zmiana powództwa jest niedopuszczalna. Przepisów art. 75 – 85 k.p.c. oraz art. 194 – 196 k.p.c. i art. 198 k.p.c. nie stosuje się. Powyższy przepis stanowi niewątpliwie odstępstwo od obowiązujących w zwykłym procesie zasad dopuszczających przedmiotową zmianę powództwa (art. 193 § 1 k.p.c.) oraz zmiany podmiotowe. Trzeba przy tym wskazać, że obowiązujący w postępowaniu uproszczonym zakaz przedmiotowej zmiany powództwa jest zakazem bezwzględnym, co oznacza, że dotyczy zarówno zmiany żądania, jak również zmiany podstawy faktycznej żądania zgłoszonego w pozwie. Należy tym samym przyjąć, że czynność procesowa strony powodowej zmierzająca do przedmiotowej zmiany powództwa jest bezskuteczna nawet wtedy, gdy nowe żądanie nadaje się również do rozpoznania w postępowaniu uproszczonym . Powództwo identyfikowane jest przez żądanie i jego podstawę faktyczną. Przedmiotowa zmiana powództwa może polegać na przekształceniu obu tych elementów składowych, bądź jednego z nich. Może zatem wyrażać się w zmianie ilościowej, polegającej na rozszerzeniu albo ograniczeniu pierwotnego żądania, bądź jakościowej prowadzącej do zmiany żądania – jego przedmiotu albo rodzaju żądanej ochrony prawnej – lub polegać na przekształceniu podstawy faktycznej powództwa (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 02 grudnia 2004 roku, sygn. akt II CK 144/04, podobnie w wyroku z dnia 20 października 2005 roku w sprawie o sygn. akt IV CK 298/05). Zmiana podstawy faktycznej żądania polega na uzasadnieniu tego samego żądania innymi okolicznościami faktycznymi. O zastąpieniu podanej pierwotnie podstawy faktycznej, nową podstawą w sprawie o świadczenie można mówić wtedy, gdy zmiana okoliczności faktycznych powoduje, że żądanie (choć tak samo sformułowane, np. dotyczące zapłaty takiej samej sumy pieniężnej) nie jest już tym samym, gdyż inne jest materialnoprawne źródło obowiązku, którego realizacji powód dochodzi (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 09 listopada 2004 roku, sygn. akt V CK 246/04, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 listopada 1998 roku, sygn. akt III CKN 32/98, OSNC 1999, nr 5, poz. 96.). W przedmiotowej sprawy powódka A. B. domagała się zgodnie z treścią pozwu zapłaty kwoty 2 811 złotych na podstawie łączącej strony umowy w zakresie pośrednictwa w sprzedaży imprez turystycznych, by następnie w odpowiedzi na zarzuty pozwanego zawarte w sprzeciwie od nakazu zapłaty, w piśmie procesowym z datą w nagłówku „dnia 12 lutego 2016 roku” wskazać, że będąca przedmiotem procesu wierzytelność została scedowana na powódkę przez T. B., a swoje źródło ma we współpracy T. B. i pozwanego. Mając na względzie powyższe, w ocenie Sądu powódka A. B. dokonała zmiany powództwa w zakresie jego podstawy faktycznej, początkowo bowiem swoje roszczenie wywodziła z umowy bezpośrednio łączącej powódkę z pozwanym, a następnie – z umowy łączącej pozwanego z jej mężem T. B., który przenieść miał na nią wierzytelność wynikającą z tej umowy. Niewątpliwie zatem inne jest materialnoprawne źródło obowiązku, którego realizacji powódka dochodzi w niniejszym procesie. W związku zaś z tym, że w postępowaniu uproszczonym zmiana powództwa jest niedopuszczalna, Sąd pominął tę zmianę na podstawie art.
i rozstrzygnął o żądaniu powódki A. B. na podstawie faktycznej zgłoszonej w pozwie. W tej sytuacji, to rolą powódki A. B. było wykazanie, że łączyła ją z pozwanym umowa o współpracy w zakresie sprzedaży imprez turystycznych i z realizacji tej umowy wynikało dla niej roszczenie o zapłatę umówionej prowizji, które kierować mogła w stosunku do powoda. Tymczasem, jak wynikało z zeznań świadka T. B. i zeznań obu stron, w zasadzie niesporną okazała się okoliczność, że kwota będąca przedmiotem niniejszego procesu wynika z rozliczeń pozwanego i T. B. działającego w ramach jeszcze wtedy prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, co jednoznacznie wyklucza, ażeby roszczenie powódki miało swoje źródło w umowie łączącej strony niniejszego procesu. Biorąc zatem wszystkie powyższe okoliczności pod uwagę, Sąd ocenił, iż powódka A. B. w żaden sposób nie wykazała, aby doszło do zawarcia przez nią z pozwanym umowy, z której wywodziła roszczenia o zapłatę kwoty 2 811 złotych, stąd też na podstawie art. 750 k.c. w zw. z art. 734 k.c. w zw. z art. 735 k.c. w zw. z art. 6 k.c. a contrario w zw. z art.
Sąd powództwo oddalił. O kosztach procesu Sąd orzekł zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu na podstawie art. 98 § 1 i § 3 k.p.c. w zw. z art. 108 k.p.c. obciążając nimi powódkę jako stronę przegrywającą postępowanie i uznając je za uiszczone.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.