Sygn. akt IV K 131/14 UZASADNIENIE Po przeprowadzeniu rozprawy Sąd Okręgowy w Lublinie ustalił następujący stan faktyczny. W nieustalonych okolicznościach, nie później niż 26 lipca 2013 roku, mieszkań
§ 1kks).
Mając jednak na uwadze młody wiek M. B., P. F., D. C. i S. W., w odniesieniu zaś do S. G. jego dotychczasową niekaralność oraz poboczną rolę w przestępstwie, jak również uwzględniając dość krótki okres funkcjonowania ww. grupy można uznać, że w stosunku do wymienionych zachodzi wyjątek, o którym mowa w art.
§ 1
kks i przyjąć, że mimo wykonania kary w warunkach kontrolowanej wolności wymienieni nie powrócą do przestępstwa. W stosunku do S. G., D. C. i S. W. długość okresu próby określono w minimalnym wymiarze (vide art.
§ 2kks).W stosunku do M.
B. i P. F., z uwagi na ich wiodącą rolę w przedmiotowym procederze koniecznym zaś było orzeczenie dłuższego okresu probacji, w wymiarze 4 lat. Zgodnie z nakazem określonym w art.
§ 2kks wszystkich ww.
oskarżonych oddano też w okresie próby pod dozór kuratora sądowego. Wymierzając P. S. za przypisany mu występek karę 150 stawek dziennych grzywny jako okoliczności obciążające uznano: - dużą (jak nas uprzywilejowany typ przestępstwa) ilość wyrobów akcyzowych będących przedmiotem czynności wykonawczej - fakt, iż oskarżony jednym zachowaniem naruszył przepisy dwóch przepisów Kodeksu karnego skarbowego, penalizujących przestępstwo (art. 65 § 3) i wykroczenie (art. 91 § 4) oraz naraził na uszczuplenie dwie różne należności publicznoprawne (cło i podatek akcyzowy) - negatywne właściwości osobiste oskarżonego, który nie pracował i nie uczył się - jego wielokrotną uprzednią karalność, w tym za podobne przestępstwo skarbowe (vide dane o karalności – k. 1969-1972). Z kolei jako okoliczność łagodzącą, wpływającą na niski wymiar orzeczonej kary poczytano niewielką wartość narażonych na uszczuplenie należności publicznoprawnych. Określając wysokość jednej stawki grzywny na 70 złotych, a więc w wysokości bliskiej dolnej ustawowej granicy, zgodnie z art. 23 § 3 kks Sąd miał na względzie właściwości i warunki osobiste i majątkowe podsądnego (vide dane osobopoznawcze – k. 1637v). Zgodnie z nakazem wynikającym z art. 30 § 2 i 6 kks w zw. z art. 29 § 4 kks orzeczono wobec wszystkich oskarżonych również przepadek zatrzymanych wyrobów tytoniowych. Na poczet podlegającej efektywnemu wykonaniu kary grzywny, stosownie do treści art. 63 § 1 kk w zw. z art. 20 § 2 kks P. F.
(1), S. G.
(1)i P. S. zaliczono okres zatrzymania w toku niniejszego postępowania. W tym miejscu należy zauważyć, iż w realiach niniejszej sprawy zasadnym było wydanie orzeczenia w oparciu o przepisy Kodeksu karnego w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015 roku. W obecnym stanie prawnym, ustalonym ustawą nowelizującą z 20.02.2015 r. (Dz. U. z 2015 r. poz. 396) co do zasady nie jest bowiem możliwe warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej w wymiarze wyższym od roku. Z tego powodu Sąd Okręgowy stanął na stanowisku, że stosownie do treści art. 4 § 1 kk, w niniejszej sprawie względniejsze dla sprawców są przepisy Kodeksu karnego w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ww. nowelizacji. Reasumując stwierdzić należy, iż całokształt rozstrzygnięcia o karze nie przekracza stopnia winy oskarżonych i odpowiada społecznej szkodliwości przypisanych im przestępstw. Wymierzona każdemu z podsądnych dolegliwość stanowi wystarczającą reakcję prawnokarną, zarówno w zakresie prewencji indywidualnej, jak też co do potrzeb kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku Prawo o adwokaturze (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r. poz. 615) i § 14 ust. 1 pkt. 2 i ust. 2 pkt. 5, § 16 i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.) w zw. z § 2 rozporządzenia MS z 22.10.2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1801) Sąd zasądził na rzecz adwokatów świadczących oskarżonym z urzędu pomoc prawną stosowne wynagrodzenie wg obowiązującej stawki. Mając na uwadze sytuację majątkową wszystkich oskarżonych uznać należy, że uiszczenie kosztów sądowych byłoby dla nich zbyt uciążliwe. Z tych względów na podstawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 113 § 1 kks zwolniono podsądnych od tych kosztów, zaś wchodzące w ich skład wydatki postępowania przejął na rachunek Skarbu Państwa. Z tych wszystkich względów i na podstawie powołanych przepisów orzeczono, jak w sentencji wyroku. Na zasadzie art. 423 § 1a kpk zakres uzasadnienia wyroku ograniczono do części dotyczącej oskarżonych P. F.
(1), M. B.
(1), S. G.
(3), D. C.
(1)i S. W.
(1).