II W 393/16

(1). Gdy P. S. zjechał na lewy pas i był w trakcie manewru wyprzedzania , jadący przed nim w odległości około 100 metrów M. K.

(1)rozpoczął manewr skrętu w lewo na parking leśny. Choć kierowca ciężarówki zawczasu sygnalizował zamiar skrętu , rozpoczął ten manewr bez należytego upewnienia się czy jest wyprzedzany przez inny pojazd. Jadący lewym pasem obwiniony rozpoczął gwałtowne hamowanie. W związku z tym, że obwiniony nie zachował szczególnej ostrożności jadąc z prędkością przekraczającą dopuszczalny limit , nie zdołał zatrzymać swego pojazdu przed skręcającą ciężarówką. W ostatniej chwili skierował swój samochód na prawy pas licząc na to , że zdoła ominąć tył naczepy. Na prawym pasie ruchu pojazd kierowany przez obwinionego uderzył przodem w tylne elementy naczepy. W wyniku zderzenia się pojazdów obwiniony P. S. doznał obrażeń ciała w związku z czym został przewieziony do Szpitala (...) w P.. Przód samochodu R. (...) kierowanego przez P. S. został niemal całkowicie zniszczony. Uszkodzeniu uległy elementy tyłu naczepy samochodu ciężarowego kierowanego przez M. K.

(1). Powyższy stan faktyczny ustalono na podstawie: - zeznań M. K.

(1)k. 32 oraz na rozprawie - zeznań M. K.

(2)k. 29-29v oraz na rozprawie - zeznań K. Ś. na rozprawie - zeznań W. P. na rozprawie - zeznań A. R. na rozprawie - wyjaśnień obwinionego k. 13-15 - notatki urzędowej k.1,27,40 - protokołów użycia alkomatu k. 2,3 - protokołu oględzin naczepy K. nr (...) 38EE k.4-5 - protokołu oględzin samochodu R. nr WE 730KU k.6-7 - protokołu oględzin samochodu M. nr (...) k.8-9 - szkicu miejsca kolizji k.10 - protokołu oględzin miejsca wypadku k.11-21 - opinii biegłego z zakresu ruchu drogowego k. 104-121 oraz na rozprawie - informacji firmy (...) k.139 - ekspertyzy przybliżonych warunków atmosferycznych k.141-142 - materiału zdjęciowego k.143-144,166-168 - wydruków tachografów k.182-187 Obwiniony P. S. nie przyznał się do stawianego mu zarzutu. Składając wyjaśnienia w trakcie postępowania wyjaśniającego podał , że po tym jak pierwszy z jadących przed nim samochodów ciężarowych ukończył manewr skrętu w lewo , przystąpił do wyprzedzania jadącego przed nim zestawu pojazdów. W odległości około 100-200 metrów kierowca ciężarówki bez uprzedniej sygnalizacji przystąpił do skrętu w lewo. Obwiniony rozpoczął hamowanie. W nieznacznej odległości od poprzedzającego go samochodu ratował się ucieczką w prawo . W trakcie rozprawy sądowej obwiniony zaprzeczył temu , że jechał szybko. Podał ,że w chwili gdy M. K.

(1)w sposób nagły rozpoczął manewr skrętu w lewo , jechał lewym pasem ruchu z prędkością 90 km/h i znajdował się w odległości około 100 m od poprzedzającego go samochodu ciężarowego (wyjaśnienia obwinionego k. 39 oraz na rozprawie). Sąd zważył, co następuje: Sąd w znacznej mierze dał wiarę wyjaśnieniom obwinionego P. S.. Obwiniony opisał manewr wyprzedzania , który wykonywał kierując samochodem m-ki R. (...) nr rej. (...) . Wyjaśnienia P. S. odnośnie podejmowanych manewrów na drodze nie są sprzeczne z innymi dowodami , którym dano wiarę. W szczególności wypadkowe usytuowanie obu pojazdów na drodze, potwierdza słowa obwinionego o tym , że w obliczu nagłego zagrożenia zdecydował przemieścić się na prawy pas aby ominąć tył naczepy. Jako nieszczere oceniono depozycje P. S. , że na drodze do P. poruszał się z prędkością nie większą od dozwolonej administracyjnie . Wyjaśnieniom obwinionego w tym zakresie przeczą słowa świadków M. K.

(1), M. K.

(2)oraz K. Ś. . Według ich oceny obwiniony poruszał się z nadmierną prędkością. Nadto biegły z zakresu ruchu drogowego J. K. w wydanej przez siebie opinii ustalił , że prędkość samochodu kierowanego przez obwinionego była najprawdopodobniej znacznie większa od dozwolonej administracyjnie. Masywne uszkodzenia przodu pojazdu R. (...) potwierdzają jedynie , że w momencie zderzenia obwiniony rozwijał znaczną prędkość. W ocenie sądu obwiniony będąc świadom tego ,że jedną z przyczyn zaistniałej kolizji było kierowanie przez niego pojazdem z nadmierną prędkością , celowo podawał nieprawdę aby wykazać ,że osobą wyłącznie winną zderzeniu jest kierowca ciężarówki - M. K.

(1). Zauważyć należy , że obwiniony bagatelizował również okoliczność podkreślaną przez świadków , iż w chwili kolizji mocno padał deszcz. Najwyraźniej złe warunki atmosferyczne oraz rozwijana przez P. S. nadmierna prędkość , były powodem tego że nie dostrzegł świateł lewego kierunkowskazu włączonego w samochodzie M. K.

(1)bezpośrednio przed wykonywanym przez niego skrętem . Jako wiarygodne oceniono również zeznanie świadka M. K.

(1)(k. 32 oraz na rozprawie). Zeznanie świadka odnośnie podejmowanych manewrów koresponduje w znacznej mierze z wyjaśnieniami obwinionego P. S. oraz innymi dowodami w szczególności protokołami oględzin dokonanych na miejscu zdarzenia. Jako nieszczere uznano stwierdzenie świadka , że do momentu skrętu obserwował w lusterku sytuację za kierowanym przez siebie zestawem pojazdów. Jak ustalono w czasie gdy M. K.

(1)skręcił w lewo , pojazd obwinionego znajdował się na lewym pasie drogi , około 100 metrów za kierowaną przez świadka ciężarówką. Gdyby świadek rzeczywiście bacznie obserwował drogę, zdołałby dostrzec , że jest wyprzedzany przez inny pojazd. Według sądu świadek celowo zeznał w tym zakresie nieszczerze aby odsunąć od siebie współwinę za zaistniałe zdarzenie drogowe. Sąd dał wiarę zeznaniom przesłuchanych świadków M. K.

(2)(k. 29-29v oraz na rozprawie), K. Ś. (na rozprawie) oraz W. P. (na rozprawie). W ocenie sądu świadkowie zeznawali odnośnie okoliczności , które dostrzegli i zapamiętali. Sąd dostrzegł , że zeznania świadków korespondują wzajemnie oraz korespondują z innymi wiarygodnymi dowodami. Należy zauważyć , że żadna ze wskazanych osób nie była w stanie dokładnie zaobserwować przebiegu zderzenia się obu pojazdów. Jako niewiarygodne sąd ocenił zeznanie świadka A. R.. Z miejsca w którym znajdował się świadek nie można było zaobserwować przebiegu kolizji , co wykazał biegły J. K. w swej opinii . Zdaniem sądu świadek będąc dobrym znajomym obwinionego , celowo zeznawał nieprawdziwie aby wspomóc go w jego obronie w toczącym się procesie. Jako fachową i obiektywną uznano opinię biegłego z zakresu ruchu drogowego J. K. (k. 104-121 oraz na rozprawie). Z uwagi na brak charakterystycznych śladów na jezdni , biegły nie był w stanie określić w sposób dokładny pozycji zderzeniowych pojazdów biorących udział w kolizji. J. K. określił tę pozycję na podstawie dostępnych dowodów w sposób przybliżony. Głównie na podstawie obrazu uszkodzeń obu pojazdów J. K. oszacował prędkość zderzeniową samochodu kierowanego przez P. S. na 80 km/h. Należy zgodzić się z biegłym , który zestawiając tę wartość z wyjaśnieniami P. S. , ocenił , że prędkość samochodu R. bezpośrednio przed kolizją była najprawdopodobniej znacząco większa od dozwolonej administracyjnie. Gdyby P. S. kierował pojazdem z prędkością dozwoloną administracyjnie , zdołałby zatrzymać się przed skręcającym w lewo samochodem ciężarowym kierowanym przez M. K.

(1). W czasie gdy M. K.

(1)podjął manewr skrętu , obwiniony znajdował się w odległości pozwalającej mu na wybór manewru obronnego. Ponadto duża prędkość w trudnych warunkach pogodowych mogła powodować utrudnioną widoczność kierunkowskazów naczepy kierowanej przez M. K.

(1). Zdaniem sądu opinia biegłego w sposób jasny i przekonywający udziela odpowiedzi na zadane pytania. Sąd dał wiarę pozostałym dowodom ujawnionym podczas rozprawy głównej albowiem nie ujawniły się okoliczności nakazujące wątpić w ich prawdziwość. W obliczu zebranych dowodów sąd nie miał wątpliwości co do przyczynienia się P. S. do zaistniałej kolizji pojazdów. Zgodnie z treścią art.20 ust.3 pkt 1 d ustawy z dn. 20.06.1997r Prawo o ruchu drogowym (j.t.Dz.U. z 2012 r poz. 1137) prędkość dopuszczalna samochodu osobowego na drogach poza autostradami i drogami ekspresowymi wynosi 90 km/h. Jak ustalono obwiniony w czasie podejmowanego manewru wyprzedzania samochodu ciężarowego kierowanego przez M. K.

(1), poruszał się samochodem R. (...) nr rej. (...) z prędkością znacznie wyższą od dopuszczalnej. Zauważyć należy , że zgodnie z treścią art.24 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym , kierujący pojazdem obowiązany jest przy wyprzedzaniu zachować szczególną ostrożność. Jadąc z nadmierną prędkością obwiniony do tej reguły się nie zastosował. Gdyby jechał z prędkością dopuszczalną - 90 km/h , zdołałby wyhamować przed skręcającą w lewo naczepą i do kolizji by nie doszło . Droga potrzebna do zatrzymania się wynosiła ok. 85 m (str. 17 opinii biegłego). Jak wyżej zauważono do zderzenia się pojazdów przyczynił się również kierujący zestawem pojazdów M. K.

(1). Bezpośrednio przed zmianą kierunku jazdy , wymieniony nie zachował szczególnej ostrożności i nie zaobserwował poruszającego się lewym pasem ruchu pojazdu kierowanego przez obwinionego , który wykonywał manewr wyprzedzania. Gdyby M. K.

(1)bezpośrednio przed skrętem spojrzał w lusterko , dostrzegłby zapewne nadjeżdżający samochód obwinionego. W związku z tym zaniechałby manewru skrętu i do kolizji by nie doszło. M. K.

(1)postąpił wbrew regułom zawartym w treści art. 22 ustawy. Przedmiotem niniejszego postępowania jest jednak czyn zarzucony wyłącznie obwinionemu. W ocenie sądu między brakiem zachowania przez P. S. szczególnej ostrożności a skutkiem w postaci spowodowania zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym istnieje związek przyczynowo skutkowy. Czyn obwinionego wyczerpał znamiona wykroczenia opisanego w treści art. 86 § 1 kw. Wymierzając obwinionemu P. S. karę sąd kierował się dyrektywami wymiaru kary określonymi w art. 33 kw. Sąd dostrzegł ,że stopień jego winy jest znaczny. Poruszając się drogą krajową nr (...) obwiniony mocno spieszył się i dlatego zlekceważył obowiązujący poza obszarem zabudowanym limit prędkości. Obwiniony bez zachowania szczególnej ostrożności podjął manewr wyprzedzania , który nie bez przyczyny zaliczany jest do manewrów najbardziej niebezpiecznych,. Lekkomyślność P. S. była jednym z powodów zaistniałej kolizji drogowej. Sąd dostrzegł , że nieprawidłowe zachowanie kierowcy M. K.

(1)było również przyczyną kolizji. Zauważyć należy ,że obwiniony P. S. był już karany mandatami za przekroczenie prędkości (k. 40). Sąd uznał, że orzeczona kara grzywny w wysokości 300 złotych jest karą adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości czynu przypisanego obwinionemu oraz do stopnia jego zawinienia. Sąd uznał ,że kara w takim wymiarze zadziała wychowawczo na P. S. i skłoni go do respektowania zasad ruchu drogowego. Orzeczona kara grzywny nie jest wysoka i obwiniony będzie w stanie ją zapłacić mając na względzie jego sytuację majątkową . Sąd z mocy art. 86 § 3 kw orzekł wobec P. S. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 6 miesięcy. Obwiniony podkreślał, że jest doświadczonym kierowcą i bardzo dużo czasu spędza za kierownicą. W ocenie sądu doświadczony kierowca winien raczej stanowić przykład dla innych , zwłaszcza młodszych użytkowników dróg. Tymczasem obwiniony okazał lekceważący stosunek wobec zasad ruchu drogowego. W następstwie jego zbyt szybkiej jazdy doszło do groźnie wyglądającej kolizji. P. S. może mówić o wyjątkowym szczęściu , że z tak poważnie wyglądającego wypadku uszedł z życiem oraz zdrowiem. Sąd uznał , że czasowe wyeliminowanie obwinionego z grona kierowców będzie miało walor wychowawczy. Na podstawie art. 29 § 4 kw na poczet orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów zaliczono okres zatrzymania prawa jazdy obwinionego od dn.13.07.2016 r do 13.01.2017 r i orzeczony środek karny uznano za wykonany. O kosztach postępowania sąd orzekł w myśl przepisów powołanych w pkt. IV wyroku i obciążył nimi obwinionego w części. Kierując się zasadą słuszności kosztami opinii biegłego sąd obciążył P. S. w połowie. W pozostałej części z kosztów opinii go zwolnił . ZARZĄDZENIE 1. (...) 2. (...) - (...) 3. (...) 2017.10.09