Przepisy te stanowią, iż postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny (§ 1). Jeżeli postanowienie umowy zgodnie z § 1 nie wiąże konsumenta, strony są związane umową w pozostałym zakresie (§ 2). Nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta (§ 3 ). Wskazać jednak należy pozwanej, że zgodnie z przepisem art.
ciężar dowodu, że postanowienie zostało uzgodnione indywidualnie, spoczywa na tym, kto się na to powołuje. Pozwana nie stawiła się na rozprawę, nie złożyła żadnych wniosków dowodowych, by wykazać zasadność swych twierdzeń i zarzutów zgodnie z art. 6 k.c. stanowiącym, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Wbrew twierdzeniom pozwanej, zgodnie z art.
oraz art. 6 k.c. było udowodnienie okoliczności z powoływaną manipulacją przed zawarciem umowy, które doprowadziły do zawarcia umowy, jak też, że warunki były niekorzystne oraz jednostronnie narzucone. Pozwana nie sprecyzowała co oznaczało sformułowanie zawarte w jej piśmie z dnia 27 czerwca 2017 r., że „czy gdyby bank wytłumaczył mi jak bardzo niekorzystne warunki umowne narzucił mi, które dopiero po czasie stają się dla kredytobiorcy uciążliwe”. Pozwana również poza przytoczeniem twierdzeń dotyczących nierozliczenia dobrowolnego ubezpieczenia, z którego miała się wycofać, nie udowodniła, po pierwsze by taka umowa ubezpieczenia została zawarta i z jakim zakładem ubezpieczeń, po drugie, że do wypowiedzenia takiej umowy doszło i po trzecie, że środki z tej umowy pozostają nierozliczone. Jak już wskazano wyżej, to pozwana zgodnie z zasadą wyrażoną w art.6 k.c. i przepisem art.232 zd. 1 k.p.c. strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Pozwana nie wykazała także związku z umową pożyczki gotówkowej umowy o kartę kredytową, w związku z tym Sąd nie wziął tej okoliczności pod uwagę. Uzależnienia rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie od porozumienia z bankiem nie ma znaczenia, ponieważ takie zależy wyłącznie od zgodnej woli obu stron i Sąd nie może narzucać w tym zakresie żadnych rozwiązać wiążących strony. Mając na względzie powyższe, Sąd uznał, że strona powodowa wykazała swoje roszczenie i zasądził od pozwanej na podstawie art. 353 § 1 k.c. i art.354 § 1 k.c. kwotę 38 144,90 zł, przy czym od kwoty 36 504,58 zł należne są odsetki umowne zgodnie z postanowieniami umowy pożyczki gotówkowej w wysokości umownej wynoszące 9,99 % w skali roku, natomiast od pozostałych należności 1 łącznej kwocie 1 640,32 zł należne są odsetki ustawowe od dnia wniesienia pozwu – tj. od dnia 26 października 2016 r. zgodnie z przepisem art.482 k.c. Strona powodowa, mimo że wyciąg z ksiąg rachunkowych stanowi dokument prywatny, wykazała zarówno należność główną, odsetki umowne oraz koszty windykacyjne, które pozwana obowiązana jest ponieść zgodnie z postanowieniami umowy oraz regulaminu, wszak jak sama pozwana wskazała, strona powodowa wielokrotnie kontaktowała się z pozwaną telefonicznie w sprawie spłaty zadłużenia, co pozwana uznała za nękanie. O kosztach procesu orzeczono na mocy art.98 § 1 i 3 k.p.c. zasądzając je od pozwanej w kwocie 5 294 zł, na które składają się opłata sądowa od pozwu 477 zł, opłata skarbowa od pozwu oraz koszty zastępstwa procesowego ustalone zgodnie z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie w brzmieniu obowiązującym w dacie wniesienia pozwu tj. 26 października 2015 r. w kwocie 4 800 zł.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.