w zw. z art. 318 § 1 k.p.c. poprzez uznanie wniosku za usprawiedliwiony co do zasady w sytuacji gdy rozpoznany przestankowo zarzut zasiedzenia służebności przesyłu jest słuszny; - art. 305 1 k.c. w zw. z art.
w zw. z art. 318 § 1 k.p.c. i art. 5 ustawy z dnia 5 07 1982r. o księgach wieczystych i hipotece w zw. z art. 318 § 1 k.p.c. poprzez błędną jego wykładnię w zakresie skutków jakie ten przepis wywołuje w sferze prawa procesowego w odniesieniu do roszczenia o ustanowienie tożsamego prawa rzeczowego na nieruchomości – w stosunku do tego będącego przedmiotem zarzutu uczestnika postępowania a nie wpisanego do księgi wieczystej nieruchomości i uznanie wniosku za usprawiedliwiony co do zasady w sytuacji gdy przepis ten nie stanowi o nieskuteczności wobec nabywcy w dobrej wierze praw nie wpisanych do księgi wieczystej nieruchomości, a nie rozstrzyga o możliwości bądź nie możliwości rozstrzygania w tożsamym przedmiocie sprawy ponownie; - art. 305 1 k.c. w zw. z art.
w zw. z art. 318 § 1 k.p.c. i art. 6 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 07 1982r. o księgach wieczystych i hipotece, a co za tym objecie ochrona wnioskodawców - nabywców nieruchomości ochroną przewidzianą w art. 5 ustawy, w sytuacji gdy nie byli oni nabywcami w dobrej wierze, co winno skutkować wobec pozostałych ustaleń Sądu oddaleniem wniosku o ustanowienie przesyłu. Sąd Okręgowy ustalił i zważył co następuje: Sąd pierwszej instancji trafnie zakwalifikował roszczenie wnioskodawców, przyjmując, że ma ono źródło w regulacji art.
Ustalenia faktyczne składające się na podstawę faktyczną zaskarżonego orzeczenia nie były kwestionowane w apelacji, mają podstawę w informacjach zawartych we wskazanych w uzasadnieniu postanowienia wiarygodnych źródłach dowodowych. W oparciu o wyniki przeprowadzonego przez Sąd odwoławczy postępowania dowodowego dodatkowo ustalono, że „Skarb Państwa na rzecz którego posiadanie prowadzące do zasiedzenia wykonywał Górnośląski Zakład (...) wchodzący w skład Zakładów (...) nabył z dniem 1 stycznia 1975r. służebność gruntową o swej treści odpowiadającej służebności przesyłu polegającą na prawie pozostawienia na nieruchomości o nr działek (...) i (...), (...) opisanej w KW NR (...) istniejącej napowietrznej linii elektroenergetycznej średniego napięcia, a także na prawie korzystania z wymienionej nieruchomości w celu utrzymania linii, jej konserwacji, remontów, napraw i moderni-zacji, prawie dystrybuowania energii, przy czym trasa linii elektroenergetycznej wskazana została w opinii biegłego sadowego G. K. z grudnia 2015r, która to opinia stanowi integralną część postanowienia, na rzecz nieruchomości władnącej dla której Sąd Rejonowy w Wodzisławiu Śląskim prowadzi księgę wieczystą nr (...), gdzie znajduje się Główny Punkt Zasilania” (dowód: postanowienie Sądu Rejonowego w Wodzisławiu Śląskim z dnia 14 07 2016r. wydanego w sprawie o sygn.. akt I Ns 659/15). Właścicielem nieruchomości gruntowej o urządzonej księdze wieczystej prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Wodzisławiu Śląskim po numerem (...) jest Skarb Państwa a uczestniczce postępowania (...) Spółce Akcyjnej w K. przysługuje prawo wieczystego użytkowania tej nieruchomości (bezsporne, dodatkowo potwierdzone w odpisie księgi wieczystej prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Wodzisławiu Śląskim po numerem (...) zawartym aktach I Ns 659/15 k. 91 – 100). Z tych też względów Sąd odwoławczy - z powyższą modyfikacją - przyjął za własne ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji. Uczestniczka postępowania podniosła w toku postępowania formalny zarzut nabycia w drodze zasiedzenia służebności gruntowej odpowiadającej treści służebności przesyłu, którego uwzględnienie stosownie do regulacji art.
czyni wniosek bezzasadnym (ustanowienie służebności przesyłu nie jest konieczne dla właści-wego korzystania przez uczestniczkę postępowania z posadowionych na nierucho-mościach wnioskodawczyń urządzeń przesyłowych). Jakkolwiek w orzecznictwie Sąd Najwyższy dominuje pogląd, zgodnie którym przed wejściem w życie regulacji art. 305 1 - 305 4 k.c. było dopuszczalne nabycie w drodze zasiedzenia na rzecz przedsiębiorcy służebności gruntowej odpowiadającej treścią służebności przesyłu (między innymi w uchwale SN z dnia 22 05 2013r. III CZP 18/13, OSNC 2013/12/139), to w praktyce orzeczniczej i doktrynie prawa występuje także pogląd zgodnie z którym służebności gruntowa odpowiadającej treści służebności przesyłu mogła zostać ustanowiona na rzecz innej nieruchomość gruntowej. Uczestniczka postępowania (...) w K. jest następcą prawnym Górnośląskiego Zakładu (...) wchodzącego w skład Zakładów (...), a równocześnie jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości gruntowej na której rzecz– zgodnie z przy-wołanym powyżej postanowieniem Sądu Rejonowego w Wodzisławiu Śląskim z dnia 14 07 2016r. (stosownie do regulacji art. 365 § 1 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c. orzeczenie to wiąże Sąd odwoławczy) – stwierdzono zasiedzenie służebności gruntowej odpowiadającej treści służebności przesyłu, której ustanowienia w niniejszej sprawie domagają się wnioskodawcy. Z tego powodu skarżąca posiada skuteczne względem wnioskodawców prawo do władania ich nieruchomością w celu korzystania z posadowionych na niej urządzeń przesyłowych (niezależnie od tego czy prawo to nabyła w drodze sukcesji prawnej, czy też w następstwie posiadania przez nią obecnie prawa wieczystego użytkowania nieruchomości gruntowej na której rzecz stwierdzono zasiedzenie służebności gruntowej odpowiadającej treści służebności przesyłu). Dlatego ustanowienie przedmiotowej służebności przesyłu nie jest konieczne do korzystania przez nią z nieruchomości wnioskodawców w rozumieniu regulacji art.
Nie znajduje to prawidłowe odzwierciedlenie w zaskarżonym orzeczeniu, przez co apelacja jest uzasadniona, a to skutkowało koniecznością zmiany zaskarżonego postanowienia przez oddalenie wniosku w oparciu o regulację art. 386 § 1 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c. O kosztach postępowania orzeczono stosując regulację art. 102 k.p.c. w związku z art. 520 § 3 k.p.c., biorąc pod uwagę, że sprawa miała charakter wątpliwy wobec czego zachodzi w niej szczególnie uzasadniony wypadek o którym mowa jest w regulacji art. 102 k.p.c. Reasumując w obecnym stanie sprawy zaskarżone postanowienie jest wadliwe i dlatego apelację uczestniczki postępowania jako uzasadnioną uwzględniono orzekając jak w sentencji w oparciu o regulację art. 386 § 1 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c. O kosztach postepowania odwoławczego orzeczono na mocy regulacji art. 102 k.p.c. w związku z art. 520 § 3 k.p.c. z tych samych względów, które legły u podstaw orzeczenia o kosztach postępowania za pierwszą instancję. SSO Marcin Rak SSO Leszek Dąbek SSO Krystyna Wiśniewska-Drobny
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.