oskarżonego M. Ś. uznaje za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu i za to na podstawie art.
na podstawie art. 42 § 3 kk w zw z art. 42 § 2 kk orzeka wobec oskarżonego M. Ś. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 10 (dziesięciu) lat;
kk SĄD USTALIŁ NASTĘPUJĄCY STAN FAKTYCZNY: Wyrokiem Sądu Rejonowego w Radomsku 02.09.2015r. w sprawie o sygn. akt VI K 331/15 orzeczono wobec M. Ś. karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby oraz na podstawie art. 71 § 1 kk karę 60 stawek dziennych grzywny każda po 10,00 zł za czyn wyczerpujący dyspozycję art.
Nadto, orzeczono wobec niego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 lat. Wyrok ten stał się prawomocny w dniu 17.09.2015r. (odpis wyroku – k. 8-9) M. Ś. w dniu 25 czerwca 2016r. o godzinie 20.30 w miejscowości P. na ul. (...) jechał jako kierujący motorowerem marki R. o nr rej. (...). Był wówczas w stanie nietrzeźwości w stężeniu 0,79 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Oskarżony jechał jako kierujący tym pojazdem i przewoził pasażera, który tak, jak i on, nie miał kasku ochronnego. (wyjaśnienia oskarżonego M. Ś. – k. 43v, k. 12-13, zeznania świadków: M. O. – k. 44, k. 14, Ł. K. – k. 44-44v, k. 16, notatka urzędowa – k. 1, protokół z przebiegu badania stanu trzeźwości urządzeniem elektronicznym – k. 2) Oskarżony nie posiada uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi. (informacja dotycząca prawa jazdy – k. 5) M. Ś. jest synem I. i A. z domu S., urodził się (...) w R., posiada obywatelstwo polskie, legitymuje się wykształceniem gimnazjalnym, ukończył I klasę szkoły zawodowej, jest bezrobotny, pozostaje na utrzymaniu rodziców, na utrzymaniu dziecko w wieku 3 lat, nie posiada majątku, był karany. (oświadczenie oskarżonego – k. 43, informacja z K. – k.6-7, odpis wyroku – k.8-9) M. Ś. leczył się odwykowo i w związku z tym był badany przez dwóch biegłych lekarzy psychiatrów. W swej pisemnej opinii stwierdzili oni, że nie jest on chory psychicznie ani upośledzony umysłowo. Występują u niego zakłócenia czynności psychicznych pod postacią zespołu zależności alkoholowej. W czasie zarzucanego mu czynu miał ograniczoną zdolność do rozpoznania znaczenia tego czynu i pokierowania swym postępowaniem z uwagi na stan upojenia alkoholowego prostego, którego skutki mógł przewidzieć. Jego poczytalność w toku postępowania nie budzi wątpliwości. (pisemna opinia biegłych lekarzy psychiatrów – k. 46-48) Zarówno w toku postępowania przygotowawczego, jak i na etapie postępowania jurysdykcyjnego M. Ś. przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Oskarżony w toku postępowania przygotowawczego wyjaśnił, iż w dniu 25.06.2016r. spożywał alkohol postaci piwa z kolegą. Następnie z kolegą pojechał do P. na festyn. On kierował motorowerem marki R.. Został zatrzymany przez patrol policji pod barem na ul. (...) W toku postępowania sądowego oskarżony wyjaśnił: „głupi byłem, wypiłem. Skuterem myślałem, że mogę jechać, bo to nie jest na prawo jazdy. Wiedziałem, że mam zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych, ale myślałem, że to dotyczy samochodów i ciągników. Byłem już karany za jazdę w stanie nietrzeźwości. (…) wypiłem 2 piwa o pojemności 650 ml. W poprzedniej sprawie miałem 2 coś promila. (…) leczyłem się w W.. (wyjaśnienia oskarżonego M. Ś.– k. 43v, k. 12-13) SĄD DOKONAŁ NASTĘPUJĄCEJ OCENY DOWODÓW: Zgromadzony w sprawie nieosobowy materiał dowodowy tj. protokół z przebiegu badania stanu trzeźwości, notatka urzędowa, odpis wyroku, informacja dotycząca prawa jazdy, informacja z K., nie był w toku postępowania podważany i Sąd również nie znalazł żadnych podstaw, by kwestionować jego wiarygodność. Za w pełni wiarygodną Sąd uznał opinię biegłych lekarzy psychiatrów, bowiem jest jasna, brak w niej wewnętrznych sprzeczności, szczegółowo odpowiada na pytania zakreślone w tezie dowodowej. Dokonując oceny osobowych źródeł dowodowych, Sąd uznał za wiarygodne w całości zeznania M. O. oraz Ł. K.. Ich depozycje są logiczne, spójne. Osoby te nie miały żadnego interesu w tym by zeznawać nieprawdę, a nadto podkreślić należy, iż ich zeznania korespondują z wyjaśnieniami oskarżonego. Wyjaśnienia M. Ś. również Sąd uznał za wiarygodne, nie znajdując podstaw, by w tej mierze zająć odmienne stanowisko. Oskarżony wskazał szczegółowo okoliczności w jakich doszło do przedmiotowego zdarzenia, jego poszczególnych etapów. Szczerze przyznał, że doskonale zdawał sobie sprawę z tego, iż obowiązuje go zakaz prowadzenia pojazdów mechaniczny, choć, co zdaniem Sądu stanowi o pewnej jego przebiegłości, uznał że nie dotyczy to motorowerów. Świadczy to też o jego niedojrzałości w dbałości o swe sprawy. SĄD ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE Mając na uwadze poczynione ustalenia faktyczne i dokonując oceny dowodów, jak w powyższy sposób, Sąd uznał za udowodnione, że M. Ś. w dniu 25 czerwca 2016roku o godz. 20.30 w miejscowości P. na ulicy (...), będąc w stanie nietrzeźwości 0,79 mg/l alkoholu w wydychanym w ruchu lądowym jechał jako kierujący motorowerem marki R. o nr rej. (...), przy czym czynu tego dopuścił się będąc prawomocnie skazanym przez Sąd Rejonowym w Radomsku wyrokiem w sprawie o sygn. akt VI K 331/15 z dnia 02.09.2015r. za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, a nadto w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego w związku ze skazaniem za przestępstwo, czym wypełnił dyspozycję art.
Zgodnie z art.
kk kto, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat
kk cechuje niejednorodny charakter normatywny: pierwsza jego część wyraża instytucję nadzwyczajnego obostrzenia kary, polegającą na specyficznej recydywie w zakresie przestępstw komunikacyjnych, a druga część tego przepisu określa typ czynu zabronionego, bowiem okoliczności w nim wskazane związane są ściśle z oceną społecznej szkodliwości czynu sprawcy, który prowadząc pojazd mechaniczny w stanie nietrzeźwości lub odurzenia, nie tylko narusza podstawowe zasady bezpieczeństwa w komunikacji, ale ponadto, nie wykonując wcześniej orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, okazuje lekceważenie dla wyroków sądowych, naruszając tym samym autorytet wymiaru sprawiedliwości”. Jak wskazano w komentarzu do art.
Kodeksu karnego autorstwa M. K.
1 pkt 9 ustawy z dnia 12 lutego 2910r o zmianie ustawy – Kodeks karny, ustawy – Kodeks karny wykonawczy oraz ustawy – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 40, poz. 227. Przepis ten wszedł życie 1 lipca 2010r. Ustawodawca wprowadził tym samym nowy typ kwalifikowany poprzez wskazanie trzech alternatywnie określonych znamion kwalifikujących. Pierwsze z nich stanowi przypadek recydywy ogólnej jednorodnej, gdzie znamieniem wpływającym na zwiększenie zagrożenia karą jest uprzednie prawomocne skazanie za przestępstwo z art.
kk, niezależnie od tego, na jaką karę sprawca został skazany, czy to była kara bezwzględna, a jeśli tak-jaką część kary odbył. Ustawodawca nie podaje tu żadnych nowych terminów, zatem należy przyjąć, iż sprawca czynu z art.
Drugim znamieniem przewidzianym przez ustawodawcę jest popełnienie jednego z trzech przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji lub takiego przestępstwa z części wojskowej kodeksu karnego, popełnionych w stanie nietrzeźwości lub odurzenia. Jest to rodzaj recydywy ogólnej niejednorodnej. Kolejnym znamieniem jest popełnienie przestępstwa z art.
kk w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego w związku ze skazaniem za przestępstwo. Uznać należy, iż oskarżony działał w „specyficznej recydywie w zakresie przestępstw komunikacyjnych” w powyższym rozumieniu, bowiem był uprzednio prawomocnie skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, a nadto dopuścił się przypisanego mu czynu w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala w ocenie Sądu w sposób nie budzący wątpliwości na przyjęcie, iż oskarżony dopuścił się popełnienia przypisanego mu czynu umyślnie. Nie może również budzić wątpliwości wina oskarżonego. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą okoliczności, które z uwagi na osobowość oskarżonego czy też okoliczności w jakich działał mogłyby wpływać ograniczająco na możliwość jego zachowania się w sposób zgodny z prawem. Stąd też Sąd uznał oskarżonego za winnego przypisanego mu czynu. W ocenie Sądu przestępstwo jakiego dopuścił się oskarżony cechuje znaczny stopień społecznej szkodliwości. Oskarżony powinien mieć świadomość zagrożenia jakie stwarza dla innych uczestników ruchu nietrzeźwy kierujący. Oskarżony jadąc jako kierujący samochodem w stanie nietrzeźwości naruszył jedną z podstawowych zasad obowiązujących w ruchu lądowym (zob. art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym – Dz.U. Nr 98, poz. 602 ze zm) - tj. zasadę trzeźwości. Postawa oskarżonego świadczy o całkowitym braku poszanowania nie tylko dla powyższej zasady, ale też lekceważącym stosunku do przepisów prawa karnego penalizujących takie zachowanie oraz braku poczucia odpowiedzialności za zdrowie i życie innych uczestników ruchu. Przy wymiarze kary Sąd jako okoliczność obciążającą oskarżonego poczytał fakt, iż jechał on jako kierujący motorowerem w stanie nietrzeźwości wyrażającym się w stężeniu 0,79 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu we krwi. Wprawdzie okoliczność ta należy do znamion przestępstwa określonego w art.
kk, jednakże może być traktowana jako okoliczność wpływająca na wymiar kary, bowiem podlega stopniowaniu co do nasilenia. (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 1974 r., sygn. V KR 341/74 OSNKW 1975/2/25). Na niekorzyść oskarżonego Sąd poczytał także jego uprzednią karalność za przestępstwo wyczerpujące dyspozycję art.
kk oraz to, że dopuścił się ponownie przestępstwa polegającego na prowadzeniu pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości raptem 9 miesięcy po uprawomocnieniu się wyroku skazującego go za takie samo przestępstwo i w dodatku w trakcie obowiązywania go zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Okolicznością łagodzącą jest to, że oskarżony przyznał się do zarzucanego mu czynu. W ocenie Sądu orzeczona wobec M. Ś. kara w wymiarze 10 miesięcy pozbawienia wolności spełni swe cele w zakresie zarówno prewencji indywidualnej, uświadamiając mu wagę naruszonych przez niego norm prawnych oraz godny potępienia sposób działania, jak i adekwatna będzie z punktu widzenia społecznego poczucia sprawiedliwości w aspekcie tzw. prewencji generalnej. Fakt, iż w chwili przypisanego czynu oskarżony był on osobą skazaną na karę pozbawienia wolności wyrokiem Sądu Rejonowego w Radomsku z dnia 02.092.015r. w sprawie o sygn. akt VI K 331/15 uniemożliwia zastosowanie wob ec niego instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary (patrz: art. 69 § 1 kk). Przepis ten stanowi, iż warunkowo można zawiesić wykonanie kary pozbawienia wolności w wymiarze nieprzekraczającym 1 roku, jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa nie był skazany na karę pozbawienia wolności i jest to wystarczające dla osiągnięcia wobec niego celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa. Sąd uznał, iż kara pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania wpłynie wychowawczo na oskarżonego, wzbudzi w nim wolę współdziałania w kształtowaniu społecznie pożądanych postaw , a zwłaszcza potrzebę przestrzegania porządku prawnego. W ocenie Sądu wymierzenie kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania jest właściwe, by wzbudzić w oskarżonym poczucie odpowiedzialności za dokonany przez niego czyn zabroniony. Uprzednio dawana mu szansa w postaci warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności, nie była przez niego umiejętnie wykorzystana, bowiem po pewnym czasie (stosunkowo krótkim) znowu wszedł w konflikt z prawem, popełniając identyczne przestępstwo. Mając na względzie treść przepisu art. 42 § 3 kk oraz art. 42 § 2 kk, Sąd orzekł wobec M. Ś., obligatoryjny w sytuacji skazania za przestępstwo z art.
kk, środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym i ustalił czas jego trwania na okres 10 lat (maksymalny wymiar to 15 lat). Przepis art. 42 § 3 kk stanowi, iż w razie skazania za przestępstwo wyczerpujące dyspozycję art.
kk orzeka się dożywotni zakaz prowadzania pojazdów mechanicznych, chyba że zachodzi wyjątkowy wypadek uzasadniony szczególnymi okolicznościami. Oczywiście minimalny okres na jaki można orzec taki zakaz, w razie uznania, że mamy do czynienia z wyjątkowym wypadkiem, to okres 3 lat. Sąd w niniejszej sprawie uznał, że wymiar środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym należy ustalić na okres 10 lat. M. Ś. jest osobą młodą, można powiedzieć, że dopiero rozpoczyna dorosłe życie, choć już z pewnym „balastem”, jakim są zapadłe wobec niego wyroki skazujące. Mając na uwadze stężenie alkoholu w wydychanym powietrzu, jakie stwierdzono u oskarżonego w chwili zarzucanego mu czynu oraz to, by nie zamykać mu na zawsze drogi do uzyskania uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, co wiąże się również z możliwościami uzyskania pracy, Sąd zdecydował by ustalić wymiar ww. środka karnego na poziomie 10 lat. W ocenie Sądu w tym okresie oskarżony winien zrozumieć naganność swego postępowania, w wystarczającym stopniu „odczuć” negatywne konsekwencje swego niewłaściwego zachowania. Na podstawie art. 43a § 2 kk Sąd orzekł wobec oskarżonego, obligatoryjny w przypadkach skazania za przestępstwo z art.
kk, środek karny w postaci świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Ustalając wymiar w/w środka, Sąd doszedł do przekonania, że nawet minimalnie możliwa do orzeczenia kwota 10.000 zł, będzie stanowiła dla oskarżonego realną dolegliwość finansową i dostatecznie wzmocni represję za popełniony przez niego czyn. W punkcie 4 wyroku na podstawie art. 618 § 1 pkt 11 kpk Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokata J. Z. - obrońcy z urzędu oskarżonego - kwotę 619,92 tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu, ustalając jej wysokość na podstawie § 2, § 4 ust 1, 2 i 3, § 17 ust 2 pkt 3, § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015r., poz. 1801). Nadto, na podstawie art. 624 § 1 kpk w zw z art. 17 ust 1 i 3 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 ze zm) Sąd zwolnił oskarżonego od opłaty i obowiązku zwrotu wydatków poniesionych w sprawie, bowiem aktualnie nie uzyskuje on dochodów, pozostaje na utrzymaniu rodziców, sam ma na utrzymaniu trzyletnie dziecko.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.