na podstawie art. 66 § 1 i 2 kk, art. 67 § 1 kk na okres próby 2 (dwóch) lat warunkowo umarza postępowanie karne wobec oskarżonego W. D. – w zakresie zarzucanego mu czynu, eliminując z opisu czynu liczbę: (...), tj. czynu wyczerpującego dyspozycję art.
na podstawie art. 67 § 3 kk orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 1 (jednego) roku;
Znajdując się bowiem w stanie nietrzeźwości jechał on jako kierujący samochodem marki O. (...) o numerze rejestracyjnym (...) drogą publiczną (...) w K., tj. w ruchu lądowym. Wyeliminowanie z opisu czynu (...) związane jest z tym, iż żadnego ze zgromadzonych w sprawie dowodów nie wynika, iż do zdarzenia doszło pod adresem (...). Przeprowadzone badanie wykazało ponad wszelką wątpliwość obecność alkoholu w powietrzu wydychanym przez oskarżonego w rozmiarze pozwalającym na przyjęcie, iż był to stan nietrzeźwości w rozumieniu art. 115 § 16 kk. Z uwagi na występującą rozbieżność co do stanu nietrzeźwości sprawcy (związaną z poddaniem go 4 - krotnemu badaniu stanu trzeźwości), Sąd przyjął stopień nietrzeźwości wynikający z pierwszego badania, albowiem czas jego przeprowadzenia był najbardziej zbliżony do chwili popełnienia przedmiotowego przestępstwa. Późniejsze badania wskazują, iż stan nietrzeźwości W. D. systematycznie malał. Niezależnie od poczynionych rozważań, Sąd stoi na stanowisku, że wina i społeczna szkodliwość czynu przypisanego sprawcy nie są znaczne. Faktem jest co prawda, iż W. D. dopuścił się owego czynu umyślnie, niemniej jednak stan jego nietrzeźwości przekroczył ustawową granicę tego stanu w stopniu niewielkim (niewiele ponad dwukrotnie). Jeśli zaś dodatkowo zważy się na fakt, iż oskarżony poruszał się co prawda drogą krajową, jednakże czynił to w godzinach nocnych, kiedy natężenie ruchu nie było zbyt wielkie, to będzie to dodatkową przesłanką dla przyjęcia, że społeczna szkodliwość przedmiotowego czynu nie była znaczna. Te okoliczności jego popełnienia potwierdzają zasadność zajętego przez Sąd stanowiska. W ocenie Sądu także wina W. D. nie jest znaczna. Jest on co prawda osobą poczytalną i dojrzałą, jednakże do wystąpienia zdarzenia będącego przedmiotem osądu w niniejszej sprawie doszło na skutek incydentalnego zachowania z jego strony (o czym dobitnie – w ocenie Sądu – świadczy okoliczność, iż w przeszłości nie był on karany za żadne wykroczenie drogowe – k. 14). W ocenie Sądu okoliczności popełnienia przedmiotowego czynu nie budzą wątpliwości. Oskarżony przyznał się do jego popełnienia, a jego sprawstwo potwierdzają pozostałe zgromadzone w sprawie dowody. Za warunkowym umorzeniem postępowania przemawia także to, iż W. D. nie był dotychczas karany. Sąd wyraża zatem przekonanie, że przedmiotowe zachowanie było w jego życiu zdarzeniem epizodycznym, w dużej mierze będącym wynikiem niekorzystnego zbiegu okoliczności. Jest on osobą stateczną, samodzielnie wychowującą nastoletnią córkę (po śmierci trzy lata temu żony) i sam fakt postawienia go przed sądem stanowi dlań dużą dolegliwość. Prowadzi on ustabilizowany tryb życia, pracuje zawodowo, wykonując działalność gospodarczą o charakterze (...). Dochód z niej jest jedynym źródłem utrzymania jego i córki. Właściwości i warunki osobiste sprawcy oraz jego dotychczasowy sposób życia uzasadniają zatem stanowisko, iż mimo warunkowego umorzenia postępowania będzie on przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni w przyszłości przestępstwa. Biorąc pod uwagę charakter przedmiotowego czynu, Sąd doszedł do przekonania, że dwuletni okres próby będzie właściwy dla zapewnienia prawidłowego oddziaływania wychowawczemu na oskarżonego, jak również dla weryfikacji postawionej prognozy kryminologicznej. Sąd nie zobowiązywał W. D. do naprawienia szkody, gdyż w niniejszej sprawie takowa nie wystąpiła. Urealnieniu dolegliwości wobec oskarżonego ma służyć orzeczony wobec niego w oparciu o przepis art. 67 § 3 kk zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres jednego roku. Jakkolwiek orzeczenie owego zakazu nie było w tym wypadku obligatoryjne (co wynika z orzecznictwa Sądu Najwyższego), to jednak Sąd doszedł do przekonania, iż celowym jest skorzystanie z tej możliwości, tym bardziej, iż od zatrzymania prawa jazdy upłynęły już blisko trzy miesiące, a zatem okres jednego roku wskazany w punkcie drugim sentencji przedmiotowego wyroku wkrótce zakończy się i W. D. odzyska posiadane uprawnienia. W ocenie Sądu orzeczenie owego zakazu na minimalny okres nie stanowi nadmiernej uciążliwości dla oskarżonego, nawet jeśli weźmie się pod uwagę okoliczności, iż prowadzi on działalność gospodarczą, do wykonywania której potrzebne jest prawo jazdy kategorii (...). Sąd stoi na stanowisku, iż orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w stosunku do sprawcy na okres 2 lat byłoby z kolei dotknięte zbyt dużą dolegliwością dla niego, szczególnie gdy zważy się na okoliczność, iż W. D. jest dobrym ojcem i opiekunem dla swej córki, która korzysta z pomocy lekarzy specjalistów w oddalonym o kilkanaście kilometrów od K. B.. Na podstawie art. 63 § 4 kk na poczet orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów zaliczono oskarżonemu okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 28 czerwca 2017 roku. Podstawą zasądzenia od sprawcy na rzecz Funduszu (...) kwoty 5.000 złotych tytułem świadczenia pieniężnego był art. 67 § 3 kk. W oparciu o art. 627 kpk obciążono oskarżonego obowiązkiem zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych. Wysokość opłaty określono na podstawie art. 7 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jednolity: Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 152 ze zmianami). Na poniesione w sprawie wydatki składają się następujące kwoty: 30 zł - opłata za kartę karną, 2 x 20 zł - ryczałt za doręczenie pism w postępowaniu przygotowawczym i sądowym.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.