Warunkiem odpowiedzialności za czyn zabroniony z art.
jest prowadzenie w stanie nietrzeźwości pojazdu mechanicznego, m.in., w ruchu lądowym. Bezspornym jest, iż ulica (...), po której oskarżony prowadził w stanie nietrzeźwości samochód marki V., stanowi drogę publiczną, po której odbywa się ogólnodostępny ruch pojazdów, jak również, nie budzi wątpliwość Sądu, iż kierowany przez niego samochód jest zaliczany do kategorii pojazdów mechanicznych. Z kolei do oceny spełnienia przesłanki stanu nietrzeźwości oskarżonego w chwili czynu, należy odwołać się do dyspozycji art. 115 § 16 k.k. Ze stanem nietrzeźwości w rozumieniu wskazanego przepisu mamy do czynienia wówczas, gdy zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub zawartość alkoholu w 1 dm 3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Po porównaniu wyników badań na zawartość alkoholu stwierdzonego w organizmie K. P., z powołanym przepisem, nie ulega wątpliwości, że również i ten warunek odpowiedzialności karnej za występek z art.
został przez oskarżonego spełniony. Wyniki uzyskane w następstwie przeprowadzonych wobec podsądnego przedmiotowych badań – udokumentowanych stosownymi protokołami i załączonymi do nich wydrukami – wykazały bowiem, że zawartość alkoholu w wydychanym przez niego powietrzu przekraczała wartość, o której mowa w art. 115 § 16 k.k. Nadto, w trakcie tych badań - jak wynika z dokumentujących ich przebieg protokołów – oskarżony przyznał, że poprzedniego wieczoru spożył znaczną ilość alkoholu w postaci piwa, a także nie kwestionował on wyników poszczególnych badań, w szczególności nie żądał badania krwi. W związku z powyższym brak jest jakichkolwiek wątpliwości co do tego, iż oskarżony w chwili czynu znajdował się w stanie nietrzeźwości. Omawiając kwestię odpowiedzialności karnej oskarżonego za zarzucony mu występek niezbędnym jest ponadto odniesienie się do strony podmiotowej czynu, czyli nastawienia sprawcy do czynu. Analiza treści art. 8 k.k. w zw. z art.
prowadzi do wniosku, iż przedmiotowe przestępstwo można popełnić jedynie umyślnie – bądź w zamiarze ewentualnym, bądź też w zamiarze bezpośrednim w rozumieniu art. 9 § 1 k.k. Całokształt okoliczności rzeczonej sprawy, a w szczególności świadomość oskarżonego, iż kilkanaście godzin wcześniej - przed rozpoczęciem jazdy samochodem - wypił znaczną ilość alkoholu w postaci piwa prowadzi do jednoznacznego wniosku, że oskarżony co najmniej godził się na to, że będzie kierował pojazdem mechanicznym w ruchu lądowym, znajdując się w stanie nietrzeźwości i pomimo tego nie odstąpił od dokonania tego czynu. Oskarżony jest osobą dorosłą i sprawną umysłowo, a co za tym idzie, można było od niego wymagać zachowania mającego na celu weryfikację stopnia intoksykacji alkoholu z organizmu przed przystąpieniem do prowadzenia samochodu. Mając na uwadze powyższe uwagi, a także całokształt przeprowadzonych w sprawie dowodów oraz ustalony w oparciu o nie stan faktyczny, nie budzi wątpliwości Sądu, że K. P. swoim zachowaniem dopuścił się popełnienia przypisanego mu w wyroku przestępstwa. Zdaniem Sądu, dowiedzione bowiem zostało, że w dniu 23 kwietnia 2016 roku w W., umyślnie naruszył on zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, określone w art. 45 ust. 1 Ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, w ten sposób, że znajdując się w stanie nietrzeźwości: I próba badania wskazała – 0,33 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, II próba badania wskazała – 0,32 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, III próba badania wskazała – 0,24 mg/l, IV próba badania wskazała – 0,20 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, V próba badania wskazała – 0,14 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, kierował w ruchu lądowym pojazdem mechanicznym- samochodem marki V., o numerze rejestracyjnym (...). Zdaniem Sądu, wina i społeczna szkodliwość czynu przypisanego oskarżonemu nie jest znaczna. Uwadze Sądu przy tym nie uszło, że czynu tego dopuścił się on działając w sposób umyślny, godząc jednocześnie w dobro prawne jakim jest bezpieczeństwo innych uczestników ruchu drogowego, a także, iż kierował on pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości na stosunkowo znacznym odcinku drogi (z miejscowości J. pod W. do W.). Za taką oceną przemawia jednakże okoliczność, iż czynu tego nie dopuścił się z zamiarem bezpośrednim lecz ewentualnym (godząc się jedynie z tym, iż w dalszym ciągu może znajdować się w stanie nietrzeźwości), powodując przy tym stosunkowo mały stopień zagrożenia bezpieczeństwa komunikacyjnego, zważywszy na poziom stwierdzonego u niego stosunkowo niskiego stanu nietrzeźwości, jak również, iż styl i technika jego jazdy nie wzbudziła jakichkolwiek zastrzeżeń ze strony zatrzymujących go policjantów co do jego nietrzeźwości (został zatrzymany do rutynowej kontroli), a przy tym kierował samochodem w sobotni poranek, kiedy to natężenie ruchu drogowego ze strony innych uczestników tego ruchu, w tym pieszych, jest o wiele mniejsze niż w pozostałe dni robocze. Mając na uwadze powyższe okoliczności, a także wiek i dotychczasową niekaralność oskarżonego oraz fakt konsekwentnego przyznawania się przez podsądnego do inkryminowanego mu czynu oraz wyrażony przez niego krytyczny stosunek do niego, poparty przy tym szczerą skruchą, a także jego społeczne zaangażowanie na rzecz ludności, w tym bycie honorowym dawcą krwi oraz zarejestrowanym dawcą szpiku kostnego, jak również jego ustabilizowaną sytuację życiową, Sąd uznał, że wystarczającym sposobem reakcji karnej – na popełniony czyn karalny – będzie warunkowe umorzenie prowadzonego przeciwko oskarżonemu postępowania karnego, albowiem spełnione zostały jego cele, o których mowa w art. 2 § 1 k.p.k. W ocenie Sądu spełnione zostały również przesłanki, o których mowa w art. 66 § 1 i 2 k.k. - warunkujące dopuszczalność zastosowania instytucji warunkowego umorzenia postępowania – albowiem wina i społeczna szkodliwość zarzucanego oskarżonemu czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą przy tym wątpliwości, a postawa sprawcy nie karanego nie tylko za przestępstwo umyślne, ale i za przestępstwo nieumyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo warunkowego umorzenia postępowania oskarżony będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni innego przestępstwa. W ocenie Sądu, warunkowe umorzenie postępowania z orzeczonym wobec oskarżonego dwuletnim okresem próby, a także zakazem prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 roku, jak również świadczeniem pieniężnym na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie 1.500 złotych będzie wystarczającym środkiem probacyjnym kontroli jego dalszego zachowania się, jak również umożliwi zweryfikowanie trafności postawionej wobec niego prognozy resocjalizacyjnej co do tego, iż będzie on w przyszłości przestrzegał porządku prawnego. Zdaniem Sądu powyższe rozstrzygnięcie jest słuszne i sprawiedliwe, a jednocześnie adekwatne do natężenia winy i stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu oraz spełni swe cele wychowawcze i zapobiegawcze w stosunku do samego oskarżonego, jak i osiągnie swoje zadania w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa i prewencji generalnej. Orzekając wobec oskarżonego roczny okres obowiązywania zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, Sąd miał na względzie stosunkowo niski stopień spowodowanego przez oskarżonego niebezpieczeństwa dla innych użytkowników ruchu drogowego, wyznaczony czasem i miejscem popełnionego przestępstwa oraz stanem jego nietrzeźwości, jak również jego dotychczasową niekaralność za podobne przestępstwa i wykroczenia. Wypadkowa ocena powyższych okoliczności, daje realne podstawy przypuszczać, że nie jest koniecznym eliminowanie oskarżonego na dłuższy okres czasu z czynnego uczestnictwa w ruchu drogowym, jak również pozbawianie go możliwości poruszania się po drodze publicznej rowerem lub innym pojazdem nie mechanicznym. W ocenie Sądu, taka decyzja w sposób wystarczający przyczyni się do kształtowania w społeczeństwie, jak również w świadomości oskarżonego, przekonania o braku pobłażliwości wymiaru sprawiedliwości dla tzw. „pijanych kierowców”, albowiem to właśnie zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych jest postrzegany przez społeczeństwo, jako największa dolegliwość dla sprawców tego rodzaju przestępstw. Z kolei przy wymierzaniu kwoty zasądzonego świadczenia pieniężnego Sąd miał na uwadze nieznaczną wysokość uzyskiwanego przez oskarżonego wynagrodzenia z tytułu świadczonej pracy dorywczej w branży budowlanej (k. 67), a jednocześnie fakt, iż nie posiada on na swoim utrzymaniu innych osób. Zgodnie z ustawową dyrektywą zawartą w art. 63 § 4 k.k., na poczet orzeczonego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, Sąd zaliczył oskarżonemu okres zatrzymania prawa jazdy od dnia jego zatrzymania, tj. od dnia 23.04.2016 roku do dnia wyrokowania, tj. do dnia 14.02.2017 roku. O kosztach procesu, Sąd orzekł natomiast na podstawie art. 629 k.p.k. i art. 627 k.p.k. w zw. z art. 626 § 1 k.p.k., zasądzając od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 200 złotych tytułem kosztów sądowych, w tym kwotę 100 złotych tytułem opłaty. Obciążając oskarżonego kosztami sądowymi w całości, Sąd miał na uwadze ich relatywnie niewielką wysokość, a jednocześnie fakt, że oskarżony uzyskuje dochód z tytułu świadczonej dorywczej pracy zarobkowej. Mając na uwadze powyższe okoliczności, stwierdzić należy, iż ich poniesienie nie będzie dla niego zbyt uciążliwe.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.