-5 KP, a także z dwóch rozporządzeń wydanych na podstawie delegacji ustawowej z art.
KP – rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 roku w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz. U. z 2002r., Nr 236, poz. 1991, ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 roku w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz. U. z 2013 roku, poz. 167). Zgodnie z art. 21a ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o czasie pracy kierowców (t.j. – Dz. U. z 2012 roku, poz. 1155, ze zm.) kierowcy w podróży służbowej, przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z wykonywaniem tego zadania służbowego, ustalane na zasadach określonych w przepisach art.
- Kodeks pracy. Jednocześnie z treści art. 2 pkt 7 tej ustawy wynika, że za podróż służbową uważa się każde zadanie służbowe polegające na wykonywaniu, na polecenie pracodawcy przewozu drogowego poza miejscowość, w której znajduje się siedziba pracodawcy, na rzecz, którego kierowca wykonuje swoje obowiązki, a także za podróż służbową uważa się każde zadanie służbowe polegające na wykonywaniu, na polecenie pracodawcy wyjazdu poza miejscowość, w której znajduje się siedziba pracodawcy, w celu wykonania przewozu drogowego. Jak wynika z umowy o pracę (k.6) powoda jego miejscem pracy była K., a zatem wyjazdy na międzynarodowe trasy, celem wykonania przewozu, niewątpliwie należy traktować, jako podróże służbowe powoda w rozumieniu art. 2 pkt 7 ustawy o czasie pracy kierowców. Wobec powyższego przejść należy do regulacji z art.
21a ustawy o czasie pracy kierowców. Zgodnie z art.
KP warunki wypłacania należności z tytułu podróży służbowej pracownikowi zatrudnionemu u innego pracodawcy niż wymieniony w § 2, a więc innego niż państwowa lub samorządowa jednostka sfery budżetowej, określa się w układzie zbiorowym pracy lub w regulaminie wynagradzania albo w umowie o pracę, jeżeli pracodawca nie jest objęty układem zbiorowym pracy lub nie jest obowiązany do ustalenia regulaminu wynagradzania. Z kolei art.
KP wskazuje, że w przypadku, gdy układ zbiorowy pracy, regulamin wynagradzania lub umowa o pracę nie zawiera postanowień, o których mowa w § 3, pracownikowi przysługują należności na pokrycie kosztów podróży służbowej odpowiednio według przepisów, o których mowa w § 2. Wspomniany zaś §2 art.
KP zawiera delegację ustawową do wydania rozporządzenia określającego wysokość oraz warunki ustalania należności przysługujących pracownikowi, zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju. Na podstawie delegacji ustawowej z art.
KP wydane zostało rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 roku w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (dalej, jako: rozporządzenie z 2002 roku), a później zastępujące je rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 roku w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (dalej, jako: rozporządzenie z 2013 roku). Zgodnie z §2 pkt 2 lit. b rozporządzenia z 2002 roku z tytułu podróży, odbywanej w terminie i w państwie określonym przez pracodawcę, pracownikowi przysługuje zwrot kosztów noclegów. Z kolei §9 rozporządzenia z 2002 roku wskazuje, że za nocleg przysługuje pracownikowi zwrot kosztów w wysokości stwierdzonej rachunkiem hotelowym, w granicach ustalonego na ten cel limitu określonego w załączniku do rozporządzenia (ust. 1), zaś w razie nieprzedłożenia rachunku za nocleg, pracownikowi przysługuje ryczałt w wysokości 25% limitu, o którym mowa w ust. 1 (ust. 2). Jednocześnie ustawodawca wskazał, że przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się, jeżeli pracodawca lub strona zagraniczna zapewnia pracownikowi bezpłatny nocleg (§9 ust.4). Rozporządzenie z 2002 roku obowiązywało do dnia 28 lutego 2013 roku, od dnia 1 marca 2013 roku zaś zastąpione zostało przez rozporządzenie z 2013 roku, które kwestie zwrotu wydatków na nocleg w podróży zagranicznej reguluje w swym §16. Regulacja ta jest w swym brzmieniu analogiczna z regulacją z §9 rozporządzenia z 2002 roku. Omówione wyżej regulacje stanowiły podstawę materialnoprawną dla dochodzonego przez powoda w niniejszej sprawie roszczenia. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na przełomowy wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 listopada 2016 roku, sygn. akt K 11/15, w którym TK wskazał, że: - art. 21a ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 1155, ze zm.) w związku z art. 77[5] § 2, 3 i 5 ustawy z 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1666, ze zm.) w związku z § 16 ust. 1, 2 i 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz.U.167) w zakresie, w jakim znajduje zastosowanie do kierowców wykonujących przewozy w transporcie międzynarodowym, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, oraz - art. 21a ustawy z 16 kwietnia 2004 r. powołanej w punkcie 1 w związku z art. 77[5] § 2, 3 i 5 ustawy z 26 czerwca 1974 r. powołanej w punkcie 1 w związku z § 9 ust. 1, 2 i 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz.U.236.1991, ze zm.) w zakresie, w jakim znajduje zastosowanie do kierowców wykonujących przewozy w transporcie międzynarodowym, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Z uzasadnienia wyroku TK wynika, że Trybunał uznał, że odesłanie zawarte w art. 21a ustawy o czasie pracy kierowców ma charakter kaskadowy, co jest niedopuszczalne w świetle obowiązujących zasad techniki prawodawczej. TK wskazał, że odesłanie w przypadku kierowców do przepisów dotyczących podróży służbowych pracowników administracyjnych jest wadliwe z punktu widzenia konstytucyjnej zasady równości oraz poszanowania negocjacyjnego systemu określenia poziomu wynagrodzeń i diet. Trybunał zwrócił, bowiem uwagę na fakt, iż przepisy dotyczące kierowców, u których charakterystyką codziennej pracy jest wykonywanie podróży, odsyłają do przepisów dotyczących należności za podróże służbowe dla pracowników administracyjnych, u których wykonywanie podróży służbowych jest sporadyczne. Co więcej Trybunał wskazał, z przywołaniem odpowiednich przepisów ustawodawstwa unijnego, że oczekiwania pracodawców, iż zapewnienie kierowcy odpowiedniego miejsca do spania w kabinie samochodowej zwalnia ich z obowiązku ponoszenia kosztów noclegu były usprawiedliwione. Z tego też względu TK podniósł, że wadliwa konstrukcja legislacyjna zakwestionowanego odesłania doprowadziła do nieprzewidywalnego skutków prawnych działań podjętych przez pracodawców branży transportowej. Tym samym Trybunał doszedł do wniosku, że 21a ustawy o czasie pracy kierowców w zw. z art.
, 3 i 5 KP w związku z odpowiednimi przepisami rozporządzeń z 2002 roku i z 2013 roku naruszają zasadę poprawnej legislacji, będącą komponentem zasady zaufania jednostki do państwa i stanowionego przezeń prawa, wywiedzionej z art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Reasumując TK wskazał, wprost, że powołane przez powoda przepisy są niekonstytucyjne. Warto w tym miejscu wskazać, że Trybunał nie odroczył wejścia w życie orzeczenia, co oznacza, iż wyrok ten znajdzie zastosowanie zarówno do wszystkich spraw o zapłatę ryczałtu będących w toku, jaki i tych zakończonych. Oznacza to, więc, że wyrok TK będzie miał zastosowanie również w niniejszej sprawie. Również Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 7 grudnia 2000 roku, sygn. akt III ZP 27/00 wskazał, że akt normatywny uznany przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodny z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub ustawą nie powinien być stosowany przez sąd w odniesieniu do stanów faktycznych sprzed ogłoszenia orzeczenia Trybunału. Wobec powyższego w niniejszej sprawie nie mogą zostać zastosowane zakwestionowane przez TK przepisy, które stanowiły materialnoprawną podstawę roszczenia podniesionego przez powoda. Stąd też powództwo podlegało oddaleniu, jako niezasadne, odpadła, bowiem jego podstawa prawna. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, oddalając powództwo. W kwestii kosztów postępowania Sąd zasądził na rzecz pozwanego od powoda jedynie koszty zastępstwa procesowego na podst. art. 98 KPC oraz § 12 ust.1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jednolity – Dz. U. z 2013 roku, poz. 461, ze zm.) w jego brzmieniu obowiązującym w dacie wniesienia powództwa. Odnośnie pozostałych kosztów procesu Sąd nie obciążył nimi stron postępowania. ZARZĄDZENIE (...)
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.