postanowienia umowy zawieranej z konsumentem, nie uzgodnione indywidualnie, nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interes. Umowa pożyczki, sformułowana zgodnie z zasadami uczciwego i rzetelnego obrotu na rynku kapitałowym, powinna jasno określać, które opłaty i prowizje stanowią zysk pożyczkodawcy, a które są pobierane na pokrycie konkretnych kosztów ponoszonych przez niego w związku z zawartą umową i jej obsługą. Za niedozwolone klauzule umowne, w świetle art.
k.c., należy więc uznać te postanowienie umowne, które pod postacią opłaty pobieranej formalnie na poczet pokrycia kosztów konkretnych czynności, w rzeczywistości stanowią dla pożyczkodawcy źródło dodatkowego zysku, stanowiące naruszenie przepisów dotyczących wysokość odsetek maksymalnych oraz niedopuszczalności kary umownej za niespełnienie świadczenia pieniężnego. W ocenie Sądu zastrzeżenia budziły żądania pozwu w zakresie kwoty 123, 00 złotych tytułem kosztów przygotowania i wysyłki monitu, wezwania do zapłaty i ostatecznego wezwania do zapłaty, które zdaniem Sądu były rażąco wysokie. Wskazana kwota była zupełnie nieadekwatna do nakładu pracy i podjętych działań pracowników powódki. Strona powodowa do pozwu dołączyła wprawdzie poświadczone za zgodność z oryginałem pisma w postaci monitu, wezwania do zapłaty, ostatecznego wezwania do zapłaty, które miały być kierowane do strony pozwanej, jednakże w ocenie Sądu powódka nie wykazała, aby poniosła jakiekolwiek koszty związane z ich sporządzeniem i wysłaniem, a zwłaszcza aby koszty te obejmowały kwotę 123, 00 złotych. Opłata ukształtowana na takim poziomie wielokrotnie przewyższa rzeczywisty koszt sporządzenia dokumentu. Poza sporządzeniem monitu, wezwania do zapłaty, ostatecznie wezwania do zapłaty i oświadczenia o wypowiedzeniu umowy powódka nie wykazała, aby sporządzała jakąkolwiek dokumentację w związku z niewykonaniem umowy przez pozwanego, aby podejmowała bliżej nieokreślone czynności związane ze skierowaniem sprawy do postępowania windykacyjnego, co generować miało koszty na poziomie 49, 00 złotych. Wątpliwości Sadu budziła również opłata przygotowawcza w kwocie 590, 00 złotych, które należało uznać za zawyżone. Strona powodowa nie wykazała bowiem, że poniosła koszty w wysokości wskazanej w treści umowy. Opłata przygotowawcza w kwocie 590, 00 złotych obejmować miała poniesione przez pozwanego koszty czynności związane z przygotowaniem umowy pożyczki, do których przykładowo należały koszty obsługi dostarczenia i podpisania umowy z klientem oraz badanie zdolności klienta do spłaty pożyczki. Strona powodowa nie podała w jaki sposób dokonywała weryfikacji zdolności kredytowej pozwanego ani też, że poniosła z tego tytułu jakiekolwiek koszty. Zawarcie przez strony przedmiotowej umowy następowało poprzez doręczenie pozwanemu przesyłką kurierską podpisanych przez przedstawiciela strony powodowej dwóch egzemplarzy umowy, zaś rolą pozwanego było zapoznanie się z treścią umowy, złożenie na jednym z egzemplarzy swojego podpisu oraz przekazanie podpisanej przez siebie umowy kurierowi, który zwracał ją powódce. Nie ulega wątpliwości, iż koszt przesyłki kurierskiej można uznać za zasadny, jednak strona powodowa nie przedstawiła żadnego dokumentu wykazującego cenę jaką uiściła z tytułu doręczenia pozwanemu umowy i odebrania podpisanego jej egzemplarza. Nadto czynnością przygotowawczą z całą pewnością jest również przygotowanie samego dokumentu. Jednak umowa była sporządzona na stosowanym przez stronę powodową wzorcu umownym, gdzie konieczne było jedynie uzupełnienie danych pozwanego. Czynności tych nie sposób uznać za pracochłonne i wobec tego nie uzasadniały obciążenia pozwanej tak wysoką opłatą przygotowawczą. W ocenie Sądu postanowienia umowne przewidujące wskazane powyżej opłaty stanowią w istocie obejście przepisów o odsetkach maksymalnych i miały stanowić dla pożyczkodawcy dodatkowe źródło zysku. Nadto powódka nie wykazała, aby ich wysokość była efektem indywidualnych ustaleń z pozwanym. Ich zastrzeżenie w stosunkach z konsumentem jako niedotyczące świadczeń głównych stron, uznać należy za niedozwoloną klauzulę umowną, bowiem kształtują one jego sytuację w sposób podobny do lichwy, która oceniana jest negatywnie w świetle zasad współżycia społecznego. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 720 k.c. w zw. z art.
i art. 481 § 2 k.c. zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę należności głównej w kwocie 1.500, 00 złotych, skapitalizowanych odsetek umownych w kwocie 43,97 złotych wraz z opłatą administracyjną w kwocie 45, 00 złotych oraz opłatą z tytułu wypłaty pożyczki w formie czeku G. w kwocie 13, 00 złotych, oddalając powództwo w pozostałej części. O kosztach procesu Sąd orzekł w myśl przepisu 100 k.p.c. dokonując ich stosunkowego rozdzielenia. Przy przyjęciu wartości przedmiotu sporu na kwotę 2.363,97 złotych powódka wygrała sprawę co do kwoty 1.601,97 złotych, a więc w 67%. Na koszty procesu składają się opłata od pozwu w kwocie 100, 00 złotych, wynagrodzenie pełnomocnika procesowego będącego radcą prawnym w wysokości 1.200, 00 złotych oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17, 00 złotych. Uwzględniając więc część w jakiej powódka proces wygrała Sąd zasądził na jej rzecz od pozwanego kwotę 883,00 złotych tytułem kosztów procesu. Sąd zgodnie z przepisem art. 333 § 1 pkt 3 k.p.c. nadał wyrokowi w pkt I rygor natychmiastowej wykonalności. ZARZĄDZENIE 1. (...) 2. (...) 3. (...) S., dnia 23 maja 2017 r.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.