z żądaniem ustanowienia służebności przesyłu za wynagrodzeniem przejawia aktywność skierowaną na podkreślenie, że jest właścicielem nieruchomości i chce odzyskać pełnię praw właścicielskich, w tym prawa do decydowania o sposobie uregulowania stosunków prawnorzeczowych na swojej nieruchomości oraz uregulować zgodnie ze swoją wolą sposób korzystania przez przedsiębiorcę przesyłowego z nieruchomości (tak słusznie Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 21 stycznia 2011 r., III CZP 124/2010). Skoro jednak decyzja wywłaszczeniowa spowodowała już trwałe ograniczenie prawa własności w celu wykonywania na niej uprawnień o treści zbliżonej do tych, które są właściwe służebności przesyłowej i to ona jak również przepisy ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania z nieruchomości stanowią dla wnioskodawcy źródło obciążeń o charakterze publicznoprawnym, to nie można uznać, że wyżej wymieniony zachował uprawnienie do żądania ustanowienia służebności przesyłu za wynagrodzeniem na nieruchomości objętej zakresem oddziaływania decyzji wywłaszczeniowej. Jeżeli przedsiębiorca będący właścicielem urządzeń wymienionych w art. 49 § 1 k.c. wykonuje uprawnienia wynikające z decyzji wydanej na rzecz jego poprzednika prawnego na podstawie art. 35 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (tekst jednolity Dz. U. z 1974 r., nr 10, poz. 64 ze zm.), właściciel nieruchomości nie może żądać ustanowienia służebności przesyłu na podstawie art.
(tak też słusznie Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 6 czerwca 2014 r., III CZP 107/2013). Wobec powyższego uczestnik posiada tytuł prawny w postaci ograniczenia prawa własności wnioskodawcy do działki numer (...) w celu wykonywania na niej uprawnień o treści zbliżonej do tych, które są właściwe dla służebności przesyłu, odnośnie linii (...)- (...) kV, której odbiór nastąpił w 1973 roku. Linia ta przebiega w południowo-wschodnim narożniku działki numer (...). Zauważyć należy, że poprzednik uczestnika był do dnia 11 lipca 1993 r. przedsiębiorstwem państwowym ( Zakład (...) w T.). W dniu 12 lipca 1993 r. został on przekształcony (akt notarialny Rep. A nr: (...)) w jednoosobową spółkę akcyjną S. P. na podstawie ustawy z dnia 5 lutego 1993 r. o przekształceniach własnościowych niektórych przedsiębiorstw państwowych o szczególnym znaczeniu dla gospodarki państwa (Dz. U. nr 16, poz. 69), zarządzenia numer 191/Org/93 Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 9 lipca 1993 r. oraz ustawy z dnia 13 lipca 1990 r. o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych (Dz. U. nr 51, poz. 298 z późn. zm.). Stąd wyżej wymieniona Spółka wstąpiła we wszystkie prawa i obowiązki przedsiębiorstwa państwowego. W tym stanie rzeczy wniosek o ustanowienie służebności przesyłu odnośnie linii średniego napięcia 15 kV relacji (...)-(...) należało oddalić. W przypadku linii średniego napięcia 15 kV relacji (...)-(...) to dla linii tej nie była wydana decyzja w oparciu o art. 35 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości. Linia ta powstała w pierwszej połowie lat 60-tych XX wieku w oparciu projekt techniczny z lipca 1961 roku. Nie zmieniał się jej przebieg na działce wnioskodawcy do stanowiska słupowego numer 3 znajdującego się na tej nieruchomości. Dopiero w 1983 roku wskutek jej modernizacji uległ zmianie przebieg odcinka od stanowiska słupowego numer 3, który był stanowiskiem cztero-słupowym, a powstało stanowisko trzy-słupowe do granicy działki wnioskodawcy. Miało to miejsce nie wcześniej niż po dniu 18 sierpnia 1993 r., gdyż wówczas została wydana decyzja zatwierdzająca plan realizacyjny dla modernizacji linii. Jest to odcinek linii oznaczony w opinii uzupełniającej biegłego sądowego geodety W. D. z dnia 10 sierpnia 2016 r. kolorem pomarańczowym i literami A-B. Wobec powyższego w ocenie Sądu doszło do zasiedzenia służebności gruntowej odpowiadającej w swej treści służebności przesyłu tylko na odcinku do stanowiska słupowego numer 3, na którym to odcinku nie nastąpiła zmiana przebiegu linii. Początek biegu terminu zasiedzenia należy liczyć od dnia 1 stycznia 1965 r. Na nieruchomości wnioskodawcy istnieje bowiem linia przesyłowa o takim samym przebiegu do stanowiska słupowego numer 3 średniego napięcia 15 kV relacji (...)-(...), co najmniej od dnia 1 stycznia 1965 r. (data pewna), tj. od czasu zakończenia budowy linii. Wobec powyższego nabycie służebności przy przyjęciu złej wiary poprzednika prawnego uczestnika nastąpiło z dniem 1 stycznia 1985 r. Z dniem 3 sierpnia 2008 r. weszły w życie przepisy Kodeksu cywilnego o służebności przesyłu (art. 305 1 – art. 505 4 k.c.), dodane przez ustawę z dnia 30 maja 2008 r. o zmianie ustawy Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 116, poz. 731). Przepisami tymi wprowadzony został nowy, trzeci – obok służebności gruntowych i służebności osobistych rodzaj służebności, zdefiniowany w art. 305 1 k.c. Stosownie do tego przepisu nieruchomość można obciążyć na rzecz przedsiębiorcy, który zamierza wybudować lub którego własność stanowią urządzenia, o których mowa w art. 49 § 1 k.c., prawem polegającym na tym, że przedsiębiorca może korzystać w oznaczonym zakresie z nieruchomości obciążonej zgodnie z przeznaczeniem tych urządzeń (służebność przesyłu). Na podstawie art. 292 k.c. w związku z art. 305 4 k.c. służebność przesyłu, gdy polega na korzystaniu z trwałego i widocznego urządzenia, można nabyć przez zasiedzenie, a do zasiedzenia służebności przesyłu stosuje się odpowiednio przepisy o zasiedzeniu nieruchomości. Choć przed wejściem w życie przepisów art. 305 1 – 305 4 k.c. o służebności przesyłu, przepisy nie przewidywały wprost tego rodzaju służebności i w literaturze istniał spór co do możliwości nabycia służebności przesyłu przez zasiedzenie – w orzecznictwie Sądu Najwyższego jednolicie przyjmowano, stosując w drodze analogii art. 145 k.c., możliwość ustanowienia służebności gruntowej odpowiadającej obecnej służebności przesyłu, a także dopuszczalność nabycia jej w drodze zasiedzenia (por. m.in. post. Sądu Najwyższego z dnia 3 czerwca 1965 III co 34/65, OSNCP 1966/7-8/109, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 30 sierpnia 1991 r. III CZP 73/91, OSNCP 1992/4/53). Stanowisko to zostało potwierdzone w uchwale z dnia 7 października 2008 r. (III CZP 98/08, Biul. Sądu Najwyższego 2008/10/7), w której Sąd Najwyższy stwierdził, że także przed ustawowym uregulowaniem służebności przesyłu w art. 305 1 – 305 4 k.c. dopuszczalne było nabycie w drodze zasiedzenia służebności odpowiadającej treści służebności przesyłu oraz wskazał, że nabycie takie następuje przez przedsiębiorcę, a nie właściciela nieruchomości władnącej, która to kategoria prawna przy instytucji służebności przesyłu w ogóle nie występuje. Wyrażone w tej uchwale stanowisko podtrzymał Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 7 listopada 2008 r., (II CSK 326/08, nie publ., w wyroku z dnia 12 grudnia 2008 r., (II CSK 389/08, LEX numer 484715) oraz w postanowieniu z dnia 5 czerwca 2009 (I CSK 392/08, LEX numer 578032). W świetle powyższego nie budzi zatem wątpliwości dopuszczalność zasiedzenia służebności gruntowej odpowiadającej służebności przesyłu. Zgodnie z treścią art. 292 k.c . służebność gruntowa może być nabyta przez zasiedzenie tylko w wypadku, gdy polega na korzystaniu z trwałego i widocznego urządzenia. Przepisy o nabyciu własności nieruchomości przez zasiedzenie stosuje się odpowiednio. Zgodnie z treścią przepisu art. 172 § 1 k.c. w brzmieniu po zmianie nadanej ustawą z dnia 28 lipca 1990 r. o zmianie ustawy Kodeks cywilny posiadacz nieruchomości nie będący jej właścicielem nabywa własność, jeżeli posiada nieruchomość nieprzerwanie od lat dwudziestu jako posiadacz samoistny, chyba że uzyskał posiadanie w złej wierze (zasiedzenie). W myśl § 2 tegoż przepisu po upływie lat trzydziestu posiadacz nieruchomości nabywa jej własność, choćby uzyskał posiadanie w złej wierze. Przed zmianą tego przepisu terminy zasiedzenia wynosiły odpowiednio: 10 lat w dobrej wierze i 20 lat w złej wierze. Zgodnie z judykaturą Sądu Najwyższego „do przypadków zasiedzenia, które nastąpiło przed wejściem w życie ustawy z dnia 28 lipca 1990 r. o zmianie ustawy Kodeks cywilny (Dz. U. 1990 Nr 55 poz. 321), tj. przed 1 października 1990 r. będą miały zastosowanie 10 – letnie i 20 – letnie okresy posiadania, przewidziane w art. 172 k.c. w brzmieniu obowiązującym przed tą datą” (tak Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 2 września 1993 r., sygn. akt II CRN 89/93, nie publ.). Wykładni pojęcia posiadania służebności dokonał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 31 stycznia 1967 r. (sygn. akt III CR 270/66, OSNCP 1967/9 poz. 160), gdzie stwierdził, że posiadaczem służebności jest ten, kto korzysta z cudzej nieruchomości w zakresie odpowiadającym treści służebności i o tym jego charakterze przesądza sam fakt posiadania. W uzasadnieniu tego orzeczenia wskazano, że z samej istoty posiadania wynika, że musi ono mieć pewne cechy stabilności. Gdyby więc akty faktycznego wykonywania służebności były całkowicie pozbawione tych cech, nosząc charakter przypadkowości, to nie byłyby one przejawem posiadania i nie prowadziłyby do ochrony posesoryjnej, ergo także do zasiedzenia tej służebności. Należy zgodzić się z wyrażonym w judykaturze poglądem, że władztwo przedsiębiorstwa energetycznego nad nieruchomością, na której znajduje się linia elektryczna jest faktycznym władztwem w granicach, jakie wykonuje uprawniony z tytułu służebności, co pozwala uznać to przedsiębiorstwo za posiadacza służebności (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 października 2002 r., III CZP 64/02, Biuletyn SN 2002, m 11, s. 7). Przedsiębiorstwa państwowe wykonywały posiadanie mogące doprowadzić do zasiedzenia służebności z tym zastrzeżeniem, że pod rządem art. 128 k.c. nabycie takiego prawa następowało do jednolitego funduszu własności państwowej (tak również Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 13 stycznia 2016 r., V CSK 224/15, LEX numer 1977833). Jednocześnie przyjąć należy, że budowa i konserwacja urządzeń służących do dostarczania przez państwowe przedsiębiorstwa energetyczne energii oraz objęcie w posiadanie służebności przesyłu było wykonywane w ramach działalności gospodarczej państwa, a więc w ramach dominium, a nie imperium. Jeżeli przed dniem 1 lutego 1989 r. zrealizowały się przesłanki pozwalające na stwierdzenie zasiedzenia służebności, służebność nabywał Skarb Państwa, a nie przedsiębiorstwo państwowe (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 22 października 2009 r., III CZP 70/09, OSNC 2010, Nr 5, poz. 64; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 grudnia 2009 r., IV CSK 291/09, niepubl.; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 2008 r., II CSK 314/08, niepubl.; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2003 r., V CK 24/03, niepubl.; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 lipca 2008 r., III CSK 73/08, niepubl.; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 października 2009 r., II CSK 103/09, niepubl.). Jeżeli do tego nie doszło, a po dniu 1 lutego 1989 r. utrzymywał się na nieruchomości niepaństwowej opisany dotychczasowy stan faktyczny, po upływie stosownego czasu determinowanego dobrą lub złą wiarą posiadacza służebności, możliwe było nabycie przez zasiedzenie przez przedsiębiorstwo państwowe lub jego następcę prawnego, służebności gruntowej podobnej do przesyłu, a po dniu 3 sierpnia 2008 r. służebności przesyłu. Okres występowania na nieruchomości stanu faktycznego odpowiadającego treści służebności przesyłu przed wejściem w życie art. 305 1 do 305 4 k.c. podlega bowiem doliczenia do czasu posiadania wymaganego do zasiedzenia tej służebności (por. uchwała składu 7-sędziów Sądu Najwyższego z dnia 22 maja 2013 r., III CZP 18/13). Zauważyć należy, że jeśli w okresie przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. o zmianie ustawy – Kodeks Cywilny (Dz. U. Nr 3, poz. 11) przedsiębiorstwo państwowe korzystało bez tytułu prawnego z cudzej nieruchomości (niepaństwowej) w zakresie niezbędnym do obsługi i eksploatacji wybudowanych przez to przedsiębiorstwo urządzeń przesyłowych to było ono posiadaczem służebności gruntowej podobnej do służebności przesyłu w rozumieniu art. 352 § 1 k.c. (vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 maja 2015 r., IV CSK 468/14, LEX numer 1767490). W ocenie Sądu należało przyjąć złą wiarę poprzednika prawnego uczestnika, gdyż objęcie w posiadanie nie nastąpiło w dobrej wierze. Wnioskodawca zakwestionował przymiot dobrej wiary, zaś uczestnik nie przedstawił dowodów dla potwierdzenia dobrej wiary. Oprócz projektu budowy linii z lipca 1961 r. relacji (...)-(...) uczestnik nie wskazał innych dokumentów dotyczących posadowienia linii. Zauważyć należy, że wprawdzie pozwolenie na budowę, czy też decyzje lokalizacyjne niewątpliwie są aktami niezbędnymi do legalnego zrealizowania zamierzeń inwestycyjnych na nieruchomości, ale nie wynika z nich jakikolwiek tytuł prawny do władania cudzą nieruchomością w zakresie przesyłu energii elektrycznej, dalszego korzystania ze wzniesionych na niej urządzeń. Taki tytuł musi być uzyskany na podstawie umowy albo stosownego orzeczenia, którego w niniejszej sprawie brak lub przez zasiedzenie. Posiadacz który wie, że dysponuje decyzją w procesie budowlanym, która nie może wykreować tytułu do cudzej nieruchomości w postaci służebności o treści służebności przesyłu, nie może być uznany za posiadacza służebności w dobrej wierze, a więc takiego który w sposób usprawiedliwiony choć błędny jest przekonany, że jego posiadanie służebności jest legalne. O takim zakwalifikowaniu posiadania służebności mogłyby świadczyć ewentualne inne dodatkowe okoliczności ustalone w sprawie (na które wnioskodawca się nie powoływał), ale nie tylko to, że posiadacz służebności uzyskał decyzję lokalizacyjną, decyzję o pozwoleniu na budowę i na jej podstawie wzniósł urządzenia do przesyłu energii elektrycznej, których legalnemu utrzymaniu na gruncie ma służyć zasiadywana służebność (vide: uchwała Sądu Najwyższego z dnia 20 listopada 2015 r., III CZP 76/15, LEX numer 1958100). Dobra wiara zasiadującego posiadacza występuje wtedy, gdy ingerowanie w cudzą własność w zakresie odpowiadającym służebności rozpoczęło się w okolicznościach, które usprawiedliwiały przekonanie posiadacza, że nie narusza cudzego prawa (vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 września 2014 r., II CSK 659/13, LEX numer 1540483). Tradycyjne rozumienie dobrej wiary zasiadującego posiadacza występuje wówczas, gdy ingerowanie w cudzą własność w zakresie odpowiadającym służebności rozpoczęło się w okolicznościach, które usprawiedliwiały przekonanie posiadacza, że nie narusza cudzego prawa (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 6 grudnia 1991 r., III CZP 108/91, OSNC 1992, Nr 4, poz. 48; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 kwietnia 1997 r., I CKN 74/97, OSNC 1997, Nr 11, poz. 171 nie publ.; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 października 2010 r., IV CSK 152/10; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 stycznia 2014 r., V CSK 87/13; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 2014 r., II CSK 472/13, LEX numer 1476956). Domniemanie dobrej wiary z art. 7 k.c. wzruszyć może dowód, że posiadacz w chwili rozpoczęcia posiadania wiedział lub przy zachowaniu należytej staranności mógł się dowiedzieć o tym, że narusza swym zachowaniem prawo innej osoby. Takim dowodem może być stwierdzenie braku własnego tytułu posiadacza uprawniającego do wejścia na cudzy grunt, czy korzystania z niego w określonym zakresie (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 25 listopada 2008 r., II CSK 346/08; z dnia 3 kwietnia 2009 r., II CSK 400/08; z dnia 24 lipca 2009 r., II CSK 121/09; postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 marca 2010 r., II CSK 439/09; z dnia 6 września 2013 r., V CSK 440/12 – nie publ.). Podkreślić należy, że w odniesieniu do posiadania prowadzącego do zasiedzenia o rodzaju wiary posiadacza decyduje wyłącznie chwila objęcia w posiadanie (tak również – Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 14 października 2015 r., V CSK 5/15, LEX numer 1808044). Poprawność prowadzenia inwestycji z punktu widzenia prawa budowlanego nie ma wpływu na kwalifikację posiadania z punktu widzenia dobrej lub złej wiary. Jak podkreślił Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 26 kwietnia 2006 r., V CSK 20/06, LEX numer 198525, prowadzenie inwestycji na podstawie odpowiednich zezwoleń władzy budowlanej nie przesądza o tym, iż przy jej realizacji nie mogło dojść do naruszenia prawa własności. Dlatego też nie można z faktu wydania takich decyzji i nie zaskarżenia ich przez właściciela nieruchomości wyprowadzić wniosku, że inwestor uzyskał formalną zgodę właściciela na przeprowadzenie przez jego grunt urządzeń przesyłowych. Wynika to z różnego charakteru regulacji zawartej w prawie budowlanym i w prawie cywilnym, na co zwrócił uwagę Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 29 stycznia 2008 r., IV CSK 410/07, LEX numer 445289. Podobne stanowisko zaprezentował Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 9 sierpnia 2005 r., IV CK 82/05, LEX numer 303363 oraz z dnia 6 maja 2009 r., II CSK 594/08, LEX numer 510969. Ponieważ linia średniego napięcia 15 kV relacji (...)-(...) została wybudowana w pierwszej połowie lat 60-tych XX wieku to początek biegu terminu zasiedzenia należy liczyć od dnia 1 stycznia 1965 r. (data pewna), a koniec terminu upłynął z dniem 1 stycznia 1985 r. Służebność gruntowa została nabyta przez S. P., w imieniu którego posiadanie było wykonywane (por. uzasadnienie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 3 lutego 2010 r. II CSK 465/09, LEX numer 738479). Podkreślić przy tym należy, iż w tym czasie nie doszło do przerwania biegu zasiedzenia, gdyż nie wystąpiła żadna z przesłanek określonych w art. 123 k.c. Nie doszło również do zawieszenia biegu przedawnienia. Przepis art. 7 k.c. przewiduje domniemanie prawne usuwalne. Jeżeli ustawa uzależnia skutki prawne od dobrej lub złej wiary, domniemywa się istnienie dobrej wiary. Domniemanie to ma zastosowane także w zakresie nabywania służebności gruntowej przez zasiedzenie (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 października 2005 r., IV CSK 165/05, LEX numer 186901). Decydującą chwilą dla oceny dobrej wiary jest moment objęcia w posiadanie. Zła wiara, która ujawni się po tym terminie, nie ma wpływu na wydłużenie terminu zasiedzenia. Ciężar dowodu obalenia domniemania opisanego wyżej ciążył na wnioskodawcy, który domniemanie dobrej wiary obalił zarzucając, iż brak jest decyzji administracyjnych dotyczących wybudowania tej linii. Nabycie przez S. P. służebności przesyłu na odcinku do stanowiska słupowego numer 3 odnośnie linii średniego napięcia 15 kV relacji (...)-(...) sprawia, że wnioskodawca bezpodstawnie wystąpił z wnioskiem o ustanowienie służebności na tym odcinku, co w konsekwencji skutkuje oddaleniem wniosku w tym zakresie. Uczestnik wykazał następstwo prawne i to, że wstąpił pod tytułem ogólnym we wszystkie prawa i obowiązki poprzedników prawnych – w tym nabył również ograniczone prawo rzeczowe będące przedmiotem niniejszego postępowania. Zgodnie z art. 358 k.c. przeniesienie posiadania następuje przez wydanie rzeczy, a wnioskodawca i jego poprzednicy prawni korzystali z urządzeń przesyłowych na nieruchomości uczestnika i eksploatowali linię gazową. Przeniesienie posiadania może nastąpić w każdej dowolnej formie przewidzianej przez prawo zarówno przez zwykłe wydanie rzeczy jak i w sposób przewidziany przez przepisy Kodeksu cywilnego, tj. art. 349 do 351 k.c. W przypadku posiadania służebności przesyłowej wydanie rzeczy polega na przejęciu przedsiębiorstwa przesyłowego, którego użyteczność jest zwiększana przez korzystanie z cudzej nieruchomości w zakresie odpowiadającym tej służebności, a przejęcie wynikające z uwłaszczenia z mocy ustawy oznacza przeniesienie posiadania (vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2015 r., II CSK 853/14, LEX numer 1962515). Natomiast odnośnie odcinka ww. linii relacji (...)-(...) od stanowiska słupowego numer 3 do granicy działki wnioskodawcy uzasadnione było żądanie ustanowienia służebności na podstawie art. 305
k.c., którymi należy się kierować przy ustalaniu wysokości wynagrodzenia. Przesłanki te zostały wypracowane przez orzecznictwo sądów powszechnych i Sądu Najwyższego. Przy określaniu jego wysokości należy brać pod uwagę między innymi wpływ na ograniczenie w korzystaniu z nieruchomości przez właściciela, uszczerbek właściciela związany z pogorszeniem nieruchomości w następstwie posadowienia na niej i eksploatacji urządzeń przesyłowych, ograniczenie zamierzeń inwestycyjnych właściciela, sposób wykorzystywania pozostałej części nieruchomości przez właściciela oraz rozwój gospodarczy terenów położonych w sąsiedztwie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 kwietnia 2012 r., V CSK 190/11, LEX numer 1212828, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 września 2011 r., II CSK 681/10, LEX numer 1043999, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 kwietnia 2012 r., II CSK 401/11, LEX numer 1211144). Doznany przez właściciela nieruchomości uszczerbek majątkowy związany z funkcjonowaniem służebności musi być wzięty pod uwagę przy ustalaniu „odpowiedniego wynagrodzenia” (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 września 2012 r., IV CSK 56/12, LEX numer 1227856). Pojęcie wynagrodzenia jest szersze niż pojęcie odszkodowania i w przypadku powstania szkody fakt ten musi być uwzględniony przy określeniu wysokości wynagrodzenia. Jeżeli właściciel powołuje się na negatywne dla niego zmiany będące następstwem obciążenia jego nieruchomości bądź wywołujące uszczerbek majątkowy to jego obciąża ciężar dowodu – art. 6 k.c. (tak również Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 8 maja 2000 r., V CKN 43/00, OSNC 2000/11/2006). Wynagrodzenie należne na podstawie art.
powinno uwzględniać cały uszczerbek, który jest następstwem ustanowienia służebności. Źródło rekompensowanego uszczerbku winno więc leżeć w zdarzeniu jakim jest powstanie prawa służebności przez które to zdarzenie uszczerbek ten staje się trwały i nieodwracalny (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 września 2011 r., II CSK 681/10, nie publ.). Ustawodawca pozostawił Sądowi swobodę polegającą na indywidualizacji ocen w tym zakresie, formułowanych na podstawie określonego stanu faktycznego, które mogą także wynikać z ogólnych reguł porządku prawnego (tak również postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 lutego 2013 r., IV CSK 440/12, LEX numer 1294169). Zasadne było zatem w wysokości wynagrodzenia uwzględnienie zarówno wartości służebności jak i wartości zmniejszenia wartości rynkowej nieruchomości. W rezultacie jest to kwota 558,23 zł, o której orzeczono w punkcie II postanowienia. W punkcie III postanowienia Sąd oddalił częściowo wniosek wobec nabycia przez zasiedzenie służebności gruntowej odpowiadającej w swej treści służebności przesyłu odnośnie odcinka linii energetycznej (...)- (...) kV do stanowiska słupowego numer 3. Jak również oddalił Sąd wniosek odnośnie linii energetycznej 15 kV (...)-(...) biegnącej południowo-wschodnim narożnikiem działki wnioskodawcy wobec wydania odnośnie tej linii decyzji w trybie art. 35 ust. 1 u.z.t.w.n. jako aktu wywłaszczeniowego, powodującego trwałe ograniczenie prawa własności nieruchomości w celu wykonywania na niej uprawnień o treści zbliżonej do tych, które są właściwe dla służebności przesyłowej. Trwałość skutków takiej decyzji oznacza, że dotyczą one nie tylko osoby, która była właścicielem nieruchomości w chwili prowadzenia postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji, lecz każdego kolejnego jej właściciela. Na uprawnienia w stosunku do wywłaszczonej w ten sposób nieruchomości może powołać się nie tylko przedsiębiorca wykorzystujące urządzenia przesyłowe, który instalował je w związku z wydaniem decyzji, ale każdy kolejny, który uzyskał do tych urządzeń tytuł i w związku z tym jest odpowiedzialny za ich utrzymanie i eksploatację. Działania przedsiębiorcy korzystającego z urządzeń przesyłowych, które legalnie postawił na cudzej nieruchomości w związku z wywłaszczeniem jej właściciela przez ograniczenie przysługującego mu prawa własności, polegające na wstępie na tą nieruchomość i podejmowanie w stosunku do własnych urządzeń działań koniecznych do zapewnienia im sprawności technicznej, jest wykonywaniem uprawnień zagwarantowanych takiemu przedsiębiorcy w ustawie albo decyzji. Nie są to akty posiadania cudzej nieruchomości, skierowane przeciwko jej właścicielowi, mogące doprowadzić do zasiedzenia służebności gruntowej, obejmującej uprawnienia do wykonywania w stosunku do nieruchomości takich działań na które pozwalają przedsiębiorcy ustawy wywłaszczeniowe (vide: uzasadnienie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 3 lipca 2015 r., IV CSK 636/14, LEX numer 1816576; uchwała Sądu Najwyższego z dnia 6 czerwca 2014 r., III CZP 9/14, OSNC 2015, Nr 3 poz. 30; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 maja 2014 r., V CSK 331/13 nie publ.; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lipca 2014 r., II CSK 551/13 biuletyn Sądu Najwyższego 2014, Nr 10, s. 10; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2014 r., V CSK 276/12 nie publ.; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 stycznia 2015 r., III CSK 123/14 nie publ.; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 lutego 2015 r., II CSK 330/14 nie publ.). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 520 § 2 k.p.c. stosunkowo rozdzielając koszty. Ponieważ wnioskodawca wydatkował na koszty postępowania sądowego opłatę sądową od wniosku w kwocie 40,00 zł oraz kwotę 4.448,50 zł na koszty opinii biegłych sądowych, a uczestnik na koszty opinii biegłych wyłożył kwotę 1.371,86 zł to łącznie koszty sądowe wyniosły 5.860,36 zł. Ponieważ wniosek został uwzględniony tylko w niewielkiej części odnośnie fragmentu jednej z dwóch linii objętych wnioskiem należało obciążyć strony kosztami w proporcji wnioskodawca – ¾, uczestnik ¼. Zauważyć należy, że ¼ część wszystkich kosztów to kwota 1.465,09 zł. Ponieważ uczestnik wyłożył kwotę 1.371,86 zł należało zasądzić od niego na rzecz wnioskodawcy kwotę 93,23 zł tytułem zwrotu części kosztów postępowania, o czym orzeczono w punkcie IV postanowienia.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.