzenia postępowania zawieszonego na zgodny wniosek stron lub na wniosek spadkobiercy, jak też z przyczyn wskazanych w art. art. 177 § 1 pkt 5 i 6 k.p.c., powód ma możliwość ponownego wytoczenia powództwa, jednakże poprzedni pozew nie wywołuje żadnych skutków, jakie ustawa wiąże z wytoczeniem powództwa. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego wyrażonym w uchwale z dnia 29 czerwca 2016 r., III CZP 29/16 nabywca wierzytelności niebędący bankiem nie może powoływać się na przerwę biegu przedawnienia spowodowaną wszczęciem postępowania egzekucyjnego na podstawie bankowego tytułu egzekucyjnego zaopatrzonego w klauzulę wykonalności (art. 123 § 1 pkt 1 k.c.). Sąd Najwyższy wskazał, że zgodnie z art. 123 § 1 pkt 1 k.c. przerwanie biegu przedawnienia następuje, co do zasady, tylko pomiędzy stronami postępowania, jeżeli z istoty łączącego je stosunku prawnego wynika, iż są materialnie zobowiązane lub uprawnione, a więc skutek przerwania zachodzi tylko w podmiotowych i przedmiotowych granicach czynności podjętej przez wierzyciela. Wniosek o wszczęcie egzekucji wywołuje zatem skutek przerwy wtedy, gdy pochodzi od wierzyciela wskazanego w tytule wykonawczym, nie jest bowiem wystarczająca tożsamość wierzytelności, lecz konieczna jest również identyczność osób, na rzecz których czynność ta została dokonana. Skutki prawne postępowania egzekucyjnego wszczętego na podstawie bankowego tytułu wykonawczego związane są więc tylko z podmiotami w nim uczestniczącymi na podstawie tego tytułu w granicach podmiotowych i przedmiotowych ukształtowanych treścią klauzuli wykonalności. W konsekwencji uznać należy, że nie przerwało również biegu terminu przedawnienia złożenie przez bank (...) S.A. z/s w W. wniosku o nadanie klauzuli wykonalności bankowemu tytułowi egzekucyjnemu wystawionemu przeciwko pozwanemu, jako że na podstawie wskazanego tytułu wykonawczego powód jako nabywca wierzytelności od w/w banku nie mógłby skutecznie wszcząć postępowania egzekucyjnego. Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że w dacie złożenia pozwu, czyli w dniu 6 listopada 2015 roku, w niniejszej sprawie doszło już do przedawnienia roszczenia powoda. Do ostatniej bowiem przerwy przedawnienia dochodzonego roszczenia doszło w dniu 9 stycznia 2012 roku, kiedy to pozwany złożył kolejny wniosek o zawarcie ugody z (...) S.A. z siedzibą w W.. Roszczenie powoda przedawniło się zatem w dniu 9 stycznia 2015 roku. W niniejszej sprawie powód złożył natomiast pozew w dniu 6 listopada 2015 roku, a więc już po upływie terminu przedawnienia roszczenia. Biorąc pod uwagę, iż pozwany skutecznie podniósł zarzut przedawnienia roszczenia, powództwo należało oddalić, o czym Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. SSR Renata Rosiak-Doroz ZARZĄDZENIE Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć dla pełn. powoda – r. pr. K. P.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.