pkt 4 kk, k 306 – 307, 321 albowiem pozostając na wolności będzie stanowił poważne niebezpieczeństwo dla porządku prawnego. Biegła psycholog W. G. również stwierdziła, że istnieje obawa popełnienia przez podejrzanego czynu zabronionego o znacznej społecznej szkodliwości w razie pozostawania na wolności z uwagi na brak poczucia choroby psychicznej i konieczności systematycznego leczenia się k 323 – 326. Ci sami biegli uznali też, że udział podejrzanego w posiedzeniu Sądu jest niecelowy i niewskazany k 388, k 389. W trakcie wysłuchania biegłych na posiedzeniu w dniu 28 lutego 2017r biegły M. M.
pkt 4 kk Sąd powinien ustalić czy czyn sprawcy cechuje znaczny stopień społecznej szkodliwości a warunkiem zastosowania tego środka jest ustalenie wysokiego prawdopodobieństwa ponownego popełnienia czynu o znacznej społecznej szkodliwości a nie jak przyjął Sąd – wyleczenie i gwarancja poprawnego zachowania się. Zgodnie z poglądem Sądu Najwyższego w cytowanym wyżej orzeczeniu, „drobne” czy też „średnie” przestępstwo ani też prawdopodobieństwo popełnienia nawet poważnego czynu zabronionego, które „nie jest wysokie” nie uzasadniają umieszczenia sprawcy w zamkniętym zakładzie. Dla tych wypadków, które nie spełniają poważnych warunków a leczenie lub rehabilitacja sprawczy czynu zabronionego jest konieczna z uwagi na względy humanitarne lub interes społeczny, tryb postępowania oraz odpowiednie zakłady określa ustawa o ochronie zdrowia psychicznego. Przyjęta bowiem przez ustawodawcę zasada proporcjonalności pozbawienia wolności do wagi czynu ma na celu ograniczenie do niezbędnego minimum stosowania środków zabezpieczających polegających na internowaniu niepoczytalnego w zakładzie psychiatrycznym. Fakt, że podejrzany w niniejszym postępowaniu nie wykazuje krytycyzmu wobec swojej choroby i nie dostrzega niezbędności leczenia jak ustalają biegli, zdaniem Sądu Okręgowego nie jest wystarczającą przesłanką zastosowania środka zabezpieczającego na mocy art.
Podejrzany jest przecież osobą chorą psychicznie i ta bezkrytyczna postawa może przecież wynikać z jego choroby. W postępowaniu o zastosowanie środków zabezpieczających nie chodzi przecież o zwykłe leczenie sprawcy albowiem co do leczenia osoby chorej psychicznie, gdy jej zachowanie wskazuje na to, że z powodu swej choroby zagraża bezpośrednio własnemu życiu lub życiu albo zdrowiu innych osób ma zastosowanie ustawa o ochronie zdrowia psychicznego, warunkująca przyjęcie osoby chorej psychicznie do szpitala psychiatrycznego bez jej zgody. Należy mieć też na uwadze, że czasu środka zabezpieczającego nie określa się z góry i jego zastosowanie może być bardziej dolegliwe niż orzeczenie kary pozbawienia wolności, której okres jest zawsze z góry oznaczony. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd Rejonowy przede wszystkim w oparciu o opinię biegłych - zdaniem Sądu Okręgowego winien być to nowy zespół - winien rozważyć czy wobec podejrzanego zachodzi potrzeba orzeczenia środka zabezpieczającego, ale będzie mieć na uwadze, że jest to konieczne, aby zapobiec ponownemu popełnieniu przez sprawcę czynu zabronionego o znacznej społecznej szkodliwości, a inne dostępne środki prawne nie są wystarczające oraz wykazanie wysokiego prawdopodobieństwa ponownego popełnienia czynu o znacznej społecznej szkodliwości. Przeanalizuje również czy czyny podejrzanego charakteryzują się wysokim stopniem społecznej szkodliwości i jaka za ten czyn wymierzona była by mu kara. Zgodnie z orzecznictwem tylko w przypadku wymierzenia kary bezwzględnej pozbawienia wolności, Sąd powinien podjąć decyzję o umieszczeniu sprawcy w zamkniętym zakładzie psychiatrycznym. Sąd Rejonowy rozpoznając ponownie sprawę weźmie również pod uwagę zarzut podniesiony w apelacji prokuratora, albowiem rozpoznanie tego zarzutu w postępowaniu odwoławczym jest przedwczesne. Umorzenie postępowania nie było przez skarżących kwestionowane i w tym zakresie należało go utrzymać w mocy. Podstawą orzeczenia Sądu Okręgowego jest art. 437 § 1 kpk.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.