70 § l pkt l kk zawiesił na okres 3 (trzech) lat tytułem próby, zaś na mocy art. 85 kk i art. 86 §
kk orzeczone jednostkowe kary grzywny z pkt l, pkt 2 i pkt 3 połączył i jako karę łączną wymierzył S. D. 140 (sto czterdzieści) stawek dziennych grzywny, ustalając na mocy art. 33§3 kk wysokość każdej stawki na kwotę l0 (dziesięć) złotych; na mocy art. 90 § 2 kk i art. 85 kk i 86§1 kk orzeczone jednostkowo środki karne połączył i łącznie orzekł wobec S. D. 2 (dwa) lata zakazu wykonywania zawodu diagnosty.
kk orzeczone jednostkowe kary grzywny z pkt 4, pkt 5 i pkt 6 połączył i jako karę łączną wymierzył 120 (sto dwadzieścia) stawek dziennych grzywny, ustalając na mocy art. 33§3 kk wysokość każdej stawki na kwotę 10 (dziesięć) złotych; na mocy art. 90§2 kk i art. 85 kk i 86§1 kk orzeczone jednostkowo środki karne połączył i łącznie orzekł wobec A. K. 2 (dwa) lata zakazu wykonywania zawodu diagnosty; na zasadzie przepisu art. 230 § 2 kpk dowody rzeczowe w postaci zatrzymanych dowodów rejestracyjnych pojazdów nakazał zwrócić do właściwych wydziałów komunikacji; zasądził od oskarżonych S. D. i A. K. na rzecz Skarbu Państwa tytułem wydatków sądowych kwotę po 90 (dziewięćdziesiąt) złotych, w pozostałej części zwolnił z wydatków sądowych, obciążając nimi Skarb Państwa oraz tytułem opłaty sądowej od S. D. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych, zaś od A. K. kwotę 540 (pięćset czterdzieści) złotych. Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonych. Zaskarżył orzeczenie w części orzekającej o środku karnym w postaci zakazu wykonywania zawodu diagnosty, a zarzucił mu niesłuszne orzeczenie wobec S. D. i A. K., na podstawie art. 41 § 1 kk, środka karnego, określonego w art. 39 pkt 2 kk, albowiem samo popełnienie przestępstwa w związku z wykonywaniem tego zawodu, nie jest przesłanką wystarczającą do zastosowania tego środka, a w szczególności do stwierdzenia, że dalsze wykonywanie zawodu diagnosty po stronie obu oskarżonych zagrażałoby istotnym dobrom chronionym prawem. Podnosząc powyższe domagał się zmiany zaskarżonego wyroku w części dotyczącej orzeczenia o środku karnym przez uchylenie wobec oskarżonego S. D. i A. K. orzeczenia o zakazie określonym w art. 39 pkt 2 kk. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja w toku instancyjnej kontroli prawidłowości zaskarżonego wyroku uznana została za niezasadną w stopniu oczywistym. Za taką oceną środka odwoławczego przemawiało to, że postawiony w nim zarzut jak też przytoczona na jego poparcie argumentacja okazały się być całkowicie chybione. Kontrola odwoławcza zaskarżonego wyroku nie wykazała, by Sąd Rejonowy procedując w sprawie, dopuścił się uchybienia, o którym mowa w apelacji obrońcy, bądź popełnił inne, takiego rodzaju, że dyskwalifikowałyby one trafność zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wina oskarżonych S. D. i A. K. nie jest w sprawie kwestionowana i w świetle prawidłowo poczynionych ustaleń faktycznych nie budzi wątpliwości. Stanowiący zaś podstawę wniesionego środka odwoławczego zarzut niesłusznego zastosowania wobec oskarżonych środka karnego w postaci zakazu wykonywania zawodu diagnosty nie zasługiwał na uwzględnienie. Art. 41 § 1 kk stanowi, iż sąd może orzec zakaz wykonywania określonego zawodu, jeżeli sprawca okazał, że dalsze wykonywanie zawodu zagraża istotnym dobrom chronionym prawem. Środek karny w tej postaci ma przede wszystkim funkcję zapobiegawczą, czyli ma na celu ochronę społeczeństwa przed czynami przestępnymi grożącymi ze strony osób, które nie mają predyspozycji etycznych, psychofizycznych, ani profesjonalnych do wykonywania danego zawodu. Powyższe wynika wprost z użytego w przywołanym przepisie stwierdzenia ”zagraża istotnym dobrom chronionym prawem”. Dodać również należy, że zagrożenie to oznacza wysoce prawdopodobne, poważne oraz realne niebezpieczeństwo naruszenia istotnego dobra, przy czym prawdopodobieństwo przyszłego naruszenia przez sprawcę istotnych dóbr prawnych musi zostać w sposób niebudzący wątpliwości uznane za realne. Możliwość odstąpienia od stosowania tego rodzaju środka odpada wówczas, gdy istnieje jedynie przypuszczenie co do możliwości wystąpienia takiego naruszenia. Przenosząc powyższy wywód na realia niniejszej sprawy należy zauważyć, iż zachowanie oskarżonych, stanowiące szereg przestępstw wyczerpujących dyspozycję art. 271 § 3 kk oraz art. 228 § 3 kk wskazuje, że odstąpienie od stosowania tego rodzaju środka związanego z wykonywaniem zawodu diagnosty zagraża istotnym dobrom chronionym prawem, jakimi są w warunkach sprawy niniejszej wiarygodność dokumentów, jak również zaufanie obywateli do prawdziwości dokumentów wystawianych przez osoby specjalnie do tego powołane. Skoro więc w związku z wykonywaniem zawodu diagnosty oskarżeni dopuścili się szeregu nadużyć z tym związanych, to zastosowanie środka karnego było w pełni uzasadnione. Tego rodzaju proceder, jaki rysuje się na kanwie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego daje podstawy do przyjęcia, iż odstąpienie od orzeczenia tego rodzaju środka może skutkować tym, że oskarżeni tego rodzaju „działalność” podejmą w przyszłości. Nie ulega przy tym wątpliwości, że zakaz wykonywania zawodu jest także – choć nie taki jest jego zasadniczy cel – środkiem represji, a ta jest w warunkach niniejszej sprawy w pełni uzasadniona i proporcjonalna. W tym konkretnym przypadku potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa wymagały zastosowania tego rodzaju środka. Uznając zatem apelację za oczywiście bezzasadną Sąd Okręgowy, nie stwierdzając uchybień określonych w art. 439 § 1 kpk, wyrok ten utrzymał w mocy. Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze zostało wydane na podstawie art. 634 kpk w zw. z art. 633 kpk i art. 627 kpk oraz art. 11 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223, z późn. zm.).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.