Sygn. akt III C 121/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 lipca 2017 roku Sąd Okręgowy Warszawa- Praga w Warszawie III Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSO Błażej Domagała Pr

k.c.). W tym zakresie zabrakło jakiejkolwiek inicjatywy dowodowej stron, co uniemożliwiło przeprowadzenie skutecznej kontroli. O ile sam fakt indywidualnego uzgodnienia postanowienia mógłby obciążać powoda (art.

§ 4k.p.c., jako szczególny wobec ogólnych zasad dowodzenia wynikających z art.

6 k.c.), to pozostałe niezbędne do wykazania kwestie wymagały udowodnienia przez pozwanego. Z samego faktu uznania danego podobnego postanowienia za niedozwolone i wpisania go do rejestru, nie można bowiem automatycznie wywodzić, że w konkretnej indywidualnej sprawie również mało taki charakter. Niezależnie od tego, nawet zakładając, że w świetle argumentów przedstawionych w Decyzji Prezesa UOKiK sporny zapis w umowie nr (...) należy uznać w sposób oczywisty za rażąco naruszający interesy pozwanego jako konsumenta, wobec jego sprzeczności z dobrymi obyczajami, to zasadnie wywodził powód, że mogło to odnosić się jedynie do tej części pkt 4 umowy, która przewidywała zmienność oprocentowania. Brak kryteriów umożliwiających zapoznanie się przez stronę stosunku prawnego (konsumenta) ze sposobem i warunkami zmiany wysokości naliczania odsetek niewątpliwie może spełniać przesłanki z art.

k.c. i taki zapis można uznać za bezskuteczny. Zważyć jednak należy, że strony umowy związane są jej treścią w pozostałym zakresie (art.

§ 2k.c.).

W orzecznictwie krajowym oraz (...) podkreślane jest, że w przypadku stosowania klauzuli abuzywnej należy dążyć do utrzymania umowy w mocy z wyłączeniem niedozwolonego postanowienia. W powołanym powyżej pkt 4 umowy wyeliminowanie zapisu o zmienności oprocentowania powoduje, że w mocy należy utrzymać pozostałe jego postanowienia, a więc stałe oprocentowanie w wysokości 15,50%, nie wyższe niż odsetki maksymalne (w dacie zawarcia umowy czterokrotność kredytu lombardowego NBP). Z tych względów nie można było podzielić wywodów pozwanego, że całość kwoty zapłaconej przez niego tytułem odsetek kapitałowych od umowy pożyczki było świadczeniem nienależnym, gdyż ich naliczanie wg stałego oprocentowania odpowiadałoby treści stosunku prawnego po wyeliminowaniu klauzuli abuzywnej, stosownie do art.

§ 2k.c. i znajdowało w nim podstawę prawną. T. D.