i art.
i art. 244 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. został uznany za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art.
przy zast. art. 11 § 3 k.k. skazany na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności, nadto na podstawie art. 42 § 2 k.k. orzeczono wobec K. M. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 6 (sześciu) lat. dowód: wyrok Sądu Rejonowego w Słupsku z dnia 19.09.2011 r., XIV K 337/11, k. 82-83 W okresie od 7.03.2011 r. do 17.03.2014 r. A. F. był pozbawiony wolności i przebywał w Areszcie Śledczym w S. przy ul. (...). dowód: świadectwo zwolnienia k. 24 akt I Ns 804/14 W dniu18.07.2014 r. Prezydent Miasta S. (wykonujący uprawnienia Starosty w mieście na prawach powiatu) złożył wniosek o orzeczenie przepadku pojazdu typu quad, usuniętego w dniu 14.04.2011 r. z ulicy (...) w S. z uwagi na nietrzeźwość kierującego K. M., wskazując jednocześnie, iż właściciel quada nie został do tej pory skutecznie ustalony. W uzasadnieniu wskazano ponadto, że w lipcu 2014 r. do Wydziału Komunikacji Urzędu Miejskiego w S. zgłosił się A. F. twierdząc, iż jest właścicielem pojazdu, jednakże informacji tej nie można zweryfikować, ponieważ pojazd nie posiada oznaczeń identyfikacyjnych. dowód: wniosek o orzeczenie przepadku pojazdu k. 2-3 akt I Ns 804/14 W dniu 22.09.2014 r. A. F. złożył do akt sprawy I Ns 804/14 pismo, w którym wskazał, że w okresie od 7.03.2011 r. do 17.03.2014 r. przebywał w areszcie śledczym i nie został poinformowany o zatrzymaniu należącego do niego quada, ani przesłuchany przez Policję w związku z tą sprawą. Ponadto podkreślił, że T. M., który miał dostęp do należącego do niego warsztatu, w dniu 14.04.2011 r. informował policjantów dokonujących zatrzymania, że quad pochodzi z warsztatu na ul. (...) należącego do A. F., oraz zobowiązał się zabezpieczyć należycie pojazd w warsztacie, wskazując jednocześnie, że zabezpieczenie i holowanie pojazdu przez Policję nie jest konieczne. T. M. poinformował Policjantów również o tym, że właściciel quada przebywał w tamtym okresie w areszcie śledczym, która to informacja została potwierdzona przez Policję. Ponadto w ww. piśmie A. F. wskazał, że quad jest produkcji chińskiej, posiada homologację, został zakupiony w dniu 12.12.2010 r., posiadał tabliczkę znamionową zgodną z numerem wskazanym na dokumencie homologacji oraz umowie kupna. A. F. wskazał również, że pojazd nie został przez niego odebrany z parkingu strzeżonego z uwagi na wysokość opłaty za holowanie oraz parking która wynosiła około 50.000,00 zł. Jednoczenie A. F. wskazał na brak konsekwencji we wniosku o orzeczenie przepadku z dnia 15.07.2014 r., w którym stwierdzono, iż quad nie posiada oznaczeń i nie można ustalić osoby właściciela, jednocześnie domagając się kosztów postępowania od A. F.. dowód: pismo z dnia 22.09.2014 r. k. 23 – 23 v. akt I Ns 804/14 Na rozprawie, która odbyła się w dniu 25.09.2014 r. w sprawie I Ns 804/14, świadek T. M. zeznał, że w czasie gdy A. F. przebywał w areszcie śledczym, dysponował on kluczami do warsztatu samochodowego należącego do A. F.. Około miesiąca po tym jak A. F. został aresztowany, świadek wystawił z warsztatu znajdujący się w nim quad, żeby móc wjechać do warsztatu należącym do siebie pojazdem. Po około 2 godzinach T. M. zorientował się, że nie ma quada. Świadek zeznał nadto, że w rozmawiał z Policją w momencie, gdy zatrzymano kierującego quadem K. M. z powodu jego nietrzeźwości. Świadek wskazał, że informował Policję, że quad pochodzi z warsztatu A. F. i że świadek może go odebrać. Ponadto świadek zeznał, że słyszał rozmowę telefoniczną potwierdzającą wiedzę policjantów o okoliczności, iż A. F. przebywa w areszcie śledczym dowód: protokół z rozprawy z dnia 25.09.2014 r. k. 32-35 akt I Ns 804/14 Na rozprawie w dniu 30.10.2014 r. w sprawie I Ns 804/14 świadek K. M. zeznał, że został zatrzymany przez Policję za jazdę quadem pod wpływem alkoholu. Zeznał nadto, że wiedział, iż quad należy do A. F., bo widział go u niego w warsztacie kiedy naprawiał u niego samochody. Ponadto świadek zeznał, że gdy Policja dokonywała jego zatrzymania quad stał na chodniku i nie utrudniał ruchu, a on informował Policję, że quad jest z warsztatu A. F., a także że obecny tam również T. M. także rozmawiał z Policją, która pytała o osobę właściciela. dowód: protokół z rozprawy z dnia 30.10.2014 r. k. 56-59 akt I Ns 804/14 Na rozprawie w dniu 8.12.2014 r. w sprawie I Ns 804/14 świadek J. M. po odsłuchaniu nagrań z dnia 14.04.2011 r. zeznał, że w dniu w którym doszło do zatrzymania pojazdu wiedział do kogo należy quad oraz że w dniu zdarzenia miał informacje na temat przebywania w areszcie przez właściciela pojazdu. dowód: protokół z rozprawy z dnia 8.12.2014 r. k. 67-71 akt I Ns 804/14 Postanowieniem z dnia 22.12.2014 r. Sąd Rejonowy w Słupsku oddalił wniosek Prezydenta Miasta S. z udziałem A. F. o przepadek pojazdu wskazując w uzasadnieniu, że nie zostały spełnione przesłanki z art. 130 a ust. 10 e ustawy Prawo o ruchu drogowym, w szczególności nie doszło do prawidłowego zawiadomienia uczestnika postępowania, a umieszczenie zawiadomienia w mediach w tej sytuacji nie może być rozważane w kontekście spełnienia przesłanki powiadomienia, gdyż dane uczestnika były znane. dowód: postanowienie Sądu Rejonowego w Słupsku k. 78, uzasadnienie k. 84-85 W dniu 14.09.2015 r. A. F. otrzymał powiadomienie o usunięciu z drogi w dniu 14.04.2011 r. pojazdu marki quad z powodu kierowania pojazdem przez osobę znajdującą się w stanie nietrzeźwości lub w stanie po użyciu alkoholu albo środka działającego podobnie do alkoholu (art. 130 a ust. 2 pkt 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym) wraz z informacją, że nieodebranie pojazdu w okresie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia będzie skutkowało wystąpieniem do sądu o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu oraz że kosztami związanymi z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu, powstałymi od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania, obciąża się każdorazowo właściciela lub posiadacza pojazdu (solidarnie). dowód: powiadomienie k. 7 wraz z dowodem doręczenia k. 8 A. F. pismem z dnia 18.09.2015 r. zwrócił się do Wydziału Komunikacji Urzędu Miejskiego w S. o udzielenie informacji na temat wysokości opłaty niezbędnej do odebrania pojazdu. W odpowiedzi pismem z dnia 7.10.2015 r. Urząd Miejski w S. pwskazał, że kwota za holowanie i parking od 14.04.2011 r. do 1.10.2015 r. wynosi łącznie 62.025,00 zł. Pismem z dnia 17.09.2015 r. O. A. poinformował A. F., że w celu odbioru pojazdu jest on zobowiązany okazać zezwolenie na odbiór pojazdu oraz uiszczenie opłaty za jego usunięcie i parkowanie. A. F. w piśmie z dnia 17.09.2015 r. wskazał, że nie jest w stanie merytorycznie odnieść się do powiadomienia z dnia 10.09.2015 r., ponieważ wskazuje ono jako swoją podstawę prawną Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 22.06.2011 r. w sprawie usuwania pojazdów, których używanie może zagrażać bezpieczeństwu lub porządkowi ruchu drogowego albo utrudniających prowadzenie akcji ratowniczej (Dz. U. Nr 143, poz. 846), podczas gdy pojazd został zabezpieczony na dwa miesiące przed wejściem w życie ww. Rozporządzenia. A. F. zaskarżył działania policji z dnia 14.04.2011 r. skargą do Inspektoratu Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia 8.01.2016 r., wskazując, iż pojazd był użytkowany bez wiedzy właściciela oraz pomimo, iż w chwili zdarzenia był ustalony właściciel pojazdu, pojazd nie został przekazany T. M., a oddany na parking strzeżony celem podniesienia kosztów. Nadto zaniechania w oddaniu pojazdu właścicielowi spowodowały, że koszty parkowania urosły do kwoty ponad 62 tysięcy złotych. dowód: pismo z dnia 18.09.2015 r. k. 16 i 41, pismo z dnia 7.10.2015 r k. 17 i 17 v. oraz 43 i 43 v., pismo z dnia 17.09.2015 r. k. 20 i 42, skarga k. 37-39 Sąd zważył co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. W dyspozycji usunięcia pojazdu z dnia 14.04.2011r. wskazano nietrzeźwość kierującego oraz porzucenie pojazdu jako przyczynę jego usunięcia. Sąd zważył, iż tryb postępowania w przypadku usuwania pojazdów z drogi reguluje Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz.U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.). Zgodnie z art. 130a ust. 2 pkt 1 lit. a) wskazanej wyżej ustawy pojazd może być usunięty z drogi na koszt właściciela, jeżeli nie ma możliwości zabezpieczenia go w inny sposób , w przypadku gdy kierowała nim osoba znajdująca się w stanie nietrzeźwości lub w stanie po użyciu alkoholu albo środka działającego podobnie do alkoholu. Ponadto stosownie do treści art. 130a ust. 10 ww. ustawy starosta w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1 lub 2 tego artykułu, występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia. Powiadomienie zawiera pouczenie o skutkach nieodebrania pojazdu. Natomiast zgodnie z art. 130 a ust. 10e. powyższej ustawy w sprawach o przepadek pojazdu sąd stwierdza, czy zostały spełnione wszystkie przesłanki niezbędne do orzeczenia przepadku, w szczególności, czy usunięcie pojazdu było zasadne i czy w poszukiwaniu osoby uprawnionej do jego odbioru, dołożono należytej staranności oraz czy orzeczenie przepadku nie będzie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego . Odnosząc powyższe uregulowania do niniejszej sprawy należy stwierdzić, że w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie budziło wątpliwości, iż osoba kierująca zatrzymanym pojazdem była w stanie nietrzeźwości. Spornym było natomiast, czy nie istniała możliwość zabezpieczenia pojazdu w inny sposób. Uczestnik postępowania kwestionował tę okoliczność, wskazując, iż nie zachodziła konieczność usunięcia pojazdu, bowiem w chwili jego zatrzymania Policja miała wiedzę o osobie właściciela pojazdu, przy zatrzymaniu obecny był również T. M., któremu uczestnik powierzył prowadzenie warsztatu na czas pobytu w areszcie śledczym. Podkreślenia w tym miejscu wymagało, że w myśl ogólnej zasady wyrażonej w art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Zgodnie z obowiązującą procedurą cywilną nie do sądu należy zarządzanie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie. Innymi słowy sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzania z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności spornych dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 232 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 kpc). Obowiązek przedstawiania dowodów spoczywa bowiem na stronach (art. 3 k.p.c.), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c. ) spoczywa na tej stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne. Dla wykazania swych zarzutów o istnieniu możliwości zabezpieczenia pojazdu w inny sposób uczestnik powoływał się na zeznania świadków złożone w sprawie I Ns 804/14, wskazując, że z zeznań T. M. wynikało, iż poinformował dokonujących zatrzymania policjantów, kto jest właścicielem zatrzymanego pojazdu oraz że właściciel przebywa w areszcie śledczym. Zadeklarował jednocześnie, że może odebrać pojazd należący do uczestnika i odstawić go na posesję uczestnika postępowania. Również kierujący zatrzymanym pojazdem K. M. zeznał, że informował Policję, że właścicielem pojazdu jest A. F.. Wnoszący o orzeczenie przepadku pojazdu wnioskodawca nie kwestionował powoływanych zeznań świadków, wskazując na brak potrzeby ponownego prowadzenia postępowania dowodowego oraz możliwość oparcia ustaleń na materiale dowodowym zgromadzonym w poprzednio prowadzonej sprawie o sygn. I Ns 804/14. Analiza zeznań powołanych w tym postępowaniu świadków nie pozostawiała wątpliwości co do faktu, że w dacie wydania dyspozycji usunięcia pojazdu było znana osoba jego właściciela, wiadomym był fakt, że jest on pozbawiony wolności oraz że T. M. dysponował kluczami do warsztatu uczestnika i był gotowy odebrać pojazd po jego zatrzymaniu. W konsekwencji brak było – w ocenie Sądu - podstaw do przyjęcia, iż nie było możliwości zabezpieczenia pojazdu w inny sposób, aniżeli jego usunięcia z drogi na koszt właściciela. Wnioskodawca nie zaoferował na tę okoliczność żadnego dowodu przeciwnego. Nie wykazano również, że pojazd był porzucony w okolicznościach opisanych w art. 130a ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, wobec czego należało uznać, iż ciężar udowodnienia podstawowej okoliczności – zasadności wniosku – nie został spełniony. Niespełnienie tej przesłanki uzasadniało oddalenie wniosku o przepadek pojazdu. W ocenie Sądu na uwzględnienie zasługiwał także podnoszony przez uczestnika postępowania zarzut sprzeczności orzeczenia o przepadku w niniejszej sprawie z zasadami współżycia społecznego. Z okoliczności sprawy wynikało, iż nieodebranie pojazdu z parkingu strzeżonego nastąpiło z przyczyn niezależnych od właściciela, skoro w okresie od 07.03.2011r. do 17.03.2014r. przebywał w Areszcie Śledczym w S.. Jako osoba pozbawiona wolności nie mógł zapobiec usunięciu pojazdu na swój koszt, ani spowodować jak najszybszego odebrania pojazdu. Dopiero dnia 14.09.2015 r. skutecznie powiadomiono właściciela o zajęciu pojazdu. Niedołożenie należytej staranności w ustaleniu i powiadomieniu właściciela pojazdu przez okres ponad czterech lat doprowadziło do naliczenia opłaty nieproporcjonalnie wysokiej w stosunku do wartości pojazdu i praktycznie uniemożliwiło odbiór pojazdu w sytuacji, gdy uczestnik nie przyczynił się do tego, że doszło do zatrzymania pojazdu. Nie miał wiedzy o zaistniałej sytuacji. W ocenie Sądu okoliczności powyższe wskazują na naruszenie zasady współżycia społecznego w postaci zaufania obywatela do władzy publicznej, a w konsekwencji skorzystanie z uprawnienia określonego w art. 130a ust. 10 cyt. ustawy uznać należało za nadużycie prawa podmiotowego. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w punkcie I sentencji postanowienia. Konsekwencją oddalenia wniosku było orzeczenie o kosztach jak w pkt II postanowienia na podstawie art. 520 § 3 k.p.c. w zw. z art. 98 § 1 k.p.c., art. 99 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. w zw. z § 10 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. (Dz.U. 2002 nr 163 poz. 1349).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.