355 k.p.c. umorzył postępowanie w zakresie kwoty 100 złotych. W pozostałym zakresie powództwo podlegało uwzględnieniu. Stosownie do art. 720 § 1 k.c., przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Zgodnie z art. 720 § 2 k. c. (w brzmieniu sprzed 8 września 2016 roku) umowa pożyczki, której wartość przenosi pięćset złotych, powinna być stwierdzona pismem. Zgodnie z przepisem art. 213 § 2 k.p.c., sąd jest związany uznaniem powództwa, chyba że uznanie jest sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierza do obejścia prawa. Uznanie powództwa jest aktem dyspozycyjnym pozwanego, który nie tylko uznaje samo żądanie powoda, ale i to, że uzasadniają je przytoczone przez powoda okoliczności faktyczne i godzi się na wydanie wyroku uwzględniającego to żądanie (por. M. Jędrzejewska, [w:] T. Ereciński, J. Gudowski, M. Jędrzejewska, Komentarz do Kodeksu postępowania cywilnego. Część pierwsza. Postępowanie rozpoznawcze, tom 1, Warszawa 2002, s. 467). Skutkiem uznania powództwa jest bowiem pominięcie postępowania dowodowego w zakresie okoliczności objętych uznaniem i wydanie wyroku uwzględniającego powództwa w zakresie objętym jego uznaniem (por. M. Jędrzejewska, [w:] T. Ereciński, J. Gudowski, M. Jędrzejewska, Komentarz do Kodeksu postępowania cywilnego. Część pierwsza. Postępowanie rozpoznawcze, tom 1, Warszawa 2002, s. 469). W niniejszej sprawie pozwany uznał żądanie pozwu (za wyjątkiem żądania zasądzenia kosztów procesu) i przyznał, że zawarł umowę pożyczki z powodem i otrzymał kwotę objętą wskazaną umową, a przy tym jego zadłużenie z tego tytułu wynosi kwotę dochodzoną ostatecznie w tym procesie. Natomiast powód załączył do pozwu poświadczoną za zgodność z oryginałem kserokopię umowy pożyczki, z której wynika dochodzone roszczenie, czym udowodnił istnienie zobowiązania strony pozwanej. Pozwany nie kwestionował zarówno faktu zawarcia umowy pożyczki, jak również wysokości należności pozostałej do spłaty. W konsekwencji, Sąd obowiązany był wydać wyrok uwzględniający powództwo w podtrzymywanej przez powoda wysokości, tj. co do kwoty 1.742,51 złote. O obowiązku zapłaty odsetek Sąd orzekł na podstawie art. 481 §
zasądzając odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu zgodnie z żądaniem powoda. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 98 §
k.p.c., zasądzając na rzecz powoda od pozwanego kwotę 1.247 złotych, na którą składa się 1.200 złotych pełnomocnika powoda, będącego radcą prawnym (§ 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych, Dz. U. z 2015 poz. 1804 z zm.), 30 złotych opłaty sądowej od pozwu oraz 17 złotych opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Sąd uznał pozwanego za przegrywającego proces w całości, ponieważ część należności spłacił dopiero w toku niniejszego procesu. Sąd nie stwierdził przy tym podstaw do zastosowania przepisu art. 102 k.p.c., o co wnosił pozwany. Zgodnie z art. 333 § 1 pkt 2 k.p.c. Sąd z urzędu nada wyrokowi przy jego wydaniu rygor natychmiastowej wykonalności, jeżeli zasądza roszczenie uznane przez pozwanego. Mając powyższe na względzie, Sąd nadał wyrokowi w pkt 2 rygor natychmiastowej wykonalności.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.