II W 1029/16

(1)z d. M. c. S. i M. z d. K., ur. (...) w K. obwinionej o to, że: W dniu 07 września 2016r. około godz. 14:20 w G. ul. (...) w strefie zamieszkania na skrzyżowaniu równorzędnym, kierując samochodem osobowym marki H. (...) o nr rej. (...) nie zachowała szczególnej ostrożności i wjechała na skrzyżowanie, nie upewniając się, czy ma miejsce do kontynuowania jazdy w wyniku czego uderzyła przodem prowadzonego pojazdu w tylne prawe nadkole samochodu dostawczego marki M. (...) o nr rej. (...), czym spowodowała zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym tj. o czyn z art. 86§1 kw 1. Obwinionego A. B. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art. 86§1 kw w zw. z art. 24§1 i 3 kw skazuje go na karę grzywny w wysokości 200 ( dwieście) złotych. 2. Obwinioną J. O.

(2)uznaje za winną popełnienia zarzucanego jej czynu i za to na podstawie art. 86§1 kw w zw. z art. 24§1 i 3 kw skazuje ją na karę grzywny w wysokości 200 ( dwieście) złotych. 3. Zasądza od każdego z obwinionych na rzecz Skarbu Państwa po 30,00 (trzydzieści) złotych tytułem opłaty i obciąża ich pozostałymi kosztami procesu w wysokości po 100 ( sto) złotych. Sygn. akt IIW 1029/16 UZASADNIENIE Na podstawie zebranych dowodów Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 07 września 2016r. A. B. jechał i kierował samochodem dostawczym marki M. (...) o nr rej. (...). Pasażerem tego pojazdu był Ł. S.. Około godz. 14:20 obwiniony jechał w G. ul. (...) i będąc w strefie zamieszkania wjechał na skrzyżowanie równorzędne, nie ustępując pierwszeństwa przejazdu pojazdowi marki H. (...) o nr rej. (...) nadjeżdżającemu z prawej strony. Samochodem tym kierowała J. O.

(2), pasażerem pojazdu był E. O.. Obwiniona wjechała na skrzyżowanie, nie upewniając się, czy ma miejsce do kontynuowania jazdy w wyniku czego uderzyła przodem prowadzonego pojazdu w tylne prawe nadkole samochodu M., kiedy ten już skrzyżowanie opuszczał. W samochodzie marki M. uległ uszkodzeniu tylny zderzak i tylna lampa od prawej strony. W pojeździe marki H. uszkodzeniu uległ zderzak przedni i pokrywa silnika oraz plastikowa osłona na przedzie pojazdu. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie: wyjaśnień A. B. (k. 44v, 45v), wyjaśnień J. O.

(2)(k. 44v-45), zeznań E. O. (k. 45v), Ł. S. (k. 45v- 46), a nadto w oparciu o dowody tj.: notatka urzędowa k. 1-2, protokół oględzin k. 3 i 4, kserokopia dokumentu k. 11, zdjęcia k. 19-22, szkic k. 50. Obwinieni nie przyznali się do winy. Choć ich relacja była zgodna co do okoliczności samej kolizji, to jednak winą za jej zaistnienie wzajemnie się obciążali ( wyjaśnienia A. B. (k. 44v, 45v), J. O.

(2)(k. 44v-45). W myśl art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym -kierujący pojazdem, zbliżając się do skrzyżowania, jest obowiązany zachować szczególną ostrożność i ustąpić pierwszeństwa pojazdowi nadjeżdżającemu z prawej strony, a jeżeli skręca w lewo - także jadącemu z kierunku przeciwnego na wprost lub skręcającemu w prawo. W świetle ustaleń Sądu przyjąć należało, mając na uwadze wyjaśnienia obwinionych i korespondujące z nimi zeznania świadków E. O. (k. 45v i Ł. S. (k. 45v- 46), a także pozostałe zebrane w sprawie dowody w postaci protokołów oględzin k. 3 i 4, zdjęć k. 19-22 i szkicu k. 50 - że A. B. kierując samochodem dostawczym marki M. (...) o nr rej. (...), jadąc w G. ul. (...) i będąc w strefie zamieszkania wjechał na skrzyżowanie równorzędne i nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu pojazdowi marki H. (...) o nr rej. (...), nadjeżdżającemu z prawej strony, a którym kierowała J. O.

(2). Pamiętać jednak należy, iż poruszanie się drogą z pierwszeństwem przejazdu – a na takiej niewątpliwie była J. O.

(2)- nie zwalnia kierującego pojazdem, zbliżającemu się do skrzyżowania, od zachowania szczególnej ostrożności. Ust.4 pkt. 1 art. 25 ustawy Prawo o ruchu drogowym, zabrania nadto kierującemu pojazdem wjeżdżania na skrzyżowanie, jeżeli na skrzyżowaniu lub za nim nie ma miejsca do kontynuowania jazdy. J. O.

(2)kierując samochodem H. (...) o nr rej. (...) nie zachowała szczególnej ostrożności i wjechała na skrzyżowanie, nie upewniając się, czy ma miejsce do kontynuowania jazdy. W konsekwencji uderzyła przodem prowadzonego pojazdu w tylne prawe nadkole samochodu dostawczego marki M.. Usytuowanie uszkodzeń obu w samochodach, fakt, że w chwili, gdy M. opuszczał już skrzyżowanie, został uderzony przodem H. w tylne prawe nadkole – dowodzi, że obwiniona nie powinna wjeżdżać na skrzyżowanie, albowiem nie miała miejsca do konturowania jazdy. Gdyby J. O.

(2)bacznie obserwowała ruch pojazdów odbywający się na skrzyżowaniu, zachowała wymaganą w tym miejscu przez przepisy szczególną ostrożność - niewątpliwie zauważyłaby opuszczającego skrzyżowanie M. i powstrzymałaby się od wjazdu w tym momencie na skrzyżowanie. Odpowiedzialność na podstawie art. 86 § 1 kw ponosił sprawca, który poprzez zachowanie nienależytej ostrożności powoduje realne zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, czyli groźbę wypadku drogowego czy innego niebezpieczeństwa mogącego prowadzić do kolizji drogowej. Mając na uwadze analizę zebranych dowodów, Sąd uznał, iż J. O.

(2)w dniu 07 września 2016r. około godz. 14:20 w G. ul. (...) w strefie zamieszkania na skrzyżowaniu równorzędnym, kierując samochodem osobowym marki H. (...) o nr rej. (...) nie zachowała szczególnej ostrożności i wjechała na skrzyżowanie, nie upewniając się, czy ma miejsce do kontynuowania jazdy w wyniku czego uderzyła przodem prowadzonego pojazdu w tylne prawe nadkole samochodu dostawczego marki M. (...) o nr rej. (...), czym spowodowała zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, w konsekwencji dopuszczając się wykroczenia z art. 86§1 kw. Obwiniona swoim zachowaniem niewątpliwie spowodowała zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym, albowiem wskutek niezachowania przez nią zasad obowiązujących w ruchu drogowym, niewłaściwej obserwacji sytuacji na drodze - doszło do zderzenia pojazdów. Wina obwinionej w zakresie popełnienia zarzuconego jej czynu, nie budzi wątpliwości. Zdaniem Sądu obwiniona przedmiotowego wykroczenia dopuściła nieumyślnie tj. nie mając zamiaru jego popełnienia, popełniła je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość popełnienia takiego czynu przewidywała albo mogła przewidzieć. Przy wymiarze kary grzywny Sąd miał na uwadze stopień zawinienia i społecznej szkodliwości czynu, zagrożenie, jakie swoim zachowaniem obwiniona spowodował dla innych uczestników ruchu drogowego, wagę naruszonych przez obwinioną obowiązków, a także warunki osobiste, majątkowe sprawcy, jego dotychczasową niekaralność ( oświadczenie obwinionej k.44v ). W świetle powyższego Sąd, uznając obwinioną za winną popełnienia zarzucanego jej czynu, na podstawie art. 86§1 kw w zw. z art. 24§1 i 3 kw skazał J. O.

(2)na karę grzywny w wysokości 200 złotych. Zdaniem Sądu orzeczona kara jest adekwatna do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynu i spełni cele w zakresie prewencji szczególnej, jak i ogólnej. Zasądzając od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 30 złotych tytułem opłaty i obciążając ją pozostałymi kosztami procesu w wysokości 100 złotych, Sąd kierował się treścią art. 119 kpw w zw. z art. 627 kpk oraz miał na uwadze postanowienia Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych ( Dz.U z 1983 r., Nr .49, poz. 223 z późn. zm) oraz Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10.10.2001 r. (Dz.U z 2001 r., Nr 118, poz.1269) w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia.