(31a)§3 k.p.c. a w konsekwencji także art. 100 k.p.c. poprzez niezasadną zmianę decyzji w jej pkt I i II i niezasadne obciążenie Prezesa Urzędu częścią kosztów procesu. Mając powyższe na uwadze wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie o oddaleniu w całości powództwa (odwołania) Powoda od decyzji Prezesa Urzędu z dnia 30 sierpnia 2013 roku Nr (...), - ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia o kosztach postępowania, - zasądzenie od Powoda na rzecz Pozwanego zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za obie instancje według norm przepisanych. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacje obu stron jako bezzasadne podlegały oddaleniu. Sąd I instancji w sposób wszechstronny i wnikliwy dokonał oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i poczynił właściwe ustalenia faktyczne, które Sąd Apelacyjny podziela i uznaje za swoje. W orzecznictwie przyjmuje się, że ramy swobodnej oceny dowodów muszą być zakreślone wymaganiami prawa procesowego, doświadczenia życiowego, regułami logicznego myślenia oraz pewnego poziomu świadomości prawnej, według których sąd w sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny rozważa materiał dowodowy jako całość, dokonuje wyboru określonych środków dowodowych i ważąc ich moc oraz wiarygodność odnosi je do pozostałego materiału dowodowego (tak np.: uzasadnienie Sądu Najwyższego z dnia 20 marca 1980r., II URN, OSNC 1980/10/200). Jeśli tylko z materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dawały się wysnuć wnioski odmienne. Jedynie wówczas, gdy brak jest logiki w wysnuwaniu wniosków ze zgromadzonego materiału dowodowego lub gdy wnioskowanie sądu wykracza poza reguły logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo-skutkowych, to przeprowadzona przez sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona (wyrok SN z 27 września 2002 r. sygn. II CKN 817/00, Lex nr 56906; wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 16 lutego 2011 r., sygn. I ACa 21/11). Dla skutecznego zwalczania swobodnej oceny dowodów konieczne jest posłużenie się argumentami wyłącznie jurydycznymi i wykazanie, że określone w art. 233 § 1 k.p.c. kryteria oceny wiarygodności i mocy dowodów zostały naruszone, co miało wpływ na wynik sprawy. Argumentacja powoda zawarta w apelacji zarzucająca sprzeczność istotnych ustaleń Sądu ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym w istocie stanowi polemikę z wywodami Sądu, stanowi ponowne przedstawienie prezentowanej przez powoda wersji zdarzeń. Apelujący nie przedstawił natomiast, które z wniosków Sądu, w jakim zakresie i z jakiego powodu są nielogiczne, sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego lub nie uwzględniają związków przyczynowo- skutkowych. Tymczasem Sąd I instancji prawidłowo ustalił, że (...)w licznych pismach, począwszy od dnia 20 stycznia 2010r. zwracała się do powoda o określenie wstępnych warunków technicznych przyłączenia źródła wytwarzania energii cieplnej do miejskiej sieci ciepłowniczej, na bazie których zamierzała wystąpić z wnioskiem o przyłączenie do sieci miejskiej zgodnie z przepisami prawa energetycznego. Sąd ustalił również, że przez okres prawie dwóch lat powód nie udostępnił (...) przedmiotowych informacji t.j warunków przyłączenia projektowanego kogeneracyjnego źródła ciepła, jak również informacji niezbędnych do przygotowania oceny wpływu źródła na funkcjonowanie systemu ciepłowniczego zgodnie z wymogami rozporządzenia ciepłowniczego. Powyższe ustalenia wynikają przede wszystkim z treści korespondencji wymienionej przez powoda z (...), począwszy od 20 stycznia 2010r., której treść jest jednoznaczna i nie może budzić watpliwości. Zeznania świadków zostały przez Sąd ocenione jako wiarygodne, jednakże zasadnie uznano, że zawierają one w istocie ocenę jak powód widział proces przyłączenia, stąd nie stanowiły one podstawy ustaleń faktycznych. W ocenie Sądu Apelacyjnego Sąd I instancji prawidłowo ustalił, że Przedsiębiorstwo (...) sp. z o.o. w S. dopuściło się praktyki polegającej na nadużywaniu pozycji dominującej na lokalnym rynku przesyłu i dystrybucji ciepła poprzez przeciwdziałaniu ukształtowaniu się warunków niezbędnych dla powstania lub rozwoju konkurencji na rynku wytwarzania i sprzedaży ciepła na skutek odmowy przekazania niezbędnych informacji pozwalających na złożenie wniosku o określenie warunków przyłączenia źródła ciepła. Sąd Okręgowy właściwie przy tym ocenił, że poprzez przedmiotowe działanie powód naruszył interes publicznoprawny, który na mocy art. 1 ustawy z dnia ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. nr 50, poz. 331 ze zm. – dalej ustawa okik) stanowi przesłankę działania Prezesa UOKiK w celu ochrony interesów przedsiębiorców i konsumentów. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 29 maja 2001r., sygn. akt I CKN 1217/98 stwierdził, że publicznoprawny charakter ustawy antymonopolowej powoduje, iż znajduje ona zastosowanie wówczas, gdy jest zagrożony lub naruszony interes publiczny, polegający na zapewnieniu właściwych warunków funkcjonowania rynku gospodarczego. Rynek taki może funkcjonować prawidłowo, gdy zapewniona jest możliwość powstania i rozwoju konkurencji. Za zagrożenie lub naruszenie konkurencji w takim znaczeniu należy uznać jedynie takie działania, które dotykają sfery interesów szerszego kręgu uczestników rynku gospodarczego. Ponieważ do podmiotów funkcjonujących na rynku należą nie tylko przedsiębiorcy, ale i konsumenci, naruszenie tego interesu może mieć miejsce, gdy skutkami działań sprzecznych z ustawą o ochronie konkurencji i konsumentów dotknięta jest sfera interesów szerokiego kręgu konsumentów. Wskazać należy, że przedmiotem ochrony jest przy tym zarówno konkurencja faktyczna (już aktualnie istniejąca na danym rynku), jak i konkurencja potencjalna. Interes publiczny ocenia się w każdej sprawie indywidualnie. Dokonując tej oceny Sąd I instancji miał na względzie, że powodowi zarzucono praktykę ograniczającą konkurencję, zaś ograniczenie konkurencji oznacza ograniczenie samodzielności decyzyjnej po stronie innych uczestników rynku - konsumentów i przedsiębiorców. W przypadku zarzutu naruszenia konkurencji, dobrem chronionym na mocy ustawy okik, jest konkurencja- jako pewien mechanizm, który ma służyć ogólnie dobru społeczeństwa. Działanie w interesie publicznym oznacza więc działanie w interesie ogółu, nie zaś w interesie poszczególnych podmiotów np. poszczególnych przedsiębiorców. Istotne jest również, że ochrona konkurencji nie stanowi celu samego w sobie, jest jedynie środkiem pośrednim służącym do osiągnięcia pewnego pożądanego stanu - ten stan ma być pozytywny dla ogółu społeczeństwa, dla ogółu konsumentów. Konkurencja to współzawodnictwo przedsiębiorców na określonym rynku tzw rynku relewantnym. W orzecznictwie wyrażono pogląd, że konkurencja to rywalizacja co najmniej dwóch podmiotów dążących do tego samego celu z jednoczesnym działaniem zmierzającym do osiągnięcia przewagi. Jak już wspomniano - interes publiczny dotyczy ogółu, nieokreślonej z góry liczby osób. Jego naruszenie zachodzi głównie wtedy, gdy działaniem danego przedsiębiorcy zagrożony jest interes ogólnospołeczny lub jakiś szerszy krąg uczestników. Przy ocenie interesu publicznoprawnego należy mieć na względzie skutki, jakie dana praktyka wywołuje lub może wywołać na rynku. W niniejszym przypadku Prezes UOKiK wydając zaskarżoną decyzję, zgodnie z art. 1 ustawy okik, działał w interesie publicznym. Jak słusznie wskazał Sąd I instancji, interwencja Prezesa Urzędu w realiach niniejszej sprawy, nastąpiła na skutek działania powoda wobec jednego podmiotu t.j. Elektrociepłowni, ale mogło to być każde inne przedsiębiorstwo cieplne, które chciałoby zawrzeć umowę o przyłączenie do sieci ciepłowniczej Przedsiębiorstwa (...). Prawo energetyczne nakłada obowiązek publiczny zawierania umów o przyłączenie, jeżeli spełnione są warunki do zawarcia umowy. Swoim postępowaniem powód stworzył barierę na wstępnym etapie procesu przyłączenia. Konkretny przypadek (...)symbolizuje więc każdego potencjalnego przedsiębiorcę cieplnego i dlatego nie można mówić tylko o interesie indywidualnym (...), lecz o interesie każdego potencjalnego przedsiębiorcy cieplnego. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 12 września 2003r., sygn. akt I CKN 504/2001 stwierdził, że celem ustawy antymonopolowej jest m.in. zapewnienie ochrony konsumentów, co zostało wyrażone w jej art. 1 ust.

1. Użycie liczby mnogiej nie oznacza jednak braku możliwości prowadzenia postępowania w sytuacji, gdy zagrożone są interesy jednego odbiorcy energii elektrycznej. Analogicznie - dla funkcjonowania rynku zagrożenie może stanowić stwierdzony pojedyńczy przypadek naruszenia ustawy występujący w stosunku do przedsiębiorcy. Jak słusznie określił to Sąd I instancji - nie ma znaczenia, że nie było stwierdzonych przypadków podobnego działania powoda w stosunku do innych przedsiębiorców, gdyż przypadek (...)niejako portretuje „każdego przedsiębiorcę”. Stwierdzić również należy, że działania powoda wskazywały jednoznacznie na cel w postaci ograniczenia powstania i rozwoju konkurencji na rynku wytwarzania ciepła w mieście S., jak również, że zachowanie powoda pośrednio mogło mieć też wpływ na odbiorców korzystających z dostaw ciepła, zostały bowiem ograniczone możliwości odbiorców końcowych dokonywania wyboru spośród większej liczby ofert. Taki brak konkurencji z punktu widzenia odbiorców, zawsze negatywnie oddziałuje na jakość usług i ich cenę. Wszystkie podniesione powyżej argumenty przemawiają za uznaniem, że w sprawie niniejszej spełnione zostały przesłanki prawne, w tym interes publicznoprawny, uzasadniające wszczęcie i prowadzenie postępowania przez Prezesa UOKiK w stosunku do powoda. Prezes UOKiK i następnie Sąd I instancji prawidłowo określili rynek relewantny, zarówno w ujęciu produktowym, jak i geograficznym, przyjmując że rynek produkcji ciepła był wspólny dla obu przedsiębiorców. Prawidłowo określając rynek Sąd stwierdził, że powód posiadał na nim pozycję dominującą, gdyż jego udział w rynku przekracza 40%. Ustalił również, że nie istniała w S. inna sieć ciepłownicza należąca do innego podmiotu umożliwiająca przesył i dystrybucję, z której mogłaby skorzystać (...). Sąd nie naruszył również prawa materialnego t.j. art. 7 ust. 3 ustawy Prawo energetyczne oraz § 4 ust. 1 i 2, § 6 i § 14 rozporządzenia Ministra (...)z dnia 15 stycznia 2007r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemów ciepłowniczych (Dz.U. Nr 16, poz. 92). Skarżący wskazał, że w procesie przyłączania do sieci źródeł ciepła nie funkcjonują dwa odrębne wnioski t.j. wniosek o określenie warunków przyłączenia i wniosek o przyłączenie do sieci ciepłowniczej, podniósł, ze brak jest podstaw, by przyjąć, że musiał poinformować (...)o procedurze przyłączenia (gdyż wynika z powołanego rozporządzenia) oraz, że pismem z dnia 8 czerwca 2012r. wskazał, gdzie można uzyskać schemat sieci dokładniejszy, niż ten którym dysonował powód. W ocenie Sadu Apelacyjnego, podniesione zarzuty nie zmierzają do wykazania, że powód nie stosował praktyki polegającej na odmowie przekazania informacji niezbędnych dla przygotowania wniosku o określenie warunków przyłączenia źródła ciepła. Prawo energetyczne nakłada obowiązek publiczny zawierania umów o przyłączenie, jeżeli spełnione są warunki do zawarcia umowy. Powodowi nie zarzucono, że odmówił przyłączenia (...)do sieci ciepłowniczej. Istotne jest swoim postępowaniem powód stworzył barierę na wstępnym etapie procesu przyłączenia. Sąd I instancji zasadnie stwierdził, że nie mają znaczenia na tym etapie postępowania dla wypełnienia obowiązku publicznego powoda zamiary handlowe (...)i to komu ciepło byłoby sprzedawane. Nie ma również znaczenia dla oceny interesu publicznego fakt otrzymania wzoru wniosku o wydanie warunków przyłączenia, gdyż przekazanie wzoru wniosku nastąpiło właśnie na skutek interwencji (...)u organów działających w interesie publicznym. Wszczęcie postępowania przed Prezesem Urzędu Regulacji Energetyki doprowadziło do ustalenia wzoru wniosku o wydanie warunków przyłączenia i jego publikację na stronie internetowej. Powód od 2 lutego 2010 r. wiedział, że powinien posiadać wzór wniosku, gdyż sam wskazywał, że wystąpienie o formularz wniosku o określenie warunków przyłączenia do sieci rozpoczyna procedurę z rozporządzenia systemowego. Z § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia systemowego wynika, że to przedsiębiorstwo ciepłownicze ustala i udostępnia wzór wniosku, a tym wzorem jest wniosek o określenie warunków przyłączenia, który składa podmiot ubiegający się o przyłączenie do sieci ciepłowniczej. Trafnie Sąd I instancji uznał, że powód zaniechał od 2 lutego 2010 r. opracowania wzoru wniosku, tym samym wykorzystał brak jasnych kryteriów postępowania w procesie przyłączenia. Zamiast jednoznacznie określić, czego wymaga w procedurze przyłączenia, bazował na nieprecyzyjnym określaniu wniosków przez (...). (...) starała się uzyskać warunki przyłączenia projektowanego źródła kogeneracyjnego co najmniej od 25 sierpnia 2010 r., tj. od zwrócenia się na piśmie z prośbą o „określenie wstępnych warunków technicznych przyłączenia źródła wytwarzania energii cieplnej do miejskiej sieci ciepłowniczej” i sygnalizacji, że zwróci się z formalnym wnioskiem o przyłączenie. W sytuacji, gdy powód nie udostępnił wzoru wniosku o określenie warunków przyłączenia, ubiegający się złożył nieformalny wniosek, zaznaczając, że wystąpi z wnioskiem o przyłączenie. Sąd I instancji trafnie uznał, że powód zamiast wskazania procedury przyłączeniowej i pouczenia jak będzie wyglądała, udzielił również nieformalnych informacji zasłaniając się, że zakres informacji dyktuje etap postępowania, choć wiedząc, że będą one stanowiły podstawę wniosku o przyłączenie. Tym samym wystąpienie (...) było etapem poprzedzającym wniosek o przyłączenie, czyli wnioskiem o określenie warunków przyłączenia. (...) ujęła w swoim wystąpieniu dane, które powinny zawierać warunki przyłączenia z §6 ust. 3 rozporządzenia systemowego. Natomiast wystąpienie z 14 listopada 2011 r. miało ponownie doprowadzić do uzyskania warunków przyłączenia po otrzymaniu wzoru wniosku. Od dnia 25 sierpnia 2010 r. (...) nie otrzymała ani wzoru wniosku ani warunków przyłączenia, co więcej nie została jasno poinformowana co do wymogów stawianych przez (...) w procesie przyłączenia. Ocenę wpływu przyłączanego źródła na warunki funkcjonowania systemu ciepłowniczego należy dołączyć do wniosku o przyłączenie. Określenie warunków przyłączenia wymaga podania informacji niezbędnych do opracowania dokumentacji projektowej (§6 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia systemowego), dopiero posiadając informacje można opracowywać projekty i sporządzać ocenę wpływu (§6 ust. 1 i 2 rozporządzenia systemowego). Powód przedłużał proces udostępnienia dokumentów, jak również przerzucił na (...) staranie się o informacje, które sam powinien przekazać przy warunkach przyłączenia i nie poinformował ubiegającego się o wymaganiach procesu przyłączeniowego. Trafnie Sąd I instancji uznał, że powód konsekwentnie stwarzał bariery uniemożliwiające (...) sporządzenie wniosku o wydanie warunków przyłączenia źródła ciepła i utrudniające tym samym możliwość uzyskania tych warunków. Powód stawiając nieuzasadnione przeszkody na wczesnym etapie procedury przyłączeniowej projektowanego źródła (...) do miejskiej sieci ciepłowniczej i uniemożliwiając w ten sposób wejście tego przedsiębiorcy na (...) rynek wytwarzania i sprzedaży ciepła, przeciwdziałał powstaniu i rozwojowi konkurencji na tym rynku. W konsekwencji spełnione zostały przesłanki z art. 9 ust. 2 pkt 5 ustawy okik. Biorąc powyższe pod uwagę, na mocy art. 385 k.p.c. apelacja powoda, jako bezzasadna podlegała oddaleniu. Apelacja pozwanego okazała się nieuzasadniona. Jak wskazano powyżej Sąd I instancji poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne, nie naruszając tym samym przepisu art. 233 § 1 k.p.c. Ocenił, że brak jest dowodów wskazujących na okoliczność, że powód uzależniał wydanie wzoru wniosku o określenie warunków przyłączenia źródła ciepła do sieci ciepłowniczej od fizycznego istnienia urządzeń tego źródła. Podobnie brak jest dowodów, że uzależniał określenie warunków przyłączenia źródła ciepła do sieci ciepłowniczej od fizycznego istnienia urządzeń tego źródła. W korespondencji pomiędzy powodem a (...) nie przedstawiono takiego warunku. Wyrażenie opinii o konieczności fizycznego istnienia źródła ciepła w piśmie z dnia 2 lutego 2010r. skierowanym do Prezydenta Miasta S., nie może być uznane za takie uzależnianie, w sytuacji, gdy takiego warunku nie postawiono w sposób bezpośredni wnioskującemu przedsiębiorcy. Wobec takiego ustalenia, Sąd I instancji nie naruszył przepisu art. 9 ust. 1 ustawy okik poprzez uznanie, że nie doszło do nadużywania przez powoda pozycji dominującej na lokalnym rynku przesyłu i dystrybucji ciepła w S. poprzez przeciwdziałaniu ukształtowaniu się warunków niezbędnych do powstania bądź rozwoju konkurencji na rynku wytwarzania i sprzedaży ciepła na skutek uzależniania wydania wzoru wniosku o określenie warunków przyłączenia źródła ciepła do sieci ciepłowniczej od fizycznego istnienia urządzeń tego źródła. W konsekwencji - wobec wyeliminowania jednego z przejawów praktyki polegającej na nadużywaniu pozycji dominującej, Sąd I instancji zasadnie obniżył nałożoną na powoda karę pieniężną, nie uchybiając tym samym art. 111 ustawy okik. Za adekwatną oraz proporcjonalną Sąd uznał karę w wysokości 81.333,00 zł. Zgodnie z art. 106 ust. 1 pkt 1 uokik Prezes Urzędu może nałożyć na przedsiębiorcę, w drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości nie większej niż 10% przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kary, jeżeli przedsiębiorca ten, choćby nieumyślnie dopuścił się naruszenia zakazu określonego w art. 6, w zakresie niewyłączonym na podstawie art. 7 i 8, lub naruszenia zakazu określonego w art.
2. W myśl art. 111 ustawy okik (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji) przy ustalaniu wysokości kar pieniężnych należy uwzględnić w szczególności okres, stopień oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy, a także uprzednie naruszenie przepisów ustawy. Ustalając wymiar kary Sąd wziął pod uwagę umyślny charakter naruszeń będących przedmiotem zarzutu w niniejszym postępowaniu. Uznał przedmiotową praktykę za poważne naruszenie prawa antymonopolowego jako praktykę wykluczającą, mogącą prowadzić do istotnego ograniczenia konkurencji. Działania powoda były wymierzone bezpośrednio w potencjalnego konkurenta na rynku wytwarzania i sprzedaży ciepła i miały na celu uniemożliwienie mu rozpoczęcia działalności na tym rynku. W efekcie działań powoda, (...) była zmuszona do wstrzymania określonych przedsięwzięć inwestycyjnych w zakresie realizacji projektu budowy i przyłączenia planowanego źródła ciepła. Sąd uznał, że praktyka była długotrwała i dopiero ingerencja organów regulacyjnych zmieniła podejście powoda. Wskutek tej ingerencji praktyka została zaniechana. Sąd miał na względzie cele kary: represyjny, prewencyjny i edukacyjny. Obniżenie kary o 1/3 wynikało z wyeliminowania z opisu czynu dwóch zachowań, co jak wyżej wskazano było prawidłowe i wynikało z poczynionych przez Sąd I instancji ustaleń. Z tych względów apelacja pozwanego jako bezzasadna podlegała oddaleniu na mocy art. 385 k.p.c. Rozstrzygniecie o kosztach postępowania apelacyjnego oparto na podstawie art. 100 k.p.c. znosząc je wzajemnie pomiędzy stronami.