Sąd Rejonowy w Jędrzejowie VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą we Włoszczowe wyrkiem z dnia 30 lipca 2013r. w sprawie sygn. akt VII K 320/13 orzekł co następuje: I. oskarżonego G. B. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu stanowiącego występek z art.
i za to z mocy tego przepisu wymierzył mu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności; II. na podstawie art. 42 § 2 k.k. i art. 43 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 lat; III. na podstawie art. 49 § 2 k.k. orzekł od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 200 złotych; IV. na podstawie art. 627 k.p.k. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 90 złotych tytułem wydatków, zwalniając go z mocy art. 624 § 1 k.p.k. od opłaty od kary, którą obciążył Skarb Państwa. Powyższy wyrok w zakresie orzeczonej kary zaskarżył obrońca oskarżonego, który wyrokowi temu zarzucił rażącą niewspółmierność kary i wnosił o: zmianę wyroku w zaskarżonej części przez warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja jest w stopniu oczywistym bezzasadna. Całkowicie chybiony jest zarzut rażącej niewspółmierności kary. W pierwszym rzędzie należy zwrócić uwagę, że autor apelacji nie precyzuje w zarzucie na czym ta niewspółmierność kary ma polegać i którego rozstrzygnięcia, ta rażąca niewspółmierność (trzeba domniemywać, że surowość) ma dotyczyć. Dopiero z wniosku apelacyjnego i uzasadnienia można wywieść, iż kwestionowany jest wymiar kary pozbawienia wolności, a rażąca surowość tej kary ma polegać na braku warunkowego zawieszenia jej wykonania. W żadnym razie nie można podzielić wywodów apelacji. Zgodnie z przepisem art. 69 § 4 k.k. wobec sprawcy przestępstwa określonego w art.
sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary pozbawienia wolności w szczególnie uzasadnionych wypadkach. Jedyny argument mający przemawiać, według autora apelacji, za istnieniem tego szczególnie uzasadnionego wypadku, a mianowicie pomoc matce w prowadzeniu dużego gospodarstwa rolnego, zarówno samoistnie, jak i w odniesieniu do innych okoliczności przemawiających przeciwko uznaniu wystąpienia tego szczególnie uzasadnionego wypadku, nie stanowi istotnego uzasadnienia do warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności. Fakt pomocy jednemu z rodziców w prowadzeniu dużego gospodarstwa rolnego ma uboczne znaczenie w zakresie dyrektyw wymiaru karu i w żadnym razie nie może zmieniać oceny konieczności zastosowania kary o charakterze izolacyjnym. Z kolei eksponowany fakt przyznania się do popełnienia czynu i nie utrudniania postępowania w sytuacji, gdy dowody popełnienia przestępstwa były jednoznaczne, nie może świadczyć o krytycznym spojrzeniu oskarżonego na czyn, którego się dopuścił po upływie 2 lat od poprzedniego skazania za przestępstwo podobne. Po stronie oskarżonego nie występują żadne istotne okoliczności podmiotowe lub przedmiotowe, które mogłyby wskazywać na wyjątkowość sytuacji, w jakiej znalazł się oskarżony jako sprawca przestępstwa z art.
Z tego też względu nie ma podstaw do przyjęcia zaistnienia szczególnie uzasadnionego wypadku z art. 69 § 4 k.k. i warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności. W konsekwencji wyrok jako słuszny podlegał utrzymaniu w mocy. Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy na podstawie art. 456 k.p.k. w zw. z art. 437 § 1 k.p.k. orzekł jak w dyspozytywnej części wyroku. O kosztach sądowych za II instancję orzeczono na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. i art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 23.06.73 r. o opłatach w sprawach karnych. /SSO Krzysztof Sajtyna/
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.