II K 247/16

(1), s. J. i I., ur. (...) w W., oskarżonego o to, że: w dniu 19 stycznia 2016r. ok. godz. 08:00 w rejonie kompleksu leśnego pomiędzy miejscowościami Z. i J., gm. J., woj. (...)- (...) poprzez uderzenie pałką teleskopową w twarz spowodował obrażenia ciapa małoletniego A. B.

(1)w postaci stłuczenia okolicy jarzmowej lewej i zausznej lewej z widocznym podbiegnięciem krwawym, które to obrażenia naruszyły prawidłowe funkcjonowanie organizmu wymienionego na okres poniżej 7 dni tj. o czyn określony w art. 157 § 2 kk ORZEKA : I. oskarżonego A. K.

(1)uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art. 157§2 kk skazuje go i wymierza karę grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych, ustalając wysokości stawki dziennej na kwotę 50,00(pięćdziesięciu) zł; II. na podstawie art.41a§1 kk w zw. z art.39 pkt 2b k.k. i art.43§1 k.k. orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu kontaktowania się i zbliżania do pokrzywdzonego A. B.

(1)na odległość mniejszą niż 10 (dziesięć) metrów na okres 3 (trzech) lat; III. na podstawie art. 627 kpk w zw. z art.3 ust.1 Ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnych (Dz.U. z 1983r. Nr 49 poz.223 z późn.zm) zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w całości, w tym opłatę w kwocie 500(pięciuset) złotych; ZARZĄDZENIE 1.(...) 2. (...) N. (...) Sygn.akt II K 247/16 UZASADNIENIE Sąd ustalił , co następuje : Małoletni A. B.

(1), ur. (...), jest synem M. Ż.

(1), która na początku 2016r. pozostawała w związku partnerskim z oskarżonym A. K.

(1). W dniu 19 stycznia 2016r. małoletni wraz z matką i oskarżonym przyjechali do miejscowości Z., gdzie oskarżony prowadzi sklep spożywczy. W trakcie pobytu wymienionych w tej miejscowości oskarżony polecił A. B. przyniesienie rzeczy z samochodu, jednak pokrzywdzony niedokładnie wykonał to zadanie, co wywołało pretensje ze strony oskarżonego i matki. Pokrzywdzony na powyższe zareagował agresywnie i wulgarnie, odepchnął matkę i opuścił budynek. Po jakimś czasie oskarżony stwierdził, że zawiezie małoletniego do szkoły. A. B.

(1)wsiadł do samochodu oskarżonego i obaj pojechali w kierunku miejscowości J., gdzie mieści się gimnazjum do którego uczęszcza A. B.

(1). W okolicy położonego po drodze kompleksu leśnego oskarżony zatrzymał samochód i nakazał pokrzywdzonemu opuszczenie pojazdu. Następnie oskarżony przy użyciu pałki teleskopowej uderzył pokrzywdzonego w okolice twarzy powodując obrażenia ciała w postaci stłuczenia okolicy jarzmowej lewej i zausznej lewej z widocznym podbiegnięciem krwawym. Obrażenia te spowodowały naruszenie czynności narządu ciała pokrzywdzonego na okres poniżej 7 dni. (dow : kserokopia skróconego aktu urodzenia k.47, zezn.małoletn.A. B.

(1)k.49-50, nagranie z przesłuchania k.88, opinia sądowo-psychologiczna k.62-65 , dokumentacja medyczna k.9,18-19, opinia lekarska k.72, zezn.śwd.M. Ż.

(1)k.58v-59, k.117 – częściowo) Gdy oskarżony odwiózł następnie małoletniego do szkoły, A. B.

(1)nie poszedł na zajęcia ale udał się do dziadków (rodziców matki) zamieszkujących w J. i tam opowiedział o zdarzeniu. Następnie wrócił do szkoły i udał się do dyrektorki, która wezwała pogotowie, została również zawiadomiona Policja. (dow : zezn.śwd.Ł. Ł.

(1)k.13v, k.117v-118, zezn.śwd.A. W.

(1)k.22v, k.118, zezn.śwd.G. O.

(1)k.31v, k.118v-119, zezn.śwd.B. Z. k.73v, k.119, zezn.śwd.W. T. k.26, k.119v, zezn.śwd.A. D.

(1)k.38, k.119v, zezn.śwd.H. B.

(1)k.7v-8 , k.120) A. K.

(1)w toku przesłuchania w charakterze podejrzanego nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Potwierdził , że zawiózł A. B. do szkoły i wraz z nim udał się do szatni. Jak stwierdził było to spowodowane tym , że małoletni „był nadąsany” i wyglądało , że ma inne plany niż pójście do szkoły”. Ponadto podejrzany w szerokim zakresie opisał konflikt pomiędzy M. Ż.

(1)a H. B.

(1)na tle opieki nad małoletnim i wskazał , że to postawa H. B. wpływa na problemy wychowawcze z A. B.. Ponadto wskazał , że to H. B.

(1)bezpodstawnie pomawia go o pobicie pokrzywdzonego. (wyjaśn.osk.A. K. k.85) Na rozprawie oskarżony odmówił składania wyjaśnień i potwierdził wyjaśnienia z postępowania przygotowawczego. (k.116v) Sąd Rejonowy zważył , co następuje : Wyjaśnienia oskarżonego ocenić należy jako całkowicie niewiarygodne. Wersja lansowana przez A. K. stoi w sprzeczności z innymi zgromadzonymi w sprawie dowodami, co nakazuje uznać wyjaśnienia oskarżonego za przyjętą linię obrony zmierzającą do uniknięcia odpowiedzialności karnej. Jakkolwiek na podstawie analizy zeznań H. B.

(1)i w oparciu o bezpośredni kontakt z tym źródłem dowodowym Sąd częściowo podziela ocenę odnośnie braku obiektywizmu wymienionej w odniesieniu do małoletniego i wyolbrzymianiu rzeczywistych i domniemanych zagrożeń oraz ewidentnych uprzedzeń wobec oskarżonego i byłej synowej , jednak powyższe nie wpływa w żadnym stopniu na kwestię odpowiedzialności prawnokarnej A. K.. Podkreślić bowiem należy, że Sąd rozpoznaje sprawę w granicach skargi uprawnionego oskarżyciela, a przewód sądowy nie podważył trafności decyzji Prokuratora o ograniczeniu niniejszego postępowania do zdarzenia 19.11.2016r. (k.1-2). Zgromadzone w tym zakresie dowody w ocenie Sądu pozwalają przypisać oskarżonemu popełnienie zarzucanego mu czynu. W pierwszej kolejności wskazać należy na relację samego pokrzywdzonego. Małoletni w toku przesłuchania w charakterze świadka szczegółowo opisał przebieg zdarzenia, opisując specyficzne i niepowtarzalne szczegóły. Trzeba mieć oczywiście na uwadze możliwość, że małoletni celowo przedstawia własne zachowania w korzystnym świetle, zwłaszcza w odniesieniu do wydarzeń rozgrywających się w sklepie oskarżonego, na co wskazuje relacja matki pokrzywdzonego. Ponadto taka właśnie geneza zdarzenia (impulsywna i wulgarna reakcja małoletniego na kierowane pod jego adresem uwagi) wydaje się najbardziej logiczną wersją wydarzeń , wyjaśniającą późniejsze zachowanie oskarżonego. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że taka „samo wybielająca” relacja pokrzywdzonego jest zupełnie naturalna i nie wpływa to na (...) w zakresie istotnym z punktu widzenia zarzutu aktu oskarżenia. Podkreślić należy, że zgodnie z opinią biegłego psychologa małoletni ma prawidłowo rozwinięte funkcje poznawcze, a jego relacja procesowa nie nosi elementów fantazjowania, konfabulacji czy treści zasugerowanych. Biegła w swojej opinii wskazała na logikę wypowiedzi badanego, występowanie łańcuchów przyczynowo – skutkowych i zauważyła , że zachowania obserwowane w trakcie opisywania zdarzeń wskazują na osobiste doświadczenia małoletniego. (dow : zezn.śwd.A. B.

(1)k.49-50, opinia sądowo-psychologiczna k.62-65) W ocenie Sądu omawiana opinia w pełni zasługuje na walor wiarygodności. Biegła przeanalizował dostępny materiał badawczy , miała bezpośredni kontakt z małoletnim uczestnicząc w przesłuchaniu, a następnie sformułowała spójne i logiczne wnioski. Brak jest podstaw , aby opinię powyższą kwestionować. Powyższe nie oznacza, rzecz jasna , że małoletni nie jest zdolny do kłamstwa, jednak w ocenie Sądu inne dowody potwierdzają jego relację. Z zeznań A. W.

(1)wynika, że małoletni opowiedział mu o przebiegu zdarzenia, posiadał także widoczne obrażenia na twarzy. Ponadto, co charakterystyczne wymieniony świadek wskazywał na opory A. B. przed zrelacjonowaniem zdarzenia i ujawnionymi następnie przyczynami tych oporów, co koresponduje z opisem małoletniego. (dow : zezn.śwd.A. W.

(1)k.22v, k.118) Opisana relacja współgra z zeznaniami Dyrektora szkoły – G. O.

(1), która wskazała na widoczne obrażenia twarzy i opisała zbieżną z zeznaniami pokrzywdzonego i A. W. relację małoletniego. ( dow : zezn.śwd.G. O.

(1)k.31v, k.118v-119) Ślady obrażeń na twarzy małoletniego potwierdzają również świadkowie Ł. Ł.

(1), B. Z., A. D.

(1). Wskazać przy tym należy, że akcentowane przez świadka Ł. „zmienne wersje” nie świadczą wcale o niewiarygodności małoletniego. Mogło to wynikać z naturalnej obawy , zdenerwowania w kontakcie młodego człowieka z przedstawicielem organów ścigania i w ocenie Sądu nie może rzutować na ocenę wiarygodności procesowej relacji pokrzywdzonego. Stwierdzić należy , że świadkowie G. O. i A. D. zgodnie relacjonują wypowiedzi pokrzywdzonego odnośnie użytego przez oskarżonego narzędzia. (dow : zezn.śwd.Ł. Ł.

(1)k.13v, k.117v-118, , zezn.śwd.B. Z. k.73v, k.119, zezn.śwd.A. D.

(1)k.38) Nie budzą natomiast wątpliwości w świetle tak dokumentacji lekarskiej jak i opinii biegłego chirurga charakter i skutki stwierdzonych u pokrzywdzonego obrażeń. Zgodnie z opinią biegłego A. B.

(1)doznał stłuczenia okolicy jarzmowej lewej i zausznej lewej z widocznym podbiegnięciem krwawym, które to obrażenia te spowodowały naruszenie czynności narządu ciała pokrzywdzonego na okres poniżej 7 dni i zdaniem biegłego mogły powstać na wskutek uderzenia poszkodowanego w okolicznościach przez niego podawanych. (dow : dokumentacja medyczna k.9,18-19, opinia lekarska k.72 ) W ocenie Sądu omawiana opinia zasługuje na przyznanie jej waloru wiarygodności. Biegły posiadający wysoki poziom wiedzy fachowej i rozległą praktykę lekarską przeanalizował dostępną dokumentację i sformułował logiczne wnioski. Wykluczyć natomiast należy możliwość powstania opisanych wyżej obrażeń w trakcie kłótni i przepychanki małoletniego z matką, jak to podaje sama M. Ż.

(1). W ocenie Sądu zeznania tego świadka są stronnicze, zmierzają do uwolnienia oskarżonego od odpowiedzialności karnej, zaś jej wnioski są nielogiczne i niespójne. Wymieniona opisuje fakt „pociągnięcia za ucho” małoletniego co jej zdaniem wyjaśnia powstanie obrażeń. Tymczasem ślady urazu u A. B. zlokalizowane były w okolicy zausznej, natomiast ślad na policzku miał kształt okrągły (vide : wskazane wyżej zeznania świadków) , co odpowiada opisywanemu przez pokrzywdzonego uderzeniu pałką (końcem takowej), natomiast w żadnym razie nie koresponduje z obrażeniami mogącymi powstać w okolicznościach opisywanych przez matkę małoletniego. Wyraźnie przy tym rysuje się rozbieżność pomiędzy opisywanymi pierwotnie przez M. Ż. okolicznościami zajścia i obrażeniami (k.59), które miała stwierdzić dopiero w (...) w J. po posiedzeniu Sądu Rodzinnego, a relacją M. Ż. na rozprawie gdzie podała szereg innych okoliczności – szarpanie za ucho i obrażenia stwierdzone jeszcze przed odwiezieniem pokrzywdzonego do szkoły (k.117). Biorąc pod uwagę treść pierwszej relacji , próba przekonywania , że chodzi o te same obrażenia (k.117v) jest niewiarygodna i nielogiczna. W konsekwencji w ocenie Sądu jedynie opisywana przez wymienionego świadka geneza zdarzenia i gwałtowna reakcja małoletniego na pretensje odnośnie sposobu wykonania polecenia mogą zostać uznane za wiarygodną część zeznań i tylko w tym zakresie Sąd dał im wiarę. (zezn.śwd.M. Ż.

(1)k.58v-59, k.117 – częściowo) W ocenie Sądu zgromadzony materiał dowodowy potwierdza wersję wydarzeń przedstawioną przez pokrzywdzonego i w świetle tych dowodów fakt popełnienia przez oskarżonego zarzucanego mu czynu nie budzi wątpliwości. Nie przekreśla takiej oceny okoliczność, że wskutek trudnych do wytłumaczenia zaniechań organów ścigania nie dokonano żadnych czynności w kierunku odnalezienia i zabezpieczenia procesowego narzędzia jakim posłużył się oskarżony. Wskazać jednak należy na konsekwentny i spójny opis tego przedmiotu przedstawiony przez pokrzywdzonego, korespondujący z lokalizacją i charakterem obrażeń opisanych przez świadków i potwierdzonych w dokumentacji lekarskiej oraz opinii biegłego, co w ocenie Sądu pozwala na przyjęcie , że oskarżony takiego narzędzia użył. Biorąc pod uwagę , że oskarżony jest osobą dorosłą , znającą obowiązujące normy prawne i konsekwencje ich nieprzestrzegania, a czyn mu zarzucany ma charakter prosty ze społecznego punktu widzenia, uznać należy , że można i należy przypisać mu winę. W zakresie kwalifikacji prawnej Sąd zważył , co następuje : Nie ulega wątpliwości w świetle opisanych wyżej dowodów , że oskarżony uderzając pokrzywdzonego i powodując stwierdzone wyżej skutki wyczerpał znamiona przestępstwa z art.157§2 k.k. Wymierzając karę oskarżonemu Sąd miał na uwadze całokształt okoliczności zarówno łagodzących jak i obciążających , w szczególności stopień społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu i stopień winy. Określając wysokość kary Sąd uwzględnił również cele zapobiegawcze i wychowawcze kary w stosunku do sprawcy , a ponadto potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Jako okoliczności obciążające przy wymiarze kary Sąd miał na uwadze sposób działania oskarżonego , który w sposób samowolny wystąpił w roli wymierzającego arbitralnie kary wychowawcze a dodatkową okolicznością obciążającą są bolesne i traumatyczne skutki zdarzenia dla pokrzywdzonego. Niemniej jednak uwzględnić przy wymiarze kary należało również fakt , że obrażenia choć bolesne nie spowodowały poważniejszych skutków dla zdrowia poszkodowanego. Ponadto zwrócić należy uwagę , że oskarżony nie był w przeszłości karany (k.89) i prowadzi stabilny i uregulowany tryb życia. W ocenie Sądu wymierzona kara 100 stawek dziennych grzywny jest w pełnio adekwatna do wagi popełnionego czynu , uwzględnia również cele indywidualno- i generalno- prewencyjne i nie może być uznana rażąco surową ani też rażąco łagodną, zaś wysokość jednej stawki (50zł) odpowiada możliwościom zarobkowym oskarżonego. Orzeczony obowiązek w postaci zakazu zbliżania i kontaktowania z pokrzywdzonym winien zabezpieczyć bezpieczeństwo pokrzywdzonego i zapobiec nowym konfliktom w przyszłości. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.627 k.p.k. , albowiem Sąd nie znalazł podstaw do zwolnienia oskarżonego od ich zapłaty. SSR Krzysztof Bieńkowski ZARZĄDZENIE 1.(...) 2.(...) - (...) 3. (...) O. (...)