Sygn. akt IV K 642/16 UZASADNIENIE Na podstawie całokształtu materiału dowodowego ujawnionego w toku rozprawy głównej, Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 4 lutego 2016 roku w W. funkcjonar

§1k.k., a jego wina nie budzi żadnych wątpliwości.

Oskarżonemu zostało zarzucone naruszenie art.

§1KK.

Sąd Rejonowy uznał, iż kwalifikacja prawna czynu popełnionego przez oskarżonego została określona przez Prokuratora prawidłowo. W ocenie Sądu, E. O., swoim zachowaniem na drodze publicznej, naruszył dyspozycję powołanego przepisu Kodeksu karnego. Warunkiem odpowiedzialności z art.

§1k.k.

jest prowadzenie pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, znajdując się w tym czasie w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego. Nie ulega wątpliwości, iż oskarżony prowadził pojazd mechaniczny w ruchu lądowym. Działaniem wyczerpującym to znamię przestępstwa stypizowanego w powołanym artykule Kodeksu karnego jest niewątpliwie kierowanie samochodem osobowym – będącym najbardziej typowym i oczywistym przykładem „pojazdu mechanicznego”. Ujawniony w niniejszej sprawie stan faktyczny nie pozostawia również jakichkolwiek wątpliwości, iż oskarżony prowadził swój samochód ulicą (...)w W., a więc znajdował się wówczas w ruchu lądowym. Do oceny, czy oskarżony znajdował się w momencie prowadzenia samochodu w stanie nietrzeźwości, należy odwołać się do treści art. 115§16 k.k. Po porównaniu wyników badania na zawartość alkoholu w organizmie E. O. z powołanym przepisem, nie ulega wątpliwości, że również i to znamię przestępstwa zostało wypełnione. Dowodem, którego nie sposób w danej sytuacji podważyć, jest badanie na zawartość alkoholu w wydychanym przez oskarżonego powietrzu, dokonane przez funkcjonariuszy Policji. Przedmiotowe badania wykazały, że zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu przekraczała wartość dopuszczoną w art. 115§16 k.k.. Nie ma więc żadnych wątpliwości, iż oskarżony znajdował się w stanie nietrzeźwości. Do przyjęcia odpowiedzialności oskarżonego za zarzucony mu występek niezbędnym jest ponadto odniesienie się do strony podmiotowej przestępstwa. Przestępstwo określone w art.

k.k. można popełnić jedynie umyślnie. Całokształt okoliczności sprawy, a w szczególności przyznanie oskarżonego, że przed zatrzymaniem spożywał alkohol oraz stosunkowo znaczna ilość alkoholu w jego organizmie, musi prowadzić do jednoznacznego wniosku, że przestępstwo popełnione zostało umyślnie, w zamiarze bezpośrednim. Oskarżony musiał mieć pełną świadomość zarówno co tego, że kieruje samochodem, jak i co do znajdowania się w tym czasie w stanie nietrzeźwości. Za popełnione przestępstwo Sąd Rejonowy wymierzył oskarżonemu karę 12 miesięcy ograniczenia wolności zobowiązując oskarżonego w tym czasie do wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin. Orzeczenie o karze zostało wydane w oparciu o dyrektywy jej wymiaru zawarte w art. 53 k.k. oraz art. 58§1 k.k. Za popełnienie zarzuconego czynu, oskarżonemu groziła kara grzywny, kara ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Wymierzając ten rodzaj kary oskarżonemu sąd miał na uwadze przede wszystkim aspekt wychowawczy wobec oskarżonego. Jest on osobą młodą, zdolną do pracy. Po zmianach wprowadzonych nowelizacją z 20 lutego 2015 r. nie budzi wątpliwości, że kara ta jest alternatywną dla kary pozbawienia wolności, w szczególności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. W ocenie Sądu, społeczna szkodliwość czynu oskarżonego jest duża. Na podkreślenie zasługuje tym miejscu przede wszystkim postać winy oskarżonego (zamiar bezpośredni). Nadto, jako okoliczność obciążająca, poczytana została oskarżonemu uprzednia wielokrotna karalność, w tym za czyny z art. 244 kk, co wskazuje na znaczny stopień jego demoralizacji oraz działanie w poczuciu totalnej bezkarności. Podkreślić należy, że oskarżony działał umyślnie w zamiarze bezpośrednim i dlatego okoliczność ta musiała znaleźć należyte odzwierciedlenie w wysokości wymierzonej kary. Zdaniem Sądu orzeczona kara jest także adekwatną do stopnia społecznej szkodliwości popełnionego czynu, oraz zrealizuje dyrektywy zarówno indywidualne jak i ogólnoprewencyjne, należycie kształtując świadomość prawną zarówno sprawcy jak i społeczeństwa, stanowiąc bodziec do respektowania podstawowych reguł porządku prawnego i chronionych przez prawo wartości. Sąd orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 10 lat. Art. 42§2 k.k. nakłada na Sąd obowiązek nałożenia przedmiotowego środka karnego w razie popełnienia przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji w sytuacji gdy sprawca znajdował się w stanie nietrzeźwości, natomiast dolna i górna granica czasu trwania tego środka w przypadku popełnienia czynu z art. 178 a §1 kk określona została w art. 42§2 k.k. (od 3 lat do 10 lat). W ocenie Sądu okres zakazu prowadzenia pojazdów oznaczony na 10 lat jest współmiernym środkiem karnym do wagi czynu, jego szkodliwości społecznej i warunków osobistych oskarżonego, o których wspomniano powyżej. Wysokość orzeczonego środka karnego została dostosowana do stopnia zagrożenia, jakie stanowi oskarżony jako kierowca dla innych uczestników ruchu drogowego, ocenianego na podstawie okoliczności rozpatrywanej sprawy – a w szczególności braku istotnej przyczyny podjęcia się przez oskarżonego prowadzenia pojazdu, miejsca popełniania przestępstwa oraz rodzaju i wagi naruszonej przezeń zasad bezpieczeństwa. Wobec takich okoliczności czynu Sąd orzekł wobec niego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 10 lat, uznając, iż tak długotrwały czasokres wyeliminowania z ruchu drogowego oskarżonego jest konieczny zarówno w aspekcie stopnia społecznej szkodliwości czynu, jak też niezbędny do zmuszenia oskarżonego do bezwzględnego podporządkowania się w przyszłości ustanowionym zasadom bezpieczeństwa w ruchu lądowym, a także z uwagi na cele prewencji ogólnej. Wreszcie w ocenie Sądu okres 10 lat wyeliminowania oskarżonego z aktywności kierującego pojazdami mechanicznymi jest konieczny do wdrożenia u oskarżonego krytycznego stosunku do popełnionego przestępstwa. Względy te przemawiają za adekwatnym i odpowiednio surowym do ustalonych okoliczności karaniem sprawców takich przestępstw, by przeciwdziałać lekkomyślnemu prowadzeniu pojazdów mechanicznych przez nietrzeźwych kierowców. Brak też wyjątkowego przypadku uzasadnionego szczególnymi okolicznościami, który by przemawiał za innym rozstrzygnięciem w tym zakresie. Podkreślić należy, że postawa oskarżonego i jego wyjaśnienia w których twierdzi, że lubi pić siedząc za kierownicą muszą prowadzić do jednoznacznego wniosku, iż ma on lekceważący stosunek do popełnionego czynu. Na mocy art. 43a § 1 i 2 k.k. orzeczono wobec oskarżonego obligatoryjne świadczenie pieniężne w kwocie 5.000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 627 k.p.k. nie stwierdzając istnienia jakichkolwiek okoliczności, o których mowa w art. 624 § 1 k.p.k.