Sygn. akt III Ca 859/17 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem zaocznym z dnia 11 stycznia 2017 roku, w sprawie o sygn. akt XVIII C 4319/16, z powództwa G. C. przeciwko K. F. o zapłatę, Sąd Rejonowy dla Ło

§ 2k.c.

wskazał, że jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Powód wnosił o zasądzenie odsetek maksymalnych od dnia 13 listopada 2014 roku i takie zostały zasądzone. Z uwagi na to, że zasądzeniu podlegała kwota 427 zł, od tej kwoty naliczano również odsetki. Sąd Rejonowy nadał wyrokowi w punkcie

1. rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 333 § 1 pkt 3 k.p.c. O kosztach procesu Sąd Rejonowy orzekł na podstawie art. 100 k.p.c., gdyż strona powodowa wygrała proces jedynie w części tj. w 63 %. Wskazał, że koszty poniesione przez powoda to kwota 30 zł z tytułu opłaty od pozwu oraz koszt działania pełnomocnika w kwocie 360 zł + 17 zł. Ponieważ powodowi należał się zwrot poniesionych kosztów postępowania częściowo na jego rzecz podlegała zasądzeniu kwota 256 zł. Apelację od powyższego wyroku wniósł powód, zaskarżając orzeczenie w części tj. w zakresie punktu
2. w związku z punktem 2., w zakresie w jakim oddalono powództwo powoda o zasądzenie na jego rzecz od pozwanego odsetek umownych za opóźnienie w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP w skali roku liczonych od kwoty 427 zł od dnia 13 listopada 2014 roku do dnia 31 grudnia 2015 roku. Zaskarżonemu wyrokowi apelujący zarzucił naruszenie:
3. art. 481 § 1 k.c. poprzez błędną odmowę zasądzenia od pozwanego na rzecz powoda odsetek umownych za opóźnienie w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP w skali roku od dnia wymagalności tj. od dnia 13 listopada 2014 roku do dnia 31 grudnia 2015 roku, liczonych od kwoty 427 zł;
4. art. 328 § 2 k.p.c. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy wskutek naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, polegające na niewłaściwie sporządzonym uzasadnieniu wyroku, w którym Sąd I instancji nie wskazał z jakiej przyczyny i na jakiej podstawie oddalił powództwo o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda odsetek umownych za opóźnienie w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP w skali roku od dnia wymagalności tj. od dnia 13 listopada 2014 roku do dnia 31 grudnia 2015 roku, liczonych od kwoty 427 zł. W konsekwencji zgłoszonych zarzutów apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda odsetek umownych za opóźnienie w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP w skali roku liczonych od kwoty 427 zł od dnia 13 listopada 2014 roku do dnia 31 grudnia 2015 roku oraz o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania przed Sądem I instancji i przed Sądem II instancji z uwzględnieniem kosztów zastępstwa radcy prawnego według norm przepisanych. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja powoda jest zasadna. Na wstępie wyjaśnić należy, że niniejsza sprawa była rozpoznawana w postępowaniu uproszczonym, w związku z czym Sąd Okręgowy na podstawie art. 505 10 §

§ 2k.p.c.

orzekł na posiedzeniu niejawnym w składzie jednego sędziego. Zaznaczyć także należy, że w postępowaniu uproszczonym zgodnie z art. 505 9 § 1 1 k.p.c. apelację można oprzeć tylko na zarzutach naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, bądź naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. Natomiast w myśl art. 505 13 § 2 k.p.c. jeżeli sąd drugiej instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego, uzasadnienie wyroku powinno zawierać jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa. Powód w treści złożonej przez siebie apelacji wskazał, że wyrok Sądu Rejonowego zaskarża jedynie w części – tj. w zakresie punktu 1. w związku z punktem 2., w zakresie w jakim oddalono powództwo powoda o zasądzenie na jego rzecz odsetek umownych za opóźnienie w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP w skali roku liczonych od kwoty 427 zł od dnia 13 listopada 2014 roku do dnia 31 grudnia 2015 roku. W ramach kontroli instancyjnej oceny prawidłowości zaskarżonego orzeczenia Sądu I instancji należało zatem dokonać we wskazanym zakresie. W tym miejscu należy jedynie zauważyć, że wskazany powyżej zakres zaskarżenia nie jest zgodny z zakresem wnioskowanej zmiany orzeczenia, różni się bowiem datą końcową, gdyż w zarzutach i we wnioskach apelacyjnych wskazano datę: „31 grudnia 2016 roku”. Sąd Okręgowy potraktował to jednak jako oczywistą omyłkę pisarską, bowiem z zaskarżonego orzeczenia wynika wprost, że odsetki zasądzone zostały od dnia 1 stycznia 2016 roku. Apelujący nie kwestionował w apelacji prawidłowości poczynionych przez Sąd Rejonowy ustaleń faktycznych w związku z czym ustalenia te Sąd Okręgowy uznał za ostatecznie bezsporne i przyjął jako własne bez potrzeby ponownego przytaczania. Rozstrzygnięcie sporu sprowadzało się zatem do oceny roszczenia powoda w świetle przepisów prawa materialnego tj. art. 481 k.c. Jak wynika z ustalonego stanu faktycznego termin spłaty pożyczki został określony na dzień 12 listopada 2014 roku (§ 2 ust. 1 umowy). Niespłacenie pożyczki w całości lub w części w ustalonym terminie powodowało uznanie niespłaconej kwoty za zadłużenie przeterminowane, zaś od zadłużenia przeterminowanego powodowi przysługiwały odsetki umowne stanowiące czterokrotność wysokości stopy kredytu lombardowego NBP w stosunku rocznym (§ 6 umowy). Z tych względów powodowi przysługują odsetki umowne od dnia 13 listopada 2014 roku, z tym, że w wysokości nie wyższej niż odsetki maksymalne za opóźnienie. Rozstrzygając o prawidłowości orzeczenia o odsetkach Sąd Okręgowy uznał, że wskazanie w wyroku początkowej daty ich naliczania na dzień 1 stycznia 2016 roku było błędne. Błąd ten dostrzegł Sąd I instancji wskazując w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że od dnia 13 listopada 2014 roku zostały zasądzone odsetki. Zasądzenie odsetek od dnia 13 listopada 2014 roku znajdowało podstawę w art. 481 k.c. Jednocześnie – w ocenie Sądu Okręgowego – brak było podstaw, by dokonać sprostowania orzeczenia na podstawie art. 350 § 3 k.p.c. Sprostowanie wyroku nie może bowiem nigdy ingerować w samo rozstrzygnięcie. Prostowanie omyłek pisarskich możliwe jest w zakresie komparycji orzeczenia, natomiast nieuprawnione w stosunku do tenoru wyroku. Oczywista omyłka pisarska nie może dotyczyć treści i rozmiarów świadczenia lub ustalenia prawa. Wprawdzie może się zdarzyć, że konkretne rozstrzygnięcie zawarte w wyroku zawiera błąd będący wynikiem pomyłki i nie jest zgodne z wolą składu sędziowskiego, jednak tego rodzaju błąd może być naprawiony jedynie w trybie zaskarżenia w toku instancji (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 11 marca 2016 roku, III AUa 1740/15, LEX nr 2017755). Z tych też względów Sąd Okręgowy na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. zmienił zaskarżony wyrok, orzekając jak w punkcie I. sentencji. O kosztach postępowania odwoławczego Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 98 §

§ 3k.p.c.

w związku z § 2 pkt.

§ 10ust.

1 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych ( Dz. U. z 2015 roku, poz. 1804, ze zm.), w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku zmieniającym rozporządzenie w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2016 roku, poz. 1667).