I Ns 1496/15

Sygn. akt I Ns 1496/15 POSTANOWIENIE Dnia: 20 września 2016r. Sąd Rejonowy w Przemyślu I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Marcin Dudzik Protokolant: st. sekr. sądowy Iwona Rydzy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2016 r. w P. sprawy z wniosku J. W. i C. W. z udziałem Agencji Nieruchomości Rolnych - stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości ( poł. W.) postanawia: I. stwierdzić, że J. W. i C. W. nabyli w ramach wspólności majątkowej małżeńskiej przez zasiedzenie z dniem 30.06.2009 roku własność nieruchomości stanowiących działki o numerach: (...) o powierzchni 0,22 ha., (...) oraz (...) o powierzchni 0,25 ha. położonych w W. gm. Ż. objętych księgą wieczystą numer (...); II. ustalić, że koszty postępowania ponoszą wnioskodawcy. Uzasadnienie postanowienia z dnia 20 września 2016 r. sygn. akt I Ns 1496/15 Wnioskiem z dnia 28.09.2015 r. J. W. i C. W. wnieśli o stwierdzenie nabycia własności poprzez zasiedzenie na swoją rzecz z dniem 30 marca 2009 r. na zasadzie wspólności ustawowej działek nr (...) obr W., dla których to nieruchomości Sąd Rejonowy w Przemyślu prowadzi księgę wieczystą nr KW (...). Na uzasadnienie wniosku podano, że przedmiotową działkę wnioskodawcy nieprzerwanie użytkują do chwili obecnej począwszy od roku 1979 r. , jako posiadacze samoistni. Jako właściciel w księdze wieczystej w/w nieruchomości wpisana jest uczestniczka Agencja Nieruchomości Rolnych. W odpowiedzi na powyższy wniosek, uczestniczka wniosła o oddalenie wniosku. W uzasadnieniu uczestniczka wskazała, że na mocy decyzji Wojewody (...) z dn. 28.09.1994 r. sygn. Zn.G-VI-(…)przedmiotowe działki zostały przekazane na rzecz Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa. W ocenie uczestniczki brak jest przesłanek do stwierdzenia zasiedzenia albowiem wnioskodawcy nie wykazali by spełnili kumulatywnie wszelkie przesłanki niezbędne do zasiedzenia. Zdaniem uczestniczki nie można zgodzić się z twierdzeniem, iż grunty znajdowały się we władaniu wnioskodawców nieprzerwanie od 1979 r. skoro jeszcze w roku 1994 r. stanowiły one własność Skarbu Państwa – Państwowego Zasobu Ziemi. Ponadto jak dalej wskazała jako właściciel Agencja nie wykonuje klasycznego władztwa nad nieruchomością przez jej gospodarowanie. Do jej ustawowych zadań należy min. zabezpieczenie lub przeznaczenie gruntów na inne cele w trybie określonym w Statucie i grunty te mogą być odłogowane. Nadto jak stwierdziła uczestniczka wnioskodawcy nie zdołali również udowodnić, iż gospodarowali przedmiotową nieruchomością jak właściciele. Wnioskodawcy nie wykazali by opłacali podatki od przedmiotowej nieruchomości, również w związku z pobieraniem płatności obszarowych J. i C. W. nie zadeklarowali by przedmiotowe działki użytkowali lub w inny sposób nimi władali. Wskazane wyżej zarzuty zdaniem uczestniczki uzasadniają oddalenie przedmiotowego wniosku. Na rozprawie poprzedzającej wydanie orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie, pełnomocnik uczestniczki wniósł o zawieszenie postępowania, z uwagi na wszczęcie postępowania scaleniowego w miejscowości w których położone są nieruchomości. Wnioskodawcy zmodyfikowali zaś wniosek wnosząc o stwierdzenie zasiedzenia z dniem 30 czerwca 2009r. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Wnioskodawcy J. W. i C. W. są małżeństwem od dnia 19 maja 1970 r. / odpis skrócony akt małżeństwa wnioskodawców k.9/ Nieruchomość będąca przedmiotem postepowania, stanowiąca działki o nr (...), w latach 70 została przekazana na rzecz Skarbu Państwa. Do końca lat 70 pozostawała ona ugorem. Pod koniec lat 70 wnioskodawca zagospodarował przedmiotowe działki, dokonując ich skoszenia, zaorania i zasiania. Po raz pierwszy tych czynności dokonał w czerwcu 1979r. Od tamtej pory do dnia dzisiejszego J. W. nieprzerwanie uprawia działki, siejąc na nich zboże oraz sadząc ziemniaki i buraki. Gospodaruje nieruchomością i jest traktowany przez mieszkańców wsi jak jej właściciel. Nikt do tej pory nie występował z roszczeniami dotyczącymi działek. Wnioskodawca nigdy nie występował do Agencji Nieruchomości Rolnych o wydzierżawienie czy zakup przedmiotowych gruntów. Również uczestniczka nigdy nie występowała do wnioskodawców z propozycją wykupu lub wydzierżawienia działek nr (...) nr (...) oraz (...). / zeznania świadka J. U. k.147, zeznania świadka L. U. k.147 v., zeznania wnioskodawcy J. W. k.147-148/ Decyzją Wojewody (...) z dnia 28 września 1994 r. Nr G-IV-(…)nieruchomości położone w W. oznaczone jako działki nr (...) nr (...) oraz (...) zostały przekazane na rzecz Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa. / decyzja Wojewody (...) z dnia 28 września 1994 r., nr G-IV-(…)k.123/ W ewidencji podatkowej Urzędu Gminy Ż. wnioskodawca J. W. figuruje jako podatnik z gruntów stanowiących gospodarstwo rolne nr (...), którego właścicielami w ramach wspólności majątkowej małżeńskiej są wnioskodawcy. / zaświadczenie Wójta Gminy Ż. na okoliczność opłacania przez wnioskodawcę podatku od nieruchomości rolnych k.8/ W dniu 17 września 2015 r. uczestniczka Agencja Nieruchomości Rolnych Oddział w R. poinformowała wnioskodawcę J. W. o przeprowadzeniu w dniu 30 września 2015 r. przetargu, którego przedmiotem była dzierżawa nieruchomości rolnych położonych w W., wśród gruntów przeznaczonych do dzierżawy znajdowały się min. działki nr (...) nr (...) oraz (...). / informacja (...) z dnia 17.09.2015 r. k. 10, ogłoszenie (...) o przetargu k.11/ Powyższy stan faktyczny sąd ustalił w oparciu o wyżej powołane dowody. Sąd oparł się na treści dokumentów urzędowych przedłożonych przez uczestników, których treść nie była kwestionowana. Sąd oparł się również na zeznaniach słuchanych w sprawie świadków. Osoby te zgodnie zeznały odnośnie do istotnych dla sprawy okoliczności, przedstawiając stan faktyczny w zakresie niezbędnym do oceny zasadności wniosku. Sąd zważył co następuje: Zasiedzenie jest sposobem nabycia prawa własności lub ograniczonego prawa rzeczowego przez nieuprawnionego posiadacza na skutek długotrwałego posiadania. Zgodnie z art. 172 §1 kodeksu cywilnego posiadacz nieruchomości nie będący jej właścicielem nabywa własność, jeżeli posiada nieruchomość nieprzerwanie od lat dwudziestu jako posiadacz samoistny, chyba że uzyskał posiadanie w złej wierze (zasiedzenie). W myśl zaś §2 powyższego przepisu po upływie lat trzydziestu posiadacz nieruchomości nabywa jej własność, choćby uzyskał posiadanie w złej wierze. Zaakcentowania wymaga również, iż w obecnym stanie prawnym przedmiotem zasiedzenia może być każda nieruchomość bez względu na osobę właściciela i rodzaj nieruchomości. Odmiennie kwestia ta prezentowała się w okresie obowiązywania art. 177 k.c. który stanowił, że przepisów o nabyciu własności przez zasiedzenie nie stosuje się, jeżeli nieruchomość jest przedmiotem własności państwowej. Regulacja ta jednak przestała obowiązywać od 1 października 1990 r. na skutek wejścia w życie ustawy z dnia 28 lipca 1990r. o zmianie ustawy – kodeks cywilny (Dz. U. nr 55, poz. 321). Zwrócenie uwagi na tę kwestię stało się w realiach przedmiotowej sprawy konieczne z uwagi na przedmiot zasiedzenia jak i związany z tym zarzut uczestnika, iż bieg zasiedzenia nie mógł rozpocząć się w 1979r. skoro nieruchomość była przedmiotem własności państwowej. Odnosząc się do powyższego problemu, wskazać trzeba, iż w rzeczywistości bieg terminu zasiedzenie nie mógł rozpocząć się w 1979r. Nieruchomość będąca przedmiotem wniosku jako stanowiąca własność państwową nie mogła być przedmiotem zasiedzenia. Dopiero po uchyleniu wspomnianego art. 177 k.c. , a więc z dniem 1 października 1990r. rozpoczął się w stosunku do niej bieg terminu zasiedzenia. Ta oczywista konstatacja nie oznacza jednak, iż nabycie jej w drodze tą drogą w złej wierze nastąpić by mogło dopiero z upływem lat 30 licząc od dnia 1 października 1990r. Zgodnie bowiem z art. 10 ustawy z dnia 28 lipca 1990r. jeżeli przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy istniał stan, który według przepisów dotychczasowych wyłączał zasiedzenie nieruchomości, a według przepisów obowiązujących po wejściu w życie tej ustawy prowadzi do zasiedzenia, zasiedzenie biegnie od dnia wejścia jej w życie; jednakże termin ten ulega skróceniu o czas, w którym powyższy stan istniał przed wejściem w życie ustawy, lecz nie więcej niż o połowę. Przy czym zgodnie z utrwalonym zapatrywaniem judykatury „skróceniu o połowę” ulega ustawowy termin zasiedzenia ( uzasadnienie uchwały SN z 8.9.1995r. III CZP 104/95, uzasadnienie uchwały SN