III Ca 565/17

Sygn. akt III Ca 565/17 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 10 lutego 2017 roku w sprawie z powództwa A. P. przeciwko S. (...) – Z. (...) w G. o zapłatę, Sąd Rejonowy w Łęczycy oddalił powództwo oraz zasądził od A. P. na rzecz S. (...) w G. kwotę 600 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, a także przyznał i nakazał wypłacić ze Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Łęczycy adwokatowi A. W. kwotę 738 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu powodowi A. P., nieuiszczone zaś koszty sądowe przejął na rzecz Skarbu Państwa. Swoje rozstrzygnięcie Sąd I instancji oparł na ustaleniach faktycznych i rozważaniach prawnych, które przedstawiają się następująco: A. P. odbywał karę pozbawienia wolności w Z. (...) w G. w okresie od 19 marca 2014r. do 22 października 2014r., w warunkach zakładu karnego półotwartego. Od czerwca do 22 września 2014r. powód odbywał karę w systemie terapeutycznym, gdzie uczestniczył w programie podstawowej psychoterapii uzależnienia od alkoholu. Po zakończeniu terapii, Komisja Penitencjarna, z uwagi na negatywną prognozę penitencjarną, skierowała A. P. do dalszego odbywania kary pozbawienia wolności w zakładzie karnym typu zamkniętego. Sąd Rejonowy ustalił, że w czasie pobytu A. P. w Z. (...) w G., powód kilkakrotnie otrzymywał paczki i znane mu były zasady dotyczące doręczania osadzonym paczek osadzonym w Z. (...) w G.. Paczka winna być oznaczona przez nadawcę, czy jest to paczka „odzieżowa”, „żywnościowa”, „ higieniczna”, „leki”. Brak opisu skutkował zwrotem paczki do nadawcy. W dniu 8 września 2014r. do Z. (...) w G. wypłynęła paczka adresowana do powoda, na paczce nie było opisu jej zawartości i dlatego też została zwrócona przez administrację pozwanego Z. (...) do nadawcy. Poza paczką, która wpłynęła do pozwanego, od nieznanej powodowi osoby, administracja Z. (...) nie zwracała nadawcom innych paczek kierowanych do powoda. W dniu 14 sierpnia 2014r. A. P. złożył do Centralnego Zarządu Służby Więziennej w W. skargę na Z. (...) w G., w której podnosił, iż nie została mu doręczona paczka, której oczekiwał w dniu 12 sierpnia 2014r. Skarga powyższa została cofnięta przez powoda. Sąd ustalił także, że w czasie pobytu w Z. (...)w G., A. P. wielokrotnie składał skargi, w których zarzucał funkcjonariuszom Z. (...) w G. niedoręczanie paczek, które wypływały do jednostki penitencjarnej, bądź też wydawanie tylko niektórych rzeczy, które znajdowały się w paczce, bądź też niezapewnienie właściwej ochrony mienia skazanego, które następnie znajdowało się w posiadaniu innych skazanych. Wnoszone skargi były następnie cofane przez powoda, bądź też w ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego okazywały się oczywiście nieuzasadnione. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie materiału dowodowego w postaci dowodów z dokumentów i zeznań świadków K. O. i E. G. który to materiał uznał w całości za wiarygodny. Sąd dał wiarę zeznaniom świadków K. O. i E. G., gdyż były one logiczne, konsekwentne, spójne, wzajemnie się uzupełniały i potwierdzały, a także znajdowały swoje potwierdzenie w wiarygodnych dowodach z dokumentów. Sąd nie dał natomiast wiary zeznaniom powoda A. P., uznając, że pozostają one w sprzeczności z wiarygodnymi zeznaniami świadków K. O. i E. G. i zostały one złożone na potwierdzenie zajętego stanowiska procesowego w rozpoznawanej sprawie. Sąd uznał za wiarygodne dowody z dokumentów zgormadzone w aktach sprawy, albowiem, w ocenie Sądu, w toku postępowania nie ujawniła się żadna okoliczność, która podważyłaby wiarygodność tych dowodów. W tym stanie rzeczy Sąd I instancji uznał, iż powództwo nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności Sąd zważył, że jest związany żądaniem pozwu sprecyzowanym przez powoda oraz wskazaną przez niego podstawą faktyczną i orzekając nie może wyjść ponad żądanie. Sąd zważył, że w pozwie powód wskazał, iż żąda zasądzenia od pozwanego kwoty 3.000zł tytułem odszkodowania, by następnie, w czasie przesłuchania w charakterze strony postępowania, sprecyzować żądanie i żądać „zasądzenia na swoją rzecz kwoty 3.000zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę”. W tym stanie rzeczy Sąd Rejonowy odwołując się do treści art. 321 § 1 k.p.c. oraz orzecznictwa Sądu Najwyższego uznał, że żądanie pozwu dotyczy zasądzenia od pozwanego kwoty 3.000zł tytułem zadośćuczynienia. Tym samym powód zakreślił granice, poza które Sąd nie może wyjść w procesie orzekania. Wobec kategorycznego stwierdzenia powoda, Sąd Rejonowy zważył, że jest zobligowany zastosować przepisy prawa, które uzasadniają zasądzenie zadośćuczynienia za krzywdę – szkodę niematerialną, przesądzając przy tym, że zasądzenie kwoty 3.000zł tytułem odszkodowania, byłoby orzeczeniem naruszającym dyspozycję art. 321§1 k.p.c., gdyż powód domagał się zadośćuczynienia, a nie odszkodowania. Przechodząc do oceny merytorycznej tak sprecyzowanego żądania Sąd wskazał, że podstawami prawnymi zasądzenia zadośćuczynienia na rzecz pokrzywdzonego jest art. 445 k.c., drugą stanowi art. 448 k.c., natomiast art. 446§4 k.c. jest podstawą przyznania zadośćuczynienia członkom rodziny zmarłego poszkodowanego. Zadośćuczynienie za krzywdę jest swoistą postacią odszkodowania, którego celem jest rekompensowanie uszczerbku w dobrach osobistych / szkody niemajątkowej /, w takim zakresie, w jakim taka rekompensata, ze względu na szczególny charakter tych dóbr, jest możliwa za pomocą świadczeń pieniężnych. Zadośćuczynienie ma na celu kompensatę nie tylko cierpień fizycznych, ale również niekorzystnych następstw zdarzenia w sferze psychiki poszkodowanego i przywrócić ma poszkodowanemu równowagę emocjonalną naruszoną przez doznane cierpienia psychiczne. Powszechnie przyjmuje się, że zadośćuczynienie pieniężne za doznaną krzywdę pełni przede wszystkim funkcję kompensacyjną, gdyż stanowi przybliżony ekwiwalent za doznaną przez pokrzywdzonego szkodę niemajątkową / krzywdę /. W tak zakreślonej podstawie faktycznej i prawnej żądania Sąd zważył, że w realiach rozpoznawanej sprawy, mając na uwadze wskazaną przez powoda podstawę faktyczną roszczenia – dwukrotne cofnięcie paczki odzieżowej, dwukrotne cofnięcie przesyłki listowej, doręczenie przez administrację Z. (...) w G., w dniu 3 września 2014r., części zawartości paczki skierowanej do powoda, niezapewnienie w dniu 31 maja 2014r. należytej ochrony mienia powoda, w wyniku czego, bluza i koszulka z logiem Adidas, znalazły się posiadaniu innego osadzonego – nie stanowią podstawy do zasądzenia zadośćuczynienia za doznaną szkodę niemajątkową. Sąd uznał, że gdyby nawet uznać, iż pozwany wyrządził powodowi szkodę, to nie mieści się ona w zakresie określonym przez art. 445 k.c. i art. 448 k.c., powód nie doznał szkody na osobie , ani też nie zostały naruszone jego dobra osobiste. Takich okoliczności powód A. P. nie podnosił w toku postępowania. Powód reprezentowany w procesie przez zawodowego pełnomocnika, nie udźwignął obciążającego go obowiązku dowodowego i nie udowodnił przesłanek, które skutkowałyby uwzględnieniem powództwa, zarówno co do zasady odpowiedzialności, jak i wysokości żądania. Z całą stanowczością Sąd stwierdził, iż w rozpoznawanej sprawie, powód nie udowodnił, iż wystąpiła okoliczność wymieniona w treści art. 445 k.c. i 448 k.c. , która skutkowałby uwzględnieniem, co do zasady, żądanie zasądzenia od pozwanego Z. (...) w G. na rzecz powoda A. P. zadośćuczynienia za szkodę na osobie, czy też naruszenie dóbr osobistych. Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności, Sąd na podstawie art. 445 k.c., art. 448 k.c. w zw. z art. 6 k.c. i art. 232 k.p.c., oddalił powództwo A. P. o zasądzenie od pozwanego Z. (...) w G. kwoty 3.000zł tytułem zadośćuczynienia. O kosztach postępowania Sąd orzekła na podstawie art. 98§1 i §3 k.p.c. zasądzając od A. P. na rzecz Skarbu Państwa – Z. (...)w G. kwotę 600zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Na podstawie §19 ust. 1 w zw. z §6 ust. 3 w zw. z §2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu / tj. Dz. U. z 2013r., poz. 460 ze zm. /, Sąd przyznał i nakazał wypłacić ze Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Łęczycy adwokatowi A. W. kwotę 738zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu powodowi A. P.. Na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych / tj. Dz. U. z 2016r., poz. 623 /, nieuiszczone koszty sądowe, Sąd przejął na rzecz Skarbu Państwa. Apelację od powyższego wyroku wniósł powód, zaskarżając go w zakresie pkt. 1 i 2. Zaskarżonemu wyrokowi apelujący zarzucił: 1. naruszenie prawa procesowego, mającego wpływ na treść rozstrzygnięcia, mianowicie: a) art. 193 § 2