k.c., roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Jednakże termin ten nie może być dłuższy niż dziesięć lat od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę. W niniejszej sprawie szkoda zaistniała w dniu 29 sierpnia 2011r. Podkreślenia przy tym wymaga, że przez powzięcie informacji o osobie zobowiązanej do naprawienia szkody należy rozumieć powięzicie informacji o sprawcy szkody, a nie jego ubezpieczycielu. W okolicznościach niniejszej sprawy, w których sprawca wypadku nie uchylał się od odpowiedzialności (co potwierdza treść dokumentu w postaci zgłoszenia szkody) należało uznać, że bieg okresu przedawnienia z art.
rozpoczął się w dniu 29 sierpnia 2011r. Niemniej należy mieć na uwadze, że po myśli powołanego wyżej przepisu art.
bieg okresu przedawnienia przerywa zgłoszenie szkody ubezpieczycielowi, co w niniejszej spawie w zakresie kosztów najmu pojazdu zastępczego nastąpiło w dniu 3 kwietnia 2014r. (wcześniejsze zgłoszenie żądania zapłaty kosztów naprawy pojazdu odniosło skutek jedynie co do przedawnienia roszczenia o te koszty), a zatem jeszcze przed upływem okresu przedawnienia roszczenia (co nastąpiłoby w dniu 29 sierpnia 2014r.). Jednocześnie z chwilą zgłoszenia szkody bieg przedawnienia uległ zawieszeniu do dnia udzielenia przez pozwanego pisemnej odpowiedzi na to zgłoszenie, co w niniejszej sprawie nastąpiło dopiero w odpowiedzi na pozew (a zatem z uwagi na przepis art. 123 § 1 pkt 1 k.c. nie mogło już mieć wpływu na bieg przedawnienia). Jednocześnie wskazać należy, że zasady obliczania biegu przedawnienia na podstawie art. 819 § 3 i 4 w zw. z art.
są tożsame w przypadku, gdy odszkodowania dochodzi poszkodowany jak i podmiot który uprzednio naprawił szkodę nabywając w ten sposób prawo do dochodzenia roszczenia regresowego, w tym również ubezpieczyciel poszkodowanego – jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w pkt I wyroku. Roszczenie powoda okazało się nieuzasadnione w zakresie części czynszu najmu oraz odsetek. Jak wskazano wyżej, uzasadniony okres najmu pojazdu zastępczego, wyznaczany usprawiedliwionym okolicznościami i technologicznymi wymogami dotyczącymi procesu naprawy wynosił 9 dni. Tym samym powód nie mógł żądać zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego za okres dłuższy, także w sytuacji gdy rzeczywisty czas najmu wynosił 13 dni. W skład deklarowanych przez powoda kosztów najmu pojazdu wchodziła także kwota 40,- zł tytułem „kosztów dodatkowych” Powód w żaden sposób nie wyjaśnił z czego wynika ta kwota ani nie wykazał aby jej wydatkowanie było uzasadnione. Co za tym idzie, nie sposób było uznać, aby koszty najmu w tym zakresie pozostawały w adekwatnym związku przyczynowym ze zdarzeniem powodującym szkodę (art. 361 § 1 k.c.), a tym samym aby roszczenie o ich zwrot było uprawnione. Z uwagi na to, że powód mógł odliczyć zapłacony wraz z czynszem najmu podatek od towarów i usług od podatku do zapłaty którego sam jest zobowiązany jako podatnik, wysokość jego szkody wyznacza wartość netto kosztów najmu. Nie mógł zatem żądać zwrotu tych kosztów w kwocie brutto, a tym samym roszczenie o zapłatę kwoty stanowiącej podatek VAT było nieuzasadnione. Nadto powództwo okazało się pozbawione podstaw w zakresie odsetek za dzień 4 maja 2014r. Jak wskazano wyżej, termin spełnienia świadczenia, upływający w 30 dniu po zgłoszeniu pozwanemu szkody (3 kwietnia 2014r.) przypadał w dniu 3 maja 2014r. Dzień 3 maja jest jednak dniem ustawowo wolnym od pracy co oznacza, że termin spełnienia świadczenia przypadał w istocie w dniu 4 maja 2014r. (art. 115 k.c.), co uprawniało powoda do żądania odsetek od dnia 5 maja 2014r. i czyniło roszczenie o odsetki za dzień 4 maja 2014r. nieuprawnionym. Z tych przyczyn orzeczono jak w pkt II wyroku. O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 100 i art. 98 § 1 i 3 k.p.c. Powództwo zostało uwzględnione w 55 % i oddalono w 45 % co uprawniało strony do adekwatnego do w/w wskaźnika zwrotu kosztów procesu. Poniesione przez powoda koszty procesu wynosiły łącznie 1.700,- zł i obejmowały: opłatę sądową od pozwu w wysokości 83,- zł, koszty zastępstwa procesowego w wysokości 600,- zł (§ 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu – tekst jednolity: Dz. U. Nr 2013, poz. 490 w zw. z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych – Dz. U. poz. 1804), koszty opłaty skarbowej uiszczonej od złożonego dokumentu pełnomocnictwa w wysokości 17,- zł oraz koszty przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, pokryte z zaliczki powoda do kwoty 1.000,- zł. Poniesione przez pozwanego koszty procesu wynosiły łącznie 617,- zł i obejmowały: koszty zastępstwa procesowego w wysokości 600,- zł (§ 6 pkt 3 cyt. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w zw. z § 21 cyt. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r.) i koszty opłaty skarbowej uiszczonej od złożonego dokumentu pełnomocnictwa w wysokości 17,- zł . Uwzględniając zakres, w jakim każda ze stron wygrała spór, powodowi przysługiwały koszty procesu w wysokości 935,- zł (1.700,- zł x 55%), zaś pozwanemu w wysokości 277,65 zł (617,- zł x 45%), co po zbilansowaniu dawało kwotę 657,35 zł (935,- zł – 277,65 zł) należną powodowi. W tym stanie rzeczy, orzeczono jak w pkt III wyroku. Zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, kosztami sądowymi, których strona nie miała obowiązku uiścić […], sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji obciąży przeciwnika, jeżeli istnieją do tego podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów procesu (art. 98 § 1 k.p.c.). Łączne koszty przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego ustalone prawomocny postanowieniem Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 1 lipca 2016r. wynosiły 1.019,42 zł i zostały pokryte z zaliczki powoda do kwoty 1.000,- zł a w pozostałym zakresie tymczasowo przez Skarb Państwa. Strony zobowiązane są do pokrycia nieopłaconych kosztów (19,42 zł) stosownie do wyniku sprawy. W konsekwencji powód zobowiązany jest do pokrycia tych kosztów w 45% co daje kwotę 8,74 zł, zaś pozwany w 55% co przekłada się na kwotę 10,68 zł i kwoty te winny zostać uiszczone na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Wałbrzychu. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w pkt IV wyroku.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.