← Polska

IV Ca 1614/13

Sygn. akt IV Ca 1614/13 POSTANOWIENIE Dnia 13 grudnia 2013r. Sąd Okręgowy Warszawa Praga w Warszawie IV Wydział Cywilny – Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Anna Wrembel-Woźniak Sędziowie SO Be

§ 2k.c.).

Tymczasem uprzednie nabycie służebności w drodze zasiedzenia mogłoby podważyć tezę o „konieczności” ustanowienia służebności na podstawie art.

§ 2k.c.

Ze skutecznością zarzutu nie można natomiast, w ocenie Sądu Okręgowego, utożsamiać wnioskowanego przez skarżącą orzeczenia o pierwotnym, konstytutywnym nabyciu przez nią służebności gruntowej. Przedmiotem sprawy pozostaje wszak wniosek o ustanowienie służebności przesyłowej, o której stanowi art.

§ 2

k.c., a nie rodzajowo odmienna kwestia orzeczenia o uzyskaniu przez uczestniczkę służebności gruntowej odpowiadającej swą treścią służebności przesyłowej, unormowanej obecnie w Kodeksie cywilnym. Niezależnie od rozważanych powyżej zarzutów, uzasadniających potrzebę ponownej oceny przez Sąd I instancji podniesionego przez uczestniczkę zarzutu zasiedzenia, zasadny okazał się zarzut przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów (art. 233 § 1 k.p.c.) w tej sferze, która dotyczyła zbadania wartości (przydatności) opinii biegłego dla celów ustalenia wysokości wynagrodzenia za ustanowienie służebności. W apelacji (a wcześniej w piśmie procesowym zatytułowanym „Zastrzeżenia uczestnika”, k. 192) trafnie podniesiono, że biegły oparł swe wnioskowanie nie na rzeczywistych możliwościach wykorzystania (w tym zabudowy) nieruchomości, lecz na własnych hipotezach co do tego, jak mógłby kształtować się przebieg granicy rezerwatu (...) w razie braku gazociągu (k. 136). Poczynienie takich założeń było nieuprawnione, a hipotezy biegłego nie mogły stanowić podstawy do dokonania dalszych obliczeń w kwestii obniżenia wartości nieruchomości w związku z umiejscowieniem na niej gazociągu. Tymczasem, jak wynika z wywodów opinii, wskazane wyżej założenia stanowiły dla biegłego istotny czynnik w rozważaniach o kwocie wynagrodzenia należnego w związku z ustanowieniem służebności. Ponownie zatem rozpoznając sprawę, Sąd I instancji, w razie uznania, że zarzut zasiedzenia nie był skuteczny, ustali wysokość wynagrodzenia należnego właścicielom nieruchomości. Uwzględnienia wymagają tu rzeczywiste (a nie hipotetyczne) prawne i faktyczne uwarunkowania korzystania z nieruchomości, w tym ograniczenia w zabudowie działki, wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zasadny okazał się również zarzut apelacji, dotyczący niedostatecznego określenia zakresu służebności przesyłowej. Odniesienie się w treści postanowienia do „zakresu niezbędnego do dokonywania konserwacji, remontów modernizacji (…)” urządzenia przesyłowego należy uznać za niewystarczające. Nie precyzuje ono bowiem w sposób dostateczny przestrzennego aspektu zakresu uprawnień uczestniczki oraz ograniczeń, które powinni znosić każdocześni właściciele nieruchomości obciążonej. W sprawie wskazywano na trudności w szczegółowym wyznaczeniu przebiegu gazociągu na gruncie oraz na nieoznaczenie tego przebiegu na powierzchni nieruchomości. Brak ścisłego wskazania, do jak określonej przestrzeni miałyby się odnosić uprawnienia uczestniczki (i – odpowiednio – ograniczenia właścicieli gruntu), skutkuje zatem nie tylko powoływaną przez skarżącą okolicznością nieprecyzyjnego obliczenia wysokości wynagrodzenia za ustanowienie służebności. Niezależnie od wyników wykładni § 139 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 lutego 2007 r., Regulamin urzędowania sądów powszechnych (Dz. U. z 2007 r., Nr 38, poz. 249 ze zm.), trzeba zatem uznać, że – w razie podstaw do uwzględnienia wniosku - w okolicznościach sprawy potrzebne będzie sporządzenie mapy określającej przebieg gazociągu i pozwalającej na skonkretyzowanie zakresu służebności przesyłowej. Z przedstawionych wyżej względów, wobec nierozpoznania istoty sprawy (w zakresie podniesionego w sprawie zarzutu zasiedzenia), a także ewentualnej potrzeby przeprowadzenia postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia wysokości wynagrodzenia, zachodziły podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, z jednoczesnym pozostawieniem temu Sądowi rozstrzygnięcia o kosztach postępowania apelacyjnego. Z uwagi na powyższe Sąd Okręgowy na podstawie art. 386 § 4 k.p.c. orzekł, jak w sentencji postanowienia.

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.