Roszczenie przysługujące pozwanemu J. C. wobec powoda (...) W., które objęte jest złożonym przez niego w dniu 23 grudnia 2016 r. oświadczeniem o potrąceniu, to roszczenie o zapłatę kosztów pomocy prawnej udzielonej przeciwnikowi powoda w innym postępowaniu. Nie jest to zatem roszczenie, które podlegałoby rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym, albowiem – niezależnie od jego wysokości – nie wynika ono z umowy. Źródłem jego powstania są bowiem prawomocne wyroki Sądu Rejonowego dla W. Ż.w W. z dnia 1 lipca 2015 r. i Sądu Okręgowego w W. z dnia 23 listopada 2016 r. Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały z dnia 31 stycznia 1996 r., III CZP 1/96 (opubl. OSNC z 1996 r. Nr 4, poz. 57) instytucja kosztów procesu, aczkolwiek związana jest ściśle z rozpoznawaniem sporów cywilnych - w szerokim rozumieniu tego słowa - o podłożu każdorazowo materialnoprawnym, jest instytucją, której kształt i zasady regulowane są przez przepisy k.p.c., tj. przez przepisy procesowe. Orzeczenie sądu dotyczące tych kosztów ma charakter konstytutywny, przy czym ma ono na celu kompleksowe, ostateczne i definitywne rozstrzygnięcie o wyłożonych przez strony kosztach. Konsekwencją takiego stanu rzeczy jest - jak to zaznaczył Sąd Najwyższy - okoliczność, że po zakończeniu procesu nie można już dochodzić w odrębnym postępowaniu jakichkolwiek należności z tytułu kosztów tegoż procesu. Nie można także modyfikować sum prawomocnie zasądzonych z tego tytułu. Roszczenie pozwanego nie jest to również, co oczywiste, roszczeniem wynikającym z rękojmi, gwarancji jakości lub niezgodności towaru konsumpcyjnego z umową sprzedaży konsumenckiej (por. art. 505 1 pkt. 1) in fine k.p.c.) ani też roszczeniem o zapłatę czynszu najmu lokali mieszkalnych i opłat obciążających najemcę oraz opłat z tytułu korzystania z lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej (por. art. 505 1 pkt. 2) k.p.c.). W konsekwencji podniesiony przez pozwanego zarzut potrącenia uznać należy za niedopuszczalny w rozumieniu art.
Z uwagi na powyższe zbędnym jest czynienie przez Sąd przedmiotem swych ocen zarzutów zawartych w piśmie procesowym powoda (...) W. z dnia 28 marca 2017 r. Zarzuty te odnoszą się bowiem do materialnej skuteczności oświadczenia pozwanego o potrąceniu, którą powód kwestionuje w szczególności z uwagi na brak spełnienia wymogu, aby obydwa roszczenia były związane z działalnością tej samej jednostki organizacyjnej powoda. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie mają one jednak znaczenia. Istotne jest bowiem, że pozwany i tak z uwagi na treść art.
nie może swego oświadczenia powoływać dla obrony przed roszczeniem powoda w niniejszej sprawie. Dlatego Sąd orzekł jak w pkt. 1 sentencji, zasądzając od pozwanego J. C. na rzecz powoda (...) W. całą dochodzoną pozwem kwotę 630,94 złotych. Od poszczególnych kwot cząstkowych, składających się na zasądzoną należność główną (tj. kwot po 315,47 złotych, stanowiących kwoty należnej opłaty rocznej za poszczególne lata objęte żądaniem pozwu), Sąd zasądził nadto od pozwanego na rzecz powoda ustawowe odsetki za okres – odpowiednio - od dnia 1 kwietnia 2014 r. i 1 kwietnia 2015 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. oraz odsetki ustawowe za opóźnienie za okres od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty. Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiocie odsetek stanowił art. 481 k.c., zgodnie z którym że jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi (§ 1). Do dnia 31 grudnia 2015 r. jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była z góry oznaczona, należały się odsetki ustawowe (§ 2 zdanie pierwsze w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2015 r.). Od dnia 1 stycznia 2016 r. natomiast jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych (§ 2 zdanie pierwsze w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2016 r.). O kosztach procesu Sąd orzekł w pkt. 2 sentencji na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w związku z art. 99 k.p.c., zgodnie z zasadą odpowiedzialności za jego wynik. Na zasądzoną z tytułu obowiązku ich poniesienia od pozwanego J. C. na rzecz powoda (...) W. kwotę 390 złotych składają się: opłata od pozwu, ustalona zarządzeniem Przewodniczącego wydanym na rozprawie w dniu 26 maja 2017 r. - 30 złotych ( k. 64 – protokół skrócony rozprawy w dniu 26 maja 2017 r.) oraz wynagrodzenie pełnomocnika powoda będącego radcą prawnym – 360 złotych, którego wysokość Sąd ustalił na podstawie § 2 pkt. 2) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804) – w brzmieniu obowiązującym w dacie wytoczenia powództwa. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt. 3 sentencji uzasadnia treść art. 80 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r. poz. 623, zm.: Dz.U. z 2017 r. poz. 85), zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie różnicę między opłatą pobraną od strony a opłatą należną (ust. 1). Opłatę zwraca sąd, który ją pobrał (ust. 2). W niniejszej sprawie powód (...) W. uiścił tytułem opłaty od pozwu kwotę łącznie 47 złotych ( k. 1, k. 52), gdy tymczasem opłata ta – zgodnie z art. 28 pkt. 1) powołanej wyżej ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych - powinna wynosić 30 złotych. Mając na uwadze wszystkie przytoczone w niniejszym uzasadnieniu okoliczności faktyczne i rozważania prawne, Sąd orzekł jak w sentencji.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.