W wyniku działania oskarżonego S. D. doznał obrażeń szczegółowo opisanych w omawianej uprzednio opinii sądowo-lekarskiej. Zgodnie z treścią art. 157 § 2 k.k. odpowiada za przestępstwo ten, kto powoduje naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni. Dla przypisania komukolwiek popełnienia występku z art. 157 § 2 k.k. konieczne jest wykazanie, że dana osoba swoim działaniem (lub zaniechaniem) spowodowała u pokrzywdzonego wystąpienie konkretnych obrażeń ciała, powodujących naruszenie czynności narządów ciała lub rozstrój zdrowia na okres wskazany w treści tego przepisu1. Ustalenia poczynione w sprawie pozwalają z całą stanowczością stwierdzić, iż obrażenia stwierdzone u S. D. powstały w wyniku działania P. S.. Zgodnie z treścią wzmiankowanej opinii obrażenia pokrzywdzonego, które powstały w mechanizmie czynnego kontaktu napastnika z ciałem ofiary (obrażenia w obrębie twarzoczaszki) spowodowały rozstrój zdrowia i naruszenie czynności narządu ciała trwające nie dłużej niż 7 dni. Nie ulega przy tym wątpliwości (w świetle ustalonych okoliczności sprawy), iż tak przypisane oskarżonemu zachowanie cechowało się umyślnością w postaci zamiaru bezpośredniego. W przypadku czynu z pkt IV P. S. uszkadzając pokrywę silnika i lewe lusterko zewnętrzne samochodu osobowego należącego do R. P. powodując tym samym szkodę w wysokości 1.240 złotych dopuścił się występku z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art.
w zw. z art. 64 § 1 k.k. Zgodnie z treścią art. 115 § 21 występkiem o charakterze chuligańskim jest występek polegający na umyślnym zamachu na zdrowie, na wolność, na cześć lub nietykalność cielesną, na bezpieczeństwo powszechne, na działalność instytucji państwowych lub samorządu terytorialnego, na porządek publiczny, albo na umyślnym niszczeniu, uszkodzeniu lub czynieniu niezdatną do użytku cudzej rzeczy, jeżeli sprawca działa publicznie i bez powodu albo z oczywiście błahego powodu, okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego. W sprawie niniejszej P. S. zaatakował S. D. i zniszczył elementy samochodu R. P. publicznie (zdarzenia miały miejsce na ulicy co daje możliwość spostrzeżenia działania sprawcy przez bliżej nieokreśloną liczbę osób, niezależnie, czy tego pragnął, czy też nie) i bez ważnego powodu (brak jest jakichkolwiek dowodów aby usprawiedliwić zachowanie oskarżonego, nie działał on wszakże sprowokowany przez pokrzywdzonego a jego zachowanie nie miało podłoża w osobistym zatargu z pokrzywdzonym). P. S. przypisanych mu czynów dopuścił się w ciągu pięciu lat po odbyciu w okresie od 23 października 2009 roku do 25 września 2010 roku, od 28 lutego 2011 roku do 28 września 2011 roku oraz od 8 października 2011 roku do 18 sierpnia 2012 roku kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Lublinie III Wydział Karny z dnia 21 września 2010 roku sygn. III K 532/10 za umyślne przestępstwo podobne. Tym samym pełną kwalifikacją omawianych czynów należy uzupełnić o art. 64 § 1 k.k. Przy wymiarze kar Sąd kierował się dyrektywami określonymi z art. 53 § 1 i 2 k.k., a w szczególności stopniem winy i społecznej szkodliwości czynów. Zgodnie z art. 115 § 2 k.k. przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu należy brać pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiar wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postacie zamiaru, motywacje sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. Sąd rozważał także charakter sprawcy i jego warunki osobiste, jak również przeanalizował dotychczasowy sposób życia oskarżonego. Sąd miał na względzie zarówno okoliczności obciążające, jak i okoliczności przemawiające na korzyść oskarżonego. Pośród okoliczności, które wpłynęły na wymiar kary należy w pierwszym rzędzie wskazać na uprzednią karalność oskarżonego co wskazuje, iż jego zachowanie nie było incydentalnym. Ponowne popełnienie przestępstw bezsprzecznie dowodzi, że oskarżony nie wyciągnął należytych wniosków z poprzednich procesów. Świadczy to z jednej strony o nieskuteczności poprzednio wymierzonych mu kar, z drugiej o głębokim zdemoralizowaniu. W tych warunkach, zarówno ze względów zapobiegawczych, jak i wychowawczych kary wymierzone oskarżonemu P. S. powinny być odpowiednio surowe. Nie bez znaczenia jest także fakt, że czynów tych oskarżony dopuścił się pod wpływem alkoholu. Przy ocenie stopnia winy oskarżonego, Sąd kierował się tym, iż działanie oskarżonego P. S. w ramach czynów z pkt I i II cechował zamiar bezpośredni kierunkowy – działał on bowiem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Jako okoliczność łagodzącą Sąd potraktował fakt, że oskarżony przeprosił za popełnione czyny. Karą współmierną i dającą zarazem zadośćuczynienie społecznemu poczuciu sprawiedliwości jest tylko taka kara, która uwzględnia wszystkie dyrektywy jej wymiaru i stanowi dla sprawcy zasłużoną dolegliwość za naruszenie dóbr pozostających pod ochroną prawa. W ocenie Sądu adekwatną wobec oskarżonego będzie kara za czyn z pkt I - 3 lat i miesiąca pozbawienia wolności oraz 100 stawek dziennych grzywny po 10 złotych, za czyn z pkt II - 2 lat i miesiąca pozbawienia wolności oraz 50 stawek dziennych grzywny po 10 złotych, za czyn z pkt III - 6 miesięcy pozbawienia wolności i za czyn z pkt IV - 6 miesięcy pozbawienia wolności. Kary te powinny skutecznie powstrzymać oskarżonego przed powrotem na drogę przestępstwa w przyszłości, a tym samym powinny w ocenie Sądu spełnić cele zapobiegawcze wobec sprawcy. Uświadomią też oskarżonemu konieczność poszanowania prawa. Powinny także odnieść w tym zakresie właściwy wydźwięk społeczny, kształtując wyobrażenie społeczeństwa o konieczności przestrzegania norm prawnych i nieuchronności kar oraz wpłynąć na postępowanie innych potencjalnych przestępców, odstraszając ich od popełniania takich czynów, dzięki czemu zrealizowane zostaną zadania w zakresie prewencji ogólnej i oddane będzie społeczne poczucie sprawiedliwości. Zgodnie z treścią art. 85 k.k., sąd orzeka karę łączną, Jeżeli sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju albo inne podlegające łączeniu, sąd orzeka karę łączną. Orzekając karę łączną, sąd bierze pod uwagę przede wszystkim cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Zgodnie z art. 86 § 1 k.k. kara ta mogła się wahać w granicach od najwyższej z kar jednostkowych do sumy tych kar, czyli od 3 lat i miesiąca pozbawienia wolności oraz 100 stawek dziennych grzywny (przy pełnej absorpcji, w którym to systemie najsurowsza z kar pochłania pozostałe) do 6 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności oraz 150 stawek dziennych grzywny (przy pełnej kumulacji, a więc zwykłym zsumowaniu kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa). Wymóg oddziaływania ogólnoprewencyjnego nakazywał zaś zapobiegać wytworzeniu przekonania społecznego, jakoby wymiar sprawiedliwości „premiował” osoby popełniające więcej niż jedno przestępstwo w taki sposób, iż przez nadmierną absorpcję część ich czynów pozostaje w praktyce bezkarna. Z kolei względy indywidualnoprewencyjne stały na przeszkodzie nadmiernej kumulacji w przypadku kary łącznej orzekanej wobec P. S., u którego nadmiernie surowa kara łączna mogłaby jedynie nasilić jego demoralizację. Rozważania powyższe prowadziły do wniosku, iż przy wymiarze kary łącznej temu oskarżonemu niemożliwe jest zastosowanie tylko zasady pełnej absorpcji, jak i tylko zasady pełnej kumulacji, lecz konieczne jest jednoczesne uwzględnienie obydwu wspomnianych zasad. Karą, która we właściwym stopniu uwzględni podniesione wyżej okoliczności przemawiające tak za jedną, jak i za drugą z zasad – przy założeniu, iż więcej okoliczności przemawia jednak za kumulacją – a jednocześnie będzie stanowić karę sprawiedliwą, jest w ocenie Sądu kara łączna 4 lat pozbawienia wolności i 130 stawek dziennych grzywny po 10 złotych. Ustalając stawkę dzienną Sąd wziął tu pod uwagę przede wszystkim sytuację materialną oskarżonego, a w szczególności jego dochody. Sąd uznał, że wysokość jednej stawki określona na 10 złotych nie przekracza możliwości finansowych oskarżonego. Sąd na mocy art.
zasądził od P. S. na rzecz S. D. kwotę 1 000 złotych tytułem nawiązki biorąc pod uwagę charakter obrażeń jakich doznał w wyniku przedmiotowego zdarzenia. Nadto Sąd na mocy art. 46 § 1 k.k. zasądził od P. S. na rzecz R. P. kwotę 1.240 złotych tytułem obowiązku naprawienia wyrządzonej przestępstwem szkody mając na uwadze ustalenia opinii biegłego w zakresie wyceny ruchomości. Zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adw. A. H. kwotę 1 033,20 złotych za obronę oskarżonego P. S. świadczoną z urzędu. Na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności Sąd zaliczył oskarżonemu, zgodnie z dyspozycją art. 63 § 1 kk, okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 21 czerwca 2016 roku do dnia 10 kwietnia 2017 roku. Wobec faktu, że w dniu 17 października 2016 roku wprowadzono do wykonania wobec P. S. karę pozbawienia wolności w wymiarze 23 dni orzeczoną w sprawie Sądu Rejonowego Lublin-Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku III K 496/15 oraz w okresie od 9 listopada 2016 do 12 listopada 2016 roku odbywał on karę 3 dni pozbawienia wolności w sprawie tego samego sądu III W 836/15, Sąd postanowieniem z dnia 9 maja 2017 roku zaliczył prawidłowo wymienionemu rzeczywisty okres pozbawienia wolności na poczet kary 4 lat pozbawienia wolności, tj. od dnia 21 czerwca 2016 roku (godz. 23 10) do dnia 17 października 2016 roku (godz.23 10) i od 12 listopada 2016 roku (godz. 23 10) do 10 kwietnia 2017 roku (godz. 23 10) Z uwagi na sytuację materialno – finansową oskarżonego Sąd uznał, że obciążanie go kosztami procesu będzie bezcelowe i zbyt uciążliwe, i dlatego na zasadzie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych i opłat. Mając powyższe na względzie rozstrzygnięto, jak w sentencji. 1 por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 17 października 2013 r., sygn. akt: II AKa 326/13, LEX nr 1388820
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.